Tagarchief: lente

Ook in de moestuin: lente in zicht!

Gisteren draaide ik (virtueel dan toch) terug aan Villa Steenschot. In ’t echt wandelde ik natuurlijk tot helemaal achteraan in de tuin, via moestuin en serre.

pluviometer
Het eerste wat ik tegenkom: de pluviometer. In de winter haal ik die binnen, vorig jaar stond er nog water in en vroor hij kapot. Op de drie dagen dat hij terug op zijn plekje hangt viel er één-entwintig liter water per vierkante meter. Amai m’n botten!
Duidelijk te zien: door mulchen en grond bedekt houden in de winter valt het hier eigenlijk nog mee, ondanks de redelijk zware grond. Geen dichtgeslempte modderpoelen.
Vandaag ben ik nog niet gaan kijken hoeveel het regende, maar aan de lucht te zien zijn we nog lang niet aan het eind van de bui.
Ik blijf erbij: zooooo content dat ik gisteren buiten vertoefde!

chinese en gewone bieslook

Dan kom ik aan de “extra” perceeltjes. Twee stukjes moestuin, links en rechts van het pad, die niet meedoen in het rotatieschema. Links staan vaste kruiden. Hier doen de Bieslook (vooraan) en Chinese bieslook hun best om als eerste voor een frisse groene toets te zorgen. Ook de Oerprei heeft zich uitgezaaid: naast de duimdikke stengels staan ook een aantal heel fijne sprietjes, in dezelfde grijsgroene kleur. Een verloren teentje Knoflook van vorig jaar zorgt mogelijk ook nog voor een mooi knolletje. ’t Staat zo’n vijftien centimeter boven de grond nu.

bloemenperkje, met vooral Nigella damascena

Aan de rechterzijde, vlak voor de serre ligt het bloemperkje. Allerlei zaden worden hier uitgestrooid: Goudsbloem, Klaproos, Zegekruid, Damastbloem, Kattensnor, Haverwortel,Korenbloem… Een bont geheel, vol leven. ’t Is altijd een beetje afwachten wat er verschijnt of verdwijnt, ik laat de dingen hier hun gangetje gaan. Eén ding is zeker: onze tuin zal nooit meer zonder Juffertje-in-het-groen zijn. Een fantastisch mooi bloempje, zowel wit als blauw, maar met het karakter van een echte veroveraar. Verbena bonariensis is ook zo eentje. Overal kom ik die dingetjes tegen. Waar ze echt niet kunnen blijven staan zijn ze gelukkig zeer makkelijk te verwijderen, maar waarom zou er geen blauw of wit of paars bloempje tussen de sla mogen groeien? Wij zijn hier redelijk tolerante mensen…

In ons glazen huisje dan. Zo proper, die raampjes! Twee weken geleden besloten we dat het tijd was om eens grondig met water en zeep te spelen daar, door het mos hadden we op sommige plekken een eerder lichtgroene lichtinval. Nefast voor de groei van al dat jong geweld.
Zeep? Ik hoor het u denken. Ja, zelfgemaakte. Heel simpel, heel effectief, milieuvriendelijk, goedkoop en met veel minder schuim dan die uit de winkel.
Je hebt alleen maar 50g klimopbladeren, 900 ml water en 100 ml azijn nodig.

50 gram klimopblad in de blender, met water naar behoeven (je moet vlot kunnen fijnmalen). Als het fijn genoeg is alles in een kookpot doen, de rest van het water even gebruiken om je blender uit te spoelen en dan mee in de pot gieten. Ook de azijn toevoegen, en alles even laten opkoken. Dat moet niet lang duren, je ziet het schuim zo naar boven komen in de kookpot.
Zeven, in een fles gieten en klaar.
Da’s natuurlijk niet zo’n stroperige vloeistof als die uit de winkel hé. En ze heeft een vies bruin kleurtje (dat kan je wel fris groen houden door een eetlepel natriumbicarbonaat mee in de kookpot te doen) en geen synthetisch geurtje. Een geur kan je met etherische olie toevoegen, maar voor serreruiten vind ik parfum niet echt een must ;). Deze zeep kan ook voor (donker !) wasgoed gebruikt worden, en dan is lavendelfris misschien wél gewenst?

Een goeie scheut in een emmer lauw water, en de klus was geklaard in geen tijd. Streeploos aftrekken deden we niet, de regen hing toch al in de lucht!

Sla Little gem in de serre

erwtjes en reukerwtjes

stekjes van Japanse wijnbesIn de serre plantte ik de sla uit die ik vorig jaar in november in bakken zaaide, en vervolgens een hele winter vergat. Het platgeduwde stuk daarachter is een goeie vierkante meter spinazie in wording. Hopelijk wat enthousiaster dan vorig jaar, toen moesten we feest houden met twee of drie gelukte plantjes… Helemaal bovenaan de eerste foto, aan de achterste ruit staat ook nog wat veldsla gezaaid. Ook snijsla, worteltjes en radijzen worden hier bijna dagelijks uit de grond gekeken.

Op de zaaiplank: twee trays erwtjes, één deel om op te eten, de anderen zijn reukerwten.
Voorgezaaid, jawel. Het kan ook rechtstreeks in de grond, maar dan spelen de duiven een venijnig spelletje: vanaf het moment dat ze ongeveer zo hoog staan als nu in de bakjes worden ze gewoon uit de grond gewipt. Niet om op te eten hoor, nee, gewoon het plezier van een erwt aan zijn staartje eens door de lucht te zwieren. Duivenkermis! Mij niet meer gezien, als ze een tiental centimeter hoog zijn plant ik alles uit. Aan zo’n stengels wagen de fladderbeesten zich niet meer.
Verder staan er zaaikistjes met koolsoorten, prei en zaaiajuin, nog wat soorten radijzen, en koolrabi.

In de zwarte potjes lopen vijf stekjes van Japanse wijnbes uit. Bij wijze van experiment vorig najaar opgepot, en zie! Ze hebben al allemaal een adoptiegezin gevonden 🙂

Vandaag kijk ik naar buiten, en bedenk dat mijn dagje gisteren wel zonniger was. Geen nood, ook binnen kan ik mij bezig houden met tuingedoe. Opkuis is voorlopig een nuloperatie, en alle beschikbare plooi- en andere tafels staan vol…Paprika’s aubergines en kruiden doen het goed, en ik heb me voorgenomen om niet voor half maart te beginnen aan de tomaten. Dat wordt nog moeilijk vrees ik, als het buiten zo nat blijft.

op de keukenvloer

Jullie hebben nog één stukje te goed, helemaal vanachter gebeurt er ook vanalles.

De lente is in ’t land…

…en dus ook in onzen hof. Ik neem je even mee in het voorste gedeelte, waar ik mij zowat de hele dag bezig hield. Beetje winterresten opruimen, beetje snoeien, een stukje terras geveegd, beetje onkruid gewied. Maar vooral genoten. Van de zon, van de koffie, van de buitenlucht, van het gekwetter van de vogels en het gezoem van dikke hommels.

Kijk, mijn wandelingetje ging ongeveer zo:

omgetrokken eetbakje
Aan de achterdeur lag het etensbakje van de katten, omvergetrokken. Dat is een overduidelijk teken: “ons” egeltje is wakker.

Lonicera purpusii Winter beauty
Twee stappen verder sta ik naast een witte wolk, met het meest hemelse geurtje dat ik ken. De Winterkamperfoelie op zijn (haar?) best, nectarbar voor hommels, een bij en verschillende ander soorten vliegbeestjes.

Crocus tommasinianus in gazon

De krokusjes zijn kleine juweeltjes. Klein maar dapper, om zo vroeg in de kou te staan pronken. Broederlijk naast de sneeuwklokjes, en ook naast een hoopje van een zeer nadrukkelijk aanwezige mol met lentekolder in zijn/haar kop.

molshoop

Sedum telephium "Herbstfreude"

Nog wat verder, bijna aan Villa Steenschot. Jong groen tussen oude bloemstelen, die tegen het eind van de dag weggeknipt waren. Een plantje dat zich gestaag uitbreidt, en tegen het eind van het bloeiseizoen een ware vlindermagneet is.

oudste met koffie en kat
Het zaligste plekje om te vertoeven met zo’n zonnetje. Uit de wind, koffie en chocola binnen handbereik, en een kat om te knuffelen. Wees gerust, na het nemen van de foto heb ik er mij bij gezet. Wij genoten, de twee madams ook.

Pluk
Pluis

Akebia quinata in knop

Het verst van de achterdeur verwijderd (voor de fotoronde van vandaag) staat deze beauty. In een kleur die nu al doorschijnt in de knoppen bloeit de Akebia quinata binnen dit en twee à drie weken, trosjes bloemen met een vuilroze-aubergine-achtige tint. Ondertussen palmt deze plant heel de zonkant van de boomhut, en touwen en palen van de schommel in. De tweede is kapotgegaan, op fruit (beetje passievruchtachtig van uitzicht) hoeven we niet te rekenen, ’t is geen zelfbestuiver.

Syringa microphylla "Superba"

Nog zo’n geurbommetje: een sering, met kleine blaadjes en bloempluimen, die ons al elk jaar wee keer getrakteerd heeft op bloemen. Overvloedig in de lente, bescheiden in september-oktober. De scheuten die van onder de ent komen worden hier wel streng in de gaten gehouden. Weg ermee. Dan pas zie je hoe klein het blad is in vergelijking met de gewone sering.

witte krokusjes onder de notelaar
Onder de notelaar komen steevast de krokusjes boven, altijd op een moment dat ik er helemaal niet meer aan denk. Ooit, samen met de boom zelf denk ik, zijn ze daar achteloos in de grond gepleurd, en ze houden dapper stand. De paarse komen altijd een beetje later, en de gele zijn vakkundig uitgegraven en weggegeven. Té geel.

Cornus mas

Deze kan nog net (qua geelgehalte dan). Een tof struikje, waar vooral de mezen (in het voorjaar) in rondhupsen, dicht bij de voederhuisjes en toch veilig genoeg in de wirwar van takken en twijgjes. In het najaar zijn het vooral merels, die dan de rode vruchten komen opsnoepen.

Helleborus oriëntalis "Slaty blue"
Ik ben weer op het terras. In de laatste zon voor dit plekje staat Helleborus oriëntalis “Slaty Blue”.  In deze ex-zandbak, tussen verweerde muurtjes doen de planten het goed. Aan de overzijde, ook in zo’n bak is het succes afhankelijk van de standplaats: eentje kreeg té weinig zon en overleefde niet. Ook in de andere border is het geen succes. Katten, kippen, merels? Ze krabben allemaal wel héél ijverig op die plaats… Misschien is de opvolging wel verzekerd: overal rond de planten zie ik hetzelfde soort kiemplantje. Zaailingen? Ik hoop het. Wie weet welke combinaties ontstaan hier allemaal…

Ik had niet gerekend op zo’n zalige dag. De Franken en Sabines van deze wereld hadden volgens mijn kroost heel andere dingen voorspeld. De wolken waren soms dreigend, maar er viel geen spatje uit vandaag. Meer van dat!

De rest van mijn rondje krijg je een volgende keer te zien.

 

 

Zaaikoorts

Ik heb even getwijfeld om man des huizes een gastlogje te gunnen. De jongen had zoveel plezier, dat de tranen over zijn wangen liepen, hij zich haast verslikte in zijn koffietje, en zijn gezicht de kleur van een rijpe tomaat kreeg.

Dit alles na het aanschouwen van onze keuken, mijn zaaiwerkzaamheden en een opmerking van mij. Zo langs mijn neus weg, dat ik eigenlijk nu al plaats te weinig zal hebben in de serre… en dat de tomaten nog niet gezaaid zijn, zelfs nog niet geselecteerd.

De keuze van gereedschap was blijkbaar ook lachwekkend.

speciaal zaaigrondschepje

Alles wat goed schept kan volgens mij gebruikt worden om potgrond uit zakken in zaaibakjes te brengen. Een sopje (voor zoon twee thuis komt, zijn favoriete koffietas!) en er is niks gebeurd.
Er kwam een schampere opmerking dat ik misschien beter eerst de keuken wat had opgeruimd alvorens zaaibakken te willen uitwassen, plantenspuiten te vullen en heel de tafel in te palmen. Tja, ’t zou waarschijnlijk gemakkelijker werken zijn…

paprikazaden

Maar jongens, plezant dat dat was! Minizaadjes, proper geschreven labeltjes en een woonkamer met plooitafels, het hoort er allemaal bij.

gerecycleerde moestuinagenda

Ik recycleerde Wim’s moestuinagenda van vorig jaar. Alles wat ik dit jaar doe wordt op de juiste datum, maar in een andere kleur geschreven. Vorig jaar was ik goed begonnen, maar na enkele maanden neemt de drukte in de tuin toe, en de activiteit in zo’n boekske af. Hergebruiken dus, een nieuw aanschaffen vond ik er wat over.
Wel confronterend: ik lees hier net dat vorig jaar op 14 februari de narcissen al geel kleurden, maar nog niet open stonden. Nu staan ze met moeite drie centimeter boven de grond…

De Winterkamperfoelie (Lonicera purpussi “Winterbeauty”) begint eindelijk te bloeien, en op zo’n zonnig dagje als vandaag geurt die ook heerlijk. Eens proberen of ik dat geurtje kan vangen in een olie, om een crème van te maken. De Gele kornoelje (Cornus mas) is nog net niet uit de startblokken, en het Nieskruid (Helleborus oriëntalis) zal dit jaar eerder vroege lentebloeier dan winterkleur zijn. Knoppen genoeg, maar nog laag bij de grond, en ver van open.

Op 14 februari zag ik een moedig bijtje vliegen, de katten hebben de kolder, de tortels denken alleen maar aan nageslacht produceren, man des huizes lacht met mijn zaaigedrag: de lente is volgens mij echt in aantocht!

 

Lente in ’t land

Overal plantjes die hun kwetsbare scheutjes boven de grond duwen. Drie zeer eigenwijze kiekens die zich daar niks-nougabollen van aantrekken. Ze krabben liefst dicht bij die frêle planten op zoek naar lekkers, met een nimmer aflatend enthousiasme. Geen goeie combinatie voor een tuin in volle groei…

Onze kippen hebben een mooi domein tot hun beschikking, maar het gras is altijd groener aan de overkant. Fladder, fladder, over het hek, en onze tuin is hun speelveldje. Hoog tijd dus om de schaar boven te halen en een knipje in de rechtervleugels te geven. Net als vorige keer  was dat weer een heel gedoe om die beesten te pakken te krijgen. Een kip in blinde paniek, da’s iets dat hard tegen uw voorhoofd kan botsen, zo ondervond man des huizes. Ook iets dat sneller loopt en hoger vliegt dan je voor mogelijk houdt. Nu ja, een aantal lachbuien later hadden ze alledrie wat kortere pluimen. Man houdt vast, ik ben kippenkapper van dienst.

gepluimd

Een half uur later was er alweer eentje uitgebroken…zucht. We moeten dus echt hun omheining verhogen. ’s Avonds waren onze drie madammen doodop: de pogingen om op hun geliefkoosde slaapplek te geraken leverden niks op. Geknipte kippen en een gesnoeide moerbeiboom, dat is niet de gedroomde combinatie voor onze hoenders. Eén voor één gaven ze op, en kropen voor ’t eerst in hun bestaan samen in Villa Kakelbont om te slapen. Da’s toch al één ontsnappingsroute minder: ’s morgens kunnen ze zich niet meer uit de boom laten vallen aan de verkeerde kant van hun omheining.
Voor de rest leken de kippen vooral kwaad, ’t zal weer eventjes duren voor ze het zich verwaardigen om uit mijn hand te komen eten.

I.v.m. Villa Kakelbont: in het mosproject lijkt na maanden eindelijk een beetje evolutie te zitten. De betonnen buizen kleuren stilaan lichtgroen. Ik vermoed dat het sneller zal gaan als de moerbeiboom weer een dicht bladerdak heeft, maar volgens mij haalde die karnemelk niet echt veel uit. Op onze zijgevel probeer ik één van de volgende maanden eens mosgraffiti, maar dan met een mix van mossen en karnemelk. Ik hou jullie op de hoogte.

 

Ondertussen, na de vakantie

* zijn alle zonen weer thuis. Da’s efkes weer wennen, geloof mij. Iedereen zoekt terug zijn plekje, en na een kleine twee dagen lijkt dat weer allemaal in de plooi te vallen. Iedereen had een supervakantie, met meer of minder overnachtingen buitenshuis, meer of minder vrienden en vriendinnen in de nabijheid, meer of minder actief. Iedereen content, ik ook.

* was er een lente-gevoel. Dat zorgde voor veel activiteit in de tuin, en omgekeerd evenredig daaraan was de binnenactiviteit. O jee, wat een zootje! Weekendtassen, een valies, slaapzakken, restjes filmparty-op-zolder, een massa was, veel zand in huis: een bewolkt dagje mag, maar is wat mij betreft geen vereiste. Ik kan het nog wel eventjes aan 😉

* is de tuin weer wat meer “af”: Een rozenboog, de boog voor de Wisteria, een klimrek voor de frambozen, compost in de moestuin, volle zaaibakjes, een serre die benut wordt zoals het hoort, erwtjes die boven piepen, aardbeien die netjes op twee ruggen geplant staan en kippen die vakkundig geweerd worden waar ze niet gewenst zijn. In de rest van de tuin mogen ze nog volop scharrelen en slakkeneitjes eten.

* staan de agenda’s nog altijd even vol. De zonen durven wel eens te vergeten dat er nog zoiets als “school” bestaat, en dat resulteert dan in stressy momenten tussen alle andere activiteiten door. Een spreekbeurt die eigenlijk al af moest zijn, componenten voor electronica die nog “écht, tegen morgen!” gekocht moeten worden in de winkel die binnen 20 minuten zijn deuren sluit, ochtenden waarbij de trap geteisterd wordt door pubervoeten die er niet kunnen aan doen dat het puberbrein vanalles vergeet in de rugzak te stoppen, brooddozen en turnzakken die er een hemels genoegen in scheppen om altijd onvindbaar te zijn…enfin, u kent dat misschien. Computers, gsms en muziek verstoppen zich nooit, da’s ook een puberwetmatigheid.

* zien we de buren weer wat meer: Een electriciteitspanne in de straat doet iedereen buiten komen, maar ook overschot aan plantgoed, het vermoeden van een barbecue, teveel ijstaart of een wit wijntje dat open is wordt hier broederlijk gedeeld en zusterlijk geconsumeerd. Horrorverhalen over lastige buren zijn de ver-van-mijn-bed show. Houden zo!

* leerden we weer wat bij op de gitaar. De vingertopjes worden het stilletjesaan gewoon, de variatie in akkoorden wordt wat groter, en de liedjes die we kunnen spelen al iets eigentijdser dan “Kumbaya”. Coldplay, hoe cool is da! In twee verschillende slagen dan nog wel. Ik word echt nog goed 🙂

* kriebelt de zon nog steeds. Ondertussen kwamen hier al een paar smsjes binnen van de zonen: mag ik straks na school nog even…? ’t Is zo’n goed weer. Ah ja zeker, dan moet ik ook niet te vroeg richting keuken. Win-win.

* moet ik nu dringend iets anders doen dan achter mijn scherm zitten. Straks is heel de zonnige dag voorbij zonder dat het gras aan mijn voeten gekieteld heeft. Dàt zou ik nu oprecht zonde vinden.

Ijverig (moestuin)wijf

Nu de wereld op alle mogelijke manier laat zien dat de lente begint, begint het hier serieus te kriebelen. Dat was vorige vrijdag niet anders. Ik had zin om de groententuin te voorzien van een  compostdekentje. Wel jammer dat we zelf geen compost genoeg hadden om mijn plan uit te voeren, en dat meneer des huizes druk-druk-druk bezig was voor zijn werk. Ook op zaterdag geen mogelijkheid om met de remork eventjes wat biocompost voor madam te halen. Jammer, maar niet getreurd.
Er was werk genoeg dat ook zonder extra compost kon gedaan worden. We keken eens in ons eigen vat, en zagen dat er daar toch ook al wat bruikbaar “zwart goud” aanwezig was. Meer zelfs: zeer bruikbaar. Vorig jaar was er duidelijk iets dat we verkeerd gedaan hadden, kleffe stinkende drets hadden we toen, maar nu kwam er zoiets als bosgrond te voorschijn. Jeuj, we leren bij!

We verplantten de rabarber (amai, dat kan groot worden!), en voorzagen die rijkelijk van eigengemaakte compost. Verder werden de groentenbedden aangevuld met aarde, werd er nog een stukje berg weggeschept, kreeg de buurman alle verdwaalde bieslook en nog wat stukken rabarber, en legde ik met losse klinkers een paadje in de serre. Kwestie van mijn uitbundige jeugd te behoeden voor prille-zaailingskes-moord. Nog een voordeel: ik kan daar streepjes op zetten met krijt, daar waar een rijtje gezaaid is. Steeketiketjes durven hier nogal eens spoorloos verdwijnen. De grond in de serre werd voorzien van bodemverbeteraar, en er werd gezaaid en verspeend.

serre

Tegen het uur dat het aperitiefke riep, was er flink gewerkt. Tussendoor kregen een deel van de keukenkasten een wreefke, werden wasmachine en strijkijzer duchtig aan het werk gehouden en werd er nog wat opgeruimd ook. Lente, ik zei het toch…

Maandag had meneer het ook te druk (en mijn autootje heeft geen trekhaak), maar dinsdagvoormiddag stond er een kar vol compost op de oprit.

remork

En zo wist ik mij een hele dag in stilte bezig te houden: kruiwagen vullen, naar de moestuin rijden, uitkiepen, terug.

moestuin2

Nu ja, in stilte…da’s relatief natuurlijk: merels, vinken en mezen zongen vrolijke deuntjes, en enkele dikke hommels zoemden rond. De katten lagen te genieten in het zonnetje. Bij elke aai over hun bolletje klonk tevreden gesnor.

pluis

De narcisjes tonen hun zonnige geel, en op twee dagen tijd staan de verloren gewaande sneeuwklokjes nu toch te wiebelen op hun iele steeltjes. Dat zijn écht mijn lentefavorietjes. Eén enkel verdwaald wit krokusje piept boven, de rest is verdwenen.

krokus

Dit najaar mogen er nog een massa geplant worden, want dat zijn toch ook echt prachtige kleurbommetjes hé! Kijk eens hier. En hier. En hier. En hier. Ook hier. Ooooh, zo wil ik dat ook!

Zoon 3 kwam in de namiddag nog thuis met een frambozenstruik (ras onbekend) en een zaaitray. Ik blijf het fijn vinden dat ze af en toe wat mee naar huis krijgen uit de praktijkles. In die mini-vakjes zaai ik (of hij) één van de dagen kruiden en bloemetjes, direct in volle grond mislukt dat hier meestal.

Ondertussen is het weer compleet omgeslagen: koude, druilerige regen. Ik laat het inwerken van de compost voorlopig over aan mijn drie lieftallige assistentes.

moestuinkieken

Ze mogen al eens iéts doen voor kost en inwoon! Ik geniet van een tasje koffie, en ben blij met de voorjaarsbloeiers die ik van hier kan zien. Lente!

narcisjes

cornus mas

Op het eerste gezicht…februari 2014

Februari is weeral enkele dagen oud, tijd dus om even rond te kijken wat er gebeurt in de borders. Wegens zonnig weer en snakken naar lente bevat dit logje een overdosis foto’s van de dingen die mij nu op slag een heerlijk lentegevoel geven. 

Aan de achterdeur is er nog steeds niet veel veranderd, zo op het eerste gezicht.

eerste zicht februari

Maar wacht, kijk eens goed! Beetje door de knieën gaan, neus tegen de grond:

EZ1b feb

Jaaa! De epimediums hebben de lente gevoeld. Op verschillende plaatsen zijn de uitlopertjes te zien, dus werd het hoog tijd om de kippen uit dit stuk tuin te houden. Toffe beestjes, ge hoort mij niet klagen, maar al dat gekrab kan niet bevorderlijk zijn voor zo’n frêle plantjes.

In de andere terrasbak kwamen er 2 planten bij. De tongvarens hebben ook duchtig te lijden gehad onder het kippengeweld. Aan de klimhortensia staan al enkele prille mini-blaadjes, en hij geeft met twee lange uitlopers wel te kennen dat hij (zij?) wil klimmen dit jaar. Olé!

eerste zicht februari

Ook hier nodig ik je uit om even van wat dichter te kijken. Twee van de recente aankopen uit Het Wilgenbroek kregen hier een plaatsje: Helleborus orientalis “Aubergine with white edges”, en helleborus orientalis “White with pink edges”. Beauties toch? Als de kiekskes daar aankomen is ’t hier van vol-au-vent de volgende dag, gegarandeerd!

Helleborus orientalis aubergine with white edge

Helleborus orientalis white with pink edge

De voormalige kruidentuin dan: grote ravage onder de campanula’s en de leeuwenbekjes, met als grote schuldigen…juist ja. Vol-au-vent, ’t gaat er nog van komen…
Verder ook twee nieuwe aanwinsten, en de druivelaar weg. Hier werd links de Helleborus orientalis “Pink with green centre”, en rechts achter de vlinderstruik “Green” geplant. Verder goed nieuws: de geraniums die zo ineens na aanplant verschrompeld en weg leken te zijn doen ook hun best om weer boven te komen.

eerste zicht februari kruidentuin

helleborus orientalis pink with green centre

helleborus orientalis green

De bak aan de andere kant heeft geen rucola meer, maar ook vier helleborussen en geraniums die komen piepen. De bakken op het muurtje zijn gevuld met alle bloembollen die overal nog in potjes, op vensterbanken, in de garage en in het tuinhuis rondslingerden. Ze doen het goed, en zorgen binnenkort waarschijnlijk voor een kakofonie van kleuren. Er lag ook ergens nog een kunstvogeltje, dat vorig jaar tussen een paar narcisjes in een bakje stond, en dat zet ik er elke dag minstens drie keer weer bij, al was het maar om de katten er vol overgave op af te zien sluipen en overtuigd te zien vechten met wat isomo met pluimpjes.

eerste zicht februari

Links vooraan staan 2 dezelfde planten: Helleborus orientalis “White with dark centre”, achteraan in ’t midden “Slaty Blue, en rechts waar tot voor kort rucola groeide staat “Red”.

helleborus orientalis white with dark centre

helleborus orientalis Slaty Bluehelleborus orientalis Red

Aan de notelaar: afgevreten veldbies en blad van herfsttijloos dat fors uit de aarde priemt. De remedie tegen al het gescharrel zie je hier ook: een lelijke draad die voorlopig de kippen uit dit stuk tuin moet weren. Tot hier toe voldoet die volledig!

eerste zicht februari

afgevreten veldbies

blad van colchicum autumnale

Laatste perkje: het valt niet op, maar de appelaar is gesnoeid. Nog minder opvallend: hij is losgemaakt van zijn boompaal, maar ik ben niet sterk genoeg om die uit de grond te krijgen. (hebd’em, meneer des huizes?) De berg is helemaal weg, voorlopig werd daar het overschot aan schors dat nog op een andere berg lag opengespreid om modder en onkruid een beetje te beheersen. Op die vlakte kreeg de Parrottia Persica die we van Ludo kregen een vaste stek. De bamboestokjes duiden aan waar er Persicaria Amplexicaule werd geplant, anders zouden we er honderd keer met onze bottinen op staan zonder dat we er erg in hebben… De variëteit ben ik vergeten, we kregen ze van Hugo in ruil voor wat stukken rabarber. Ook hier plopt het nieuwe leven uit de grond: sedum en asters laten fris groen zien.

eerste zicht februari

sedum

Echt, ’t wordt lente. Vinden jullie dat ook zo “de max”?