Tagarchief: keukenverbouwingen

Feestje!

Sinds 2 februari is onze keuken zo goed als af, op nog wat kastinrichting na.
De tafel is er, de wandplankjes hangen, en zoals dat gaat zijn we het comfort van toestellen en ruimte al goed gewoon.
Koken is een plezier. Vroeger deden we dat ook al graag, maar als een oven gewoon doet wat moet, da’s toch een luxe die we nog niet kenden. Onze oude gasoven was nogal koppig, soms. Ook opruimen achteraf: zalig. Een voddeke over de kookplaat, en ’t is weer proper. Gasbekken, die mochten al eens een keertje meer “verstopt” worden onder de afdekplaat vroeger, blij dat dat klusje niet meer tot de routine behoort.
Waar ze bij Natuurlijk-rijk zorgen voor meer ruimte om ruzies te vermijden, zorgden wij voor voldoende laadcapaciteit, ook beter voor de vrede in huis.

IMG_20180209_132745
Grote keukens, da’s goed voor feestjes.

Nieuwjaar 2018: Man had aan één van zijn petekinderen voorgesteld om -met het oog op samenwonen met zijn lief- eens samen te koken voor de rest van zijn petekinderen en hun lieven. Iedereen kreeg voor zijn nieuwjaar een cadeaubon voor een etentje bij ons, en toevallig paste het voor heel de bende op 4 februari. Jeuj, dan pikken we ’s avonds het Lichtfestival ook nog mee!

cadeaubon ter waarde van een etentje
Begin januari 2018: We zitten rond de (oude) tafel met de keukenbouwers, op een vrijdagavond. Alles wat nog moet gebeuren wordt opgelijst en besproken. Het resultaat tot nu toe is mooi. De kleuren matchen, plannen en realiteit kloppen met wat we wilden.
De gordijnen zorgen voor een gezellig geheel. Onze teleurstelling over de kastenwand in de gang wordt au sérieux genomen, de twee heren bevestigen wat wij al gezien hadden: dit is te slordig, te onnauwkeurig en te onafgewerkt om voor lief te nemen. De schrijnwerker-onderaannemer die de kasten plaatste zal ingelicht worden, en samen zullen we zoeken naar een oplossing.
Nieuwe eindstreep: 3 februari. Ah ja, de 4de is hier een feestje!

Half januari 2018: Berichten over een tafel en twee plankjes die er nog steeds niet zijn, maar zullen geleverd worden, of toch niet, ja toch wel… Pffff. Gelukkig zijn er nog andere dingen te doen.


Onze oude laminaatvloer (op de foto al in een paar stukken gezaagd voor snelle afbraak) wordt vervangen door een degelijke keramische tegel met het uitzicht van echt parket. Onderhoudsgemak en slijtvastheid primeren hier, zo aan de voordeur. Nu die vloer toch weggaat kan ik hem eerst nog ongegeneerd bekladden. Mijn schildersatelier verhuist naar daar, en onze oude tafel wordt helemaal in een nieuw jasje gestopt. Een stevige verf, die tegen een stootje kan, en perfect aansluit bij de kleuren van de keuken. Laminaat weg, enter vloerders.
Op een dag ligt de vloer, twee dagen later wordt alles gevoegd en staan de plinten er, en dan is het weer aan ons.

muur woonkamer behangen

De laatste muur wordt afgewerkt, met een behang dat doet denken aan een ruwe betonnen muur. Siliconenvoegjes worden nauwkeurig afgewerkt, afdekplaatjes voor elektriciteit teruggeplaatst, en de meubels weer stofvrij gemaakt.
Grote sterke zonen in huis, het is een gemak. Samen met hun zit ik aan tafel, we maken een schetsje van hoe we het geheel kunnen inrichten en beginnen met meubels te slepen.
Tegen ’s avonds staat alles in een opstelling die voorlopig ok is, de oude tafel moet nu nog even keukentafel zijn.

Eind januari 2018: Tafel en wandplankjes zijn er. Volgende week wordt alles gemonteerd, de petekinderen krijgen de primeur. Ook de schrijnwerker komt langs om te kijken en te noteren wat er allemaal beter moet.

2 februari 2018: Marc komt nog een halve dag afwerken, en vindt het geheel ook zeer geslaagd. Hij vindt het alleen zonde dat we zo’n mooie tafel gewoon als “dagelijks gebruiksvoorwerp” zien. Geen gedoe met tafelkleedjes, of godbetert, toile cirée. Ik moet hem beloven om toch minstens placemats te gebruiken…Bwoh…

placemats op de nieuwe tafelHet hout geeft direct een warme toets aan de plek. Man vond dat AL mijn kookboeken op zo’n rekje overdreven, rommelig en niet esthetisch verantwoord waren.

rek met veel te veel boeken

Voor een keer dan mijne meneer zo’n uitgesproken mening heeft over interieurfeiten ben ik wel bereid om te luisteren. Trouwens, toen de boeken er even stonden duikelden ze al om, en verder de grond op. Niet goed voor mijn hart, want ik ben nogal (understatement) zorgzaam op die dingen.
Poetsen, en inrichten voor een feestje!

4 februari 2018: Een fantastisch geslaagde dag.


Petekind en vriendin  stonden hier ’s morgens samen met Man des huizes te kokkerellen, en tegen de middag kwam iedereen aan. Aperitief, voorgerechtje, twee soorten lasagna en een geslaagde moelleux: het was allemaal voorzien. Gluten- en lactosevrij, dat spreekt. Belangrijk voor wie daar gevoelig voor is, niet merkbaar voor wie er geen last van heeft.


Er werd gekeuveld, gelachen, gesmuld, geplaagd en gespeeld, zoals die jeugd van onze familie zo heerlijk kan. Zelfs de trampoline was weer eens place to be.
Heerlijk om te zien hoe familie en lieven mekaar moeiteloos vinden, hoe ik als “ouwe tante” interesses deel met de jeugd, hoe ze nog allemaal graag tijd maken om een hele zondag samen te spenderen en hoe er al uitgekeken wordt naar het familieweekend. De afwezigen lieten we app-gewijs delen in de vreugde (en maakten we mogelijks wel een beetje jaloers) maar ja, Man is ook geen peter van iedereen natuurlijk…
Na het dessert werden handschoenen, sjaals en mutsen bovengehaald, stippelden we een route uit en trokken we richting Gent.

IMG_20180208_120730
Met de auto tot de P+R, dan spurten naar een overvolle tram, waar we ons nog bij inwurmden, en vanaf Gent Zuid genieten van de sfeer, het volk, het Gents, en het gevoel dat het een dag met een gouden randje was.

IMG-2867

Die keuken is goedgekeurd, effenaf!

 

 

Advertenties

Keukenverbouwingen – 9. Hoog en droog

Plafonds dus.
Ons huis (de benedenverdieping) is hoog. Ons keukenplafond is daarbij ook nog eens van beton. Met een laagje plaaster over, maar dus niks waar je “raprap” eventjes wat lichtpunten bijlegt of kabeltjes verplaatst.
Door de hoogte is het wel perfect mogelijk om een beetje te zakken.
Net niet genoeg natuurlijk, ge kunt dat peinzen, dus weerom kap- en breekwerk. De draagbalken werden volledig ontdaan van hun onderste laagje gips. Stof. Again.
Ze pasten nadien wonderschoon bij ons geïmproviseerd gordijn.

steunbalken met bijpassend bouwerfgordijn
Dan was het echt “meccano voor volwassenen”.

meccano voor volwassenen
Eerst met een laser de juiste hoogte uittekenen op de muren, en dan randprofielen bevestigen. Bijkomende moeilijkheid: de leggers zijn standaard 4 meter, en wij hadden juist iéts langer nodig. Maatwerk (en wachten) of improviseren.
Dat laatste is bijna een gewoonte hier ten huize, we bevestigden houten latten op de muur, daarop de randprofielen, en zo kwam het perfect uit om ook de dwarsleggers vlot te monteren. Piece of cake, als je goeie pluggen, vijzen en boormachines hebt.

randprofielen en dwarsleggers

In de namiddag ging het met haken en ogen. Letterlijk. Oogvijzen in het plafond, daar een veer aanhangen, en de draagprofielen inklikken.

IMG_20170811_153440
Waar nodig werden twee stukken aan mekaar verbonden met speciale ijzertjes, en daarna klikten we met kruisverbindingen de dwarse leggers vast. Ook hier verlengden we waar nodig.

IMG_20170811_184125

IMG_20170813_170632

Op het oorspronkelijke plafond tekenden we een boog, met een mal die we zelf maakten adhv de buitenafwerking van ons dak. Op geregelde afstand werd een blokje hout bevestigd, en daartegen schroefden we MDF, om zo een gebogen gordijnbak te maken, netjes weggewerkt.

Eventjes pauze voor ons. Een beetje opruimen, en alles toegankelijk maken voor de elektricien. Er werden gaten (gaten? heelder tunnels!) geboord om kabels bij te leggen. Er stond een man voor de deur die in een tiental minuutjes een gat voor de dampkap in het dak zou maken, maar meer dan twee uur zwoegde op vakmanschap van twintig jaar geleden. Duimdikke betonijzers bezweken uiteindelijk toch voor de diamantboor, maar het was spannend… gejuich en een pintje toen de boor eindelijk te zien was in de keuken.
Voorlopig houden we de regen buiten met een oude zinken kuip, maar op het plat dak moet nog zo’n “paddenstoel” komen.
Er werden sleuven en gaten voor stopcontacten voorzien, er werd overlegd met de keukenbouwer over afstanden, dieptes en hoogtes, er werden kabels doorverbonden om spotjes te kunnen hangen, geluidsisolatie aangebracht onder de kamer van zoon 3,  en tegen de avond waren we klaar. Romantisch hoor, zo’n grijs-geel gestreept plafond bij sfeerlicht…

plafond met isolatie bij sfeerlamp
Dinsdagmorgen (wij benutten feestdagen graag ten volle!) extra vroeg op, en platen hangen. Ik ben heel blij dat we ondertussen een beetje meer kennis van beschikbare materialen en hulpmiddelen hebben. Toen we twintig jaar geleden ons huis kochten en verbouwden werkten we met een pasdarm, houten balkjes en kaleerhoutjes. Ik stond (afgewisseld door anderen) in allerlei onelegante houdingen om met rug, hoofd, schouders en verzurende armen gyprocgedrochten van 2600 x 1200 en 16mm dik op hun plaats te houden terwijl man des huizes met een mond vol vijzen op de ladder kroop om zo snel mogelijk de last te verlichten.

Ilift voor gyprocplaten
Vandaag: laser, aluminium profielen die met een soort schaar op maat te knippen zijn, veren die je in hoogte kan regelen, en een lift om platen tegen het plafond te klemmen. Ik kan nu lieftallige assistente spelen en vijsjes aangeven.

Toen alles dicht was werd de boog opnieuw uitgetekend, op zo’n manier dat de platen een beetje voorbij de MDF komen, en we een ledstrip kunnen monteren die nooit spiegelt in de ruiten. Een achterbuur met ervaring in binnenhuisafwerking, die mee denkt, dat is goud waard! Een man des huizes die in dit geval handjes en brains tegelijk is ook. Ik vrees dat mijn hersens last hebben van stofaantasting 😉

Dan werd alles met de wipzaag afgezaagd, en werden metalen hoeknetjes bevestigd om het geheel mooi te kunnen uitplamuren. Daar is man des huizes nu volop mee bezig.

plafond plamuren

Gelukkig heb ik een moestuin en nog een beetje was en strijk, anders dreigde er voor mij acuut vervelingsgevaar!
Daarna nog vliesbehang er tegen, en dan kan ik beginnen schilderen. Jeuj, het eind komt stilletjesaan dichter!