Tagarchief: natuur

’t Is de natuur…

Soms is onze tuin een mini-jungle. Er sluipen dan twee tijgerinnen rond, op zoek naar een prooi. De ene is al wat enthousiaster dan de andere, dat moet gezegd.
Na enkele dagen op de loer liggen in de nabijheid van het kippenhok, werd het geduld van Pluk beloond: muis liet zich zien.
Ik had eerst niks door, en dacht dat ze weer eens de kattenkolder had en met schors speelde. Dat gebeurt wel meer, zo opeens ’t zot in de kop. muizenjachtZe bleef wel erg overtuigd snuffelen en ronddraaien, dus mijn interesse was gewekt. Eventjes kijken wat er te beleven was. De astertjes zorgden tijdelijk voor dekking voor een nog niet nader gedefinieerd slachtoffer. waarbenjeBeetje snuffelen, beetje koteren… Pluk en PluisLazy sister Pluis wilde ook wel weten wat daar zo boeiend was. Boeiend, maar voor haar vééééél te vermoeiend. tijgersprongEen beetje zonnen terwijl de ander het werk opknapt, da’s een beter idee. Staan mijn oortjes mooi? Heb ik mijn zwoele blik op mijn snoet? Oké, picture-time. Ah, Plukkie heeft iets? Met een tijgersprongetje gepakt? Miauw! oogcontactPoes weet het, muis weet het. Het einde is nabij, maar wordt nog uitgesteld. Even oogcontact tussen prooi en roofdier. En dan de eindontsnapping. Misschien via de buurtweg die naast ons huis loopt? Beestje toch, zo’n open vlakte, daar ben je een vogeltje muisje voor de kat! Muis kreeg voorsprong, zoals dat altijd gaat, maar dan stoof tijger in de achtervolging. ontsnaptVan hier naar daar, met gekke sprongen en schril gepiep. Met af en toe een welgemikte rechter van de kat, en meer manoeuvres van het muisje. De uitslag was voorspelbaar: terug naar af, transport per poezenmuil. ikhebje victoryGedaan met spelen. Na een indrukwekkende reeks stuiptrekkingen gaf muisje de geest. Poes geloofde het nog niet helemaal, en probeerde met een paar tikken haar speelkameraadje te motiveren tot actie. Niks, gedaan, batterij plat.
Ok, tijd voor een vieruurtje dan (daar neem ik geen foto’s van, da’s gewoon wansmakelijk!). Deze bijna bejaarde kattin laat meestal niet veel over van haar prooi, de andere komt haar steeds schaarser wordende buit netjes aan de achterdeur deponeren. PluisTja, ze zit dan ook veel liever te zonnen dan zich te vermoeien…

Vergankelijk

Op werelddierendag deed ik zoals gewoonlijk een wandelingetje in de tuin. Beetje rammelend met wat graan in een potje, zodat de drie stuks pluimvee die vrolijk rondscharrelden pavlov-gewijs reageerden en op een spurtje tot bij mij kwamen. Eventjes verder nog, door ’t poortje, ja! Weer gevangen, hopelijk toch minstens tot morgenvroeg. Kiekens die in een boom slapen weten nogal rap waar ze er uit moeten vallen namelijk. Die ene tak die (voorlopig nog) over het hekje hangt vinden ze blindelings.

Die ochtend bedacht ik dat hun boomslaperij mogelijk in hun voordeel gespeeld heeft de voorbije dagen, want op terugweg naar mijn tasje koffie kwam ik deze mooie jongen tegen.

kopje dode wezel

Mijn parate zoogdierkennis is niet zo groot, dus moest ik even vriend Google raadplegen om uit te maken welk beestje van de marterachtigen hier zo in ’t zonnetje lag. Een wezel. Roofdier dat zich voedt met woelmuizen, zo leerde mij de natuurpuntpagina. Aha, een bondgenoot in de strijd tegen dat gespuis! Jammer genoeg niet meer actief.

Ik weet niet hoe het beestje aan zijn einde gekomen is, maar deze keer denk ik niet dat onze katten er iets mee te maken hebben. Compleet intact, geen bijtwonden, echt een schoon beestje. De katten lieten hem (haar?) ook volledig links liggen, geen gespeel zoals met dode vogels of muizen wel eens gebeurt. Vergiftigd? Hartstilstand? Kweenie.

wezel

Exact één week later was er van heel zijn bestaan bijna geen spoor meer. Een fijn skeletje met scherpe tandjes, en ribbekes zonder vlees. De maden van vleesvliegen hebben feest gehouden, en nadien werden die maden zeer gesmaakt door de (weerom ontsnapte) zilverbrakels. Jaja, de natuur is heel proper op haar eigen!

skelet wezel