Tagarchief: opruimen

Villa Steenschot – 2. we slopen ons kot

Eigenlijk was de planning iets anders: eerst een nieuw huis bouwen, en dan alles wat in het kleine kotje een onderkomen vond verhuizen, weggeven of naar het containerpark brengen. Daarna zouden we het huidige tuinhuisje afbreken en de drie nog ontbrekende moestuinperkjes aanleggen. Laat dàt nu net het zwakke punt in de timing zijn. Het peulvruchtenbedje moet daar komen! Erwtjes zijn zowat de eerste dingen die gezaaid kunnen worden, dus moesten we een beetje van “vooruit met de geit” doen, want tot enkele uren geleden stond op de plek voor erwtjes nog een verzameling rommel, omgeven door planken, en door ons “tuinhuis” genoemd. Eigenlijk was het barakje die naam al lang niet meer waard: het dak lekte op verschillende plaatsen, kleurrijke culturen groeiden op het hout, in plaats van een raam zat er een groot gat aan 1 kant, en aan het geurtje te merken plassen onze katten nog steeds liefst op de plastiekzakken die daar gestockeerd liggen.

Sorteren en elimineren was onze hoofdbezigheid gisterenmiddag, onder een heerlijk lentezonnetje.
Alles wat met planten en zaaien te maken had, was eigenlijk zeer simpel: voorlopig in de serre. Potjes, gereedschap, kalk, meststof, binddraad, bamboestokken, plantenlabeltjes: allemaal daar. Ook het kippeneten staat daar voorlopig.

potjes in de serreDakpannen voor als ooit één of andere storm de helft (nu ja, 20 pannen eigenlijk maar, maar dat weegt veel!) van ons dak wegblaast en grote terracotta bloempotten staan nog even op het terras te wachten op chinese vrijwilligers om alles naar de kelder te dragen.

dakpannenTuingereedschap dat niet in de serre paste kreeg een voorlopige haak toegewezen in de garage.
De metalen rekken die al aan een derde leven bezig waren mochten nu EIN-DE-LIJK weg. Je kent dat wel, iemand in de familie die nog fantastisch stevige (!?) rekken heeft, die wij ongetwijfeld goed kunnen gebruiken… Zelf af te breken, en voor ik weet niet welke domme reden pakt ge dat dan mee naar huis in plaats van vriendelijk te bedanken… Van de garage werden ze verbannen naar het tuinhuis, en nu dus weg! 1-0 voor mij 🙂 . Ik demonteerde ze eigenhandig, en hoe verder dat klusje vorderde, hoe groter de spinnen moesten zijn om mij van mijn à-propos te brengen. Ge hebt er geen gedacht van hoeveel dikke zwarte spinnen liefst juist op de moer gaan zitten die los moet. Ieuw!
Plastiekzakken met kattenpis: ook weg.
Een paar bolletjes rot touw, massa’s ronde plastieken plantenpotjes en sponzig hout werden bij het afval gelegd. Vierkante p9 en p5 potjes genoeg om in voor te zaaien, en die schikken veel gemakkelijker.
Petekindje krijgt binnenkort een hangmat cadeau, samen met enkele verloren gewaande tractors en schopjes om zandkastelen te maken. De schommels en de andere hangmat houden we voorlopig zelf nog.
De grasmachine is momenteel “in onderhoud”, en die halen we maar terug als haar definitieve bergplaats een feit is.

Terwijl ik vlijtig rekjes demonteerde begon man des huizes met de sloop van het tuinhuisje. Deur en dak liggen al klaar voor het containerpark, het raampje hou ik om een kweekbakje van te maken. Perfect formaat voor mij. De vijzen die we eventueel-misschien-waar-mogelijk zouden kunnen recupereren? WEG! Meneer des huizes mag eerst zijn curverbox met gespaarde vijzen uit vorige knutselwerkjes helemaal leeggebruiken, en dan zullen we dat nog eens in overweging nemen! 2-0.

Het werd ineens kouder en donker, dus in zeven haasten werd het werkgerief binnen gelegd. Ik ben er vrij zeker van dat de rest er later nog staat, klaar om verder afgebroken te worden.

tuinbarakNa zo’n dagje werd de innerlijke mens verwend, met het verzoeknummer van de jarige van de dag: Zoon 2 wilde pizza eten op zijn zestiende verjaardag. En zo geschiedde…

Deze morgen was het eerst van uitslapen, en daarna ging ik met de immer werklustige en gedienstige 16-jarige aan het werk. Slopen, dat doen jongens en jongensmama’s graag. We begonnen met panelen losschroeven, maar al gauw bleek dat een stevige welgemikte trap met een bottine veel efficienter was. Ja, de staat van dat kot was abonimabel, zei ik dat al?

behulpzame zoonHet hout werd in de kar gestapeld, tot ze vol was, de funderingsstenen werden opzij gelegd voor Villa Steenschot, en straks scheppen we de resten zand en stabilisé nog in zakken.

funderingsstenenNadien begint het echte labeur: een poging om de haagbeuk te verplanten, hopelijk nog nét op tijd. Het gat waar het tuinhuisje stond mag gevuld worden, en waar het nieuwe bouwsel komt moet de haag weg, dus proberen we. Succes niet gegarandeerd…
Vervolgens leggen we de drie moestuinperken aan, en kunnen de (nu in potjes gezaaide) erwtjes naar hun plekje.
Onder het tuinhuis vonden we véél muizengangetjes en dikke zwarte spinnen. Gelukkig maakten we geen egeltje wakker, die slaapt waarschijnlijk in de takkenwal.
Het uitzicht vanuit de keuken is nu helemaal anders, en toch zijn we het alweer gewoon. Op naar stap 3!

 

Ik duik er in

In de kelder. En dat duiken moet je niet te letterlijk nemen, wij hebben een schoon trapke. Zelf ineengevezen, zelf vernist.
Toen ik in een vorig logje nog dacht dat ik moest wachten tot na het grondwater, had ik buiten meneer gerekend. Die profiteerde schaamteloos van mijn energie-aanval, en maakte mij er op attent dat de kelder een putje heeft, en dat in dat putje een pomp staat, die al het overtollige water middels een zwart geribbelde slang naar andere oorden pompt. Alsof ik dat niet wist, mijn beste…

Soms krijg ik pas op een vreselijk onkatholiek uur zo van die opruimbuien, gisteren was dat niet anders. In de namiddag toog ik kelderwaarts, keek rond en wilde prompt weer een verdieping hoger vluchten. Oh boy, wat een zootje. Wij verstaan als geen ander de kunst om van 12 vierkante meter een gedroomd oorlogsdecor te maken.

Beginnen bij ’t begin leek het meest voor de hand te liggen: alles wat een plaats heeft in een box of rek werd daar naartoe gedirigeerd, nadat die boxen of rekken eventjes afgekuist werden. Twee uur later scheen het licht in de duisternis.

De kritische vrouw in mij kwam boven. Ook mijn verander-eens-het-interieur-verslaving stak de kop op. Als we nu eens dat rek daar zouden zetten, en die bureau daar, zou dat niet veel beter zijn? En dat ene rek, dat nog van voor mijn studententijd is, en nu toch echt door zijn pootjes dreigt te gaan, misschien beter weg? Toen kwam practisch aangelegde man-des-huizes op de proppen: “die rekjes hun pootjes zijn op maat van onze keldervloer afgezaagd, omdat dat de best mogelijke opstelling was. (Ja, jij hebt dat toen gezegd 🙂 ) We hebben daar geen reservekes meer van”. Zucht.
“En diejen bureau, als ge die daar in dat hoekske zet, dan kunnen de schuiven niet meer open. Trouwens, wat zit daar in, in die schuiven? Niks? Ni-hiks? Hoe sterk houdt gij nog aan dat lomp stuk?”

Gisteren te laat begonnen, dus vandaag deel 2. Ik trek mij terug, een verdiep lager, met een tournavies. Demonteren is mijn opdracht. Elimineren volgt vanzelf. Vanavond wil ik een danske kunnen plaçeren in onze kelder!

Wat ik leerde?

* Op twee pompoenen, een bolletje knoflook, wat verrimpelde appeltjes en massa’s confituur na is onze eigen oogst op. Volgend jaar moeten de aardappelen geschild worden voor de scheuten mij uit de doos tegemoet komen. Zonde, maar gelukkig was het aantal beperkt.
* Een beitel of tang en wat brute kracht zijn even effectief als een schroevendraaier. Zeker als er achteraf niet gerecupereerd wordt, anders zou ik dat toch niet aanraden.
* Doornatte mdf die al een paar jaar in de kelder ligt heeft een zeer aanwezig champignon-aroma
* Wij hebben voldoende materiaal om een goed gedocumenteerde powerpointpresentatie met daar aan gekoppeld proefbranderij van kaarsen te houden. ’t Is nochtans niet dat wij hier ten huize nooit een gezellig vlammetje aansteken.

zwembadproducten
* Er staat nog chemie voor vijf zomers zwembad in de kelder. Alleen is dat zwembad hier al drie zomers wijlen. Iemand? Laat maar weten. Bepaalde producten mogen niet bij chloor bewaard worden, dus ik vermoed dat bij project “Villa Steenschot” de rest van de helderwatermakers boven -euh- water komen.

oude glazen papflessen
* De papflessen die ik als baby leegtutterde staan hier ook. Glazen flesjes, in een gegalvaniseerd metalen rekje. Er is zelfs een hoekig model bij met uitsparingen voor duim en wijsvinger. Ik heb ze niet meer nodig, kan ik er iemand plezier mee doen? Real design vintage!

plastiek eetgerief
* Wij hebben nog massa’s plastiek (geen wegwerp) bordjes, bekertjes, placemats, noem maar op. Onze kinders zijn ondertussen die leeftijd gepasseerd, en ik hoop oprecht dat zij het niet willen sparen voor wanneer man en ik een beetje beverig worden. Opnieuw: iemand? Laat maar weten.

scharnier
* In de tijd toen mijn tienerkamer gefabriceerd werd waren er nog geen veiligheidsnormen zeg ik u. Met de scharnieren kunt ge iemand verminken voor de rest van zijn dagen. Iemand?

kast zonder deuren

* Twee deuren werden verwijderd omdat geen deur op een oude kast beter is dan drie deuren die niet toegaan. De pubers hebben een zeer afwezig kortetermijngeheugen, en proberen met het nodige lawaai en bijgaande krachttoeren steeds weer of het deze keer dan toch niet zou lukken. Gedaan vanaf heden! 
* Als je denkt dat je iets misschien ooit nog kan gebruiken, zet het dan bij voorkeur niet in de kelder. Zeker als het lomp en zwaar is. Uiteindelijk gebruik je het toch niet meer, en wat ooit naar beneden gezeuld werd, moet dus ook de omgekeerde weg weer terug.

voeding en drank uit kerstpakketten
* Rare dingen uit kerstpakketten van ’t werk geef je beter weg voor ze vervallen zijn. Een deel van de collectie werd moedig geproefd door enkele zonen, maar dan vol overtuiging weggekieperd.

rek uit gerecupereerde materialen
* Mits het gebruik van een goeie schroevendraaier kan je heel wat door de poten gegane rekjes demonteren, en de goeie leggers op een (ook gerecupereerde) terrasklinker of twee leggen. Dat zorgt voor de vereiste afstand van de vloer om droog te staan en geen miserie te hebben met de brandverzekering (20cm). Daar een afgedankt tafelblad van de zweedse gigant op en je hebt een massa stockeerruimte, zonder een eurocent kosten. In de hoogte bouwde ik verder met een paar zwaar beschadigde tafeltjes uit dezelfde reeks.
* De fauna in de kelder is beperkt, geen hoge gilletjes dus die zorgen voor gemonkel bij de  huisgenoten. Veel trilspinnen,  maar slechts 1 dikke zwarte. Ook geen salamandertjes deze keer, noch levend, noch gemummificeerd.

wijn en bier* Na een douche om het stof af te spoelen vind ik dat ik wel een wijntje verdiend heb. Ja hoor: ik kan nog dikwijls drinken, dat heb ik ook ontdekt!

Goeie afspraken…

…maken goeie vrienden. Dat is hier niet anders. Daarom werd er op de eerste dag van de vakantie rond de tafel gezeten met de jongens, en werden er dus een paar dingen afgesproken. Kwestie dat ik ook het gevoel “vakantie” heb 😉

Een afspraak die zijn nut al bewezen heeft: iedereen helpt in de voormiddag, een kwartiertje tot een halfuurtje. Helpen kan zeer ruim genomen worden, maar eigen kamer opruimen valt daar niet onder, da ’s een rubriek apart!

Zo zijn er de voorbije dagen al een paar mooie projectjes gerealiseerd, met de niet te onderschatten hulp van de boys. De kelder bijvoorbeeld. Opruimen, uitvegen, de verse confituur en siroop een plaatsje geven, alle overtollige troep weg, kortom, geslaagd! Met glans zelfs.

Project waskot loopt de volgende dagen nog wat door, maar het schoenenrek is ondertussen ook weer wat het moet zijn. Oudste zoon was de uitgelezen persoon om met zijn lange benen en armen alle schoenen op de vloer te vegen, en daarna de rekken grondig te stofzuigen.
Ondertussen had ik mijn sopje klaar, waste ik de rekken af, en stond zoon 3 klaar om alle schoenen aan te geven zodat ze terug in’t rek konden.
een hoop schoenen
Of niet? Want de jury was zeer streng, maar rechtvaardig. Er werden vier categorieën onderscheiden:

1. Containerpark. Ongeacht de sentimentele waarde, de hipheid van’t merk (vooral bij de jeugd dan) of het die-zijn-echt-nog nie-versleten argument.

schoenen voor het containerpark

2. ’t Ensemble. Alles wat hier vergeten werd op het rek, en ondertussen aan geen enkele voet meer past. Uiteraard in goede staat, en ondertussen netjes gepoetst. Hopelijk is iemand anders er blij mee.
schoenen voor 't Ensemble

3. Nog ok. Die mochten zo weer terug.
schoenen op het rek

4. De paren die schreeuwden om een likje verzorgende crème op hun neus. Vooral dan de zwarten, die binnenkort deel uitmaken van een onberispelijk uniform op het WMC in Kerkrade.
schoenen die nodig gepoetst moeten worden

Eén paar ontkwam op mysterieuze wijze aan de strenge selectie. Het is verboden de jury te verdenken van enige vorm van partijdigheid 😀
mijn versleten sandalen