Tagarchief: moederdag

Die keer, toen ik mijn bestelling annuleerde

Het stond al eventjes aangekondigd, er zou een nieuwe klepper verschijnen in moestuinland. Het boek van Kim, Dorien en Els. “De Moestuin van Mme ZsaZsa” was voorzien voor ergens in april, dus placeerde ik alvast een bestellingske in onze vertrouwde boekhandel.

Eerder had ik mij kandidaat gesteld bij Dorien om receptjes te testen. Altijd leuk, een hoop keukeninspiratie krijgen van iemand die er iets van kent, en zelf dus absoluut niet moeten bezig zijn met de eeuwige vraag “wat eten we vandaag?”. Per mail werd er een hele lijst doorgestuurd, ik koos er telkens een aantal recepten uit, en kreeg dan per kerende (of zo ongeveer toch) een ingrediëntenlijstje en het recept. Winkelen, koken, proeven en feedback geven, zowel naar haalbaarheid van het recept, vindbaarheid van de ingrediënten, is alles duidelijk en juist verwoord, is’ t lekker? Ik vond dat tof om te doen.
Ik had nooit verwacht dat dàt een reden zou kunnen zijn om mijn schone bestelling te annuleren.

Zo een week nadat ik een mailtje had gekregen van Marijke van de boekhandel, kreeg ik een nog toffer mailtje van Dorien. Als ik wilde kon ik een gesigneerd exemplaar bestellen, mét receptentesterskorting. Allé, hoe cool is da! Ze wilde het zelfs afleveren bij mijn ouders thuis. Tof hé! Ik excuseerde mij dus bij Marijke, met een proper mailtje.
En net op tijd voor moederdag kreeg ik een telefoontje van ons moeke: gearriveerd! Dorien had in één moeite door dan ook nog “Groeten uit Transitië” van een krabbeltje voorzien. Leuk! Ikke dus naar mijn geboortedorp, en daar lag hij te blinken. Het schoonste moestuinboek dat ge u kunt inbeelden. Echt, ik weet dat dat van Velt “De Bijbel” heet. En ja, net als in vele huiskamers staat die bijbel hier ook. Inderdaad, een zeer uitgebreid, degelijk naslagwerk. Maar zeg nu zelf, als er dan een “Nieuwe geïllustreerde kleurenbijbel voor de Moderne Mensch” verschijnt, dan wilt ge die toch ook?

Het is een andere cover geworden dan die waar ik voor stemde, maar ’t geeft niet. Die voelt trouwens niet glad-boekachtig aan, eerder antislip. Nice.
Hij heeft drie lintjes. Hoe lang geleden is dat, een boek met lintjes.
De no-nonsense aanpak van Kim zorgt dat alle droge, saaie materie over bodem en mineralen en bemesting eindelijk licht verteerbaar en begrijpelijk is.
Het stuk waar alle groenten beschreven worden is fantastisch. Enorm bruikbaar, dankzij de fijne details waar nog niemand anders ooit aan dacht. Die groentenfiches, met een tekening van de kiemplantjes: prachtmateriaal. Een vriendelijk verzoek om die ergens op afdrukbaar formaat op het wereldwijde web te zwieren is zelfs niet meer nodig, kijk hier maar. Of hier. Alsof de auteurs weten dat ik zo’n boek altijd mee naar buiten neem omdat ik geen zaaiafstanden kan onthouden. En het dan ’s avonds vergeet mee binnen te brengen, met slakken- of regenschade als gevolg… Driewerf hoera dus voor de fiches, die als klein boekje niet zo gevoelig zijn aan al die toestanden. Als extra is er dan ook nog een mooi sjabloon voor een zadenzakje, en een moestuinkalender per maand. Ik hou ook van de tekeningetjes, en de verduidelijkingen in het zo herkenbare handschrift. Echt Kim,  ge moet daar een lettertype van maken, succes gegarandeerd. ZsaZsaFont. Ik ben fan!

De recepten van Dorien zijn eerlijk, heerlijk, een must-try voor iedereen die zomaar tot in “denof” kan wandelen en plukken en oogsten wat klaar is. Het lekkerste recept dat wij getest hebben is de geroosterde worteltaart. Ik heb zelfs verschillende kleuren wortelen gezaaid om die nog eens te kunnen maken met eigen oogst. Als die dingen nu nog eens zouden willen kiemen komt het zeker goed. Deze winter zet ik mij met het boek in de zetel en maak ik aan de hand van de recepten een lijst met te bestellen zaden. Alles ziet er zo lekker uit…

Tot nu toe was het boek mijn nieuwe (zware) bedgenoot: veel te drukke dagen, dus alleen ’s avonds tijd om er in te grasduinen. Een beetje lezen hier, wat snuisteren daar, en dan dromen van kraakverse groenten die boordevol smaak zitten. Het Draulansmopke ben ik dankzij mijn chaotisch leesgedrag nog niet tegengekomen, maar ik blijf zoeken 😉 . Het familieweekend, het feest voor jongste zoon en de confituurworkshop op het pwo zijn achter de rug, overdag dus weer meer tijd. Jeuj! Dan kijk ik ook nog eens wat deftiger naar de foto’s, want die verdienen beter dan mijn avondlijk lodderoog. Merci dames, een boek naar mijn hart!

 

 

 

TGV

Niet te doen, hoe snel het gaat. Al die berichtjes die in mijn hoofd zitten en om één of andere reden dan toch niet op deze blog geraken. Enfin, nu is het hier een beetje grijs buiten (dus moet ik niet per sé de tuin in), een beetje opgeruimd binnen (dus kunnen stofzuiger en dweil nog even uit het zicht blijven) en ligt er geen massa fruit te wachten tot het verwerkt is (de abrikozen- en kersenconfituur zijn al gemaakt, jaja). De harde schijf van deze computer staat meer dan vol, dus recente foto’s kunnen er niet meer bij. Fotoberichten zullen moeten wachten tot na de “grote computerkuis en reorganisatie”.

Laat mij dus vertellen over moederdag. Zo lang geleden al… Ik had de heren hier in huis te kennen gegeven dat cadeautjes niet noodzakelijk waren, maar dat ik één grote wens had: dat ze niet het zoveelste jaar op rij moederdag zouden verpesten met hun ongelooflijke gekibbel en puberale laag-bij-de-grondsheden. Op speciale dagen zijn ze daar experts in namelijk.
Het begon goed, met een mooi gedekte tafel en vers geperst fruitsap, rustige jongens en geen ketelmuziek op de achtergrond. Driewerf jeuj! Kleinste zoon maakte in de klas ook nog iets: een tekening, die daarna op een serveerplateau gebakken werd. Heerlijk, er staan hier ondertussen vier zo’n kunstige exemplaren, en het zijn de meest gebruikte in dit huis. Dan had ik nog tot ’s middags tijd om over de auto te beschikken en naar mijn ouders te rijden (waar moederdag op 15 augustus gevierd wordt) en daar het cadeautje waar ik stiekem toch wel héél hard naar uitkeek te gaan ophalen. Dorien had haar best gedaan om het op tijd te brengen, gesigneerd en al. DANKUDORIEN! O, zo schoon, zo nieuw, zo tof met die drie lintjes! In een later postje meer daarover.

Toen ik thuis kwam ging het iets minder goed, zoon drie bleek koorts te hebben. Net nu we zouden gaan supporteren voor de twee oudsten en man des huizes die Dwars door Brugge wilden lopen. Opa deed dat ook zo dikwijls, en achteraf werd heel het gezin van man dan getrakteerd op een etentje in Brugge. Deze traditie werd dit jaar nieuw leven ingeblazen. Opa liep mee middels een foto die op de truitjes gespeld werd, hij zou maar wat trots geweest zijn op zoon en kleinzonen. Oma was in haar bomvolle agenda een beetje de weg kwijtgeraakt en was er dus niet bij, maar genoot van op afstand. Gelukkig waren er supporters aan de zijlijn, die mij achteraf konden briefen, want zoon drie lag ziek te zijn. En wat doet een moeder dan? Moederen!

Tegen de namiddag was hij er een beetje door, en treinden we onze bende achterna om mee een hapje te gaan eten. Een appelflauwte net voor we moesten opstappen zorgde er voor dat we van de conducteur op het gemakje in eerste klasse mochten reizen, en in Brugge was het grootste leed geleden. Het werd een gezellige avond, met bloemetjes voor de moeders en met een opvallend stille oudste. Die was “diep” gegaan, om in de 14,5 km zijn vader acht minuten achter zich te laten. Zonder noemenswaardig veel training, en zonder stretchen achteraf zorgde dat voor zure stijve spieren, en toen pa alweer fris rondhuppelde zag zoon eruit als een revaliderende bejaarde (gelach en leute alom natuurlijk). Ook zoon twee was beter getraind en overleefde de 4,7 km zonder moeite.
Oudste kreeg nog een frisse uitdaging op zijn bord: als hij volgend jaar wil strijden tegen neef M. moet hij stoppen met roken. Anders supportert neef nog een keer, zonder zelf deel te nemen, en schuift de uitdaging een jaartje op. Ter info: de tabak is op, en voorlopig is er geen nieuwe gekocht. Aangeboden sigaretten worden nog wel met volle goesting opgepaft. Dus beste vrienden van oudste zoon: wilt ge hem niks meer geven astemblieft? Met dank, zijn ma.