Tagarchief: mountainbike

Mooie dingen 1: ons familieweekend

 

In al mijn enthousiasme werd dit een lange post…als je niet houdt van vakantieverslagjes, mag je nu wegklikken ūüôā¬†

Het werd al vastgelegd direct na het weekend van vorig jaar: editie 2018 kon gepland worden.

Eindelijk was het huis van Monsieur Charles nog eens vrij, we hadden er al enkele keren naast gepakt. Heerlijk huis, waar we ook enkele jaren geleden een fantastische driedaagse hadden. Een aantal studenten kon toen niet mee wegens examens, maar nu waren we compleet. Die studenten van toen, die brachten ook liefjes mee, en het leek of ze al jaren bij de familie horen. Het klikte wonderlijk goed, toffe madams allemaal.

De organisatie en planning ligt grotendeels bij mij. Een heel werk, maar ik doe het graag. Nu zelfs heel gestructureerd, in mijn rood schriftje.
Boodschappenlijsten van andere jaren werden nagekeken, de drankaankopen gedelegeerd, en voor telefoontjes naar verhuurfirma’s van boten en fietsen schakel ik man des huizes in. Ik telefoneer niet graag, en al zeker niet als een fransgesproken antwoord tot de mogelijkheden behoort.
We hebben een app groepje met de familie, vragen en antwoorden werden vlot uitgewisseld. Ook vertrekuur, verwacht aankomstuur en al zulks.

Ik vertrok als eerste, met drie van mijn vier zonen, en dat kleine kindjes groot worden is in deze een heel gemak: geen gezeur onderweg, een dj van dienst die via bluetooth zorgde voor aangename (!?) klank in de auto, geen pipistops, en vooral veel hulp bij het lossen van de auto. Onderweg kregen we sfeerfoto’s van de anderen.

 

Man reisde met onze jongste per moto, en werd vergezeld door zijn broer, die dochter F. achterop had.

Een half uurtje na aankomst stond de spaghettisaus op ’t vuur en stuurde ik een berichtje dat we hadden kunnen aperitieven, als de drank er zou geweest zijn… (noteren voor volgend jaar ūüôā )

IMG_20180509_200302

Iedereen arriveerde, at, laadde uit en vertelde. Altijd een leuk weerzien, met heel die bende. Het programma werd overlopen, en we hadden er reuze zin in.

De eerste dag fietsten we met bijna heel de groep een combinatie van een uitgetekende fietstocht en ravel-wegen.

DSC_7154
DSC_7111DSC_7147

De auto was op voorhand geparkeerd op de picknickplek zodat we snel de achterblijvers en een gezonde portie eten en drinken konden gaan halen.

DSC_7133

Na de middag stopten er een paar om te gaan studeren of een vermoeide knie wat rust te gunnen, er werd met andere niet-fietsenden een uitstapje gemaakt, en tegen ’t aperitief waren we weer compleet.

DSC_7157
Een deel van de fietsen werd terug opgehaald door de verhuurder. Super makkelijk, perfecte service.

Voor het eten gaat dat vlot: alles is mee, het menu is unaniem goedgekeurd en wie zin heeft helpt mee in de keuken. We stelden nog nooit een takenlijst op, en zoals het nu loopt is dat ook niet nodig.

Op enkele plakjes vlees en wat champignonsaus na was alles op. Daarna vonden we mekaar terug rond de tafel, in de klas, al goochelend, op de moto, al gibberend, aan de afwas, MTB parcours bekijkend, of onderweg in één van de gangen van het huis.

pictionary in het klasjegibbertante eerste klaskeuken opruimen
mountainbikeparcours aan het uitstippelen

Er werd gebrieft voor de volgende dag. De avond eindigde veel te laat, maar op zo’n weekend haal ik het onderste uit de kan… (figuurlijk dan h√©!)

Op vrijdag splitsten we. De jongensjeugd ging mountainbiken. Voor ’t eerst zonder “ne grote mens”, maar zoals gezegd: kleine kindjes worden groot.
Nichtje moest verplicht naar de les in Leuven, en werd gebracht door haar papa, die er ondertussen van profiteerde om op kot bij één van de zonen een beetje schade te gaan opmeten. Nog iemand anders dook met zijn neus in de studieboeken, en de rest vertrok naar de Railbikes van de Molignée. Zo hadden we ook iets leuks voor wie niet zo goed meekan in heel het sportieve gedoe.

DSC_7194
DSC_7195DSC_7207DSC_7208

Het was super. We waren net een klas kindjes die voor ’t eerst op schoolreis mochten. Superenthousiast, aan ’t trappen en kletsen, en opgemerkt door RTBF. We werden gefilmd voor een programma √† la iedereen beroemd, dat ergens deze zomer uitgezonden wordt.

Nadien picknickten we weer, informeerden we bij de mountainbikers hoe het was,  en kregen een enthousiaste bende op foto als antwoord. Zij aten in het huisje, en vertrokken dan voor deel twee.

IMG-20180511-WA0000

Wij reden ook weer richting Goesnes.
Ah ja! Om 16u moesten we er zijn, want dan zou Mieke, van Laboarte komen om een workshop handletteren te geven.
Zoals eerder gezegd: niet iedereen is fysiek even sterk, en als een weekend Ardennen dan alleen maar bestaat uit picknick nabrengen naar de sportievelingen, en voor de rest wat rondhangen in het huisje, dan is dat niet echt tof.
Daarom zochten we iets waarvan we dachten dat schoonzusje het echt leuk zou vinden, en kijk: schot in de roos.

DSC_7227DSC_7232DSC_7233DSC_7236

Mieke had alle materialen mee, voor elk een werkmapje, een stapel voorbeeldboeken, een bord om alles aan uit te leggen, en ze deed dat fantastisch! Iedereen genoot, en op het eind hadden we allemaal een mooie gehandletterde quote om trots op te zijn.

DSC_7242

Aperitief, sauna, workout op het gras, barbecue en een zalige avond buiten op het terras. Heerlijk om te zien hoe iedereen taken spontaan opneemt, hoe de jeugd het goed doet met mekaar,  hoe jong en oud het samen prima doen.
DSC_7248DSC_7259DSC_7256

Het werd weer een beetje later dan de vorige dag, maar het bed voelde al vertrouwder aan, dus ik viel als een blok in coma  slaap.

Zaterdag begon grijs, maar al snel werd het insmeerweer. In badpak in de kajak, klaar voor 23 kilometer vaarplezier.

De dynamiek lag een beetje anders dan andere jaren: meer meisjes die samen met onze oudste twee zonen de kunst van het “dobberen” ontdekten zorgden voor minder gestoei en gespetter met de jongens. Tiens, van wie zouden mijn zonen dat hebben?

DSC_7321DSC_7371

De “vlag”, een bandje dat elk jaar meegaat, belandde op het eind in mijn kajak, ik ben dus gejost en mag volgend jaar starten met dat ding.
Zoon drie vond de kajak die de verhuurder de vorige dag niet terugkreeg. Enkele ladderzatte mensen hadden geen flauw benul meer waar ze het ding achtergelaten hadden. Eerlijk als hij is ging hij voor het vindersloon, ipv voor een verkoopsessie op tweedehands ūüėČ

DSC_7312

Ongeveer halfweg staan traditiegetrouw de niet-waterratten te wachten met krachtvoer, fototoestel en een verse lading zonnecrème.

DSC_7343
DSC_7338

Na het eten even hozen, camouflage (!?) herschikken, en weer weg voor een paar uur.

DSC_7362

Die avond werd de chili con carne, gemaakt door een nichtje dat bijgestaan werd door jong volk, zeer gesmaakt. Achteraf: de klop van de hamer. Ik ben geen drie maal zeven meer, en deze keer waren de late uurtjes voor de anderen.

DSC_7419

Zondagvoormiddag regende het pijpenstelen, maar die-hards als we zijn gingen we toch op dropping. Voorbereid door de jeugd, en bedoeld voor iedereen. De rolstoel kreeg een veldrit voor de wielen, oma’s pijnlijke enkel en uithoudingsvermogen werden op de proef gesteld, sommige opdrachten waren hilarisch, anderen werden geschrapt of naar drogere oorden verplaatst. Teamwork! Dikke pluim voor het organiserend comit√©!

DSC_7421DSC_7422DSC_7435DSC_7439
DSC_7462
Aan alle mooie liedjes komt jammer genoeg een eind. We zaten nog samen rond de tafel om restjes op te eten, maakten koffers en vertrokken één na één huiswaarts.
Deze keer waren het man en oudste zoon die met de moto gingen. Zoon drie moest zeker op tijd zijn, die kwam alleen maar even thuis om te douchen, en vertrok dan met de klas naar Tsjechi√ę.

Het was weer een weekendje om in te kaderen. Fijn dat iedereen zich volledig smijt, hoewel het niet altijd makkelijk is. Al dat jonge enthousiaste geweld zien we jaar na jaar evolueren. Twee van die bende gaan steeds mee in ons hart en op foto, en krijgen steevast een plekje op Ardense dressoirs. De vlinderkadertjes gaan mee, W* en S* worden gelukkig niet doodgezwegen, maar ’t had nog zoveel mooier kunnen zijn.
Na het weekend kreeg ik nog een pakkend mailtje van schoonbroer. Ja, ’t is waar…
we beseffen absoluut niet hoe zwaar het kan zijn, en hoe blij wij mogen zijn dat we al die toffe dingen “tope” met onze kinderen kunnen doen.

ochtend in Goesnes

De foto’s in dit berichtje kunnen van iedereen zijn die mee was. Mijn toestel is op zo’n dagen publiek bezit. De laatste is ¬©KD

 

 

Advertenties

Familieweekend: ondertussen een gekoesterde traditie

Familieweekend, zoals in “met heel de kant van man drie dagen vrijwillig samen overnachten in een primitiever huis dan we gewend zijn, samen eten en samen sporten, genieten, wandelen”.

Als je dat vertelt bekijken velen ons alsof we een vijs kwijt zijn. Echt, met heel de familie?
Ja. Ondertussen gaan er ook twee lieven mee, dus de groep is nog wat groter, en zal in de loop van de jaren mogelijk nog aangroeien.
Met éénentwintig waren we dit jaar. En dat het leuk was!
Kijk even mee:

Zo ongeveer vertrokken we. Dat gaatje rechts en de dakkoffer werden ook nog vol gepropt. Zicht door de middenspiegel: nul komma nul.  Gelukkig ging Man des huizes per moto, en nam die nog een zoon mee achterop.propvolle auto

Op dag 1 werd er gefietst. Naar keuze met elektrische of gewone fietsen, en de ene al wat geoefender en beter ge√ęquipeerd dan de andere. We deden zo’n kleine 70 kilometer, bergop en bergaf, en af en toe (oef!) ook een stuk RAVeL.
sportieve bende op de fiets

geoefende fietser

Peter fietste naast zijn petekind, en metekind gaf meter een dikke knuffel.peter fietst naast petekind
meter en metekind

Ook broers en zussen kwamen goed overeen, zowel naast als op het water.broer en zus

ook broer en zus

De liefjes gaan ook graag mee, en passen perfect in het gezelschap.
liefjes
ook liefjes
Ook bij het kajakken is er eentje wat geoefender dan de rest, en die wilde helemaal van boven op de helling naar het water “sjokkelen”. Dat handvat daar op ’t puntje van de boot is dan ideaal voor saboterende neven ūüôāvia de helling naar 't water

Een beetje recupereren doet soms wonderen. Vijf minuutjes kan genoeg zijn.hazenslaapje

We hadden een jeugdig barbecue-team, dat zorgde voor perfect gebakken vleesjes.team bbq

Er waren genoeg gewillige voeten om eindwerkproductjes over voetverzorging te testen. testvoeten voor pepermuntcrème

Terwijl de echte sportievelingen gingen mountainbiken maakten wij een prachtige wandeling. Voor elk wat wils op onze weekends, en helemaal top als de taalhumor ook nog kan aan bod komen.
mooie wandeling
aangepast pad zodat iedereen mee kan
woordmopjes...
Er werden filosofische uiteenzettingen gehouden, door jong en oud, vroeger en later op de avond. (N)oma genoot van het ge√Įmproviseerde kampvuur, temidden van “haar” jong geweld.
filosoferen

oma tussen de kleinkinderen aan het ge√Įmproviseerde kampvuur

Het weekend was een plaatje. Zoiets als hieronder, om in te kaderen. plaatje

En weet je wat? Het huisje voor volgend jaar is al geboekt. De Dardennen met (bijna**) heel onze bende, dat blijft fantastisch.

 

 

 

 

 

BOEM!

Het geluid waarmee de deuren van de auto dichtgeknald werden zondagavond. De lege auto, welteverstaan. Na een rit van veel te lang terug uit dardennen (familieweekend, remember?) was het voor iedereen nog even van laatste loodjes en helpen uitladen. Onderweg was het ook hier en daar “boem” geweest, aan file geen gebrek…

Boem! Was ook het geluid waarmee ongeveer alles wat niet breekbaar was uit die auto op de livingvloer gesmakt werd. De koelkastdeur deed solidair mee, maar dat was een vergissing van √©√©n van de zonen. Het aperitiefje op het terras van Villa Steenschot smaakte, en we klonken op nog veel zo’n weekends.

In de tuin is het tijdens vier dagen afwezigheid ook lichtjes ontploft. We vertrokken woensdag, en dachten dat er wel √©√©n en ander zou veranderd zijn zondag, maar zo’n explosie van geuren en kleuren? Fantastisch. Het gazon is een bloemenweide waar voorbijgangers soms hoofdschuddend naar kijken. Tssss, zo slordig ūüėČ

explosie van kleur en geur in de tuin

Wat stevig in de grond wortelt¬†ziet er goed uit. Helaas vergaten we expliciete geef-water instructies te geven wat betreft zaailingskes, potplanten, en alles in de serre wat niet “tomaat” heet…E√©ntje is gekortwiekt door slakken, en zijn groeipunt kwijt, de rest floreert.

Actie reanimatie is in volle gang, maar voor sommigen vrees ik dat het bladgroen voorgoed verdwenen is, en de sapstroom ophoudt waar de stengeltjes omplooiden.
Gelukkig eten we hier niet graag dagen aan een stuk kolen en aanverwanten, daar mochten er wel wat van sneuvelen. De Oostindische kers, andijvie, sla, Monarda, Citroenverbena en Hyssop staan op het plankje intensieve zorg. In tegenstelling tot familie kool wordt hier wel het onderste uit de kan gehaald om ze terug vitaal te krijgen. Dompelbadjes, vernevelingskes, liefdevolle monologen van mijn kant: ik hoop dat het helpt.

Altijd iets, als je van huis wil. Toch zou ik het direct opnieuw doen.

Het zalige zomerweer dat we hadden zorgde voor een fantastisch weekend. Fietsen op Ravelroutes¬†–¬†sommigen met gewone fietsen, anderen met E-bikes en zelfs een tandem –¬† was een absolute topper. We deden het dit jaar voor het eerst, maar ik denk dat dat bij de activiteiten een blijvertje wordt.

e-bikes

fun op de tandem

en nog tandempret

spiegel-groeps-selfie

Kajak moet er bij. Zonder kajak is ’t geen echt Ardennenweekend geweest. Deze keer peddelden we tussen La Roche en Hampteau, aan een gezapig vlot tempo,¬†het debiet van de Ourthe was hoger dan we ooit hadden. Geen enkele keer moesten we uitstappen om boten vlot te trekken, des te meer om familieleden weer op het droge te helpen. Boomstronken na barrages kunnen zeer verraderlijk zijn ūüėÄ . Voor sommigen is zelfs een klein takje genoeg om volledig om te keren, anderen springen bijna uit hun boot als er een vis mee wil varen. Man des huizes en zijn zus schepten op de laatste stuw zoveel water dat ze met een volle boot ter plaatse bleven liggen.

een deel van de Vano-vloot
We zijn altijd blij dat de niet-sportenden picnic willen voorzien. Geen drijfnatte boterhammen, we mogen onze bestelling doorgeven en even later komt het gevraagde er aan. Een drankje, een appeltje, aperitieftomaatjes: onze cateringploeg kent de finesses.

versgesmeerde boterhammen op de picnic

lekkere boterhammetjes

De rit terug in het busje van de verhuurder was ook het echte safari-gevoel: met veel meer dan mag opeengepropt in de camionette, rammel-rammel terug naar de startplaats.

Er was ook nog barbecue, aperitief, een wandeling,

waterballet op bottinen tijdens de wandeling

we komen aan onze stappen, beker verdiend

een mountainbikedag, een meer, een biljart, een sauna,  kaarsjes op tafel,

kaarsjes op tafel

emmers water die zomaar opeens over rokende hoofden geplensd werden, vlindertjes, nog aperitief, het lekkerste stoofvlees met frietjes ooit, een enthousiaste bende neven en nichten (jonge honden kunnen er wat van leren!) en bijna geen overschotjes om weer mee naar huis te zeulen.

Tussendoor reed man des huizes met een (geleende-dankjewel!) moto toertjes met iedereen die wilde. Op de foto hieronder samen met zijn broer, zelf ook motard, die wel eens wilde voelen hoe het achterop is.

broers op de moto

De laatste dag is altijd een beetje hectisch. Iedereen wil opruimen, er moet nog gegeten worden (en dus ook nog een keer afgewassen), het was moederdag en we hadden twee jarigen te vieren. Ik was er van overtuigd dat mijn boys het vergeten waren, maar toen ik na een wandelingetje om de drukdoenerij even te ontlopen en om wat kruiden te plukken voor mijn herbarium terugkwam, stonden ze daar te blinken met hun cadeautje, en een grijns tot achter hun oren: “Ge dacht da we ’t vergeten waren eh!?” Direct¬†zonnebril voor mijn ogen, dat spreekt! Vanaf nu heb ik weer een schoon Woody-pyjamaatje om in te slapen, smaak hebben ze wel!

Als ik door de foto’s scroll zit ik hier even breed te glimlachen. Zoveel plezier, zoveel mooie momenten.

Een lang weekend met een gouden randje, dat is wel zeker.