Tagarchief: feestje

En toen verwachtten we Abraham…

Jaja, man des huizes heeft een nieuwe voordeur.
We zijn niet van grote feesten en veel gedoe, maar zoiets laat je niet zomaar passeren hé.

Vrijdag werd er al een beetje opgeruimd, wat boodschappen gedaan, nog rap een “chambrang” geschilderd zodat de deur van de wc teruggehangen kon worden, en receptjes voor taarten bekeken. Taart bakken, we doen dat hier graag.

Een tijdje geleden werd er een restaurant geboekt, onze jongens wilden wel eens fondue proberen. Wegens nog steeds geen dampkap in huis is dat er hier nog nooit van gekomen, ideaal dus als verjaardagsetentje. Gezien de gigantische hoeveelheden die ze kunnen verstouwen is een à volonté-formule mooi meegenomen, en het moest op vrijdag, want zaterdagavond is één van de zonen al onderweg naar oorden met veel sneeuw.

Orders (ja, soms moet het héél duidelijk zijn hier) wat betreft roken en samen in de auto zitten werden uitgevaardigd, badkamers werden in sauna’s omgetoverd, en om zeven uur vertrokken we met z’n allen naar “Le Goût avant Tout”. Tiens, zou daar de circonflexe ook geschrapt moeten worden?
Lekker, gezellig en genoeg. Heerlijke sausjes, gevarieerd slaatje, krokante frietjes en vriendelijke bediening. Oudste en ik sloten een deal: hij kreeg al mijn gehaktbereidingen, ik zijn mooie stukjes vlees. Jongste en oudste kregen heel hun portie op, bij alle anderen mocht pa een hapje helpen. Door de drukte in de zaak was het wel zeer rumoerig, voor een goei klapke tijdens het eten moet je hier niet zijn.
Oudste nam onderstaande foto met zijn gsm, en wilde publicatie…

fondue met zes
Man verjaart, dus hij was geen bob. Al moest hij nog wel even de auto uit de parking rijden. Parking Savaanstraat, al eens geprobeerd? We hadden aan de twee kanten amper een paar centimeter naast de spiegels, niks voor mij! Eens op de Gentse openbare weg reed ik mijn karaokébusje naar huis. DJ van dienst had eerst wat moeite met zijn apparatuur, maar nadien kweelden we met z’n allen mee, tot aan de voordeur.

Omdat zoon drie er per sé nog bij wou zijn als pa zijn cadeautje kreeg, gaven we hem dat diezelfde avond, eigenlijk twee dagen te vroeg, maar och, voor ne keer…
Let op de zeer functionele bril, en zoon twee op de achtergrond, die waarschijnlijk een verjaardagslied speelde.

verjaardagscadeautje voor pa
Eigenbelang speelde hier vaneigens mee: een versgeperst sapje.

versgeperst fruitsapje
Zaterdagmorgen (euhm, eerder naar de middag toe) merkten we dat de fruitpers doet wat hij beloofde: goed persen, maar ook en vooral stil zijn. De vorige konden we als wekker voor het hele huis inzetten, en daarom werd versgeperst meestal geschrapt. Zei ik al dat ik een ochtendhumeur heb? En ook dat dat recht evenredig vermeerdert met de portie lawaai waarmee ik wakker gemaakt word? Ah, dan snap je ’t plaatje.

In de loop van de dag puzzelden we met ruimte. Ik was blijkbaar nogal enthousiast geweest met mensen op de koffie vragen. Dertig plaatsen, en een veelvoud daarvan aan porties gebak moesten voorzien worden.
De twee jongsten hadden al laten weten dat ze mee wilden bakken, de rest mocht met tafels en stoelen toveren.

slagroom kloppen

taartbodem maken

Ik tel af naar volgende zomer: een nieuwe keuken met oven die doet wat je vraagt, in plaats van alle cupcakes van een zwarte bodem te voorzien. Grrrr. ’t Is een stuk venijn ook, die oven van ons: op mijn voorarmen lopen twee mooie rode strepen…het roosterke dat ik verkeerd ingeschat had. Hopelijk zijn er tegen 2017 zelfreinigende keukens uitgevonden, het zootje was hier weer niet te overzien. Gelukkig kan gemorste slagroom perfect in de koffie geschept worden.

gemorste slagroom en chocola op tafel

Er lukte wel één en ander. Roomkaastaart, bodems voor fruit- en bananentaart, de basis voor flan brésilienne, en biscuit voor zwartewoudtaart. Appelcrumble en peren-abrikozentaart zijn ook goedgekeurd. Met wat koekjes en chocolaatjes bij op tafel zal iedereen wel voldoende hebben, hoop ik.

Tussendoor werd er taxi gespeeld, zonen naar de kapper gestuurd, een skivalies gemaakt, zoon drie uitgezwaaid en bedenkelijk gefronst bij de carnavalplannen van de twee oudsten. Aalst, weetjewel…
Oudste vergat even dat wij niet altijd, onmiddellijk, overal, en exclusief voor hem beschikbaar zijn, en dat zorgde weer eens voor een brombeer van formaat in huis. Man, die kan viesgezind zijn…ongelooflijk.

Terwijl man zorgde voor wat eten op tafel (en spinazie op de grond) schroefde ik de scharnieren weer aan de deurstijl. Ok, niet af, ’t zal voor volgende week zijn. Na het avondeten werd er nog pudding gemaakt om de fruittaarten te vullen, voor de zekerheid nog twee extra taarten gebakken, en dan in de zetel geploft, bij een pittig blondje (in mijn glas, dat spreekt) We deden bijlange niet alles wat we voorzien hadden, het huis en vooral de vloer moesten hier nog een grondige red-uw-reputatie behandeling krijgen. Maar voor nu: zen. Zetel. Zalig.
Kijk even mee hoe stevig zen ik kan zijn in een ontploft huis:

bommeke ontploft in de keuken

Dat was hoe het er gisteren uitzag, maar daar heeft niemand vandaag iets van gemerkt.

Vandaag werd er gefeest. Vooral dat onthou ik. Fijne mensen, taarten (die de jarige zelf mocht aansnijden), koffie, wat sterkers dan koffie, gelach, geplaag, kaarsjes, kaartjes, bloemen en cadeautjes die wonderlijk goed bij mekaar pasten:

complementaire cadeautjes

taartenbuffet

Ondertussen is iedereen naar huis, alles bijna opgeruimd, en geniet ik samen met de kersverse senior nog wat na.
Santé!

 

 

 

 

 

Nog feest!

Hoewel hij de laatste weken een paar keer serieus op mijn tenen getrapt heeft, ben ik toch wel trots op zoon twee.

Het begon op de Sweet Sixteen Party van een vriendin. Diezelfde avond verjaarde een vriend van hem. Een vriend waarvoor geen party was, wegens dikke pech met de verdeling van het slijk der aarde.
Zoon twee werd aangesproken door een andere vriend, die het niet juist vond dat dat feestvarken zonder feest eens niet in de bloemetjes gezet zou worden. Een feestvarken dat op alle feestjes belangeloos de sfeerfoto’s maakt. Dus werden er plannen gesmeed.

Met vijf namen ze de touwtjes in handen. Geen sinecure voor jongens zonder inkomen: ze keken rond wat haalbaar was, informeerden zich, en vonden de vader van een vriend bereid om “zijn” zaal voor een prijsje ter beschikking te stellen. Meer nog, de winst op de drank mogen ze houden, zodat het geheel zo zelfbedruipend mogelijk wordt.
Een vriend DJ komt, en geeft bij wijze van cadeau de sound- en lichtshow, we zochten samen naar een betaalbaar lekker hapje (pizza’s proeven tijdens dagen zonder vlees).
Een geheim evenement prijkte op Facebook, de mama, broers en zus van X werden ingelicht, en het ontvoeringsplan werd uit de doeken gedaan. Bijna had iemand zijn mond voorbijgebabbeld, maar zoals dat meestal gaat met verrassingsfeestjes had de jarige niks in de mot. Hij vond het hooguit wat raar dat een ander even ging plannen wanneer hij naar de fotowinkel moest gaan…

Om 11u stonden de vijf musketiers paraat: zaal versieren, muziekset in orde zetten, buren verwittigen en gsm-nummer-voor-klachten geven, diepvriespizza’s van onze diepvries naar die van de zaal verhuizen, chips kopen, drankfrigo’s opvullen, zuipkaarten knippen, een enveloppekesdoos klaarzetten, ’t lukte allemaal vlotjes.

’s Middags werden hier Turkse broden voorzien, en kwam de bende eten en even stoom aflaten. Na de middag nog wat doorwerken, goede raad van de zaaleigenaar in ontvangst nemen (Zatte mensen? Water verkopen dan! Veel winst!) en thuis nog even voor tv hangen.

En dan begon de miserie: X, altijd in om te komen “chillen”, had geen zin. AAAAARGH! En hij sms-te dat hij niet mocht. Kan niet, want mama zat mee in het complot. Oudste, verantwoordelijk om hem tot in de zaal te krijgen, hing bijna in de gordijnen van de stress. Geen antwoord op smsjes, de tijd verstreek… Dan hoorden we dat hij net nonkel was geworden, en of het nog paste op dit late uur? Tuurlijk!

Onze oudste kreeg een ingestudeerde zogezegde donderpreek van zijn moeder, over een jas die kwijt was en waarschijnlijk in die zaal was blijven liggen, en dat hij nu, ja nù, moest gaan kijken. En ook dat het mij geen barst kon schelen of X nu toevallig net bij ons was, hij kon wel even mee. Gnagnagna!

De verrassing was compleet, de jarige was in de wolken, en snapte er niks van dat zijn mama daar ook al stond. Hij trok nogal oogjes bij het zien van alle vrienden en vriendinnen.

oogjes

Weet je waar ik stond van te kijken? Van hoe kapitaalkrachtig sommige van die jonge gasten zijn. En hoe snel dat kapitaal uitgegeven wordt aan drank. Volgens mij werd daar niet gedronken, maar ge-zo-pen. Tegenwoordig wordt er gefeest met cava. Zielig hoe sommigen velen niet weten wanneer het genoeg geweest is.
Toen ik een foto nam van de organisatoren, met het feestvarkentje in hun armen, was de flits blijkbaar het sein voor velen om te komen poseren. Echt grappig, armen rond mekaars nek en lachen naar het vogeltje.

boyz

De DJ speelde vooral luide muziek, met zware bassen voor een veelal lege dansvloer, en de jeugd ging dan buiten babbelen, omdat ze binnen mekaar niet konden verstaan. Oké, dat verschilt niet zoveel met de fuiven uit mijn tijd, hoewel er toen toch meer gedanst werd.

Nadat ik de catering verzorgd had nam ik onze jongste zoon en een hoop geld mee naar huis. Man houdt een oogje in het zeil tot het einde van het feestje. De vrienden lieten al verstaan dat ze er zelf geen cent moeten aan verdienen, alles wat ze overhouden krijgt X.

Het doet deugd om te zien dat er gasten zijn met het hart op de juiste plaats, die zich volledig willen “smijten” om een maat een onvergetelijke avond te gunnen. Echt, mijn hart loopt over van trots dat ze dat samen verwezenlijkten.