Tagarchief: keuken

Keukenverbouwingen – 2. We weten wat we willen

Of toch al een beetje…
We weten goed welke toestellen we willen, van sommige dingen kennen we zelfs ook al een merk en type.
Er is duidelijkheid waar werkzone en leefruimte komen.
De architect gaf een duidelijke “JA” op onze vraag of de muur helemaal weg mocht (vreugdedansje).
Een spoelbak waar een ovenplaat in afgewassen kan worden, en een ruime tweede. Mét afgeronde hoekjes, strak design is mooi maar niet onderhoudsvriendelijk.
Een inductiekookplaat. Gas is supertof om op te koken, maar ik ben het afkuisen van fornuizen zo beu als kouwe pap.
Een werkblad in warmgewalst inox alstublieft. Nog nooit eerder van gehoord, maar nu ik het gezien heb: instant verliefd. Ik ben bereid om andere dingen te schrappen, maar dat wil ik. Echt.

We lieten bij twee mensen ontwerpen maken. Onze achterbuur, Jo, omdat we daar al veel keukens van zagen, bij ongeveer iedereen hier in ’t dorp die een keuken wil. Overal dezelfde commentaar: fijne mens, en alles tot in de puntjes en tot op de millimeter afgewerkt. Ook na enkele jaren intensief gebruik zijn ze nog steeds top.
Een interieurfirma die er wat ons betreft met kop en schouders bovenuit stak op de BIS-beurs mocht ook ontwerpen. Daar hadden we het voordeel van een grote toonzaal, waar alle mogelijkheden aan de hand van de opstellingen uitgelegd konden worden.

Beiden zijn vergelijkbaar, ze leveren allebei maatwerk als dat nodig en interessanter is, maar plaatsen net zo goed standaardmeubels.
Grote verwachtingen natuurlijk, als je de voorontwerpen mag gaan bespreken.
Achterbuurman kent ons huis, kwam in onze keuken zitten, kijken en plannen. Op dat moment was er nog geen consensus over een grote oven (90 cm breed) of niet, moeilijk om concreet te tekenen dus. Een kast van 90 cm waar een XL toestel in past is nogal dominant, merkten we.

Terug naar de andere partij, die drie plannetjes had, waar telkens onze grootste eis over het hoofd gezien was: wij willen naar buiten kunnen kijken als we werken. Werken gebeurt meestal aan een werkblad, of aan een spoelbak, iets minder aan een kookplaat.
Hadden ze toch wel weer elke werkzone dwars op het uitzicht naar buiten georiënteerd zeker!?
Huiswerk herdoen, we gaven ondertussen een paar dingen mee die nu voor ons een must zijn, en wachten in spanning tot 20 februari. Dan komt er een uitgewerkt plan (mét prijsofferte) onze kant op.

Gisteren zaten we opnieuw bij Jo, die ons vorig schetsje en onze mail netjes naast zich had liggen, en samen met ons het puzzeltje deed passen. Een paar krabbels later hadden we drie mogelijkheden qua opstelling, die in de loop van deze week uitgewerkt zullen worden.
Na 20 februari beslissen we met wie we in zee gaan, en welke utopiën we aan de hand van het prijskaartje zullen schrappen of toch uitvoeren. Spannend!

Voor beiden is zomer 2017 nog haalbaar.
Daarom deden we deze week met de jongens niet van “Kuis je huis”, maar eerder van ruim een hele woonruimte leeg om voorbereidingen te kunnen treffen.
Heel onze benedenverdieping is nog nooit geverfd, behangen of wat dan ook. Niet ideaal natuurlijk om daaraan te beginnen als er een nagelnieuwe keuken geplaçeerd is. Nee, stof eten moet op voorhand gebeuren.

Kasten werden gedemonteerd en elders weer opgebouwd, er werd een hele zak voor de kringwinkel klaargezet, en ons bureau is in plaats van smijt-maar-daar plek nu netjes ingedeeld in een stuk jongensdressing en een stuk werkruimte.

Een plafond uitvullen en opschuren (x3), of toch verlagen wegens te grote barsten, muren egaliseren, vliesbehang en grondlagen verf: allemaal voor de komende weken. Eerst moeten we nog grote kaders met plastiek maken om de ruimten toch min of meer af te sluiten, en dan beginnen we er aan.
Jeuj, contenter dan een kind dat op Sinterklaas wacht, ikke.

Als afsluiter van de dag staken we de voetjes onder tafel in een fantastisch tapas-restaurant. Samen met Moeke en  Vake, die dat als nieuwjaarscadeau van hun petekinderen veel meer kunnen waarderen dan een zoveelste overbodig paar kousen of setje zakdoeken. Lekker en gezellig, meer moet dat niet zijn.

 

Keukenverbouwingen – 1. informeren

Ergens in januari 2016 werd het geopperd: volgend jaar.
Na twintig jaar is onze – toendertijds – goedkoopste  van Ikea aan vervanging toe. Onze witte keuken in 16mm meubelplaat heeft gedaan wat ze moest doen, en nu is ze een beetje afgeleefd.
Nieuw! Oh, da’s beter dan in een snoepwinkel mogen rondlopen!

Ik vroeg al eerder wat do’s en don’ts zijn (dank voor de mails en reacties!), we gingen naar de Bis-beurs, er kwam al een offerte voor een spanplafond, er is een moodboard op Pinterest, we deden ideetjes op bij anderen, er werden plannetjes gekrabbeld, een uitgebreide infovoormiddag bij de keukentoestellenwinkel is gepland en sinds zo ongeveer een half uur weten we wat we al vermoedden: de muur mag er uit!

de plannen
Leve architecten die nog weten hoe ze het twintig jaar geleden aanpakten, en echtgenoten die zomaar het bestekmapje “dak” tevoorschijn kunnen toveren.
De muur tussen ’t vuil gangske en de huidige keuken is geen steunmuur, we moeten niet meer in voorwaardelijke wijs spreken.

veel te smalle gang
Driewerf hoera: kappen, breken, kruiwagens zeulen! Vergeef mij mijn enthousiasme, maar na al die jaren wasmanden door een té smalle doorgang sleuren, ontelbare keren opengehaalde knokkels omdat er toch weer ergens iets in de weg stond/lag/hing, mag die muur weg. Weg!
Er komen kasten die rug aan rug zullen staan met de keukenkasten. Schoenen, sportgerief, reserve handdoeken en buitenetengerief: eindelijk ruimte genoeg, netjes weg achter een kastdeur.

schuifdeur-toe
schuifdeur-open

De schuifdeur blijft, maar zal vanuit de keuken niet meer zichtbaar zijn als ze open is. Weg achter kasten, maar wel bereikbaar vanuit de gang. Je weet maar nooit dat er iets aan zou schelen, het is niet de bedoeling om dan een halve keuken weer af te breken. Anders zouden we als ze dicht is ook een open gat hebben, ah ja, de muur mag weg!
De keuken wordt een kastdiepte kleiner (40 cm), maar dat kan geen kwaad, we zullen onze danskes kunnen blijven plaçeren.

Iemand puin nodig voor onder een tuinhuis? Gratis op te halen!
Ik wou al direct beginnen, maar ik mag nog niet 😀

En toen verwachtten we Abraham…

Jaja, man des huizes heeft een nieuwe voordeur.
We zijn niet van grote feesten en veel gedoe, maar zoiets laat je niet zomaar passeren hé.

Vrijdag werd er al een beetje opgeruimd, wat boodschappen gedaan, nog rap een “chambrang” geschilderd zodat de deur van de wc teruggehangen kon worden, en receptjes voor taarten bekeken. Taart bakken, we doen dat hier graag.

Een tijdje geleden werd er een restaurant geboekt, onze jongens wilden wel eens fondue proberen. Wegens nog steeds geen dampkap in huis is dat er hier nog nooit van gekomen, ideaal dus als verjaardagsetentje. Gezien de gigantische hoeveelheden die ze kunnen verstouwen is een à volonté-formule mooi meegenomen, en het moest op vrijdag, want zaterdagavond is één van de zonen al onderweg naar oorden met veel sneeuw.

Orders (ja, soms moet het héél duidelijk zijn hier) wat betreft roken en samen in de auto zitten werden uitgevaardigd, badkamers werden in sauna’s omgetoverd, en om zeven uur vertrokken we met z’n allen naar “Le Goût avant Tout”. Tiens, zou daar de circonflexe ook geschrapt moeten worden?
Lekker, gezellig en genoeg. Heerlijke sausjes, gevarieerd slaatje, krokante frietjes en vriendelijke bediening. Oudste en ik sloten een deal: hij kreeg al mijn gehaktbereidingen, ik zijn mooie stukjes vlees. Jongste en oudste kregen heel hun portie op, bij alle anderen mocht pa een hapje helpen. Door de drukte in de zaak was het wel zeer rumoerig, voor een goei klapke tijdens het eten moet je hier niet zijn.
Oudste nam onderstaande foto met zijn gsm, en wilde publicatie…

fondue met zes
Man verjaart, dus hij was geen bob. Al moest hij nog wel even de auto uit de parking rijden. Parking Savaanstraat, al eens geprobeerd? We hadden aan de twee kanten amper een paar centimeter naast de spiegels, niks voor mij! Eens op de Gentse openbare weg reed ik mijn karaokébusje naar huis. DJ van dienst had eerst wat moeite met zijn apparatuur, maar nadien kweelden we met z’n allen mee, tot aan de voordeur.

Omdat zoon drie er per sé nog bij wou zijn als pa zijn cadeautje kreeg, gaven we hem dat diezelfde avond, eigenlijk twee dagen te vroeg, maar och, voor ne keer…
Let op de zeer functionele bril, en zoon twee op de achtergrond, die waarschijnlijk een verjaardagslied speelde.

verjaardagscadeautje voor pa
Eigenbelang speelde hier vaneigens mee: een versgeperst sapje.

versgeperst fruitsapje
Zaterdagmorgen (euhm, eerder naar de middag toe) merkten we dat de fruitpers doet wat hij beloofde: goed persen, maar ook en vooral stil zijn. De vorige konden we als wekker voor het hele huis inzetten, en daarom werd versgeperst meestal geschrapt. Zei ik al dat ik een ochtendhumeur heb? En ook dat dat recht evenredig vermeerdert met de portie lawaai waarmee ik wakker gemaakt word? Ah, dan snap je ’t plaatje.

In de loop van de dag puzzelden we met ruimte. Ik was blijkbaar nogal enthousiast geweest met mensen op de koffie vragen. Dertig plaatsen, en een veelvoud daarvan aan porties gebak moesten voorzien worden.
De twee jongsten hadden al laten weten dat ze mee wilden bakken, de rest mocht met tafels en stoelen toveren.

slagroom kloppen

taartbodem maken

Ik tel af naar volgende zomer: een nieuwe keuken met oven die doet wat je vraagt, in plaats van alle cupcakes van een zwarte bodem te voorzien. Grrrr. ’t Is een stuk venijn ook, die oven van ons: op mijn voorarmen lopen twee mooie rode strepen…het roosterke dat ik verkeerd ingeschat had. Hopelijk zijn er tegen 2017 zelfreinigende keukens uitgevonden, het zootje was hier weer niet te overzien. Gelukkig kan gemorste slagroom perfect in de koffie geschept worden.

gemorste slagroom en chocola op tafel

Er lukte wel één en ander. Roomkaastaart, bodems voor fruit- en bananentaart, de basis voor flan brésilienne, en biscuit voor zwartewoudtaart. Appelcrumble en peren-abrikozentaart zijn ook goedgekeurd. Met wat koekjes en chocolaatjes bij op tafel zal iedereen wel voldoende hebben, hoop ik.

Tussendoor werd er taxi gespeeld, zonen naar de kapper gestuurd, een skivalies gemaakt, zoon drie uitgezwaaid en bedenkelijk gefronst bij de carnavalplannen van de twee oudsten. Aalst, weetjewel…
Oudste vergat even dat wij niet altijd, onmiddellijk, overal, en exclusief voor hem beschikbaar zijn, en dat zorgde weer eens voor een brombeer van formaat in huis. Man, die kan viesgezind zijn…ongelooflijk.

Terwijl man zorgde voor wat eten op tafel (en spinazie op de grond) schroefde ik de scharnieren weer aan de deurstijl. Ok, niet af, ’t zal voor volgende week zijn. Na het avondeten werd er nog pudding gemaakt om de fruittaarten te vullen, voor de zekerheid nog twee extra taarten gebakken, en dan in de zetel geploft, bij een pittig blondje (in mijn glas, dat spreekt) We deden bijlange niet alles wat we voorzien hadden, het huis en vooral de vloer moesten hier nog een grondige red-uw-reputatie behandeling krijgen. Maar voor nu: zen. Zetel. Zalig.
Kijk even mee hoe stevig zen ik kan zijn in een ontploft huis:

bommeke ontploft in de keuken

Dat was hoe het er gisteren uitzag, maar daar heeft niemand vandaag iets van gemerkt.

Vandaag werd er gefeest. Vooral dat onthou ik. Fijne mensen, taarten (die de jarige zelf mocht aansnijden), koffie, wat sterkers dan koffie, gelach, geplaag, kaarsjes, kaartjes, bloemen en cadeautjes die wonderlijk goed bij mekaar pasten:

complementaire cadeautjes

taartenbuffet

Ondertussen is iedereen naar huis, alles bijna opgeruimd, en geniet ik samen met de kersverse senior nog wat na.
Santé!

 

 

 

 

 

Ten strijde!

Nu! Niet plooien, het ijzer smeden terwijl het heet is, en nog zulks.

Even een beetje duiding? Herfst en regen zijn bij mij synoniem voor doelloos voor het raam zitten wachten op betere tijden. Radio deprimo in ’t honderdvoud, als het ware.
Ik heb dan elk jaar opnieuw het idee dat dat een periode is waarin je niks van enige betekenis kan doen. Dit jaar zou die grijze greep mij niet te pakken krijgen: ik maakte zowaar een plan.

Het eerste plan, zet de zonen in voor een uurtje huishoudelijke hulp en verwezenlijk iets extra, lukte voor 50%. Wij hebben hier meegaande en minder meegaande karakters, moet u weten.
Het minst meegaande persoontje kan wel ingeschakeld worden, voor vanalles en nog wat zelfs, maar hij mag het niet doorhebben 😉 . En laat ik daar nu wel straf in zijn. Ha!

En daar kwam plan drie. Ah ja, ik vergat te vertellen dat plan twee niet goed overdacht was: doe niks meer aan uw keuken tot de nieuwe er staat. Dat gaat dus echt niet, ik heb het meer dan een jaar geprobeerd, maar dat werkt niet. De nieuwe keuken, daar is in de verte al eens over gedacht, maar nog niks concreet, blijven niks doen is geen goed plan.
’t Resultaat is er: vet kruipt overal, choco en broodkruimels ook. Vette handen en koffiespatters: check, dat hebben we hier ook. En bloem, in alle soorten, maar dat kan niet anders als je elke avond drie broden bakt laat bakken door man des huizes.

Plan drie dus: doseer, en werk met maten. Mijn beste maat in deze werd het rebels karakter, meesterlijk gemanipuleerd door mezelf. Elke keer als hij toevallig in de buurt kwam: “Wil jij juist efkes die en die kast leeghalen? Zet maar alles op tafel”. Voila, lege kasten om uit te wassen, alle inhoud overzichtelijk op tafel om te sorteren en liquideren, en toch hulp van een zoon.
Vroeger zou ik heel de keuken in één keer aangepakt hebben, die jeugdige overmoed laat ik nu zo. Stuk per stuk wordt het weer spic en span. Einde der werken voorzien één dezer.
Jammer dat ik geen “voor” foto genomen heb. Niet dat ik hem zou publiceren hoor, goh nee, er zou teveel van geklapt worden. Gelukkig heb ik geen Sien en Maria op TV nodig om te weten dat het niet alleen hier zo af en toe een klein stort kan zijn. Toch?

Tip van de dag: soda, opgelost in heet water. Die ouderwetse kristallen, die je in zakken van een kilo kan kopen. Zelfs het gasfornuis had alleen dat nodig, eens wrijven met een vod, niks schuren en schrobben tot je erbij neervalt. Echt, daar kan geen keukenspray tegenop, al willen ze je in de reclame wel wat anders doen geloven. Die citroengeur heb je niet natuurlijk, maar dat maak ik straks wel goed met de geur van appelcake.

Voor de binnenkant en de deur van de oven was dat niet genoeg, daarom een Pinterest-test: baking soda, hier verkocht als natriumbicarbonaat, en bij de Jef veel goedkoper dan bij den Albert. Ik had dat beter eerst eens deftig gelezen natuurlijk, want ik heb mij veel te moe gemaakt. Aanbrengen en een dag laten zitten, in plaats van te wrijven tot alle vuil weg is. Ach ja, armspierworkout hebben we nu ook weer gehad. Baking-soda krijgt op Pinterest veel te veel eer zeg ik u. Blijven wrijven is de realiteit, ook nadat het een paar uur ingewerkt heeft.
Nog van Pinterest: ovenroosters en platen op een oude handdoek (om krassen te voorkomen) in een heet bad, met een vaatwastablet erbij. Laten weken, spoelen, klaar. Gezien het vetgehalte van sommige onderdelen gooide ik ook hier wat soda bij. Helaas bleek dat op tinternet weer veel mooier dan in ’t echt. Vergelijk het met de inweek-functie van uw wasmachine. ’t Komt een beetje vlotter los allemaal, maar verwacht geen wonderen.

De anatomie van gasoven (ja, lekker antiek!) en vaatwasmachine hebben geen geheimen meer voor mij. De vaatwas mag ik niet te dikwijls meer uiteengooien om hier en daar wat beter aan te kunnen, want als ik elke keer twee stukken over hou komt dat op den duur niet meer goed denk ik…

Achteraf zijn je handen wel om zeep (‘ebd’em?) en kan je eens lief lachen naar de medegebruikers van die frisse keuken en een handmassageke versieren. Of volgende keer handschoenen gebruiken, maar da’s zo plezant niet als de eerste optie.