Tagarchief: hlzhi

Vrijdag de dertiende

Ik geloof daar niet in, en dacht dat mijn geboortedag (zondag de dertiende) dat altijd genoeg zou compenseren.

Tot vandaag. Jongste thuis van school, mankend: drie tenen verstuikt in de turnles.
’t Viel nogal mee, geen reden tot bijgeloof.

Beetje later op de avond telefoon van tweede, dat derde met een kap in zijn hoofd en helemaal onder ’t bloed op de info-avond van de CM zat. Monitoren in spé. Zoon drie groggy, op het moment dat zoon twee net aan zijn presentatie moest beginnen.
Enfin, ik heb nen helen avond ge-appt (ah ja, nieuwe smartphone, dat ding kan dat!) met de echtgenoot die met zoon drie op spoed zat, en met zoon twee die op een andere manier thuis moest geraken. Eenzaam in de zetel, arme ik 😉

Zoon drie heeft nu 6 nietjes in zijn hoofd, en weet dat de Martelaarslaan zijn naam niet gestolen heeft. Donker, dichtbijpasserende auto’s, voetganger zijnde en werken in uitvoer: een droomscenario voor deze dag.

Gelukkig is oudste tijdens het gamen niet van zijn bureaustoel gevallen, anders zou ik beginnen twijfelen!

Toeval zeker? Toch?

Al een hele week 2017!

Vooreerst: een gelukkig nieuwjaar!
Ik weet niet wat dat voor ieder van jullie betekent, maar ik heb één suggestie. Droom.

Een paar dromen wemelen hier onder mijn vel, als de tijd er is vertel ik er misschien wel wat meer over.

Verder gaat alles hier zijn gangetje, precies zoals dat altijd de eerste week van januari gaat. Na een gezellig feestje is de eerste dag van ’t jaar er eentje van hangen en rondsloffen, en ’s avonds van de resten gourmetgroenten een lekkere soep maken. De vleesjes worden in één grote pan gebakken, en ieder kiest wat hij wil.

De dag daarna kreeg ik last van dadendrang. Zoiets van “genoeg gesuft, ik wil iets doen”. We sliepen een klein gaatje in de dag, en boomhut slopen was geen optie meer. Tegen dat we goed en wel bezig zouden zijn zou de zon alweer zakken. Uitgesteld, tot nader order.

Diepvrieskuis! Jochei (not!). Jongste was secretaris en noteerde nauwgezet wat we allemaal aan ingevroren goederen bijeenspaarden. Man ontruimde de kist en droeg alles in manden naar buiten, lekker koud, en ik waste af en waste uit. Snel gepiept, en nadien werd alles overzichtelijk weer teruggestopt.

Aan de hand van de inventaris werd ons eerste weekmenu opgesteld, met als thema “maak plaats”. Leutig, zo een kleurprentje, getekend door Mme Zsazsa. Er is zelfs een hele facebookgroep om inspiratie op te doen. Deze week is het geweldig goed gelukt (ja, ook het kleuren 🙂 ), maar aangezien we niet van goeie voornemens doen weet ik niet of het een blijvertje is. Gemakkelijk, dat wel. Niet meer de dagelijkse “vraag”.

Solden scoren, moest ook gebeuren. Moest, want schoenen en broeken en een jas voor jongens die er uit groeien terwijl ik er naar kijk, daar krijgt de portemonnee anorexia van.
De twee oudsten waren al gaan kijken in de tweedehandswinkel, maar je moet daar wel wat geluk hebben. Deze keer was de buit bescheiden.

De dag daarna op schok met Moeke in Antwerpen. Voor de jongens. Als ze weer op de schoolbanken zitten maken wij er met ons tweetjes nog eens een gezellig dagje voor ons van, want eerlijk, lingerie passen met drie zonen mee, daar begin ik niet aan!
Iedereen was tevreden.

Woensdag was een rondrijdag voor man en de twee oudsten, donderdag en vrijdag was het hier wat stiller, zoon twee was naar zee met wat vrienden. ’t Deed deugd, de jongen heeft een beetje last van zijn hormonen, en dat kan voor onverwachte uitbarstingen zorgen. De zeewind kon eens goed tussen zijn oren blazen…

Gisteren mocht hij nog mee om schoenen, en gezien mijn oude gsm er nu echt wel de brui aan gegeven heeft zet ik mijn eerste stappen in smartphoneland. Met een abonnement zonder internet! Lukt perfect, ik kan nog steeds bellen en berichten sturen. Ook veel meer, waar ik waarschijnlijk nooit toe kom wegens veel te weinig interesse in het medium.

Tegen ’t avondeten was iedereen thuis, en nadien ploften we in de zetel voor een paar films. Eéntje met, en eentje zonder de boys. De bedoeling was dat ze toch wel weer een beetje een normaal ritme zouden hebben, maar helaas…pindakaas.

Typisch voor deze week: bioritme compleet om zeep. Gaan slapen tussen twee en drie is een gewoonte geworden. Dat zal heel hard pikken maandag!
De katten hebben het er ook van genomen. Baasjes laat op, dat betekent voor die twee ook dat ze heel lang binnen mogen liggen.

Deze middag was de werking van de zilte zeelucht al weer helemaal over (of de nood aan nicotine zeer hoog, dat kan ook) en blafte zoon twee zich een weg naar de scouts. Ik hoop dat hij de welpjes waar hij vandaag leiding bij speelt een beetje vriendelijker behandelt dan ons.
Wij ruimen ons slagveld op: strijken, kleren in de kasten, verloren gewaaide cadeaupapiertjes weg, de maakboom en zijn versiersels een jaartje in de berging. Zonen worden aangemaand om minstens één goed voornemen ten uitvoer te brengen: boekentas op voorhand klaar.

Morgen begint de ratrace weer, en tegelijkertijd de rust.
2017 is gelanceerd.

 

Zaterdagdrukte

Niet veel anders dan andere zaterdagen hoor, drukte is er hier altijd. Het programma was nu wel zeer vol gepropt, maar mits enige combinaties haalbaar.

Wat zéker moest gedaan worden: zoon 2 en zoon 3 moesten respectievelijk in Gent en Eeklo geraken op tijd, terug op tijd thuis geraken, en omdat het morgen een mooie dag belooft te worden wilde ik liever vandaag dan morgen naar de BIS-beurs.
Bweuk. Ik doe dat niet graag, zo van die verbouwbeurstoestanden bezoeken. We vroegen kaarten aan een vriend die er gratis kon voorzien, want met een keukenverbouwtoestand volgende zomer wilde man des huizes toch ideeën sprokkelen. Ik was ook nodig.

Zon aan de hemel, geen buitenwerk, maar binnen rondslefferen. Waarschijnlijk tussen horden volk, in een véél te warme beurshal en met veel te opdringerige verkopers. Zoon vier wilde mee (en mocht gratis binnen), en dat kwam goed uit want dan konden we bij de Zweed nog een bureaulamp voor hem gaan halen. Dat staat ook al enkele jaren op het to-dolijstje op het keukenbord…

We gingen effectief kopen bij Ikea, dus vonden we dat we daar ook konden parkeren, naar de BIS-beurs stappen en daarna dan winkelen ipv een duur ticket voor de parking van Flanders Expo te kopen.

Terwijl ik nog zei tegen jongste dat hij moest oppassen voor de plas en de druppels die verantwoordelijk waren voor al die nattigheid ging ik gezwind onderuit. Pardaf, op mijn  zijkant in een plas parkingsmurrie. Aan mijn handen te zien heb ik die in één of andere reflex nog gezet, aan mijn schouder te voelen was dat een serieus manoeuver.

Man had niks door, en stapte gezwind verder. Ik vond het dikke chance dat ik een donkere broek aan had en deed ook voort. Buiten wat nattigheid niks aan de hand.

De beurs was zoals verwacht veel te warm, qua volk viel het mee, maar qua indeling trok het op niet veel. Alles door mekaar, dus we moesten echt wel alle stands passeren via de verplichte wandelrichting om te vinden wat we zochten: keukeninspiratie en spanplafonds. Als bonus vonden we wel iets over gietvloeren (madly in love, maar ik moet hier nog iemand overtuigen dat dat absoluut in het budget MOET passen) en eindelijk een oplossing om vliegen uit de keuken te houden.

Sommige verkopers nemen je direct mee in hun verhaal, bij anderen was de alcoholkegel niet te harden, en nog anderen vertelden tien keer hetzelfde, zodat we zelf op redelijk directe wijze het gesprek moesten afbreken. Op het eind van de namiddag waren er nog veel stands over, maar de lichten gingen uit. Man versierde opnieuw gratis tickets om morgen terug te gaan, maar ik wil liever buiten wandelen. Op een glibberig modderpad in een bos onderuit gaan vind ik aannemelijker dan op een parking. (trouwens, die troep droogde wit op, ik stond daar mooi te blinken bij al die sjieke stands…)

Mogelijk bieden jullie, liefste lezers, wel een oplossing: vertel mij wat je nooit meer zou doen als je je keuken kon opnieuw zetten, en ook wat je absoluut niet meer zou kunnen missen. Het gaat mij niet zozeer om ingewikkelde machinerie en toestellen, maar om de praktische tips die het keukenleven aangenaam maken. Want “uit het leven gegrepen” blijft beter dan verkoopspraatjes.

 

 

 

 

Chantage!

Oudste zou zelfstandig zijn dit jaar. Dat uitte zich in de eis om een kot (bananne, zegden wij) en regelmatig ook andere eisen.

Dat hij eerst mocht bewijzen dat hij zelfstandig kàn zijn en iets wil maken van zijn toekomst, was ons argument. Zoals een financieel plan, eens iets koken thuis, beetje huishoudelijke dingen, eigen agenda bijhouden, niks moeilijk eigenlijk.
Nog een ding: zelfstandig opstaan en zelf bokes klaarmaken.
Af en toe ne keer ferm met zijn kopke tegen de muur laten lopen, dat zouden we ook doen.

Met dat opstaan ging het deze morgen mis. Mijn schuld weeral natuurlijk, ik had gezegd (nee hoor!) dat ik hem zou wakker maken.
Uiteindelijk heb ik dan toch maar geroepen dat het tijd was, en vond meneer het zeer evident om de auto te eisen. Eisen ja, vragen was er in de verste verte niet bij.

“Nee”, was mijn reactie, “je hebt nog tijd genoeg om het openbaar vervoer te nemen, zoals gewoonlijk”. Hij zou dan te laat zijn voor zijn eerste les, en in het kader van “loop eens tegen de muur” vond ik dat wel kunnen.
Hij niet. “Ah, dan ga ik niet naar school en kruip ik terug in mijn bed.”
Vond ik niet kunnen.

In plaats van te vertrekken belde hij met man des huizes, en ondertussen is hij met MIJN auto weg. “Of moest hij misschien zijn lessen missen?” (wat mij betreft: JA! En zelf bellen naar school om te verwittigen of zich te verontschuldigen ’t zal wel zijn!)
Balen.
Kop tegen de muur? Nee hoor. Eiers onder zijn gat.

Pubers: het beste middel om echtelijke onenigheden te bewerkstelligen.

 

 

Typisch 1 september

Zoon 1 (zevende jaar kunstonderwijs)
– moest volgens de mail pas maandag naar school
– kreeg in de loop van de dag telefoon of hij die mail wel gelezen had
– kreeg een uur later (we waren net aan “onze” extra dag begonnen) weer telefoon om te zeggen dat er eigenlijk toch al twee lesuren gepland stonden
– mobiliseerde de pa, en geraakte er op tijd
– is al helemaal ingeburgerd blijkbaar, want is met heel zijn klas nu naar Jazz in het park

Zoon 2 (zesde middelbaar)
– loopt al drie dagen te fulmineren over hoe bekrompen wij als ouders wel zijn. En dat hij in februari achttien is, wacht maar, dan doet hij puur zijn eigen goesting. Waarvan akte.
– zal nog een tweetal weken ongenietbaar blijven
– heeft bijna een binnendeur om zeep geholpen toen we hem nog eens gezegd hebben dat hij zijn boterhammen op school moet opeten in plaats van in een café op de markt
– bleef koppig lang weg na school. Tja, als hij ’s middags niet naar de markt mag, dan ’s avonds toch wel zeker!?

Zoon 3 (vierde middelbaar)
– geraakte deze morgen weer niet uit zijn warme knusse bed
– vond zijn boekentas niet, en zijn gerief natuurlijk ook niet. Hoe verder de wijzer van de klok opschoof, hoe meer decibels om dat verlies kenbaar te maken
– vond hem uiteindelijk, en scheurde onderweg zijn broek nog maar eens aan zijn fietszadel
– kwam vrolijk en vol verhalen weer thuis

Zoon 4 (derde middelbaar)
– maakte weer een half uur van zijn oren over schoenen
– stond ruim op voorhand op, maar verprutste massa’s tijd met heen en weer lopen, vergeten wat hij ging doen, nog iets halen, nog wat scherm kijken, en was bijna te laat vertrokken
– kwam netjes op tijd thuis en kroop weer achter zijn Ipad. Honderd keer “ja” antwoorden op de vraag om zijn gerief voor morgen in orde te maken, maar elke keer “neen” doen.

Ik
– had een déjà-vu. Ze schuiven elke eerste september een jaartje op, maar ze blijven o zo voorspelbaar…
– kreeg tijdens het typen van dit logje een sms van Zoon 1 dat ook zijn broek gescheurd is

Binnen en buiten

Da’s kort samengevat het levensritme van zoon twee deze vakantie.

Gisterenavond doodmoe thuis van scoutskamp, deze middag al weer op de bus richting Spanje.

Ondertussen voerden we wat “restauratiewerkzaamheden” uit, dat spreekt.
Na een half uur weken in bad nam ik zijn handen “onder handen” terwijl zijn voeten nog in een extra voetbadje vertoefden.
Alle splinters, bosgrond en andere vuiligheidjes werden vakkundig verwijderd, blaren verzorgd, voetjes ingewreven met goudsbloemzalf, schoenen gepoederd met fantastische zelfgemaakte schoenendeo, en twee paar kampschoenen werden richting vuilbak gedirigeerd (in gesloten plastiekzak, anders vallen er doden!)
De  lelijk ontstoken rode plek in zijn handpalm kreeg ook een likje goudsbloemzalf voor de nacht, en alle vuiltjes hingen vanmorgen in het verband.
Zoon wordt nog zwaar fan van mijn herboristengedoe, hij heeft zelfs die goudsbloemzalf en arnicazalf mee op kamp.

Verder zorgden we voor pizza (traditie na het scoutskamp), een goed in het zicht gelegde tandenborstel en fris opgemaakte bedden. Terwijl de zonen in dromenland vertoefden draaiden de machines hier op volle toeren. Deze morgen werd alle kampwas “handwarm” gestreken 😉 en weer in de valies gestoken. Beetje discussie over welke jeansbroek nu wel of niet mee mocht, en hopla, zoon twee is weer weg.

Binnen tien dagen doen we dat allemaal nog eens over. Dan is het thuiskomen van Spanje en de volgende dag vertrekken naar zee met een bende vrienden. Bij die vrienden zit ook oudste, die elke keer volop van de paar uren samen met zijn broer geniet. Jonge honden kunnen er van leren.
Mits de juiste studentenjobs gedurende het jaar is dat scenario voor herhaling vatbaar. Niks leuker toch dan zo’n gevulde vakantie?

 

 

 

 

 

Juli

Juli is alweer bijna voorbij. Een stille maand hier, vooral blogsgewijs dan.

Oudste deed zijn ingangsexamen aan het conservatorium in Gent. Niet geslaagd. Zucht.
Geen herkansing mogelijk, want het was het praktijkgedeelte waar hij nipt onvoldoende voor haalde. Een ruwe diamant, waar nog veel werk aan is, waar veel mogelijkheden voor zijn…ze kunnen dat altijd zo schoon zeggen, juryleden.

Ondertussen is hij er van overtuigd dat de jury van daar “wel gelijk zal hebben”, en schuift hij zijn grote droom – ingangsproef Antwerpen en op kot gaan – helemaal opzij. Massa’s mensen die springen voor hem en hem willen bijspijkeren en helpen waar nodig, maar elke inspanning is hem nu te veel. Een zevende jaar aan de muziekhumaniora, als voorbereiding, dat lijkt hem helemaal de max. En alleen wonen, en fuiven, en vanalles. Hoe dat praktische en financiële plaatje ineengepuzzeld moet worden, dat zijn zijn zorgen niet. Leven en laten leven, en af en toe ne keer keihard tegen de muur laten lopen zeker?

Zoon twee heeft zijn eerste kamp als monitor er op zitten. Hij deed dat goed, en ’t smaakt naar nog, ik kan dat alleen maar toejuichen. Hij heeft de vakantie van zijn leven. Thuiskomen en weer vertrekken, dat is het zo’n beetje.

Ze zeggen dan dat het “stillekes is waar het nooit ni waait”. Euh…het heeft hier gewaaid. Gestormd zelfs. Meermaals.

Pubers die er vanonder zijn en geen teken van leven geven, alleen als ze honger hebben of nood aan een douche, het doet wat met een mens. Gentse Feesten ook, zo blijkt.
Het warme nest dat je ze probeert te bieden blijkt plots niet meer goed genoeg, te bekrompen, te dit, te dat. Het gras was groener aan de overkant.
Een aantal mensen met oudere kinderen verzekerden mij dat alles altijd goed komt. Tja, ik wil dat best geloven, maar aangenaam is anders. Plots gaan alle gesprekken alleen maar over de afwezige(n), hoe het zou kunnen, hoe het misliep, hoe het verder moet. Ik blijf erbij: hét onderwerp om fameuze ruzies over te hebben: kinderen. Slopend, maar (voorlopig toch) weer verleden tijd.
Met dank aan alle sms-ers en mailers en bellers. ’t Doet deugd om een beetje stoom te kunnen aflaten soms.

Op een bepaald moment neem je een aantal keuzes. Deur op slot als wij gingen slapen was er één van. Eén van de betere, al zeg ik het zelf. Niet gewekt worden door nachtelijk gestommel en daarna blijven wakker liggen koekeloeren is aangenamer dan doorwaakte uren vol gepieker. Ook eten werd niet voorzien. Waaiden ze toevallig binnen en waren er restjes: ok dan, anders zeer jammer.

Tussendoor, op een half uur thuis-tijd, wilde oudste zoon leren strijken.
Hij had bijna een nieuw design-vestje uitgevonden terwijl hij eigenlijk gewoon een jeansbroek binnenstebuiten wilde draaien.

designvest van jeansbroek
Ondertussen lijken ze te beseffen dat het hier zo slecht nog niet is. Zoon twee loopt al een hele week mooi tussen de lijntjes en zag (bij wijze van tegemoetkoming langs onze kant) toch nog Hans Teeuwen, oudste kwam pas gisteren thuis met de boodschap dat blijven zwerven toch niet echt zo super is als hij gedacht had en miste wegens afwezigheid de cabaretier waar hij al zo lang naar uit keek.

Die Hans dus. De zonen en echtgenoot zijn zwaar fan, en kunnen hele stukken uit zijn oeuvre met gepaste intonatie en Nederlandse tongval op alle gewenste en ongewenste momenten beginnen naspelen. Ik was dan eigenlijk ook verbaasd dat ze niet veel enthousiaster terugkwamen van de Stadsschouwburg. ’t Moest allemaal nog een beetje bezinken en doordringen was hun commentaar. En ook: Teeuwen is een geniale gek. Ok, dat weten we dan ook weeral.

Verder was er in juli nog een super gezellig feestje met alle familie van de twee kanten (en bijna zonder onze oudste, die zich weer eens niet aan afspraken hield). Drie jarigen die hun feestje alsmaar uitgesteld zagen kregen eindelijk hun keuzemenu (vol-au-vent of stoofvlees met frietjes, of zarzuela, ze zijn hier nogal gastronomisch aangelegd…) kaartjes, cadeautjes, wensen.
Leuk als je merkt dat iedereen moeite doet om er bij te zijn, en het achteraf ook nog dikwijls gezegd wordt: ’t was weer leuk, ’t was weer lekker, we komen graag.

Juli was ook al dikwijls genieten van Villa Steenschot. Het beste terras ever! Zomeravonden worden nog een stuk leuker als er onverwacht bezoek op dat terras belandt, of mee aan tafel schuift wanneer je net veel te veel moussaka gemaakt hebt. Heerlijk.

Boeken, nog zoiets voor de zomer. Massa’s gelezen bladzijden hier, en gelukkig nog lectuur genoeg om niet in “het zwarte gat” te vallen. Een dikke (letterlijk, maar ook figuurlijk) aanrader (dankjewel voor de tip Marthy): Ik ben pelgrim. Meer dan 700 bladzijden weggelezen in geen week. Ik verwacht dat daar ooit een verfilming van komt, of een HBO-reeks. Ondertussen is man des huizes er aan begonnen, en ik zie het bladwijzertje toch ook sprongsgewijs opschuiven.

Boek Ik ben Pelgrim van Terry Hayes

De moestuin is niet om over naar huis te schrijven. Zeer weinig opbrengst, in tegenstelling tot het kleinfruit. Echt, de massa frambozen, aardbeien, japanse wijnbes, moerbei en rabarber die hier al in confituur, siroop of sap gedraaid zijn, ’t is niet te geloven.
In de serre lijkt het ook goed te gaan: tomaten, tomaten en tomaten. Mmmmmm-tomaten. Ook eindelijk een aubergine in wording, en één hele echte paprika.

Juli is traditioneel ook klussen. Vorig jaar bouwden we een tuinhuis, nu ruimden we de garage op (echt, da’s zwaarder werk!), verkochten al een paar dingen die hier al jààààren stof liggen te verzamelen online, en recupereerden weer een paar spullen om andere dingen mee af te werken. Knutselen met weinig geld, we blijven dat hier leuk vinden. Daarover mogelijks een volgende keer meer.

Voila, nu zijn we beland aan het moment waarop de kamprugzakken gevuld moeten worden. Dat zou in principe op weinig tijd kunnen gebeuren, ware het niet dat diegenen die de valiezen moeten vullen altijd afgeleid worden als ze iets moeten gaan halen. Een sms, een Pokémon die gevangen moet worden, een airelke gitaar of piano spelen, ruzie maken over welke zaklamp van wie is, enfin, een zeer ontspannende bezigheid die nog wel even zal duren. Man was sneller klaar met het in orde maken van de “kampfietsen” dan de zonen met wat kleren en een slaapzak verzamelen.

Daarna is het rijk even voor ons alleen, zo’n dag of tien. Augustus zal nog sneller vliegen, ik voel het nu al aankomen.