Tagarchief: familie

Familieweekend

dat betekent

*een jaar op voorhand een huis boeken, omdat je anders geen plaats meer hebt die voldoet aan alle voorwaarden.
* behoorlijk wat eisen waar rekening mee gehouden wordt bij die boeking. Niet dat we moeilijk doen, maar we zijn het kampeerstadium een beetje ontgroeid, met z’n allen.
* een beetje organiseren, plannen en valiezen maken. Alles zal half klaar staan. Net als de vorige jaren zal dat half blijven tot op de laatste minuut. Scholen organiseren hun sportdag ALTIJD vlak voor vertrek, en heel wat sportgerief moet ook in die weekendvalies. Die week liever geen bezoek over de vloer, struikelgevaar!
* al een schooljaar te vroeg mee op uitstap gaan met de herboristen van het tweede jaar, want anders zou ik volgend jaar een half familieweekend moeten missen. Aanwezigheid bij “veldwerk” is verplicht, anders geen examen en geen getuigschrift. Met dank aan het secretariaat voor het nu al gekende lessenrooster van 2016-2017, en de souplesse.
* boodschappenlijstjes en ik-neem-mee-lijstjes van vorig jaar die geraadpleegd worden, en waar nodig aangepast. Ondertussen zijn we experts in hoeveelheden geworden. Geen massa’s overschotten bij ons!
* indrukwekkende karren die uit de Colruyt naar de auto gereden worden. Eten! Drank! WC-papier! Manmanman, niet te doen!
* Man des huizes die héél erg in zijn nopjes is, want omwille van al die bagage en kinders in de auto heeft hij een excuus om per moto te rijden, met één van de zonen achterop. In het naar huis rijden wordt er gewisseld. Fun verzekerd!
* puzzelen en budgetteren om het haalbaar en eerlijk te houden voor iedereen. Met dank aan een andere grote familie voor een berekeningsformule die rekening houdt met klein en groot. Ondertussen ook een aparte bankrekening, omdat we nog heel veel van familiedink gaan doen.
* een postbus “Familieweekend” in mijn mailbox. Veel beweging in die postbus, en ook sms-gewijs veel weekendgerelateerde over-en-weertjes.
* EHBO in orde maken. Hoe meer in orde, hoe minder we die nodig hebben. Da’s dezelfde soort wetmatigheid als die van de regenjassen: heb je die bij, dan blijft het droog  (allé, bij mij is dat toch al altijd zo geweest).
* voorpret. Hoe dichter het komt, hoe groter de aanvallen van zottigheid hier ten huize.
* een grote pot spaghettisaus voor de eerste avond. Traditioneel, maar o zo lekker en praktisch.
* kajak, mountainbike, fietstocht, wandelen, aperitieven, barbecue, bijkletsen.
* heelder tornooien van wat voorhanden is. Kubb, pingpong, kicker, en dit jaar zelfs poolbiljart. Tja, een beetje competitie zit er wel in…
* massa’s foto’s, waar misschien toch iets meer mee moet gebeuren dan gewoon “op de harde schijf zetten”.
* batterijtjes opladen, en twee weken later alweer boeken voor volgend jaar.

Dat betekent ook beseffen hoe leuk het is, zo met een grote bende op zwier zijn. Al (nee, verdomme, niet allemaal…**) die kleine kindjes van vroeger die ondertussen zelf achter de barbecue staan, mee pinten drinken en een fijn soort humor hebben: onbetaalbaar. Fijn ook om Oma te zien genieten van haar gezin, en hoe de aanhang er wonderwel bijpast. Elk zijn kwaliteiten, elk zijn gevoeligheidjes.

De Dardennen: here we come!

 

Pasen

Het wordt hier ten huize een gewoonte, volk aan tafel vragen en denken dat alles op een half dagje geregeld geraakt…
Gelukkig heb ik hier wat nuchtere mannenmensen rondlopen die mij af en toe tips influisteren 😉

De donderdagmarkt was goed voor potplantjes (witte viooltjes), de zondagmarkt voor snijbloemen (tulpen, ranonkels en rozen, allemaal wit)
Het menu geraakte ongeveer wel af (ik improviseer graag nog een beetje), de bestelling werd geplaatst, het huis min of meer aan kant, de tuintafel werd binnengehaald, drank gekoeld, en dan kwam het leuke stuk: decoreren.
Bij Dille en Kamille verkopen ze tafellinnen in grote maten aan redelijke prijzen. Dat, aangevuld met wat stoffen en papieren servietten, leuke kaarsjes en zelfgemaakte naamkaartjes zorgde voor een mooie tafel (al zeg ik het zelf). Ook voor een vrijdagnamiddag knutselplezier, want die inspiratie komt meestal pas op ’t laatste nippertje.

Met wat zelfdrogende boetseerpasta, soeplettertjes, verf en een uitsteekvormpje ging ik aan de slag.

paashaasjes met namen als tafeldecoratie

Fijn detail: de verf voor de hall blijkt qua kleur perfect te passen bij het tafellinnen. Papieren lintje er door, bloempje er bij: goedgekeurd.

paashaasje met ranonkel
Op het menu ook deze keer weer uitdagingen: elk van ons gaf een ingrediënt dat terug te vinden moest zijn. Deze keer waren dat appel, pijnboompitjes, geitenkaas, avocado, fruit in ’t algemeen (dat was van een zoon die geen zin had in nadenken) en drie dingen uit eigen tuin (dat kwam van mij).
Verder leg ik mezelf op dat er minstens twee gerechten moeten bij zijn die ik nooit eerder maakte. Geen nood deze keer, heel het menu was een gok. Schitteren als keukenprinses of mij met het schaamrood op de wangen verstoppen achter een berg afwas, beiden behoorden tot de mogelijkheden.

Tegen ’s noens liep het hier aardig vol, en aperitiefden we met hapjes. Op zo’n dagen zijn “makkelijke” chips, nootjes en koekjes uit den boze. Wij presenteerden een glaasje rauwe groenten met dipsaus, een trio van gevulde tomaatjes (met pesto-roomkaas, met garnaaltjes en met roerei en spekjes) en mini-wraps met kip. nadien werden de restjes tomatenvulling en wat toastjes nog op tafel gezet. Tot dan lag het fototoestel op de kast, ondanks het voornemen om deze keer alle hapjes op de gevoelige plaat te hebben…

Pauze! De paashaas was ondertussen toch wel in de tuin geweest zeker!? Kleine kabouter deed zijn best om alles te verzamelen.

paaseitjes rapen

Daarna mocht ieder zijn naam nemen en een plaatsje aan tafel kiezen. Alleen mijn stoel was voorbehouden (dicht bij de keuken), voor de rest deed ik deze keer niet aan tafelschikking. Te voorziene conflicten tussen disgenoten waren er niet, enige sturing was dus totaal overbodig.

Nadien: aardappelschijfje met zalmtartaar (ingrediënt avocado zit er bij). Oudste zoon vond het niet lekker…

aardappelschijfje met zalmtartaar

Posteleinsoep (eigen kweek, ook de prei die er bij zat) met een toefje room en garnaaltjes. Daar ontdekte Oma dat ze een ware entertainer was: de simpele vraag wat iedereen zag in de room leverde hilarische antwoorden op.

posteleinsoep

Gegrilde peer met geitenkaas (of brie voor wie geen geitenkaas apprecieert) en gehakte nootjes, op een bedje van sla (uit eigen serre), met snippers daslook en een toefje peterselie (ook beiden uit eigen tuin).

gegrilde peer

Sorbet van vlierbloesem en champagne, met een blaadje munt. De sorbet was ik eigenlijk vergeten, dus iedereen kon live “the making of” meemaken. ’t Was wel een verademing toen de machine weer uit mocht, zo’n extra decibels heb je echt niet nodig op zo’n dag.

vlier-champagnesorbet

En dan, dé uitdaging van de dag. Tajine met groenten en geconfijte citroen, opgediend met couscous. Er moeten er twee zijn, want mijn traditionele kokshartje wil met Pasen iets met lam op tafel, maar sommigen lusten dat niet. Die kregen dus een kiptajine. De kippeneters (4) waren in de minderheid, die kregen hun gerecht uit de traditionele aardewerken pot, de lamstajine (voor 10) werd in een gietijzeren pot van de buren bereid. Die citroen daarbij, da’s een must. De geur alleen al… Gelukkig heeft “onze” donderdagsmarkt een kraampje waar al zo’n oosterse ingrediënten te vinden zijn. De verkoper vond het fantastisch dat ik op een traditioneel feest van bij ons een traditioneel gerecht uit zijn cultuur maak.
Het vlees kwam van Bioplanet. Geen gesponsorde post, maar oprecht veel lof over zoveel kwaliteit. Mals, smaakvol, heerlijk. Bij het lamsvlees zaten paarse en gele wortels, venkel, courgette en aubergine, bij de kip koos ik witte selder ipv venkel. Terecht, bleek achteraf. Ik begin mijn tafelgasten te kennen 😉

tajine, stoofpot en couscous

Ook twee porties couscous: één mét en één zonder rozijnen en pijnboompitjes, waarbij die mét gemaakt werd met de bouillon uit de lamstajine, die zonder met een “blokjesbouillon”. En dat allemaal zonder stress. En oef! ’t Was heerlijk. De vrees voor taai vlees was ongegrond, plan B (de frituur) niet nodig. nog een leuke bijkomstigheid: op twee liter soep en drie miniwraps na was alles op.

Het dessert: een simpel Pinterest-idee, dat gelukkig de avond op voorhand gemaakt werd. Appelroosjes, die nog even terug opgewarmd werden in de oven, bestrooid met poedersuiker en in het gezelschap van heerlijk hoeve-ijs. Die van ons zagen er minstens even mooi en lekker uit, maar de fotograaf die het dessert hier fotografeerde had geen vaste hand.
Slagroom? Vergeten. Net als de koriander op de couscous trouwens, waarvoor man des huizes die ochtend twee keer naar de winkel gestuurd was…

Daarna was er koffie, met paaseitjes natuurlijk.

Jarige schoonzus kreeg achteraf alle snijbloemetjes mee, iedereen die wilde mocht een potje viooltjes meepakken voor in de tuin, en de ranonkeltjes die op de borden lagen staan hier nu in een speciaal (ook zelf gedecoreerd) vaasje.

vlindervaasje, voor S* en W* en al die anderen...

’t Is veel werk, veel plannen en goed voorbereiden, maar eigenlijk doe ik dat graag. Gelukkig vindt man des huizes het ook plezant om mee in de keuken en achter de stofzuiger te staan, en anderen een leuke dag en een gemeende “dankjewel voor wat je voor ons betekent” te bezorgen.
Kijk, die zachte vormen op de achtergrond: mijn rots in de branding.

rots in de branding

’s Avonds in de zetel dronken we nog een pintje, en zagen we dat iedereen zijn naampaashaasje liet liggen. Dat was de vereiste als ze er volgend jaar opnieuw wilden bij zijn. ’t Zal zijn dat het goed was zeker?

 

 

 

 

Keuzes

Jongste en tweede hebben geluk deze week: pedagogische studiedag en klasseraaddag. Twee extra dagen chillen.

Voor jongste is dat zeker meegenomen, zomaar een vrije verjaardag.
Dan zijn sommige keuzes niet zo moeilijk: vrienden vragen om te gamen? Ja. Die ene die vandaag niet kan komen, daar ging hij gisteren naartoe.
Het eten vanavond? Lasagna. Al jaar en dag zijn favoriete gerecht. Pas op, niet de heerlijke zelfgemaakte van mij, maar “bucht uit den Aldi”. Echt, zo’n prefab caloriebom met nulkommanul voedingswaarde. Vandaag mag het.
Taart als vieruurtje: nougatine, carré confituur en éclairs. Ook al jaren zijn keuze. Tenzij er bananentaart is, da’s nog beter (maar vandaag was het mijn keuze om niet zelf te bakken 😉 )
Geen verjaardagsliedjes meer. Dat hoort niet meer voor dertienjarigen in het bijzijn van hun vrienden. Straks, met alleen de broers erbij kan dat dan weer wel. Meer nog: dan mag niemand beginnen eten alvorens er dertien keer ge-hiep-hiep-hiept is.
De keuze voor “iets samen doen” met zijn peter, in plaats van een materieel cadeau. Fijn vind ik dat, dat ze kunnen genieten van mekaars aanwezigheid.

Was alles maar zo simpel.
Ik twijfelde of ik er überhaupt iets over zou schrijven. Maar het voelt niet goed om “dood” te zwijgen.
Ik twijfelde er niet aan om samen met jarige zoon te passen voor de herdenkingsmis vanavond. Hij heeft er al jaren moeite mee, die blij-triest gevoelens vandaag. Als hij zichzelf vandaag wil wijsmaken dat het alleen maar een leuke dag is, wie ben ik dan om hem dat te beletten?
Ik dacht, ik zoek een passend gedichtje voor haar, want ze zou vandaag 25 geworden zijn.
Je kan je niet voorstellen hoeveel meligheid er op het net te vinden is. Ik denk dat ze met haar ogen zou rollen bij zo’n caramelverzen.
Een vlinderfoto dan? Nee, niet geloofwaardig, ik heb heel de dag nog geen vlinder gezien. Regen ja. Ik was nochtans vast van plan het droog te houden hier…

Sommige keuzes kan je niet maken. Ineens merk je het: sommige dingen zijn er gewoon.

Gemis hield mij weer
eens bezig.
Ik ken je niet, zei ik,
wil je niet kennen.
Je bent niet van mij,
je hebt je van mens vergist.
Ga weg!

Gemis lachte.
Ik ben jouw Gemis, zei Gemis.
Echt wel,
ik vergis mij nooit van mens.

Kun je dan niet stil in een hoekje?
Ergens onopvallend op een krukje?
Op zolder misschien?

Maar Gemis rechtte haar rug
en bleef zitten waar ze zat,
te midden van mijn woonkamer.

(vrij naar Geert De Kockere, uit “Gemis en ik”)

Dubbel. Al zeven keer, en drie keer.

Het plezier en de spanning vooraf. Weet hij dat zijn cadeautje hier al ligt? Zal hij het ok vinden? Heeft iedereen zijn naam op het kaartje gezet? Vers sinaasappelsap bij het ontbijt? Zeggen dat hij moet douchen, dat geeft nog enkele minuutjes extra tijd. Nog even vragen welke taart hij wil, en wat hij wil eten. Vijftien worden is niet niks!

Zo onmenselijk dat zij die taart niet mee kan komen opeten. Ondertussen al 7 jaar geleden… Op exact dezelfde dag. Hier werden kaarsjes uitgeblazen, het vuur in haar ogen doofde.

Dubbel. Al 7 Jaar.
Wat zijn die twee andere keren dan, vraag je je misschien af?
Toen jongste geboren werd, at zij verjaardagstaart. Man was daar nog eventjes geweest en at een stukje mee, ik niet meer wegens te ver van ” ’t moederhuis”. De eerste telefoon ging naar haar: als specialleke op haar verjaardag kreeg ze een neefje…
Ook de verjaardag van zoon twee is onlosmakelijk verbonden met haar. Zijn verjaardagsfeestje was haar laatste feestje voor haar opname. Er werden aardbeitjes gegeten, want dat lustte ze zo graag. Er werden foto’s genomen, met haar lange, blonde haren en haar onbevangen glimlach.
Klaar voor de strijd, die een week later zou beginnen.
En die ze verdomme verloor.

’t Leven kan zo ongelooflijk hard zijn…

 

 

Pasen

Eén keer per jaar haal ik mezelf veel werk op mijn hals. Doelbewust, ’t is niet dat ik op voorhand niet weet waar ik aan begin…
Paaszondag is hier traditioneel een gezellig en lekker samenzijn met gezin, familie en goeie vrienden. Een bedankje om wat ze voor ons betekenden gedurende het voorbije jaar. De samenstelling van het gezelschap varieert jaarlijks. Meestal zijn er buren die na het aperitief verdwijnen, soms ook nog volk dat aanschuift bij het dessert.

De vorige edities brachten – mee dankzij mijn fantastische kwaliteit om altijd alles tot het laatste nippertje uit te stellen – de nodige stress met zich mee. Kan niet de bedoeling zijn, dus dit jaar bestelde ik een grote portie “zen”, en deed soms al eens iets op voorhand.

De WC poetsen bijvoorbeeld. Traditioneel een werkje van de laatste 10 minuten. Nu niet, en dat gecombineerd met een briefje “tijdelijk buiten gebruik” was een eerste stap in de goeie richting.

Ziehier, een planning voor een feestje met een uitgebreid menu.

Een tweetal weken op voorhand maak ik dat menu op. Daar zijn een aantal spelregels bij, die ook jaarlijks variëren. Deze keer mocht elke inwoner van dit huis een ingrediënt kiezen, en dat moest “ergens” terug te vinden zijn in één van de gerechten (wortel, appel, chocolade, asperge, roquefort, bladerdeeg).
Verder zijn er minstens twee dingen die ik nog nooit zelf klaargemaakt heb, en nog nooit geproefd heb. Spannend dus, een gokje dat evenzeer kan mee- als tegenvallen.

De week voordien: recepten lezen, planning maken, boodschappenlijst opstellen, huis opruimen. Ik probeerde ook de tafeldecoratie uit, gewoon om zeker te zijn dat de bloempjes het minstens een dag zouden uithouden. En kijk: dit stukje staat al een week fris en vrolijk te wezen, voor amper 7 cent. Eierschaal van eigen kippen, snoeiafval van eigen haagbeuk (geweekt in water om soepeler te werken), viooltje met potgrond waar je zo’n 6 eitjes mee kan vullen.
eitje

Collect and go invullen en vrijdag alles ophalen, zaterdag alle voorbereidende kookactiviteiten, tafeldecoratie maken en tafels dekken. Zaterdagavond kijken, en zien dat het allemaal ok is. Even met de dweil erdoor, en op ’t gemakje nog wat in de zetel hangen.
vlindertjes

viooltjeseitje

gedekte tafelZondagmorgen was er hier eerst nog eentje met een ochtendhumeur die dan ook nog “zijn” koffiekoek bijna in de maag van oudste broer zag verdwijnen. Man loste het op, terwijl ik de laatste details afwerkte.
Twee broers speelden paasklok voor kleine neefje, die voor het eerst op zijn kortje beentjes eitjes kwam rapen.

paaskokkenwerk

paasklokkenwerk

kruiwagentje vullen

kruiwagentje vullen

Zon, aperitief, lekker eten en goed gezelschap. Meer moet dat niet zijn. En ja, omdat het eigenlijk allemaal goed gelukt is, ga ik nu nog even stoefen met het eten…

Aperitiefhapjes:

tapatomaat-crevette

tapatomaat-crevette

meloenspiesje, naar keuze met of zonder porto

meloenspiesje, naar keuze met of zonder porto

quenelle van geitenkaas op een bedje van gebakken appeltjes en zelfgemaakte vijgenconfituur (duurt langer om te benoemen dan om op te eten!)

quenelle van geitenkaas op een bedje van gebakken appeltjes en zelfgemaakte vijgenconfituur (duurt langer om te benoemen dan om op te eten!)

Voorgerecht: een pinterest-vondst die echt even goed lukte als op de foto. Superlekker! Ik rekende 100 ml afgewerkte panna cotta per persoon, maar een volgende keer is 80 ml genoeg.

panna cotta van Roquefort, met guacamole, peer, chilipopcorn en luikse siroop

panna cotta van Roquefort, met guacamole, peer, chilipopcorn en luikse siroop. Ook nog kleine veldkers, zo was de serre weer onkruidvrij 😉

Soep: aspergeroomsoep. Daar is geen foto van, vergeten, maar ze was wel lekker.

Tussengerecht:

Bladerdeegwafeltje met gerookte zalm en dille, op een slaatje van appel, venkel en wortel.

Bladerdeegwafeltje met gerookte zalm en dille, op een slaatje van appel, venkel en wortel.

Sorbet:

basilicumsorbet

Basilicumsorbet. By far de lekkerste sorbet die ik ooit al maakte.

Hoofdgerecht:

Lamsfilet met amandelkorstje, torentje van peer, koolrabi en pancetta, gestoofde postelein uit eigen tuin en kroketjes.

Tot daar mijn verdienste. Tussendoor had ik nog tijd om met petekindje met de autootjes te spelen. Voor die keer dat je hier van de grond kan eten, wil ik wel op mijn buik liggen spelen ook!

piep!

piep!

Schoonbroer maakte de foto, maar ook nog veel meer: hij volgt een cursus bakker, dus promoveerde ik hem prompt tot dessertenmaker van dienst. Drie overheerlijke taarten en een bord koekjes bracht hij mee. ’s Morgens was hij vroeger opgestaan dan wij, want blijkbaar is crème-au-beurre een zeer gevoelig ding: alle ingrediënten moeten exact dezelfde temperatuur hebben, of het mislukt… en natuurlijk gebeurt dat op zo’n dagen!

frambozen-kokoscake, ananasbiscuit met ganache en crème-au-beurre taart.

frambozen-kokoscake, ananasbiscuit en crème-au-beurre taart.

heerlijke koekjes, die ondertussen allemaal op zijn

heerlijke koekjes, die ondertussen allemaal op zijn

Rond negen uur ploften we in ons lege huis in de zetel. We babbelden nog een beetje na met onze jongens, en het deed mij deugd om te horen dat ze er ook van genoten hadden. De jongste met limonade, de rest met een pintje. Zoals het het lekkerst is, recht uit het fleske. Volgens mij kan je daaraan ook wel zien dat ik geen Libelle-madam ben 🙂

Nog één keer van doodgewoon

Er zijn zo nog wel dingen die mijn hart doen zingen.
Alle lijstjes die ik las, zoveel herkenbare dingen die mij een glimlach ontlokken.
Skwone broere die middels een bescheiden kuchje in zijn comment  subtiel wijst op een spelfout bijvoorbeeld. Taalvirtuoos als hij is, werd hij hier zelfs vóór mijn eerste logje online ging benoemd tot proeflezer. Ik krijg niet dikwijls opmerkingen (oef!), maar ik weet dat hij het nog steeds nauwgezet volgt.

Bij de West-Vlaamse kant van de familie worden de taalmopjes hoog in het vaandel gedragen. Onze gezamenlijke schoonmoeder is een trauma, maar aan de intonatie en (al dan niet) guitige blik van wie het zegt weet je of je het zo letterlijk moet nemen, of eerder denken aan trouw-ma. Wees gerust, de tweede versie overheerst.  Zijzelf zweert bij het gebruik van leef-tijd, zoveel mooier dan ouder-dom.
Als er na een hele vertelling een besluit komt in de stijl van “Zeg dat wel”, dan zegt de hele tafel “dat wel”. Opa zaliger antwoordde steevast op het feit dat we goed gegeten hadden “oeioei, dan moe je slunsen kakken”. Volgens mij zowat de vuilste taal die hij uitkraamde.  Echt, ’t was een zeer beleefde man, maar zo’n voorzet liet hij nooit liggen.

De “taalvautjes” die ik vind stuur ik door naar schoonbroer, net zoals cartoons waar taalhumor de hoofdbrok van uitmaakt. Bert Dombrecht heeft zo’n paar pareltjes in de reeks “Westvlaamse Mietolohie”  (noot aan F.: ik ben niet meer actief op Facebook, dus ’t zal minderen…).

Ik word helemaal gelukkig als ik in zijn commentaar lees dat hij ook opnieuw content is met kleine dingen. Ik vind dat hij overschot van gelijk heeft. Alleen is dat niet altijd even evident.
Het geluk, maar ook de confrontatie zit zo vaak in kleine dingen. Een liedje van Clouseau op de radio, een notitie op mijn computer, met een paar codes voor verfmengsels;  neven en nichten die dit jaar geen nieuwjaarsbrieven voorlazen, terwijl W* en S* daar altijd tijd voor maakten, ondanks het feit dat ze de lagere school al lang achter zich hadden liggen. Confrontatie ook in een klein woordje. Doodgewoon… dood wordt nooit gewoon, dat weet ik wel heel zeker.

Daarom F: een mogelijk volgend lijstje krijgt die titel niet meer. Nooit. Bedankt om me daar even op te wijzen. Liefs van je skwonzuster.

Sommige dingen…

…zullen nooit meer hetzelfde zijn. Nooit meer.

20 maart, hoe zonnig ook, zal altijd een sombere winterdag blijven.
Green pattypan, encoding black, SP 16 wit en SP 23 rood zijn niet zomaar kleuren. Het zijn verven waar een heel aantal mailtjes, smsjes en staalkaartjes aan vooraf gingen. Codes die op mijn harde schijf staan, daar zullen blijven staan, en op jouw muren uitgerold werden.
De B 401 in ’t donker, met de felblauwe neon van het UZ. Onuitwisbare herinnering. Altijd wordt  mijn blik naar daar getrokken, hoewel “jullie” verdieping er niet meer is.
Verjaardagstaarten smaken anders, ze worden in onze familie niet licht aangesneden. Teveel datums die, ooit onbezorgd pril geluk, nu een zeer dubbele betekenis hebben.
De broertjes Wauters zijn niet meer gewoon die zangers van Clouseau, het zijn twee grote meneren met hun hart op de juiste plaats. Ook hier kippenvel, zeker bij “Hier bij jou”…
Een concert van Daan zal nooit meer kunnen, zonder dat ik aan je denk bij het binnengaan van de zaal. De gsm moest toen uit, net nadat we hoorden dat je weer opgenomen was. De autostrade was nooit zo lang als toen, toen we per sé nog langs wilden komen na dat concert. Geloof me, we zijn blij dat we dat toen gedaan hebben. Zo jammer dat het geen Victory werd voor jou.
Deze song zal nooit meer kunnen zonder zakdoeken binnen handbereik. Gewoon, hoe sommige dingen altijd gelinkt zullen zijn aan elkaar.

Jullie papa schreef het al een paar keer: “Rouw is als de golven van de zee. Op bepaalde ogenblikken zijn de golven klein en worden ze nauwelijks opgemerkt, maar op een moment dat men dit het minst verwacht kan een felle golf de voeten onder iemand wegvegen.”

Hier komt de golf…precies drie jaar later. Ik denk aan jullie….