Tagarchief: feest

Pasen

Het wordt hier ten huize een gewoonte, volk aan tafel vragen en denken dat alles op een half dagje geregeld geraakt…
Gelukkig heb ik hier wat nuchtere mannenmensen rondlopen die mij af en toe tips influisteren ūüėČ

De donderdagmarkt was goed voor potplantjes (witte viooltjes), de zondagmarkt voor snijbloemen (tulpen, ranonkels en rozen, allemaal wit)
Het menu geraakte ongeveer wel af (ik improviseer graag nog een beetje), de bestelling werd geplaatst, het huis min of meer aan kant, de tuintafel werd binnengehaald, drank gekoeld, en dan kwam het leuke stuk: decoreren.
Bij Dille en Kamille verkopen ze tafellinnen in grote maten aan redelijke prijzen. Dat, aangevuld met wat stoffen en papieren servietten, leuke kaarsjes en zelfgemaakte naamkaartjes zorgde voor een mooie tafel (al zeg ik het zelf). Ook voor een vrijdagnamiddag knutselplezier, want die inspiratie komt meestal pas op ’t laatste nippertje.

Met wat zelfdrogende boetseerpasta, soeplettertjes, verf en een uitsteekvormpje ging ik aan de slag.

paashaasjes met namen als tafeldecoratie

Fijn detail: de verf voor de hall blijkt qua kleur perfect te passen bij het tafellinnen. Papieren lintje er door, bloempje er bij: goedgekeurd.

paashaasje met ranonkel
Op het menu ook deze keer weer uitdagingen: elk van ons gaf een ingredi√ęnt dat terug te vinden moest zijn. Deze keer waren dat appel, pijnboompitjes, geitenkaas, avocado, fruit in ’t algemeen (dat was van een zoon die geen zin had in nadenken) en drie dingen uit eigen tuin (dat kwam van mij).
Verder leg ik mezelf op dat er minstens twee gerechten moeten bij zijn die ik nooit eerder maakte. Geen nood deze keer, heel het menu was een gok. Schitteren als keukenprinses of mij met het schaamrood op de wangen verstoppen achter een berg afwas, beiden behoorden tot de mogelijkheden.

Tegen ’s noens liep het hier aardig vol, en aperitiefden we met hapjes. Op zo’n dagen zijn “makkelijke” chips, nootjes en koekjes uit den boze. Wij presenteerden een glaasje rauwe groenten met dipsaus, een trio van gevulde tomaatjes (met pesto-roomkaas, met garnaaltjes en met roerei en spekjes) en mini-wraps met kip. nadien werden de restjes tomatenvulling en wat toastjes nog op tafel gezet. Tot dan lag het fototoestel op de kast, ondanks het voornemen om deze keer alle hapjes op de gevoelige plaat te hebben…

Pauze! De paashaas was ondertussen toch wel in de tuin geweest zeker!? Kleine kabouter deed zijn best om alles te verzamelen.

paaseitjes rapen

Daarna mocht ieder zijn naam nemen en een plaatsje aan tafel kiezen. Alleen mijn stoel was voorbehouden (dicht bij de keuken), voor de rest deed ik deze keer niet aan tafelschikking. Te voorziene conflicten tussen disgenoten waren er niet, enige sturing was dus totaal overbodig.

Nadien: aardappelschijfje met zalmtartaar (ingredi√ęnt avocado zit er bij). Oudste zoon vond het niet lekker…

aardappelschijfje met zalmtartaar

Posteleinsoep (eigen kweek, ook de prei die er bij zat) met een toefje room en garnaaltjes. Daar ontdekte Oma dat ze een ware entertainer was: de simpele vraag wat iedereen zag in de room leverde hilarische antwoorden op.

posteleinsoep

Gegrilde peer met geitenkaas (of brie voor wie geen geitenkaas apprecieert) en gehakte nootjes, op een bedje van sla (uit eigen serre), met snippers daslook en een toefje peterselie (ook beiden uit eigen tuin).

gegrilde peer

Sorbet van vlierbloesem en champagne, met een blaadje munt. De sorbet was ik eigenlijk vergeten, dus iedereen kon live “the making of” meemaken. ’t Was wel een verademing toen de machine weer uit mocht, zo’n extra decibels heb je echt niet nodig op zo’n dag.

vlier-champagnesorbet

En dan, d√© uitdaging van de dag. Tajine met groenten en geconfijte citroen, opgediend met couscous. Er moeten er twee zijn, want mijn traditionele kokshartje wil met Pasen iets met lam op tafel, maar sommigen lusten dat niet. Die kregen dus een kiptajine. De kippeneters (4) waren in de minderheid, die kregen hun gerecht uit de traditionele aardewerken pot, de lamstajine (voor 10) werd in een gietijzeren pot van de buren bereid. Die citroen daarbij, da’s een must. De geur alleen al… Gelukkig heeft “onze” donderdagsmarkt een kraampje waar al zo’n oosterse ingredi√ęnten te vinden zijn. De verkoper vond het fantastisch dat ik op een traditioneel feest van bij ons een traditioneel gerecht uit zijn cultuur maak.
Het vlees kwam van Bioplanet. Geen gesponsorde post, maar oprecht veel lof over zoveel¬†kwaliteit. Mals, smaakvol, heerlijk. Bij het lamsvlees zaten paarse en gele¬†wortels, venkel, courgette en aubergine, bij de kip koos¬†ik witte selder ipv venkel. Terecht, bleek achteraf. Ik begin mijn tafelgasten te kennen ūüėČ

tajine, stoofpot en couscous

Ook twee porties couscous: √©√©n m√©t en √©√©n zonder rozijnen en pijnboompitjes, waarbij die m√©t gemaakt werd met de bouillon uit de lamstajine, die zonder met een “blokjesbouillon”. En dat allemaal zonder stress. En oef! ’t Was heerlijk. De vrees voor taai vlees was ongegrond, plan B (de frituur) niet nodig. nog een leuke bijkomstigheid: op twee¬†liter soep en drie miniwraps na was alles op.

Het dessert: een simpel Pinterest-idee, dat gelukkig de avond op voorhand gemaakt werd. Appelroosjes, die nog even terug opgewarmd werden in de oven, bestrooid met poedersuiker en in het gezelschap van heerlijk hoeve-ijs. Die van ons zagen er minstens even mooi en lekker uit, maar de fotograaf die het dessert hier fotografeerde had geen vaste hand.
Slagroom? Vergeten. Net als de koriander op de couscous trouwens, waarvoor man des huizes die ochtend twee keer naar de winkel gestuurd was…

Daarna was er koffie, met paaseitjes natuurlijk.

Jarige schoonzus kreeg achteraf alle snijbloemetjes mee, iedereen die wilde mocht een potje viooltjes meepakken voor in de tuin, en de ranonkeltjes die op de borden lagen staan hier nu in een speciaal (ook zelf gedecoreerd) vaasje.

vlindervaasje, voor S* en W* en al die anderen...

’t Is veel werk, veel plannen en goed voorbereiden, maar eigenlijk doe ik dat graag. Gelukkig vindt man des huizes het ook plezant om mee in de keuken en achter de stofzuiger te staan, en anderen een leuke dag en een gemeende “dankjewel voor wat je voor ons betekent” te bezorgen.
Kijk, die zachte vormen op de achtergrond: mijn rots in de branding.

rots in de branding

’s Avonds in de zetel dronken we nog een pintje, en zagen we dat iedereen zijn naampaashaasje¬†liet liggen. Dat was de vereiste als ze er volgend jaar opnieuw wilden bij zijn. ’t Zal zijn dat het goed was zeker?

 

 

 

 

Bureau? “Werkplek” is ook goed zeker? – #projectblogboek

2

Ha, da’s ne goeie! Een bureau heb ik niet (all√©, eigenlijk wel, maar gebruik ik niet) en werk organiseren doe ik niet. Oh no, ik ben nogal impulsief op dat vlak.

Daarom een foto van “mijn” onopgeruimde plek, waar ik het meest tijd doorbreng die onder de noemer “werken” valt te klasseren.

rommeltje

De keuken, waar iedereen altijd welkom is. Veel keren is ‘t¬†¬†daar zo… De keukenblok vol van alles wat iedereen rap efkes uit zijn handen wil leggen. Gsm-laders, kattebelletjes, kleine flesjes drank die niet leeg geraakten ’s middags op school, lege flessen, troep voor de kelder, troep voor medicamentenkastje, gerief voor ’t waskot… Zeer gedisciplineerd huishouden als we zijn, verbaast het mij telkens weer dat niemand hier lijkt te beseffen dat alles in dezelfde moeite eigenlijk op zijn plaats kan liggen.

Op tafel een krat boodschappen, tussen de koffietassen van een beetje eerder die dag. Een keukenhanddoek, die mogelijks gebruikt werd om een vuile vlieg mee dood te meppen, en die eigenlijk naar de wasmachine moet. Links in de hoek een glimp van een broek op de strijkplank, die hier ook meestal staat, wegens gezelliger om daar te strijken dan in mijn donker waskot. Op de grond nog een mand kapstokken, om versgestreken linnen op te hangen.
Om √©√©n of andere reden zet iedereen hier lege bokalen en flessen voor de deur van de microgolf, kwestie van ’t gemakkelijk te maken… De barkrukken liggen ook nog vol rommeltjes, en vakkundig aan jullie zicht onttrokken door het deksel van het gasfornuis staat nog een berg vuile afwas. Tot op heden springt die niet zelf in de machine, jammer toch h√©?

Hoe begin ik daar aan? Meestal met een diepe zucht, en onder tijdsdruk. Dit was de avond voor het verjaardagsfeest van oudste en jongste, die met een weekje verschil verjaren. Wij feesten graag, en liefst met veel volk en lekker eten. Er moest hier dus gekookt en gebakken en getafeldekt worden. Ik heb daar geen tactiek voor: wat moet, moet. Ik kan iedereen die hier aan tafel zat geruststellen: ik begin nooit te koken in zo’n vuile keuken. Eerst opruimen, alles proper maken, en dan terug vuilmaken. Dan een tweede keer opruimen, en een half uur voor jullie er waren zag het er zo uit:

opgeruimd

Kijk, die taarten! Zelfgemaakt, allemaal! Met bosaardbeitjes uit eigen tuin, schoon h√©? En bananen uit de winkel. Van de mis√©rable, de appel-perentaart en de cr√®me br√Ľl√©e zijn geen van-dichtbij-foto’s, maar ’t schijnt dat ze lekker waren.

 

taart

bosaardbeitjes

bananentaart

En die gele dingskes, dat moeten de muziekinstrumenten van de jongens voorstellen, maar toen ik die aan het boetseren was bedacht ik plots dat ik de tafel nog moest dekken, en mezelf ook nog fatsoeneren. Overigens, de tafel die je hierboven ziet is niet feestelijk te noemen, I know, maar vorig weekend scheen de zon en was het warm, dus zaten wij met z’n allen buiten te genieten. Aan een tafel met kaarsjes, servietjes, en veel goed volk.

Ge kunt nie geloven hoe graag da’k da doe, mensen rond ons tafel zetten. Zelfs als dat wil zeggen dat ik vroeg moet opstaan om alles in orde te krijgen.

 

Perfecte timing

Sinds wij kinderen hebben houden we de meeste feesten hier ten huize. Je kent dat wel: ze hebben hier hun gerief, ze kunnen dan gaan slapen wanneer hun uur daar is, we hebben hier ruimte genoeg,…
De kinderen werden groter, bovenstaande argumenten zijn niet meer actueel, maar de ruimte blijft natuurlijk een groot pluspunt. Kerst en oudejaar worden dus hier gevierd.
Enige planning is dan natuurlijk wel handig. Ondertussen hebben we daarin al een zekere routine, en blijven we behoorlijk “zen” onder het hele gedoe. Een eter meer of minder, een klein logeetje (√©√©ntje met een streepje voor, want ik mag hem metekindje noemen), of ons huis veranderen in B&B voor een paar families extra? We draaien er onze hand niet voor om.

Ik weet dat ik best de week vòòr Kerst cadeautjes ga kopen, dat ik het menu moet uitgepluisd uitgeplozen hebben en een boodschappenlijstje moet opmaken op een moment waarop Sinterklaas pas zijn hielen gelicht heeft, en dat alles online besteld moet worden zodat man des huizes alleen maar moet Collect-and-go-en op het afgesproken tijdstip.
Alles wat op voorhand kan  gedaan worden wordt op voorhand gedaan. Althans, dat is altijd het strakke plan.
Tot zover de theorie, over naar de realiteit.
Maandag 23 december zou “verzamel-uw-ingredi√ęnten-en-kook-dag” worden. Terwijl de rit naar het afhaalpunt en naar Bioplanet in volle gang was fabriceerde ik alvast het dessert, en begon ik aan de soep. Ondertussen een beetje opruimen, beetje uitrekenen wat hoeveel tijd in beslag zou nemen, en even naar buiten kijken.

Droog! Zon! Temperatuur boven vriespunt! Beetje (heel veel eigenlijk) wind.
Zand, cement en (recup)klinkers die klaarliggen.
Boordstenen die al gezet zijn.
Moestuinpaadje dat eigenlijk gelegd kan worden.
Man des huizes die thuis is.
Zonen die niet thuis zijn (en dus geheel en al niet in de weg kunnen lopen).
E√©n zoon die er wel is, en die dus gepromoveerd kan worden tot slaafje van dienst ūüėČ
Mogelijkheid tot aperitiefje na de werkzaamheden, een niet te onderschatten motivatie voor die éne zoon.
Kerstmenu dat op dat moment helemaal haalbaar lijkt, zelfs al doen we niks op voorhand.

Ja, als de wil tot koken zwak is, en de drang om naar buiten te gaan werken sterk, dan ligt heel de planning op twee seconden compleet overhoop, wordt er stabilisé gemaakt, klinkers aangedragen, kruiwagens gelost en geladen, en een derde van een moestuinpad gelegd. We bleven bezig tot ik niet meer zag of er van die dikke spinnen en slakken op de klinkers zaten of niet. Zeer verrassend soms!
Heerlijk. Na een aperitiefje werd er weer verder gevoorbereidseld, en na ’t avondeten zaten we compleet (!? euh, not) ¬†“op schema” in de zetel met een wijntje.
Morgen de rest.

Veel moestuinpad maken zat er de vierentwintigste niet in. Eigenlijk hadden we gewoon geen tijd meer, maar vooral het weer was spelbreker. Misschien gelukkig voor de gasten, of we hadden nog één of andere self-cook formule moeten uitvinden.
Dus werd er gekookt, opgeruimd, tafel gedekt, kaarsjes aangestoken, en een half uurtje voor iedereen aankwam zaten we – weerom compleet “zen”- in de zetel. Met dank aan de file, anders had ik van onder de douche moeten roepen dat de achterdeur los was ūüėÄ

Het werd een gezellige kerstavond, met fijne mensen, leuke cadeautjes, leuke onverwachte cadeautjes, lekker eten dat op tijd op tafel kwam en een logeetje dat direct al bewees dat het ne crème van een metekind is :
Klokje rond slapen, lief lachen, van meter de grote “hoe-hou-ik-mijn-tutje-in-de-mond-truc” leren, frazelen, en de flesjes perfect timen tussen de ladingen stabilis√© en klinkers door. Ah ja, want op Kerst zelf plannen wij¬†(ook al j√†ren) alleen een dag om te doen waar we zelf zin in hebben. En het weer werkte mee. Het moestuinpad is gelegd, in visgraatmotief, zoals het terras. ¬† Foto’s volgen later, want weer werkten we verder tot het begon te schemeren. Alleen de stukjes aan de kanten moeten er nog in, ’t is niet omdat wij zin hebben om te werken dat we onze buren een hele feestdag met het gesnerp van een slijpschijf en steenstofwolken moeten opzadelen h√©? Laat het ons vredig houden!

Een zalige Kerst en een gelukkig 2014, geniet van elke dag, en ik wens iedereen veel perfecte timingen. ’t Kan zo’n deugd doen!