Tagarchief: keuken

Mooie dingen 3: onze keuken

As we speak leggen we de laatste hand aan alle nog af te werken prutskes. Plintje hier, klein likje verf daar, eindelijk ook een proper geschilderde wc en douche achteraan, een meubeltje van bij de Zweed dat vakkundig aangepast wordt aan onze behoeften, u kent dat wel.
Dingen die eigenlijk al lang gedaan hadden kunnen zijn, maar waar een mens nooit tijd voor maakt.

Project keuken is nu een afgesloten hoofdstuk. Wouter kwam met twee collega’s foto’s nemen “voor in de boekskes”. Kijk gerust even mee, ’t is een keuken om blij mee te zijn (wij zijn hééééél content, en Woonfase is fier op ontwerp en realisatie).
Woonfase 3-138

Superhandig: een ontbijtkast. Als alle gezinsleden gegeten hebben gaat de deur toe, en is het hier opgeruimd.

Woonfase 3-139

Aan praktische inrichting geen gebrek. Alles is overzichtelijk weggeborgen, en kan zonder veel moeite tevoorschijn gehaald worden op het moment dat we het nodig hebben. Kruiden en kookgerief vlak bij het kookvuur, alles om brood te bakken staat bij de broodmachines, ovenplaten, plateaus en snijplanken verticaal geklasseerd (die dame die daar poseert ben ik niet hoor!) en servies vlakbij de eettafel.


Ook de rommelhoek met krijtbord en alles-waar-geen-plaats-voor-was is nu weggewerkt. Een plafondhoge schuifdeur verbergt de deuren die naar kelder en hall leiden, en zorgt  ook voor wat extra geluidsisolatie. Aan de rechterkant, rug tegen rug met de keukenwand en onzichtbaar vanuit de keuken hebben we ons eigenste containerpark. Een open kast, met bakken waar alles in gesorteerd wordt.

Woonfase 3-155

Woonfase 3-151

Werkoppervlakte? Massaal aanwezig, en goed georiënteerd.

Woonfase 3-148

Achter die matglazen schuifdeur zit ook nog een klein stukje dat opnieuw ingericht werd.

Woonfase 3-175

Daar moet de vloer nog wel grondig onder handen genomen worden, de verfrestjes waren niet gewoon weg te dweilen 🙂
Voor de rest van de keuken hadden we wel eventjes ons best gedaan. Ge denkt nu toch echt niet dat dat er alle dagen zo “gelekt” bijligt zeker?

Maar zelfs al ligt het soms wat rommeliger: we worden er nog alle dagen blij van.

Woonfase 3-142

©foto’s: Lisa Valcke voor Woonfase

Deze post is op geen enkele manier gesponsord, wij zijn gewoon heel tevreden met onze keuken en met de fijne samenwerking.

 

 

Advertenties

Keukenverbouwingen – 6. Nieuwe garage en nieuw waskot

Als je een keuken wil bouwen, moet er eerst een andere afgebroken worden.

Klinkt evident, maar het vereiste enig denk- en veel opruimwerk.
Een garage, dat hebben wij. Zo eentje voor fietsen, kampeergerief, een geleende moto, een diepvrieskist, alles wat naar het containerpark moet, resten hout, werkgerief, dozen met boeken die vijf jaar na de zolderverbouwing nog steeds exact op dezelfde plek staan.

Mogelijks klinkt het bekend, mogelijks doet u nu meewarig van “tssssss…”
Koe, horens, aanhangwagen, containerpark en korte metten, daar kwam het op neer.

Nadien deden we ongeveer dezelfde oefening in de keuken. Sommige stukken mochten zeker al afgebroken worden, maar drie maanden zonder keuken leek ons toch te veel, dus er werd gewikt en gewogen.
De wandkasten met “mooi” servies, bestek, glazen, schalen, kommen en veel brol konden verhuizen.

Richting garage, waar alles  veel voorlopig terug een onderkomen krijgt en waar de kasten achteraf kunnen gebruikt worden voor boormachines, kampeerspullen en sporttassen.

Een hele tafel nog bruikbaar materiaal vond zijn weg naar anderen die er gelukkig mee zijn nu. Wat door niemand geadopteerd wordt gaat naar de kringloopwinkel. Zotjes hoeveel meer gerief er opeens in die kasten kan 🙂

herbruikbaar materiaal

Bij verhuis van garage naar definitieve kasten doe ik nog een keer zo’n schifting.
Toevallig op zoek naar iets? Laat maar weten in de commentaren!

Gevolg: nog meer lege kasten die opgeschoven konden worden. Ik hield mij bezig met alles wat niet aan electriciteit of waterleiding verbonden was los te maken, uit te ruimen en te sorteren, riep dan team verhuis (man en/of zonen, naargelang de beschikbaarheid) en gaf richtlijnen over hoe pootjes afgezaagd moesten worden, deuren gedraaid, en schuifjes anders gemonteerd om alles zo nuttig mogelijk te gebruiken.

kastjes losmaken
Na enige tijd was een vaatwas, spoelbak, gasfornuis en één kastje met kookpotten en kruiden het enige wat er nog stond.

Garage: vlot toegankelijk. Waskot: fijn ingericht, zelfs eindelijk met een apart medicijn- en verbandkastje.

Op naar de grote werken!

Keukenverbouwingen – 4. Het zit in de details

Zoals in de vorige post – lang geleden – over keukenverbouwingen gezegd werd, kwamen Wouter en Conrad bij ons kijken om alles definitief op te meten.
Nadien kregen we opnieuw een plan, werd er weer een beetje over en weer gemaild en gebeld, besloten we om toch ook maar ineens te gaan voor een nieuwe tafel en werden definitief kleuren en houtsoorten gekozen.

Met een zwierige krul onder een bestelbon werd de samenwerking bezegeld.

Niet dat we gesponsord worden, maar ik wil toch wel even kwijt dat het aangenaam samenwerken is met de mensen van Woonfase.
Ze kijken daar altijd nét iets verder dan hun neus lang is, en hebben een fijn soort humor, ook niet onbelangrijk voor ons.
“Zou je dat zo wel doen? Heb je al gedacht welke impact dat later op de woonkamer zal hebben?”
“Pas op, die handgrepen worden echte vuilbakjes. Beter verticaal zetten, of een alternatief kiezen.”
“Volgens mij is een kast die kan blijven open staan mooier als de planken binnenin in dezelfde kleur als de fronten zijn, ik zal eens kijken of ik dat geregeld krijg zonder meerprijs.”
“Broodmachines in een kast? Dan moeten de planken beschermd worden met een aluminiumlaagje, zodat ze na een jaar niet kromtrekken van vocht/damp/condens.”

Verder mochten we ook altijd meedenken, meer nog, er werd dikwijls vermeld dat het leuk samenwerken is met klanten die een mening (soms zéér uitgesproken), een oog voor kleur, een beetje technisch inzicht en enige creativiteit bezitten.

De bereidheid om ons zo veel mogelijk zelf te laten doen is ook van belang. Technische plannen, wat uitleg en ondersteuning ter plekke: so far so good. Een appje met de vraag of die plinten hier weg mogen, of moeten? Direct respons.
Conrad liet zelfs weten dat hij gerust wilde langskomen als we ergens vastzaten, zelfs tijdens de vakantie, want “hij ging toch niet weg, en hij had dan een doel om met de moto naartoe te gaan, altijd plezanter dan zomaar wat rondrijden.”
We hebben hem één keer gebeld, met een vraagje over plafondhoogtes, anders konden we écht niet verder. Voor de rest zijn we van het principe dat vakantie vakantie is.

Er werd nog wat over centimeters gepalaverd (tussen twee kastelementen, de hoogte van het werkblad, de ruimte die nodig is boven de kasten, één kast wat dieper, want het kàn, enz.

De kleuren voor muren en deuren werden gekozen, en goedgekeurd. Blijkbaar zit het soort blauw dat wij verkiezen in het gamma keukenmeubilair voor volgend jaar. Ha, wij zijn voor op onze tijd 🙂

Zoals beloofd kregen we de volledige set tekeningen. Grondplan, technische toestanden, en ingekleurde 3D.
Mét toestemming om te gebruiken voor deze blog. Ik vind het zelf ook altijd raar om een foto van mijn hand zomaar ergens te zien opduiken zonder bronvermelding, dus is dat maar logisch, niet?
Voila, ladies and gentlemen, hier een kijkje op hoe het zal worden:

©Woonfase
Perspectief 01_02

Rommel op de werkbladen en kruimels op de vloer, dat volgt vanzelf. Daar hebben we geen 3D plan voor nodig 🙂

Keukenverbouwingen – 3. De beslissing

Ze is eindelijk genomen. 20 februari was wat utopisch, er waren nog veel te veel onduidelijkheden.

Jo en Wouter tekenden, hadden beiden goeie ideeën en lieten beiden steken vallen.
Wij gaven feedback, borgen wilde plannen op ten voordele van nog wildere plannen, en hadden nog steeds het gevoel dat het nét niet dat was.

Weeral: huiswerk opnieuw maken. Over zo’n investering denken we liever nu wat langer na, dan achteraf te denken “hadden we maar…”

Wouter had drie nieuwe ontwerpen, waarin deze keer echt met onze wensen was gerekend. Van één keuken had hij ook een prijsraming gemaakt, het ontwerp dat volgens hem het meest naar onze zin zou zijn. Haha, mis poes!
Ze hadden daar ook even compleet out of the box gedacht, en laat dat nu echt wel iets zijn wat wij kunnen waarderen 😉
Huiswerk opnieuw, maar alleen het rekenwerk, en met het origineelste plan.

Jo kreeg inkijk in het concept, en gaf er een eigen twist aan. Beiden kwamen nog een paar keer langs, of wij bij hun, of mailsgewijs.
Uiteindelijk werden er twee offertes neergelegd, kwestie van appels met appels te kunnen vergelijken. Haha, weer mis poes. De details die in de ene prijsraming stonden vonden we in de andere niet terug, en in de andere lag de nadruk dan weer op totaal andere dingen.

Jochei! Weer telefoontjes, mails, een gesprekje. We zijn er uit. Onze buur blijft onze buur. Wouter mag onze keuken bouwen.

Wat betreft de voorbereiding staan we nog even ver als begin februari: nergens 😀
De leefruimte is nog steeds leeg, er hangt nog geen likje verf aan de muur.
Het leven gaat alweer veel sneller dan ik besef, en hoewel we dit jaar pasten voor ons jaarlijkse paasdiner is er genoeg ander tijdverdrijf. Oma werd 80 en kreeg een fantastisch verrassingsfeest, mijn eindwerk komt eindelijk op gang, er is een moestuin waar de groenten tot nader order niet vanzelf in de grond springen, en een familieweekend dat nu voorbereid wordt.

Vanaf nu moeten we er echt wel aan beginnen. We weten hoeveel cm de plafonds verlaagd mogen worden, moeten de garage opruimen om een noodkeuken te installeren, en ondertussen blijven ademen. Jeah, right!

Donderdag wordt alles definitief opgemeten, en is ’t voor echt 🙂

Deze post stond al eventjes klaar, maar we vonden het toch noodzakelijk om eerst Jo in te lichten. De kans dat hij hier leest acht ik zeer klein, maar toch…

Keukenverbouwingen – 2. We weten wat we willen

Of toch al een beetje…
We weten goed welke toestellen we willen, van sommige dingen kennen we zelfs ook al een merk en type.
Er is duidelijkheid waar werkzone en leefruimte komen.
De architect gaf een duidelijke “JA” op onze vraag of de muur helemaal weg mocht (vreugdedansje).
Een spoelbak waar een ovenplaat in afgewassen kan worden, en een ruime tweede. Mét afgeronde hoekjes, strak design is mooi maar niet onderhoudsvriendelijk.
Een inductiekookplaat. Gas is supertof om op te koken, maar ik ben het afkuisen van fornuizen zo beu als kouwe pap.
Een werkblad in warmgewalst inox alstublieft. Nog nooit eerder van gehoord, maar nu ik het gezien heb: instant verliefd. Ik ben bereid om andere dingen te schrappen, maar dat wil ik. Echt.

We lieten bij twee mensen ontwerpen maken. Onze achterbuur, Jo, omdat we daar al veel keukens van zagen, bij ongeveer iedereen hier in ’t dorp die een keuken wil. Overal dezelfde commentaar: fijne mens, en alles tot in de puntjes en tot op de millimeter afgewerkt. Ook na enkele jaren intensief gebruik zijn ze nog steeds top.
Een interieurfirma die er wat ons betreft met kop en schouders bovenuit stak op de BIS-beurs mocht ook ontwerpen. Daar hadden we het voordeel van een grote toonzaal, waar alle mogelijkheden aan de hand van de opstellingen uitgelegd konden worden.

Beiden zijn vergelijkbaar, ze leveren allebei maatwerk als dat nodig en interessanter is, maar plaatsen net zo goed standaardmeubels.
Grote verwachtingen natuurlijk, als je de voorontwerpen mag gaan bespreken.
Achterbuurman kent ons huis, kwam in onze keuken zitten, kijken en plannen. Op dat moment was er nog geen consensus over een grote oven (90 cm breed) of niet, moeilijk om concreet te tekenen dus. Een kast van 90 cm waar een XL toestel in past is nogal dominant, merkten we.

Terug naar de andere partij, die drie plannetjes had, waar telkens onze grootste eis over het hoofd gezien was: wij willen naar buiten kunnen kijken als we werken. Werken gebeurt meestal aan een werkblad, of aan een spoelbak, iets minder aan een kookplaat.
Hadden ze toch wel weer elke werkzone dwars op het uitzicht naar buiten georiënteerd zeker!?
Huiswerk herdoen, we gaven ondertussen een paar dingen mee die nu voor ons een must zijn, en wachten in spanning tot 20 februari. Dan komt er een uitgewerkt plan (mét prijsofferte) onze kant op.

Gisteren zaten we opnieuw bij Jo, die ons vorig schetsje en onze mail netjes naast zich had liggen, en samen met ons het puzzeltje deed passen. Een paar krabbels later hadden we drie mogelijkheden qua opstelling, die in de loop van deze week uitgewerkt zullen worden.
Na 20 februari beslissen we met wie we in zee gaan, en welke utopiën we aan de hand van het prijskaartje zullen schrappen of toch uitvoeren. Spannend!

Voor beiden is zomer 2017 nog haalbaar.
Daarom deden we deze week met de jongens niet van “Kuis je huis”, maar eerder van ruim een hele woonruimte leeg om voorbereidingen te kunnen treffen.
Heel onze benedenverdieping is nog nooit geverfd, behangen of wat dan ook. Niet ideaal natuurlijk om daaraan te beginnen als er een nagelnieuwe keuken geplaçeerd is. Nee, stof eten moet op voorhand gebeuren.

Kasten werden gedemonteerd en elders weer opgebouwd, er werd een hele zak voor de kringwinkel klaargezet, en ons bureau is in plaats van smijt-maar-daar plek nu netjes ingedeeld in een stuk jongensdressing en een stuk werkruimte.

Een plafond uitvullen en opschuren (x3), of toch verlagen wegens te grote barsten, muren egaliseren, vliesbehang en grondlagen verf: allemaal voor de komende weken. Eerst moeten we nog grote kaders met plastiek maken om de ruimten toch min of meer af te sluiten, en dan beginnen we er aan.
Jeuj, contenter dan een kind dat op Sinterklaas wacht, ikke.

Als afsluiter van de dag staken we de voetjes onder tafel in een fantastisch tapas-restaurant. Samen met Moeke en  Vake, die dat als nieuwjaarscadeau van hun petekinderen veel meer kunnen waarderen dan een zoveelste overbodig paar kousen of setje zakdoeken. Lekker en gezellig, meer moet dat niet zijn.

 

Keukenverbouwingen – 1. Informeren

Ergens in januari 2016 werd het geopperd: volgend jaar.
Na twintig jaar is onze – toendertijds – goedkoopste  van Ikea aan vervanging toe. Onze witte keuken in 16mm meubelplaat heeft gedaan wat ze moest doen, en nu is ze een beetje afgeleefd.
Nieuw! Oh, da’s beter dan in een snoepwinkel mogen rondlopen!

Ik vroeg al eerder wat do’s en don’ts zijn (dank voor de mails en reacties!), we gingen naar de Bis-beurs, er kwam al een offerte voor een spanplafond, er is een moodboard op Pinterest, we deden ideetjes op bij anderen, er werden plannetjes gekrabbeld, een uitgebreide infovoormiddag bij de keukentoestellenwinkel is gepland en sinds zo ongeveer een half uur weten we wat we al vermoedden: de muur mag er uit!

de plannen
Leve architecten die nog weten hoe ze het twintig jaar geleden aanpakten, en echtgenoten die zomaar het bestekmapje “dak” tevoorschijn kunnen toveren.
De muur tussen ’t vuil gangske en de huidige keuken is geen steunmuur, we moeten niet meer in voorwaardelijke wijs spreken.

veel te smalle gang
Driewerf hoera: kappen, breken, kruiwagens zeulen! Vergeef mij mijn enthousiasme, maar na al die jaren wasmanden door een té smalle doorgang sleuren, ontelbare keren opengehaalde knokkels omdat er toch weer ergens iets in de weg stond/lag/hing, mag die muur weg. Weg!
Er komen kasten die rug aan rug zullen staan met de keukenkasten. Schoenen, sportgerief, reserve handdoeken en buitenetengerief: eindelijk ruimte genoeg, netjes weg achter een kastdeur.

schuifdeur-toe
schuifdeur-open

De schuifdeur blijft, maar zal vanuit de keuken niet meer zichtbaar zijn als ze open is. Weg achter kasten, maar wel bereikbaar vanuit de gang. Je weet maar nooit dat er iets aan zou schelen, het is niet de bedoeling om dan een halve keuken weer af te breken. Anders zouden we als ze dicht is ook een open gat hebben, ah ja, de muur mag weg!
De keuken wordt een kastdiepte kleiner (40 cm), maar dat kan geen kwaad, we zullen onze danskes kunnen blijven plaçeren.

Iemand puin nodig voor onder een tuinhuis? Gratis op te halen!
Ik wou al direct beginnen, maar ik mag nog niet 😀

En toen verwachtten we Abraham…

Jaja, man des huizes heeft een nieuwe voordeur.
We zijn niet van grote feesten en veel gedoe, maar zoiets laat je niet zomaar passeren hé.

Vrijdag werd er al een beetje opgeruimd, wat boodschappen gedaan, nog rap een “chambrang” geschilderd zodat de deur van de wc teruggehangen kon worden, en receptjes voor taarten bekeken. Taart bakken, we doen dat hier graag.

Een tijdje geleden werd er een restaurant geboekt, onze jongens wilden wel eens fondue proberen. Wegens nog steeds geen dampkap in huis is dat er hier nog nooit van gekomen, ideaal dus als verjaardagsetentje. Gezien de gigantische hoeveelheden die ze kunnen verstouwen is een à volonté-formule mooi meegenomen, en het moest op vrijdag, want zaterdagavond is één van de zonen al onderweg naar oorden met veel sneeuw.

Orders (ja, soms moet het héél duidelijk zijn hier) wat betreft roken en samen in de auto zitten werden uitgevaardigd, badkamers werden in sauna’s omgetoverd, en om zeven uur vertrokken we met z’n allen naar “Le Goût avant Tout”. Tiens, zou daar de circonflexe ook geschrapt moeten worden?
Lekker, gezellig en genoeg. Heerlijke sausjes, gevarieerd slaatje, krokante frietjes en vriendelijke bediening. Oudste en ik sloten een deal: hij kreeg al mijn gehaktbereidingen, ik zijn mooie stukjes vlees. Jongste en oudste kregen heel hun portie op, bij alle anderen mocht pa een hapje helpen. Door de drukte in de zaak was het wel zeer rumoerig, voor een goei klapke tijdens het eten moet je hier niet zijn.
Oudste nam onderstaande foto met zijn gsm, en wilde publicatie…

fondue met zes
Man verjaart, dus hij was geen bob. Al moest hij nog wel even de auto uit de parking rijden. Parking Savaanstraat, al eens geprobeerd? We hadden aan de twee kanten amper een paar centimeter naast de spiegels, niks voor mij! Eens op de Gentse openbare weg reed ik mijn karaokébusje naar huis. DJ van dienst had eerst wat moeite met zijn apparatuur, maar nadien kweelden we met z’n allen mee, tot aan de voordeur.

Omdat zoon drie er per sé nog bij wou zijn als pa zijn cadeautje kreeg, gaven we hem dat diezelfde avond, eigenlijk twee dagen te vroeg, maar och, voor ne keer…
Let op de zeer functionele bril, en zoon twee op de achtergrond, die waarschijnlijk een verjaardagslied speelde.

verjaardagscadeautje voor pa
Eigenbelang speelde hier vaneigens mee: een versgeperst sapje.

versgeperst fruitsapje
Zaterdagmorgen (euhm, eerder naar de middag toe) merkten we dat de fruitpers doet wat hij beloofde: goed persen, maar ook en vooral stil zijn. De vorige konden we als wekker voor het hele huis inzetten, en daarom werd versgeperst meestal geschrapt. Zei ik al dat ik een ochtendhumeur heb? En ook dat dat recht evenredig vermeerdert met de portie lawaai waarmee ik wakker gemaakt word? Ah, dan snap je ’t plaatje.

In de loop van de dag puzzelden we met ruimte. Ik was blijkbaar nogal enthousiast geweest met mensen op de koffie vragen. Dertig plaatsen, en een veelvoud daarvan aan porties gebak moesten voorzien worden.
De twee jongsten hadden al laten weten dat ze mee wilden bakken, de rest mocht met tafels en stoelen toveren.

slagroom kloppen

taartbodem maken

Ik tel af naar volgende zomer: een nieuwe keuken met oven die doet wat je vraagt, in plaats van alle cupcakes van een zwarte bodem te voorzien. Grrrr. ’t Is een stuk venijn ook, die oven van ons: op mijn voorarmen lopen twee mooie rode strepen…het roosterke dat ik verkeerd ingeschat had. Hopelijk zijn er tegen 2017 zelfreinigende keukens uitgevonden, het zootje was hier weer niet te overzien. Gelukkig kan gemorste slagroom perfect in de koffie geschept worden.

gemorste slagroom en chocola op tafel

Er lukte wel één en ander. Roomkaastaart, bodems voor fruit- en bananentaart, de basis voor flan brésilienne, en biscuit voor zwartewoudtaart. Appelcrumble en peren-abrikozentaart zijn ook goedgekeurd. Met wat koekjes en chocolaatjes bij op tafel zal iedereen wel voldoende hebben, hoop ik.

Tussendoor werd er taxi gespeeld, zonen naar de kapper gestuurd, een skivalies gemaakt, zoon drie uitgezwaaid en bedenkelijk gefronst bij de carnavalplannen van de twee oudsten. Aalst, weetjewel…
Oudste vergat even dat wij niet altijd, onmiddellijk, overal, en exclusief voor hem beschikbaar zijn, en dat zorgde weer eens voor een brombeer van formaat in huis. Man, die kan viesgezind zijn…ongelooflijk.

Terwijl man zorgde voor wat eten op tafel (en spinazie op de grond) schroefde ik de scharnieren weer aan de deurstijl. Ok, niet af, ’t zal voor volgende week zijn. Na het avondeten werd er nog pudding gemaakt om de fruittaarten te vullen, voor de zekerheid nog twee extra taarten gebakken, en dan in de zetel geploft, bij een pittig blondje (in mijn glas, dat spreekt) We deden bijlange niet alles wat we voorzien hadden, het huis en vooral de vloer moesten hier nog een grondige red-uw-reputatie behandeling krijgen. Maar voor nu: zen. Zetel. Zalig.
Kijk even mee hoe stevig zen ik kan zijn in een ontploft huis:

bommeke ontploft in de keuken

Dat was hoe het er gisteren uitzag, maar daar heeft niemand vandaag iets van gemerkt.

Vandaag werd er gefeest. Vooral dat onthou ik. Fijne mensen, taarten (die de jarige zelf mocht aansnijden), koffie, wat sterkers dan koffie, gelach, geplaag, kaarsjes, kaartjes, bloemen en cadeautjes die wonderlijk goed bij mekaar pasten:

complementaire cadeautjes

taartenbuffet

Ondertussen is iedereen naar huis, alles bijna opgeruimd, en geniet ik samen met de kersverse senior nog wat na.
Santé!