Tagarchief: gele kornoelje

’t Zonneke schijnt, de madammekes komen buiten

Een uitspraak van “onze” pastoor Pol zaliger. Hij bedoelde daarmee dat het plein naast zijn pastorij dan veel vroeger en langer gevuld was met moeders die hun kroost kwamen ophalen. Wanneer Pol tijd had, kletste hij mee, hij moest niet onderdoen. Als ’t zonneke schijnt werd/wordt er veel langer gebabbeld aan de schoolpoort. Een wetmatigheid gelijk een andere.

Ik hoor al een tijd niet meer bij de kroost-afhalende moeders, maar zo’n zonneke, dat trekt mij ook naar buiten.
Tuinwandelingetje, en een voorzichtig begin in de moestuin.

gele kornoelje
De Gele kornoelje staat nu op zijn mooist, veel vroeger dan vorige winter. De winterkamperfoelie is bijna uitgebloeid, vorig jaar nog plant van de maand in januari. Misschien komt er nog wel wat, maar waar die geurige bloempjes vorig jaar echt pas in januari bloeiden, staat de plant nu al van in november zijn best te doen.

Op heel wat takken en blaadjes zaten lieveheersbeestjes zich te warmen in het zonnetje.

knoflook
De look komt stevig door de aarde geprikt, bieslook en chinese bieslook staan ook weer enkele centimeters boven de grond.

narcissen

korenbloem
Narcissen en tulpen komen piepen en er staat zowaar een korenbloem bijna in bloei. De goudsbloemen van vorige week liggen er nu verfrommeld bij.

krokus

sneeuwklokje
Naar sneeuwklokjes en krokussen moest ik gisteren nog zoeken, vandaag zijn er vrolijke kleurige stipjes in het gazon.

De thermometer in de serre (met open deur) geeft 35° aan. Trui uit, mouwen omhoog en een beetje met aarde spelen dus.
Er werden radijzen en snijsla gezaaid in de serre, en een aantal soorten sla en erwtjes in zaaibakjes.

sla in zaaibakje

erwtjes voorgezaaid

Ik zaaide ook bietjes: lukt het niet, tant pis, maar door te proberen hebben we misschien wel extra vroeg die heerlijke chioggia-bietjes op ons bord. De enige die ik lekker vind, omdat ze niet zo’n uitgesproken grondsmaak hebben.
De winterpostelein zaaide zichzelf uit, en zorgt voor een groen tapijtje in de serre. Dit jaar strooi ik zeker ook wat zaden buiten, da’s een mooi en lekker bodembedekkertje dat op veel plaatsen mag opduiken.

Mme zegt dat worteltjes ook al kunnen, dat is iets voor morgen. Een paar diepe potten of emmers, en misschien lukt het dan dit jaar wel een keer om te oogsten. Wortelen, pastinaken, peterseliewortel, da’s blijkbaar een hele kunst. Dat lukt hier amper, en dat éne jaar dat de oogst goed had kunnen zijn waren de woelmuizen mij voor. De bloempot waar jongste vorig jaar in zaaide leverde wel wat op: voor ieder gezinslid twee superlekkere worteltjes, zeer traag te degusteren want klein maar fijn 😉
Ook voor morgen: prei, poging elfhonderdachtendertig.

preiplantjes van vorig jaar

Mijn plantpreitjes van vorig jaar staan liggen hier nog steeds in een p9 potje. Een jaartje later dan voorzien in de moestuin, dat kan geen kwaad zeker? Misschien schieten er wel wat in bloei, maar dan kunnen we weer van zadenoogst doen, da’s ook altijd meegenomen.

Vast voornemen van dit jaar: een beetje beter bijhouden wat hier zo allemaal gebeurt, lukt, mislukt, lekker is of net niet, en volgend jaar een houvast hebben om meer uit de serre te halen, vooral in voor- en najaar.  Proberen en experimenteren dus, we zien wel wat het geeft.

Liefste Velt-mensen, Wimmen of Madammen, wanneer komt dat serreboekje voor beginnende avonturiers er eigenlijk? Ik wil al mijn vraagjes opschrijven, mijn probeersels meedelen, mijn mislukkingen ook, dan hebt ge al een begin.
Gewoon, een klein handig wegwijzertje om elke maand mee naar mijn glazen kot te nemen? Toe?

 

 

Ijverig (moestuin)wijf

Nu de wereld op alle mogelijke manier laat zien dat de lente begint, begint het hier serieus te kriebelen. Dat was vorige vrijdag niet anders. Ik had zin om de groententuin te voorzien van een  compostdekentje. Wel jammer dat we zelf geen compost genoeg hadden om mijn plan uit te voeren, en dat meneer des huizes druk-druk-druk bezig was voor zijn werk. Ook op zaterdag geen mogelijkheid om met de remork eventjes wat biocompost voor madam te halen. Jammer, maar niet getreurd.
Er was werk genoeg dat ook zonder extra compost kon gedaan worden. We keken eens in ons eigen vat, en zagen dat er daar toch ook al wat bruikbaar “zwart goud” aanwezig was. Meer zelfs: zeer bruikbaar. Vorig jaar was er duidelijk iets dat we verkeerd gedaan hadden, kleffe stinkende drets hadden we toen, maar nu kwam er zoiets als bosgrond te voorschijn. Jeuj, we leren bij!

We verplantten de rabarber (amai, dat kan groot worden!), en voorzagen die rijkelijk van eigengemaakte compost. Verder werden de groentenbedden aangevuld met aarde, werd er nog een stukje berg weggeschept, kreeg de buurman alle verdwaalde bieslook en nog wat stukken rabarber, en legde ik met losse klinkers een paadje in de serre. Kwestie van mijn uitbundige jeugd te behoeden voor prille-zaailingskes-moord. Nog een voordeel: ik kan daar streepjes op zetten met krijt, daar waar een rijtje gezaaid is. Steeketiketjes durven hier nogal eens spoorloos verdwijnen. De grond in de serre werd voorzien van bodemverbeteraar, en er werd gezaaid en verspeend.

serre

Tegen het uur dat het aperitiefke riep, was er flink gewerkt. Tussendoor kregen een deel van de keukenkasten een wreefke, werden wasmachine en strijkijzer duchtig aan het werk gehouden en werd er nog wat opgeruimd ook. Lente, ik zei het toch…

Maandag had meneer het ook te druk (en mijn autootje heeft geen trekhaak), maar dinsdagvoormiddag stond er een kar vol compost op de oprit.

remork

En zo wist ik mij een hele dag in stilte bezig te houden: kruiwagen vullen, naar de moestuin rijden, uitkiepen, terug.

moestuin2

Nu ja, in stilte…da’s relatief natuurlijk: merels, vinken en mezen zongen vrolijke deuntjes, en enkele dikke hommels zoemden rond. De katten lagen te genieten in het zonnetje. Bij elke aai over hun bolletje klonk tevreden gesnor.

pluis

De narcisjes tonen hun zonnige geel, en op twee dagen tijd staan de verloren gewaande sneeuwklokjes nu toch te wiebelen op hun iele steeltjes. Dat zijn écht mijn lentefavorietjes. Eén enkel verdwaald wit krokusje piept boven, de rest is verdwenen.

krokus

Dit najaar mogen er nog een massa geplant worden, want dat zijn toch ook echt prachtige kleurbommetjes hé! Kijk eens hier. En hier. En hier. En hier. Ook hier. Ooooh, zo wil ik dat ook!

Zoon 3 kwam in de namiddag nog thuis met een frambozenstruik (ras onbekend) en een zaaitray. Ik blijf het fijn vinden dat ze af en toe wat mee naar huis krijgen uit de praktijkles. In die mini-vakjes zaai ik (of hij) één van de dagen kruiden en bloemetjes, direct in volle grond mislukt dat hier meestal.

Ondertussen is het weer compleet omgeslagen: koude, druilerige regen. Ik laat het inwerken van de compost voorlopig over aan mijn drie lieftallige assistentes.

moestuinkieken

Ze mogen al eens iéts doen voor kost en inwoon! Ik geniet van een tasje koffie, en ben blij met de voorjaarsbloeiers die ik van hier kan zien. Lente!

narcisjes

cornus mas

Geel

Dit jaar besloten we om de binnenafwerkingen van ons huis eventjes zo te laten. De tuin had ook een beetje aandacht nodig. Buiten een stukje moestuin, een kruidentuintje, wat speeltuigen en een grote lap gazon was er tot voor enkele maanden niet echt sprake van een gezellige tuin.

We kennen wel een paar planten, we weten ongeveer wel wat we zeker wel en absoluut niet willen, maar om nu alles zomaar in mekaar te doen passen, daar ontbreekt toch echt wel de nodige kennis en ervaring.

Opnieuw was Google onze vriend. Deze keer zochten we op “ecologische tuinarchitect”. Een aantal mails werden verstuurd, en bedroevend genoeg kregen we maar twee reacties. Zelf kenden we ook nog de tuinarchitect van Oma, die tijdens een gesprekje tussen de soep en de patatten eigenlijk de tuin-aanleg-bal aan het rollen bracht, dus hadden we drie kandidaten.

We nodigden ze alle drie uit voor een verkennend gesprek. Bij twee van hen was dat gratis, de derde vroeg verplaatsings- en advieskosten. Bij alle drie hadden we “een goed gevoel”, en omdat wij écht leken zijn wat tuinaanleg betreft, vroegen we na de kennismaking aan alledrie een voorstel. Gebaseerd op streekeigen planten, en liefst met veel wit en blauw-roze-paars tinten. Absoluut geen geel.

Echt, als ik aan die kleur denk in verband met bloemen, dan krullen mijn tenen. Ik associeer het met bombastische cultivars, net het soort planten dat ik liever niet wil. Tulpen, rozen, krokussen, viooltjes, ik zie ze graag, maar niet in ’t geel. Forsythia? Nee, dankjewel! In een boeket vind ik geel dan wél weer mooi, je haalt er de lente echt mee in huis.

En toch… ze mochten niet op het tuinplan, maar sommige gele bloemen zijn hier al een aantal jaren thuis. De paardenbloemen, die elk jaar opnieuw en met massa’s meer dan het vorige jaar in het gazon verschijnen: prachtig vind ik ze.

paardenbloem
Net als de boterbloemen, daar was ik als kind al verzot op. Geen enkel probleem, laat die gele zonnetjes maar bloeien. Ook narcissen (narcissus pseudonarcissus) mogen er zijn, en mogen zelfs naar hartelust verwilderen.

Nu komt aan het terras ook voorzichtig geel tevoorschijn. Ook van een prachtige plant, ik zou er niet over denken om die weg te doen. Vrouwenmantel (Alchemillia Mollis). Boeiend hoe die telkens weer schuilplaats blijkt te zijn voor lieveheersbeestjes, en hoe in de lente het mooie blad na enkele dagen alle dorre stengels weer verstopt. De druppels die zo mooi parelend liggen te blinken, en nu, die fijne bloempjes, subtiel geel…ja, ze mogen blijven!

blad van vrouwenmantel

bloem vrouwenmantel

Ook Hugo schreef de gele bloeiers niet helemaal af. Hier en daar sluipt er toch wel eentje in de borders. Met de garantie dat we ze zé-ker! mooi gaan vinden (anders komt hij ze eigenhandig vervangen). De gele kornoelje (Cornus mas)

gele kornoelje in bloei

valt al in de smaak, en volgens mij zullen de elfenbloem (epimedium pinnatum “Colchicum”) en het brandkruid (Phlomis Russeliana) dat ook doen. Nu ja, hij mag gerust zijn, ik ging op de plantenkwekerij hier in de buurt mijn licht al opsteken, en zag eenzelfde subtiel groen-gele tint. I like!

Hoe het verder ging met de tuinvoorstellen, daarover vertel ik jullie een andere keer.