Tagarchief: hlzhi

Computers die het laten afweten

…dat is om het van te krijgen. Tijdens de keukenverbouwing lag mijn laptopke veilig weg voor alle stof op onze slaapkamer. Compleet verwaarloosd, daar had ik even geen tijd voor.

Toen die tijd er wel weer was, voelde het ding raar aan. De trackpad reageerde niet, ik voelde zelfs geen klik. Raar. Tot ik eens naar de onderkant keek. In plaats van een mooi vlak bodempje leek mijn computer wel gesmolten en nadien terug opgesteven. Bah.

Ook met een externe muis: geen reactie.
Met toetsenbordcommando’s lukte er wel nog één en ander, maar daar ken ik te weinig van. Frustrerend.

Het einde was al wel langer in zicht, maar toch. ’t Komt altijd ongelegen.

Gelukkig staan de belangrijkste dingen op een externe harde schijf, en heb ik een “time-machine” kopie van alles. Terugzetten van bestanden en programma’s zou geen probleem mogen zijn. In theorie. Om één of andere reden vindt de nieuwe computer mijn zorgvuldig gemaakte backup niet, is mijn fototoestel een nobele onbekende en blijken de time-machine voorkeuren niet zo vlot instelbaar als ik wel zou willen.

Ook de programma’s krijg ik dus voorlopig niet overgezet, geen Photoshop, Bridge en andere dingen die ik gewoon was, dus dat wordt nog een beetje puzzelen, ooit, als ik tijd heb.
En balen, nu, want ik puzzel niet graag met computers.

Advertenties

Vrijdag de dertiende

Ik geloof daar niet in, en dacht dat mijn geboortedag (zondag de dertiende) dat altijd genoeg zou compenseren.

Tot vandaag. Jongste thuis van school, mankend: drie tenen verstuikt in de turnles.
’t Viel nogal mee, geen reden tot bijgeloof.

Beetje later op de avond telefoon van tweede, dat derde met een kap in zijn hoofd en helemaal onder ’t bloed op de info-avond van de CM zat. Monitoren in spé. Zoon drie groggy, op het moment dat zoon twee net aan zijn presentatie moest beginnen.
Enfin, ik heb nen helen avond ge-appt (ah ja, nieuwe smartphone, dat ding kan dat!) met de echtgenoot die met zoon drie op spoed zat, en met zoon twee die op een andere manier thuis moest geraken. Eenzaam in de zetel, arme ik 😉

Zoon drie heeft nu 6 nietjes in zijn hoofd, en weet dat de Martelaarslaan zijn naam niet gestolen heeft. Donker, dichtbijpasserende auto’s, voetganger zijnde en werken in uitvoer: een droomscenario voor deze dag.

Gelukkig is oudste tijdens het gamen niet van zijn bureaustoel gevallen, anders zou ik beginnen twijfelen!

Toeval zeker? Toch?

Al een hele week 2017!

Vooreerst: een gelukkig nieuwjaar!
Ik weet niet wat dat voor ieder van jullie betekent, maar ik heb één suggestie. Droom.

Een paar dromen wemelen hier onder mijn vel, als de tijd er is vertel ik er misschien wel wat meer over.

Verder gaat alles hier zijn gangetje, precies zoals dat altijd de eerste week van januari gaat. Na een gezellig feestje is de eerste dag van ’t jaar er eentje van hangen en rondsloffen, en ’s avonds van de resten gourmetgroenten een lekkere soep maken. De vleesjes worden in één grote pan gebakken, en ieder kiest wat hij wil.

De dag daarna kreeg ik last van dadendrang. Zoiets van “genoeg gesuft, ik wil iets doen”. We sliepen een klein gaatje in de dag, en boomhut slopen was geen optie meer. Tegen dat we goed en wel bezig zouden zijn zou de zon alweer zakken. Uitgesteld, tot nader order.

Diepvrieskuis! Jochei (not!). Jongste was secretaris en noteerde nauwgezet wat we allemaal aan ingevroren goederen bijeenspaarden. Man ontruimde de kist en droeg alles in manden naar buiten, lekker koud, en ik waste af en waste uit. Snel gepiept, en nadien werd alles overzichtelijk weer teruggestopt.

Aan de hand van de inventaris werd ons eerste weekmenu opgesteld, met als thema “maak plaats”. Leutig, zo een kleurprentje, getekend door Mme Zsazsa. Er is zelfs een hele facebookgroep om inspiratie op te doen. Deze week is het geweldig goed gelukt (ja, ook het kleuren 🙂 ), maar aangezien we niet van goeie voornemens doen weet ik niet of het een blijvertje is. Gemakkelijk, dat wel. Niet meer de dagelijkse “vraag”.

Solden scoren, moest ook gebeuren. Moest, want schoenen en broeken en een jas voor jongens die er uit groeien terwijl ik er naar kijk, daar krijgt de portemonnee anorexia van.
De twee oudsten waren al gaan kijken in de tweedehandswinkel, maar je moet daar wel wat geluk hebben. Deze keer was de buit bescheiden.

De dag daarna op schok met Moeke in Antwerpen. Voor de jongens. Als ze weer op de schoolbanken zitten maken wij er met ons tweetjes nog eens een gezellig dagje voor ons van, want eerlijk, lingerie passen met drie zonen mee, daar begin ik niet aan!
Iedereen was tevreden.

Woensdag was een rondrijdag voor man en de twee oudsten, donderdag en vrijdag was het hier wat stiller, zoon twee was naar zee met wat vrienden. ’t Deed deugd, de jongen heeft een beetje last van zijn hormonen, en dat kan voor onverwachte uitbarstingen zorgen. De zeewind kon eens goed tussen zijn oren blazen…

Gisteren mocht hij nog mee om schoenen, en gezien mijn oude gsm er nu echt wel de brui aan gegeven heeft zet ik mijn eerste stappen in smartphoneland. Met een abonnement zonder internet! Lukt perfect, ik kan nog steeds bellen en berichten sturen. Ook veel meer, waar ik waarschijnlijk nooit toe kom wegens veel te weinig interesse in het medium.

Tegen ’t avondeten was iedereen thuis, en nadien ploften we in de zetel voor een paar films. Eéntje met, en eentje zonder de boys. De bedoeling was dat ze toch wel weer een beetje een normaal ritme zouden hebben, maar helaas…pindakaas.

Typisch voor deze week: bioritme compleet om zeep. Gaan slapen tussen twee en drie is een gewoonte geworden. Dat zal heel hard pikken maandag!
De katten hebben het er ook van genomen. Baasjes laat op, dat betekent voor die twee ook dat ze heel lang binnen mogen liggen.

Deze middag was de werking van de zilte zeelucht al weer helemaal over (of de nood aan nicotine zeer hoog, dat kan ook) en blafte zoon twee zich een weg naar de scouts. Ik hoop dat hij de welpjes waar hij vandaag leiding bij speelt een beetje vriendelijker behandelt dan ons.
Wij ruimen ons slagveld op: strijken, kleren in de kasten, verloren gewaaide cadeaupapiertjes weg, de maakboom en zijn versiersels een jaartje in de berging. Zonen worden aangemaand om minstens één goed voornemen ten uitvoer te brengen: boekentas op voorhand klaar.

Morgen begint de ratrace weer, en tegelijkertijd de rust.
2017 is gelanceerd.

 

Zaterdagdrukte

Niet veel anders dan andere zaterdagen hoor, drukte is er hier altijd. Het programma was nu wel zeer vol gepropt, maar mits enige combinaties haalbaar.

Wat zéker moest gedaan worden: zoon 2 en zoon 3 moesten respectievelijk in Gent en Eeklo geraken op tijd, terug op tijd thuis geraken, en omdat het morgen een mooie dag belooft te worden wilde ik liever vandaag dan morgen naar de BIS-beurs.
Bweuk. Ik doe dat niet graag, zo van die verbouwbeurstoestanden bezoeken. We vroegen kaarten aan een vriend die er gratis kon voorzien, want met een keukenverbouwtoestand volgende zomer wilde man des huizes toch ideeën sprokkelen. Ik was ook nodig.

Zon aan de hemel, geen buitenwerk, maar binnen rondslefferen. Waarschijnlijk tussen horden volk, in een véél te warme beurshal en met veel te opdringerige verkopers. Zoon vier wilde mee (en mocht gratis binnen), en dat kwam goed uit want dan konden we bij de Zweed nog een bureaulamp voor hem gaan halen. Dat staat ook al enkele jaren op het to-dolijstje op het keukenbord…

We gingen effectief kopen bij Ikea, dus vonden we dat we daar ook konden parkeren, naar de BIS-beurs stappen en daarna dan winkelen ipv een duur ticket voor de parking van Flanders Expo te kopen.

Terwijl ik nog zei tegen jongste dat hij moest oppassen voor de plas en de druppels die verantwoordelijk waren voor al die nattigheid ging ik gezwind onderuit. Pardaf, op mijn  zijkant in een plas parkingsmurrie. Aan mijn handen te zien heb ik die in één of andere reflex nog gezet, aan mijn schouder te voelen was dat een serieus manoeuver.

Man had niks door, en stapte gezwind verder. Ik vond het dikke chance dat ik een donkere broek aan had en deed ook voort. Buiten wat nattigheid niks aan de hand.

De beurs was zoals verwacht veel te warm, qua volk viel het mee, maar qua indeling trok het op niet veel. Alles door mekaar, dus we moesten echt wel alle stands passeren via de verplichte wandelrichting om te vinden wat we zochten: keukeninspiratie en spanplafonds. Als bonus vonden we wel iets over gietvloeren (madly in love, maar ik moet hier nog iemand overtuigen dat dat absoluut in het budget MOET passen) en eindelijk een oplossing om vliegen uit de keuken te houden.

Sommige verkopers nemen je direct mee in hun verhaal, bij anderen was de alcoholkegel niet te harden, en nog anderen vertelden tien keer hetzelfde, zodat we zelf op redelijk directe wijze het gesprek moesten afbreken. Op het eind van de namiddag waren er nog veel stands over, maar de lichten gingen uit. Man versierde opnieuw gratis tickets om morgen terug te gaan, maar ik wil liever buiten wandelen. Op een glibberig modderpad in een bos onderuit gaan vind ik aannemelijker dan op een parking. (trouwens, die troep droogde wit op, ik stond daar mooi te blinken bij al die sjieke stands…)

Mogelijk bieden jullie, liefste lezers, wel een oplossing: vertel mij wat je nooit meer zou doen als je je keuken kon opnieuw zetten, en ook wat je absoluut niet meer zou kunnen missen. Het gaat mij niet zozeer om ingewikkelde machinerie en toestellen, maar om de praktische tips die het keukenleven aangenaam maken. Want “uit het leven gegrepen” blijft beter dan verkoopspraatjes.

 

 

 

 

Chantage!

Oudste zou zelfstandig zijn dit jaar. Dat uitte zich in de eis om een kot (bananne, zegden wij) en regelmatig ook andere eisen.

Dat hij eerst mocht bewijzen dat hij zelfstandig kàn zijn en iets wil maken van zijn toekomst, was ons argument. Zoals een financieel plan, eens iets koken thuis, beetje huishoudelijke dingen, eigen agenda bijhouden, niks moeilijk eigenlijk.
Nog een ding: zelfstandig opstaan en zelf bokes klaarmaken.
Af en toe ne keer ferm met zijn kopke tegen de muur laten lopen, dat zouden we ook doen.

Met dat opstaan ging het deze morgen mis. Mijn schuld weeral natuurlijk, ik had gezegd (nee hoor!) dat ik hem zou wakker maken.
Uiteindelijk heb ik dan toch maar geroepen dat het tijd was, en vond meneer het zeer evident om de auto te eisen. Eisen ja, vragen was er in de verste verte niet bij.

“Nee”, was mijn reactie, “je hebt nog tijd genoeg om het openbaar vervoer te nemen, zoals gewoonlijk”. Hij zou dan te laat zijn voor zijn eerste les, en in het kader van “loop eens tegen de muur” vond ik dat wel kunnen.
Hij niet. “Ah, dan ga ik niet naar school en kruip ik terug in mijn bed.”
Vond ik niet kunnen.

In plaats van te vertrekken belde hij met man des huizes, en ondertussen is hij met MIJN auto weg. “Of moest hij misschien zijn lessen missen?” (wat mij betreft: JA! En zelf bellen naar school om te verwittigen of zich te verontschuldigen ’t zal wel zijn!)
Balen.
Kop tegen de muur? Nee hoor. Eiers onder zijn gat.

Pubers: het beste middel om echtelijke onenigheden te bewerkstelligen.

 

 

Typisch 1 september

Zoon 1 (zevende jaar kunstonderwijs)
– moest volgens de mail pas maandag naar school
– kreeg in de loop van de dag telefoon of hij die mail wel gelezen had
– kreeg een uur later (we waren net aan “onze” extra dag begonnen) weer telefoon om te zeggen dat er eigenlijk toch al twee lesuren gepland stonden
– mobiliseerde de pa, en geraakte er op tijd
– is al helemaal ingeburgerd blijkbaar, want is met heel zijn klas nu naar Jazz in het park

Zoon 2 (zesde middelbaar)
– loopt al drie dagen te fulmineren over hoe bekrompen wij als ouders wel zijn. En dat hij in februari achttien is, wacht maar, dan doet hij puur zijn eigen goesting. Waarvan akte.
– zal nog een tweetal weken ongenietbaar blijven
– heeft bijna een binnendeur om zeep geholpen toen we hem nog eens gezegd hebben dat hij zijn boterhammen op school moet opeten in plaats van in een café op de markt
– bleef koppig lang weg na school. Tja, als hij ’s middags niet naar de markt mag, dan ’s avonds toch wel zeker!?

Zoon 3 (vierde middelbaar)
– geraakte deze morgen weer niet uit zijn warme knusse bed
– vond zijn boekentas niet, en zijn gerief natuurlijk ook niet. Hoe verder de wijzer van de klok opschoof, hoe meer decibels om dat verlies kenbaar te maken
– vond hem uiteindelijk, en scheurde onderweg zijn broek nog maar eens aan zijn fietszadel
– kwam vrolijk en vol verhalen weer thuis

Zoon 4 (derde middelbaar)
– maakte weer een half uur van zijn oren over schoenen
– stond ruim op voorhand op, maar verprutste massa’s tijd met heen en weer lopen, vergeten wat hij ging doen, nog iets halen, nog wat scherm kijken, en was bijna te laat vertrokken
– kwam netjes op tijd thuis en kroop weer achter zijn Ipad. Honderd keer “ja” antwoorden op de vraag om zijn gerief voor morgen in orde te maken, maar elke keer “neen” doen.

Ik
– had een déjà-vu. Ze schuiven elke eerste september een jaartje op, maar ze blijven o zo voorspelbaar…
– kreeg tijdens het typen van dit logje een sms van Zoon 1 dat ook zijn broek gescheurd is

Binnen en buiten

Da’s kort samengevat het levensritme van zoon twee deze vakantie.

Gisterenavond doodmoe thuis van scoutskamp, deze middag al weer op de bus richting Spanje.

Ondertussen voerden we wat “restauratiewerkzaamheden” uit, dat spreekt.
Na een half uur weken in bad nam ik zijn handen “onder handen” terwijl zijn voeten nog in een extra voetbadje vertoefden.
Alle splinters, bosgrond en andere vuiligheidjes werden vakkundig verwijderd, blaren verzorgd, voetjes ingewreven met goudsbloemzalf, schoenen gepoederd met fantastische zelfgemaakte schoenendeo, en twee paar kampschoenen werden richting vuilbak gedirigeerd (in gesloten plastiekzak, anders vallen er doden!)
De  lelijk ontstoken rode plek in zijn handpalm kreeg ook een likje goudsbloemzalf voor de nacht, en alle vuiltjes hingen vanmorgen in het verband.
Zoon wordt nog zwaar fan van mijn herboristengedoe, hij heeft zelfs die goudsbloemzalf en arnicazalf mee op kamp.

Verder zorgden we voor pizza (traditie na het scoutskamp), een goed in het zicht gelegde tandenborstel en fris opgemaakte bedden. Terwijl de zonen in dromenland vertoefden draaiden de machines hier op volle toeren. Deze morgen werd alle kampwas “handwarm” gestreken 😉 en weer in de valies gestoken. Beetje discussie over welke jeansbroek nu wel of niet mee mocht, en hopla, zoon twee is weer weg.

Binnen tien dagen doen we dat allemaal nog eens over. Dan is het thuiskomen van Spanje en de volgende dag vertrekken naar zee met een bende vrienden. Bij die vrienden zit ook oudste, die elke keer volop van de paar uren samen met zijn broer geniet. Jonge honden kunnen er van leren.
Mits de juiste studentenjobs gedurende het jaar is dat scenario voor herhaling vatbaar. Niks leuker toch dan zo’n gevulde vakantie?