Tagarchief: familieweekend

Mooie dingen 1: ons familieweekend

 

In al mijn enthousiasme werd dit een lange post…als je niet houdt van vakantieverslagjes, mag je nu wegklikken ūüôā¬†

Het werd al vastgelegd direct na het weekend van vorig jaar: editie 2018 kon gepland worden.

Eindelijk was het huis van Monsieur Charles nog eens vrij, we hadden er al enkele keren naast gepakt. Heerlijk huis, waar we ook enkele jaren geleden een fantastische driedaagse hadden. Een aantal studenten kon toen niet mee wegens examens, maar nu waren we compleet. Die studenten van toen, die brachten ook liefjes mee, en het leek of ze al jaren bij de familie horen. Het klikte wonderlijk goed, toffe madams allemaal.

De organisatie en planning ligt grotendeels bij mij. Een heel werk, maar ik doe het graag. Nu zelfs heel gestructureerd, in mijn rood schriftje.
Boodschappenlijsten van andere jaren werden nagekeken, de drankaankopen gedelegeerd, en voor telefoontjes naar verhuurfirma’s van boten en fietsen schakel ik man des huizes in. Ik telefoneer niet graag, en al zeker niet als een fransgesproken antwoord tot de mogelijkheden behoort.
We hebben een app groepje met de familie, vragen en antwoorden werden vlot uitgewisseld. Ook vertrekuur, verwacht aankomstuur en al zulks.

Ik vertrok als eerste, met drie van mijn vier zonen, en dat kleine kindjes groot worden is in deze een heel gemak: geen gezeur onderweg, een dj van dienst die via bluetooth zorgde voor aangename (!?) klank in de auto, geen pipistops, en vooral veel hulp bij het lossen van de auto. Onderweg kregen we sfeerfoto’s van de anderen.

 

Man reisde met onze jongste per moto, en werd vergezeld door zijn broer, die dochter F. achterop had.

Een half uurtje na aankomst stond de spaghettisaus op ’t vuur en stuurde ik een berichtje dat we hadden kunnen aperitieven, als de drank er zou geweest zijn… (noteren voor volgend jaar ūüôā )

IMG_20180509_200302

Iedereen arriveerde, at, laadde uit en vertelde. Altijd een leuk weerzien, met heel die bende. Het programma werd overlopen, en we hadden er reuze zin in.

De eerste dag fietsten we met bijna heel de groep een combinatie van een uitgetekende fietstocht en ravel-wegen.

DSC_7154
DSC_7111DSC_7147

De auto was op voorhand geparkeerd op de picknickplek zodat we snel de achterblijvers en een gezonde portie eten en drinken konden gaan halen.

DSC_7133

Na de middag stopten er een paar om te gaan studeren of een vermoeide knie wat rust te gunnen, er werd met andere niet-fietsenden een uitstapje gemaakt, en tegen ’t aperitief waren we weer compleet.

DSC_7157
Een deel van de fietsen werd terug opgehaald door de verhuurder. Super makkelijk, perfecte service.

Voor het eten gaat dat vlot: alles is mee, het menu is unaniem goedgekeurd en wie zin heeft helpt mee in de keuken. We stelden nog nooit een takenlijst op, en zoals het nu loopt is dat ook niet nodig.

Op enkele plakjes vlees en wat champignonsaus na was alles op. Daarna vonden we mekaar terug rond de tafel, in de klas, al goochelend, op de moto, al gibberend, aan de afwas, MTB parcours bekijkend, of onderweg in één van de gangen van het huis.

pictionary in het klasjegibbertante eerste klaskeuken opruimen
mountainbikeparcours aan het uitstippelen

Er werd gebrieft voor de volgende dag. De avond eindigde veel te laat, maar op zo’n weekend haal ik het onderste uit de kan… (figuurlijk dan h√©!)

Op vrijdag splitsten we. De jongensjeugd ging mountainbiken. Voor ’t eerst zonder “ne grote mens”, maar zoals gezegd: kleine kindjes worden groot.
Nichtje moest verplicht naar de les in Leuven, en werd gebracht door haar papa, die er ondertussen van profiteerde om op kot bij één van de zonen een beetje schade te gaan opmeten. Nog iemand anders dook met zijn neus in de studieboeken, en de rest vertrok naar de Railbikes van de Molignée. Zo hadden we ook iets leuks voor wie niet zo goed meekan in heel het sportieve gedoe.

DSC_7194
DSC_7195DSC_7207DSC_7208

Het was super. We waren net een klas kindjes die voor ’t eerst op schoolreis mochten. Superenthousiast, aan ’t trappen en kletsen, en opgemerkt door RTBF. We werden gefilmd voor een programma √† la iedereen beroemd, dat ergens deze zomer uitgezonden wordt.

Nadien picknickten we weer, informeerden we bij de mountainbikers hoe het was,  en kregen een enthousiaste bende op foto als antwoord. Zij aten in het huisje, en vertrokken dan voor deel twee.

IMG-20180511-WA0000

Wij reden ook weer richting Goesnes.
Ah ja! Om 16u moesten we er zijn, want dan zou Mieke, van Laboarte komen om een workshop handletteren te geven.
Zoals eerder gezegd: niet iedereen is fysiek even sterk, en als een weekend Ardennen dan alleen maar bestaat uit picknick nabrengen naar de sportievelingen, en voor de rest wat rondhangen in het huisje, dan is dat niet echt tof.
Daarom zochten we iets waarvan we dachten dat schoonzusje het echt leuk zou vinden, en kijk: schot in de roos.

DSC_7227DSC_7232DSC_7233DSC_7236

Mieke had alle materialen mee, voor elk een werkmapje, een stapel voorbeeldboeken, een bord om alles aan uit te leggen, en ze deed dat fantastisch! Iedereen genoot, en op het eind hadden we allemaal een mooie gehandletterde quote om trots op te zijn.

DSC_7242

Aperitief, sauna, workout op het gras, barbecue en een zalige avond buiten op het terras. Heerlijk om te zien hoe iedereen taken spontaan opneemt, hoe de jeugd het goed doet met mekaar,  hoe jong en oud het samen prima doen.
DSC_7248DSC_7259DSC_7256

Het werd weer een beetje later dan de vorige dag, maar het bed voelde al vertrouwder aan, dus ik viel als een blok in coma  slaap.

Zaterdag begon grijs, maar al snel werd het insmeerweer. In badpak in de kajak, klaar voor 23 kilometer vaarplezier.

De dynamiek lag een beetje anders dan andere jaren: meer meisjes die samen met onze oudste twee zonen de kunst van het “dobberen” ontdekten zorgden voor minder gestoei en gespetter met de jongens. Tiens, van wie zouden mijn zonen dat hebben?

DSC_7321DSC_7371

De “vlag”, een bandje dat elk jaar meegaat, belandde op het eind in mijn kajak, ik ben dus gejost en mag volgend jaar starten met dat ding.
Zoon drie vond de kajak die de verhuurder de vorige dag niet terugkreeg. Enkele ladderzatte mensen hadden geen flauw benul meer waar ze het ding achtergelaten hadden. Eerlijk als hij is ging hij voor het vindersloon, ipv voor een verkoopsessie op tweedehands ūüėČ

DSC_7312

Ongeveer halfweg staan traditiegetrouw de niet-waterratten te wachten met krachtvoer, fototoestel en een verse lading zonnecrème.

DSC_7343
DSC_7338

Na het eten even hozen, camouflage (!?) herschikken, en weer weg voor een paar uur.

DSC_7362

Die avond werd de chili con carne, gemaakt door een nichtje dat bijgestaan werd door jong volk, zeer gesmaakt. Achteraf: de klop van de hamer. Ik ben geen drie maal zeven meer, en deze keer waren de late uurtjes voor de anderen.

DSC_7419

Zondagvoormiddag regende het pijpenstelen, maar die-hards als we zijn gingen we toch op dropping. Voorbereid door de jeugd, en bedoeld voor iedereen. De rolstoel kreeg een veldrit voor de wielen, oma’s pijnlijke enkel en uithoudingsvermogen werden op de proef gesteld, sommige opdrachten waren hilarisch, anderen werden geschrapt of naar drogere oorden verplaatst. Teamwork! Dikke pluim voor het organiserend comit√©!

DSC_7421DSC_7422DSC_7435DSC_7439
DSC_7462
Aan alle mooie liedjes komt jammer genoeg een eind. We zaten nog samen rond de tafel om restjes op te eten, maakten koffers en vertrokken één na één huiswaarts.
Deze keer waren het man en oudste zoon die met de moto gingen. Zoon drie moest zeker op tijd zijn, die kwam alleen maar even thuis om te douchen, en vertrok dan met de klas naar Tsjechi√ę.

Het was weer een weekendje om in te kaderen. Fijn dat iedereen zich volledig smijt, hoewel het niet altijd makkelijk is. Al dat jonge enthousiaste geweld zien we jaar na jaar evolueren. Twee van die bende gaan steeds mee in ons hart en op foto, en krijgen steevast een plekje op Ardense dressoirs. De vlinderkadertjes gaan mee, W* en S* worden gelukkig niet doodgezwegen, maar ’t had nog zoveel mooier kunnen zijn.
Na het weekend kreeg ik nog een pakkend mailtje van schoonbroer. Ja, ’t is waar…
we beseffen absoluut niet hoe zwaar het kan zijn, en hoe blij wij mogen zijn dat we al die toffe dingen “tope” met onze kinderen kunnen doen.

ochtend in Goesnes

De foto’s in dit berichtje kunnen van iedereen zijn die mee was. Mijn toestel is op zo’n dagen publiek bezit. De laatste is ¬©KD

 

 

Advertenties

Alle goede dingen bestaan uit drie

drie bullet journals

Kijk maar: drie bullet journals. (meer weten? kijk hier en hier en hier of Google)

’t Zijn eigenlijk niet die bullet journals op zich, die de mooie dingen zijn (alhoewel), maar wel waar ze voor staan. Laat het mij efkes uitleggen.

DSC_7478todo lijst keuken in bullet journal
Ik begon in de groene, de “mijne”, toen we echt van start gingen met de keukenverbouwing. Alles wat niet mocht vergeten worden, planning, afspraken, kleurcodes, wie wanneer weg was en wat we zouden eten in tijden van geen gasfornuis: √©√©n plaats om te schrijven en terug te vinden. ’t Proberen waard, vond ik. Nu na bijna een jaar ben ik zwaar fan.
In digitale tijden? Ja.
Ik ben altijd al stekezot geweest van papier, schriftjes, stiftjes en heel die rimram, maar bovenal is een huis waar muren moeten gesloopt worden en elektriciteitsleidingen ingeslepen geen goeie omgeving voor een splinternieuwe computer. Vandaar: pen en papier.
Alles werd genoteerd en afgekruist, zowel door mezelf als door man des huizes. Ik doe daar niet moeilijk over: die bujo is voor hem evenzeer een gemak als voor mij, dus mag hij die evengoed opendoen als ikzelf. Er in schrijven, da’s een ander paar mouwen ūüėČ

Toen er regelmatig wat tijd bleef tussen de verschillende stappen die we namen om project keuken tot een goed einde te brengen werkte ik wat in de tuin.
Onze tuin neemt veel van mijn tijd in beslag. Niet dat ik dat erg vind, oh nee, maar een beetje notities zijn best handig. Al is het maar om de flaters van vorig jaar niet opnieuw te begaan.

tuinbujo
Moestuinagenda’s zijn mooi, en leuk, en vooral duur voor wat ik er maar mee doe. Zelfs de oplossing om het tweede jaar alles in een andere kleur te schrijven leverde een agenda op die maar amper ¬†voor een derde gevuld was. Begin mei, dan roept de zon. En met de zon ook een zeteltje en een glas Ricard, en dan kan heel die moestuinboekhouding mij gestolen worden.

dag na dag tuinbujo
Nu: een tof schriftje uit de Makro, waar ik in schrijf wat ik doe-deed-zou moeten doen, waar ik vooral in ’t voorjaar opschrijf welke beestjes en bloempjes ik zie, hoeveel ik spendeer aan potgrond, zaden, stokken, etiketjes, potjes,… en stukje bij beetje ook een inventaris van planten en zaden die ik heb-wil-kan ruilen.
Bepaalde taken die moeten, wat snoei ik wanneer, is deze of gene goed als snijbloem, lekker bij vanilleijs of ideaal als theekruidje: ik vind het allemaal terug. Heb ik in mei geen zin meer? Geen probleem, de draad wordt wel weer opgepikt. Zonder blanco bladzijden, wanneer de goesting terug is.
De foto hierboven toont een bladzijde uit februari: korte dagen, en veel tijd om als het buiten alweer donker is nog even voort te tuinieren op papier. In juni kan de hele maand misschien wel op één blaadje.
Een schriftje apart, omdat “tuin” toch een groot gegeven is hier ten huize, en alles zou verloren lopen tussen de dingen die in de groene bullet journal staan.

Boekje drie is er nog niet zo lang. Het had er eigenlijk al zeven jaar mogen zijn. Zoveel keer zijn we al op familieweekend geweest, en we zijn van plan om die traditie nog heel lang in ere te houden.

DSC_7479
DSC_7480

Ondertussen hebben we heel wat know-how, en dat staat daar allemaal in.
Ook deze is niet exclusief van mij: team barbecue hield bij of iedereen zijn bestelde vleesjes wel netjes opgegeten heeft, een ex werd veel grondiger geschrapt dan ik het zelf had gedaan, en iedereen noteerde bizarre uitspraken op de “quotes” pagina. Zo weten we volgend jaar nog steeds dat e-bikes als een raclette vooruit gaan. ūüėÄ
Hoeveel charcuterie, welke aperitief, waar je de beste e-bikes van de Ardennen huurt, welk traject op de Ourthe we zullen afvaren, rekeningen, huurcontracten, prijzen per persoon: als deze tante het niet meer ziet zitten om een weekend voor 20 à 25 in mekaar te boksen geef ik het boekje door aan mijn opvolg(st)er.  Alles staat er in, van beginnen plannen tot terugstorten van de waarborg.
Handig dus, dat het een apart boekje is.

Voor de volledigheid: ik gebruik die boekjes echt als planner, schrijf er in met een zwarte stift of blauwe balpen, wat ik eerst vind, maar hou mij ver van kunstig gedoe. Een kleurig plakbandje als ik mijn lat niet vind om een lijntje te trekken, of een datum in een andere kleur, da’s zowat het meest fancy ding dat daar al in staat.
Functioneel en heel minimalistisch, that’s it.

Oeps, dit zou een klein aanloopje worden naar waar ik het eigenlijk over wou hebben: familieweekend, tuin en afgewerkte keuken. In die volgorde, maar dat zal voor een volgende keer zijn.

 

Familieweekend: ondertussen een gekoesterde traditie

Familieweekend, zoals in “met heel de kant van man drie dagen vrijwillig samen overnachten in een primitiever huis dan we gewend zijn, samen eten en samen sporten, genieten, wandelen”.

Als je dat vertelt bekijken velen ons alsof we een vijs kwijt zijn. Echt, met heel de familie?
Ja. Ondertussen gaan er ook twee lieven mee, dus de groep is nog wat groter, en zal in de loop van de jaren mogelijk nog aangroeien.
Met éénentwintig waren we dit jaar. En dat het leuk was!
Kijk even mee:

Zo ongeveer vertrokken we. Dat gaatje rechts en de dakkoffer werden ook nog vol gepropt. Zicht door de middenspiegel: nul komma nul.  Gelukkig ging Man des huizes per moto, en nam die nog een zoon mee achterop.propvolle auto

Op dag 1 werd er gefietst. Naar keuze met elektrische of gewone fietsen, en de ene al wat geoefender en beter ge√ęquipeerd dan de andere. We deden zo’n kleine 70 kilometer, bergop en bergaf, en af en toe (oef!) ook een stuk RAVeL.
sportieve bende op de fiets

geoefende fietser

Peter fietste naast zijn petekind, en metekind gaf meter een dikke knuffel.peter fietst naast petekind
meter en metekind

Ook broers en zussen kwamen goed overeen, zowel naast als op het water.broer en zus

ook broer en zus

De liefjes gaan ook graag mee, en passen perfect in het gezelschap.
liefjes
ook liefjes
Ook bij het kajakken is er eentje wat geoefender dan de rest, en die wilde helemaal van boven op de helling naar het water “sjokkelen”. Dat handvat daar op ’t puntje van de boot is dan ideaal voor saboterende neven ūüôāvia de helling naar 't water

Een beetje recupereren doet soms wonderen. Vijf minuutjes kan genoeg zijn.hazenslaapje

We hadden een jeugdig barbecue-team, dat zorgde voor perfect gebakken vleesjes.team bbq

Er waren genoeg gewillige voeten om eindwerkproductjes over voetverzorging te testen. testvoeten voor pepermuntcrème

Terwijl de echte sportievelingen gingen mountainbiken maakten wij een prachtige wandeling. Voor elk wat wils op onze weekends, en helemaal top als de taalhumor ook nog kan aan bod komen.
mooie wandeling
aangepast pad zodat iedereen mee kan
woordmopjes...
Er werden filosofische uiteenzettingen gehouden, door jong en oud, vroeger en later op de avond. (N)oma genoot van het ge√Įmproviseerde kampvuur, temidden van “haar” jong geweld.
filosoferen

oma tussen de kleinkinderen aan het ge√Įmproviseerde kampvuur

Het weekend was een plaatje. Zoiets als hieronder, om in te kaderen. plaatje

En weet je wat? Het huisje voor volgend jaar is al geboekt. De Dardennen met (bijna**) heel onze bende, dat blijft fantastisch.