Tagarchief: keuken verbouwen

Keukenverbouwingen – 8. een beetje platvloers

Kijk eens goed naar deze foto:
muur weg, alles proper
Jaja, proper gekuist en minimalistische keuken en zo, maar wat komt daar uit de vloer?
Juist: gas en twee elektriciteitskabels.
Zoals dat altijd gaat, nét op een plek die niet zal bedekt worden door nieuw keukenmeubilair. De tegels er net voor zijn ook beschadigd, daar schroefden we blokjes op om heel onze voormalige keukenblok aan vast te maken. Verder zit er op één cruciale plaats ook nog een put in de vloer, van een glazen waterfles die ooit uit de koelkast sprong.

Die vloer, die ligt daar 20 jaar. We hebben er even aan gedacht om hem volledig te vervangen, maar dat prijskaartje stond ons niet aan. Uiteindelijk vinden we het nog steeds een passende tegel, we zochten dus alternatieven.

Op plaatsen waar nu kasten komen, hebben we tegels over, die onzichtbaar weggemoffeld zullen liggen. Uitbreken (met kans op breken of beschadigen) en in de plaats van de beschadigde stuks leggen, dat was de oplossing. Plan B: andere, contrasterende tegels met dezelfde afmeting leggen.

En dan lees je op google hoe dat moet, en staat het zweet in je schoenen. Verlijmde tegels, daar bestaan zelfs firma’s voor die dat doen, maar in de mortel gelegde vloer? Ho maar, weinig kans op succes.

Op hoop van zegen namen we contact op met onze vloerders van toen. Helaas, de gevraagde tegel zit niet meer in het gamma van de fabrikant. (Tja, na 20 jaar, wat wil je…)
In de namiddag kwam er echter een tweede mailtje van die firma:

Beste,

Ik had even tijd om in mijn magazijn te gaan kijken, en er staat nog een rest van wat eventueel de Chromwork Pearl Mat zou kunnen zijn, maar het etiket is onleesbaar.

Als u langskomt met een stuk tegel of plint kunnen we vergelijken.

Met vriendelijke groeten,

Zou dat nu echt kunnen? Wij naar Gavere, met een tegel in de koffer.
En ja hoor, 10 volledige vloertegels en wat stukken “met nen hoek af” bleken exact te zijn wat wij zochten. Mogelijk is het zelfs “onze” overschot van toen, want de dame zei dat die vloer niet dikwijls verkocht was. Qua kleurbad lijkt het in elk geval te kloppen. Ne mens kan wel veel geluk hebben!
Vreugdedansje, tegels mee aan aankoopprijs (nog vreugdedansje), en dan toch weer klamme handjes.

Ah ja, die kapotte tegels moesten er eerst uit…
Met de gewone slijpschijf lukte het niet, de brokken sprongen van de naastliggende (gelukkig ook te vervangen) tegel.
Een extra fijne (en behoorlijk dure) diamantschijf deed wel wat moest: de voeg – en alleen de voeg – uitslijpen, dan een diagonaal in de eerste tegel, de hamer er op, en brokjes uitrapen. Voor de tweede en volgende tegels probeerden we met een beitel om het geheel te verwijderen. Soms lukte dat, twee voorspelbare keren niet.
Slijpstof van keramische tegels: vuiligheid!

vloertegels weg
We bewaarden enkel brokjes voeg, om achteraf de juiste kleur voegspecie te kunnen bepalen. Grote bulten in het zandbed werden weggebeiteld, achterbuur kwam advies geven over de te gebruiken hechtmaterialen, en hoe gas en elektriciteit veilig afgeslepen moeten worden (nota aan man des huizes: de juiste “plon” afzetten in ’t vervolg!, en niet in de gasleiding blazen als uw lieftallige echtgenote daar voorzichtig aan snuffelt).

 

Voor het eerst in ons leven speelden we vloerder.
We leerden dat zelfs rechte tegels krom kunnen zijn, dat de vloerders van toen ook wel wat gefoefeld hebben en dat de laatste tik van de rubberen hamer fataal kan zijn voor een keramische tegel. De begrippen dikbedmortel, stabilisé, lijmkam en voegspaan staan nu standaard in onze woordenboek, en de meest gehoorde vragende zinsnede was “Doen we ’t er voor?”
Vloeren leggen, een stiel apart zeg ik u!
De voegen werden nog even gecontroleerd.

voegen controleren
Nadien verknoeide ik ons werk bijna door elke keer de kortste weg van aanrecht naar eettafel te willen nemen. Rare sprongen volgden zo gauw ik het weer besefte. Een kleine veiligheidsbarricade was geen overbodige luxe.

barricade ter bescherming

versgelegd en pasgedweild
Zo blinken, dat doet die vloer maar alleen als hij nat is, en de “onregelmatigheid” links is geen kapotte tegel, maar wel tape om aan te duiden tot waar de nieuwe kast komt.
Er zijn bezoekers geweest die lang moesten zoeken om te vinden welk stuk vloer “vers” gelegd is. We doen ’t er voor!

 

 

 

Advertenties

Keukenverbouwingen – 7. We slopen een muurtje

De binnenmuur afbreken, dat was ons doel dat weekend. Wees gerust: we checkten en dubbelcheckten of dat wel zomaar kon, en inderdaad, het is geen dragende muur.
Bij vorige afbraakfeestjes was het simpel: container op de oprit, slopen, container weg, klaar.
Sinds enige tijd staan er op die oprit bloembakken, een container past daar niet tussen, we hebben bovendien een septische put onder de oprit waar geen container op mag staan, en sinds onze straat omleidingsroute is voor werken op de N9 kunnen we het niet riskeren om zonder toestemming van de gemeente het “openbaar domein” in te nemen. Die toestemming had 10 dagen voor de werken aangevraagd moeten worden.

Het moest vooruit gaan, een slijpschijf met stofkap en industriële stofzuiger konden we huren, maar je betaalt per dag. Eén weekend dus, en alles moest terug kunnen gebracht worden. We besloten om enkele bigbags die man vanop het werk ooit meegebracht had open te snijden en op het terras te leggen, en daar alles op te storten – voorlopig. Na de afbraak beslissen we dan wel hoe we het hier weg krijgen.

Zoon twee leerde het verschil tussen hout- en betonboren, al doende ook dat je moet blijven op dat knopje duwen, en dat stof uit plafonds naar beneden in je ogen kan vallen als je gaten boort. Hij moet nog een beetje oefenen om een mooi gezicht te trekken voor de foto.
Ook het belang van de juiste pluggen en vijzen werden spelenderwijs (ahum) aangebracht. Wederom: die kleine stelling is goud waard!

zoon twee leert gaten boren

zwembadzeil-gordijnHet oude zwembadzeil werd als zeer decoratief stofgordijn omhooggehangen, enkele oude tafelkleden deden dienst als stofvanger voor de binnendeuren, en achterwanden, zijwanden en planken van af te voeren boekenrekjes, resten vloerbedekking van de zolder en een rol stucloper werden gebruikt om de vloer en glazen schuifdeur te beschermen tegen vallende brokstukken.

Zo ver geraakten we de eerste dag:

stand na één dagHet begin was spannend, het dunne muurtje verdween vlot, we waren ruim op tijd om nog te genieten van een etentje met vrienden en een paar uren Gentse Feesten.
Sommige objecten in onze keuken zijn zo onmisbaar dat we zelfs tussen brokken puin een plekje maakten om ze terug te installeren!

Bertha, onmisbaar!
Aan de rest van de muur, dubbel zo dik en met onverantwoord veel mortel gemetst, hebben we een hele zondag plezier gehad (sorry buren).

We aten stof, merkten dat twee enthousiaste zoontjes van enkele jaren geleden ondertussen hele zonen zijn die kracht en doorzettingsvermogen fijn combineren, en hielden de familie app-gewijs op de hoogte van de vorderingen.

eerste gat

via Whatsapp naar heel de familie: We hebben een gat!

’s Avonds aten we gastronomisch aan de Villa. Ne mens heeft eigenlijk helemaal geen keuken nodig! 🙂

kip, frietjes en koude pla aan Villa SteenschotDe hoop steen leek beheersbaar, en na drie keer rijden met de aanhangwagen was alles weg. Een bedrijf hier in de buurt dat containers verhuurt verwerkt ook puin, en als particulier geraak je daar zelfs makkelijker en goedkoper van je steenpuin af dan in het gemeentelijke containerpark. Ergens tussen de 2500 en 3000 kilo woog dat muurtje van ons.
Stofzuigen, ruiten poetsen, een paar keer dweilen, alle noodzakelijke dingen terugzetten: klaar.

muur weg, alles proper

 

BewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewaren

Zaterdagdrukte

Niet veel anders dan andere zaterdagen hoor, drukte is er hier altijd. Het programma was nu wel zeer vol gepropt, maar mits enige combinaties haalbaar.

Wat zéker moest gedaan worden: zoon 2 en zoon 3 moesten respectievelijk in Gent en Eeklo geraken op tijd, terug op tijd thuis geraken, en omdat het morgen een mooie dag belooft te worden wilde ik liever vandaag dan morgen naar de BIS-beurs.
Bweuk. Ik doe dat niet graag, zo van die verbouwbeurstoestanden bezoeken. We vroegen kaarten aan een vriend die er gratis kon voorzien, want met een keukenverbouwtoestand volgende zomer wilde man des huizes toch ideeën sprokkelen. Ik was ook nodig.

Zon aan de hemel, geen buitenwerk, maar binnen rondslefferen. Waarschijnlijk tussen horden volk, in een véél te warme beurshal en met veel te opdringerige verkopers. Zoon vier wilde mee (en mocht gratis binnen), en dat kwam goed uit want dan konden we bij de Zweed nog een bureaulamp voor hem gaan halen. Dat staat ook al enkele jaren op het to-dolijstje op het keukenbord…

We gingen effectief kopen bij Ikea, dus vonden we dat we daar ook konden parkeren, naar de BIS-beurs stappen en daarna dan winkelen ipv een duur ticket voor de parking van Flanders Expo te kopen.

Terwijl ik nog zei tegen jongste dat hij moest oppassen voor de plas en de druppels die verantwoordelijk waren voor al die nattigheid ging ik gezwind onderuit. Pardaf, op mijn  zijkant in een plas parkingsmurrie. Aan mijn handen te zien heb ik die in één of andere reflex nog gezet, aan mijn schouder te voelen was dat een serieus manoeuver.

Man had niks door, en stapte gezwind verder. Ik vond het dikke chance dat ik een donkere broek aan had en deed ook voort. Buiten wat nattigheid niks aan de hand.

De beurs was zoals verwacht veel te warm, qua volk viel het mee, maar qua indeling trok het op niet veel. Alles door mekaar, dus we moesten echt wel alle stands passeren via de verplichte wandelrichting om te vinden wat we zochten: keukeninspiratie en spanplafonds. Als bonus vonden we wel iets over gietvloeren (madly in love, maar ik moet hier nog iemand overtuigen dat dat absoluut in het budget MOET passen) en eindelijk een oplossing om vliegen uit de keuken te houden.

Sommige verkopers nemen je direct mee in hun verhaal, bij anderen was de alcoholkegel niet te harden, en nog anderen vertelden tien keer hetzelfde, zodat we zelf op redelijk directe wijze het gesprek moesten afbreken. Op het eind van de namiddag waren er nog veel stands over, maar de lichten gingen uit. Man versierde opnieuw gratis tickets om morgen terug te gaan, maar ik wil liever buiten wandelen. Op een glibberig modderpad in een bos onderuit gaan vind ik aannemelijker dan op een parking. (trouwens, die troep droogde wit op, ik stond daar mooi te blinken bij al die sjieke stands…)

Mogelijk bieden jullie, liefste lezers, wel een oplossing: vertel mij wat je nooit meer zou doen als je je keuken kon opnieuw zetten, en ook wat je absoluut niet meer zou kunnen missen. Het gaat mij niet zozeer om ingewikkelde machinerie en toestellen, maar om de praktische tips die het keukenleven aangenaam maken. Want “uit het leven gegrepen” blijft beter dan verkoopspraatjes.