Tagarchief: huisvlijt

En toen verwachtten we Abraham…

Jaja, man des huizes heeft een nieuwe voordeur.
We zijn niet van grote feesten en veel gedoe, maar zoiets laat je niet zomaar passeren hé.

Vrijdag werd er al een beetje opgeruimd, wat boodschappen gedaan, nog rap een “chambrang” geschilderd zodat de deur van de wc teruggehangen kon worden, en receptjes voor taarten bekeken. Taart bakken, we doen dat hier graag.

Een tijdje geleden werd er een restaurant geboekt, onze jongens wilden wel eens fondue proberen. Wegens nog steeds geen dampkap in huis is dat er hier nog nooit van gekomen, ideaal dus als verjaardagsetentje. Gezien de gigantische hoeveelheden die ze kunnen verstouwen is een à volonté-formule mooi meegenomen, en het moest op vrijdag, want zaterdagavond is één van de zonen al onderweg naar oorden met veel sneeuw.

Orders (ja, soms moet het héél duidelijk zijn hier) wat betreft roken en samen in de auto zitten werden uitgevaardigd, badkamers werden in sauna’s omgetoverd, en om zeven uur vertrokken we met z’n allen naar “Le Goût avant Tout”. Tiens, zou daar de circonflexe ook geschrapt moeten worden?
Lekker, gezellig en genoeg. Heerlijke sausjes, gevarieerd slaatje, krokante frietjes en vriendelijke bediening. Oudste en ik sloten een deal: hij kreeg al mijn gehaktbereidingen, ik zijn mooie stukjes vlees. Jongste en oudste kregen heel hun portie op, bij alle anderen mocht pa een hapje helpen. Door de drukte in de zaak was het wel zeer rumoerig, voor een goei klapke tijdens het eten moet je hier niet zijn.
Oudste nam onderstaande foto met zijn gsm, en wilde publicatie…

fondue met zes
Man verjaart, dus hij was geen bob. Al moest hij nog wel even de auto uit de parking rijden. Parking Savaanstraat, al eens geprobeerd? We hadden aan de twee kanten amper een paar centimeter naast de spiegels, niks voor mij! Eens op de Gentse openbare weg reed ik mijn karaokébusje naar huis. DJ van dienst had eerst wat moeite met zijn apparatuur, maar nadien kweelden we met z’n allen mee, tot aan de voordeur.

Omdat zoon drie er per sé nog bij wou zijn als pa zijn cadeautje kreeg, gaven we hem dat diezelfde avond, eigenlijk twee dagen te vroeg, maar och, voor ne keer…
Let op de zeer functionele bril, en zoon twee op de achtergrond, die waarschijnlijk een verjaardagslied speelde.

verjaardagscadeautje voor pa
Eigenbelang speelde hier vaneigens mee: een versgeperst sapje.

versgeperst fruitsapje
Zaterdagmorgen (euhm, eerder naar de middag toe) merkten we dat de fruitpers doet wat hij beloofde: goed persen, maar ook en vooral stil zijn. De vorige konden we als wekker voor het hele huis inzetten, en daarom werd versgeperst meestal geschrapt. Zei ik al dat ik een ochtendhumeur heb? En ook dat dat recht evenredig vermeerdert met de portie lawaai waarmee ik wakker gemaakt word? Ah, dan snap je ’t plaatje.

In de loop van de dag puzzelden we met ruimte. Ik was blijkbaar nogal enthousiast geweest met mensen op de koffie vragen. Dertig plaatsen, en een veelvoud daarvan aan porties gebak moesten voorzien worden.
De twee jongsten hadden al laten weten dat ze mee wilden bakken, de rest mocht met tafels en stoelen toveren.

slagroom kloppen

taartbodem maken

Ik tel af naar volgende zomer: een nieuwe keuken met oven die doet wat je vraagt, in plaats van alle cupcakes van een zwarte bodem te voorzien. Grrrr. ’t Is een stuk venijn ook, die oven van ons: op mijn voorarmen lopen twee mooie rode strepen…het roosterke dat ik verkeerd ingeschat had. Hopelijk zijn er tegen 2017 zelfreinigende keukens uitgevonden, het zootje was hier weer niet te overzien. Gelukkig kan gemorste slagroom perfect in de koffie geschept worden.

gemorste slagroom en chocola op tafel

Er lukte wel één en ander. Roomkaastaart, bodems voor fruit- en bananentaart, de basis voor flan brésilienne, en biscuit voor zwartewoudtaart. Appelcrumble en peren-abrikozentaart zijn ook goedgekeurd. Met wat koekjes en chocolaatjes bij op tafel zal iedereen wel voldoende hebben, hoop ik.

Tussendoor werd er taxi gespeeld, zonen naar de kapper gestuurd, een skivalies gemaakt, zoon drie uitgezwaaid en bedenkelijk gefronst bij de carnavalplannen van de twee oudsten. Aalst, weetjewel…
Oudste vergat even dat wij niet altijd, onmiddellijk, overal, en exclusief voor hem beschikbaar zijn, en dat zorgde weer eens voor een brombeer van formaat in huis. Man, die kan viesgezind zijn…ongelooflijk.

Terwijl man zorgde voor wat eten op tafel (en spinazie op de grond) schroefde ik de scharnieren weer aan de deurstijl. Ok, niet af, ’t zal voor volgende week zijn. Na het avondeten werd er nog pudding gemaakt om de fruittaarten te vullen, voor de zekerheid nog twee extra taarten gebakken, en dan in de zetel geploft, bij een pittig blondje (in mijn glas, dat spreekt) We deden bijlange niet alles wat we voorzien hadden, het huis en vooral de vloer moesten hier nog een grondige red-uw-reputatie behandeling krijgen. Maar voor nu: zen. Zetel. Zalig.
Kijk even mee hoe stevig zen ik kan zijn in een ontploft huis:

bommeke ontploft in de keuken

Dat was hoe het er gisteren uitzag, maar daar heeft niemand vandaag iets van gemerkt.

Vandaag werd er gefeest. Vooral dat onthou ik. Fijne mensen, taarten (die de jarige zelf mocht aansnijden), koffie, wat sterkers dan koffie, gelach, geplaag, kaarsjes, kaartjes, bloemen en cadeautjes die wonderlijk goed bij mekaar pasten:

complementaire cadeautjes

taartenbuffet

Ondertussen is iedereen naar huis, alles bijna opgeruimd, en geniet ik samen met de kersverse senior nog wat na.
Santé!

 

 

 

 

 

Ik vlieg er in

Als ik zeg dat mijn dipje passé is, dan mag je mij op mijn woord geloven. Een groot en te lang uitgesteld project werd aangepakt: goed voor mijn gemoed, en als ik de reclame mag geloven ook voor mijn portemonnee.
Onze diepvries werd ontdooid. Uitgekuist. Inventaris gemaakt. Weer netjes ingeladen. Manmanman, wij hebben veel eten in huis!
Een uurtje ijs afsteken, bakken uitwassen, sorteren en overzichtelijk weer wegbergen gaf een zeer mooie bijwerking: geen gepieker over het menu van de volgende dagen, een exclusief soepje, en een verse pot en potje confituur. Sommige dingen zijn namelijk van het soort “ik smelt waar je bij staat”.

bosbessenconfituur

Een zakje bosbessen werd confituur, platte peterselie sierde de soep, en die werd gemaakt van drie restjes die wel te combineren waren. Er is nog voor ieder een kleine portie voor vanavond, dus ze viel volgens mij wel in de smaak. Oudste zoon zei het zelfs letterlijk: “Amaai, zo’n lekkere soep!”, en schepte nog een bord vol.
Ontdooide hutsepot verdiende eerder de naam hutsepap, maar smaakte nog perfect. Goed in combinatie met een paar verdwaalde eenzame worsten. De katten kregen paté met vrieswondjes. Dat was eergisteren.

moussaka in een lasagnaschaal

Twee potten “moussakagroenten-nog gehakt bijdoen” combineerden perfect met “gehakt voor moussaka-nog groenten toevoegen” en een pot tomatenpassata van eigen makelij. Het huis geurde naar zuiderse oorden, en hoewel de schaal anders vermeldt, is het wel degelijk mmmmmmm-oussaka.

pasta met restjes saus

Vandaag krijgen mijn juniors een pastaschotel, want twee potten van dezelfde saus bleken gebarsten tussen de voorraad te zitten, daar maken we even snel komaf mee. Een propere diepvries, dat koesteren we hier hé! Meneer des huizes dineert elders, hij weet begot niet wat hij gaat missen.

Enkele onbestemd sponzig uitziende pakjes verdwenen in de vuilbak, drie restjes zelfgemaakte sorbet, samen te weinig voor 1 persoon, maar wel met het volume van drie literdozen ook. ’t Is toch meer een  weertje voor pannenkoeken of warme appeltaart nu.

inventaris diepvries

Het nuttigste stuk van dit project voerde ik bij een heerlijk koffietje uit aan de keukentafel: de snel gekrabbelde lijsten vol watervlekken werden netjes vertaald naar een heuse echte diepvriesinventaris. Mijn tintelende vingers begonnen weer te leven. Nu weten we tenminste dat we de volgende jaren in de moestuin minder boontjes moeten zetten, en dat de zonen vruchteloos kunnen blijven zoeken naar diepvriespizza. Dikke (net ontdooide) duim voor mezelf! Handschoenen zijn volgende keer misschien geen slecht idee…

Volgende job met de naam “project”: kuis uw kelder uit. Gelukkig staat daar momenteel voldoende water in om enig uitstelgedrag te kunnen verantwoorden 🙂

Bezigheidstherapie

…voor zomers weer zoals de voorbije dagen. Dan denkt ne mens om eindelijk met de voetjes in de lucht in een fantastisch tuinzeteltje dikke boeken te kunnen verslinden, maar nee: de hemelsluizen gaan weer open. Omdat dat tuinzeteltje binnen zetten toch niet dàt zomergevoel geeft, dreigt de dag te verzanden in hangen (achter schermen), of strijken (weeral), of kamer van jongste spruit een grondige beurt geven (bah! vakantiegevoel, weetjewel). Bij hangen hoort koffie, en bij koffie hoort taart. Et voilà, we hebben een ideale bezigheid om kinders van een scherm weg te plukken en zelf gespaard te blijven van wasmandverwerkende bezigheden. Joepie!

Ik kan gelukkig vanuit mijn luie zetel al een enthousiasteling alle ingrediënten en materiaal laten bijeenzoeken. De grootste succesrecepten zijn hier ook echte “luiwijvenrecepten”, zo van niet teveel gedoe met weegschalen en blind bakken en eiwit opkloppen, maar alles bijeen en de oven in.

Simpele rijsttaart:
1 blikje rijstpap
1 kopje bloem, 1 kopje melk, 1 kopje suiker en drie eieren.
Hier moeten de eieren wel eventjes gesplitst worden en het eiwit opgeklopt. Alles bij mekaar roeren, het eiwit op ’t laatst voorzichtig door de massa deeg spatelen, en een dikke drie kwartier in de oven op 180 graden.
Omgekeerd op een taartrooster laten afkoelen voor het typische ringetjespatroon, en wat later opeten met véééééél bloemsuiker.
Zoon koos een mooie maar kleine taartvorm, dus werden er nog enkele minivormpjes gevuld met de rest van het deeg. Yum!

Speedy appeltaart:
Je neemt alle melige appels en dat vergeten rolletje bladerdeeg uit de koelkast.
Appels in kleine blokjes, kristalsuiker en kaneel naar smaak erover strooien en door mekaar husselen.
Bladerdeeg uitrollen in je bakvorm, niks invetten wegens meegeleverd bakpapier, met een vork een paar gaatjes in prikken, beetje bruine suiker over de bodem strooien, appelmengsel op het deeg, naast de andere taart in de oven zwieren, bakken, klaar!

Groot nadeel: in de koelkast zitten soms verrassingen. Zoals bananen en tomaten die een verdacht geurtje hebben, omdat de mosselen ook in die groentenlade stonden, in een niet zo waterdicht zakje als gehoopt. Mosselzop all over the fridge. Ieuw! Een grote uitkuisactie later ruikt ons huis naar vers gebak, de koelkast is weer citroenfris, en alle net-niet-verlepte groene groenten belandden in een kruidig soepje.

Man des huizes had het lumineuze idee om van ergens onderweg vanalles mee te brengen om zelf pizza te maken, dus we profiteerden ook nog van de restwarmte van de oven. Ik profiteerde van zijn aanwezigheid in de keuken en dropte de afwas nogal achteloos in zijn blikveld 😉

Of hoe een druilerige dag toch zeer productief kan uitdraaien…