Tagarchief: Phlomis russeliana

Ik kuis mijn schup af

Letterlijk.
Alles wat ik nog wilde planten dit jaar zit in de grond.

Dankzij overbuur kwam er eindelijk wat vaart in project bloembak. Hij had een hele bak siergrassen te geef, zonde om die te laten verpieteren. ’t Zouden kleine bolletjes worden, iets van een 30 centimeter. Het proberen waard. Als ze toch zouden tegenvallen geef ik ze volgend jaar weg ;). Ik moet nog wel proberen uit te vissen om welke soort het gaat, ik weet graag wat hier groeit en bloeit. Zo op het eerste zicht denk ik Festuca gautieri. Geen idee eigenlijk of dat samen kan met voorjaarsbloeiers. Kenners, help! Zullen de krokussen, narcissen en tulpen zich binnen enkele jaren nog een weg naar boven kunnen banen, of zet ik die grasjes beter ergens anders?
bak siergrasjes van overbuur
De herfstverkoop bij zoon drie op school zorgde voor een zeer gunstig geprijsde verdere aanvulling. Gaura lindheimeri stond al lang op het verlanglijstje, 12 planten wiebelen in de bloembakken nu. Absoluut een fragiel geheel, maar met een beetje geluk hebben we volgend jaar een mooie wolk witte vlindertjes. Van de takken die tijdens het transport sneuvelden nam ik wat stekjes, je weet maar nooit dat het lukt.

Ook van andere planten nam ik stekken: de salie (Salvia officinalis “Berggarten”) en rozemarijn (Rosmarinus officinalis) die we verplantten omdat ze toch echt veel te groot werden voor het hun toebemeten plekje zorgden voor heel wat nakomelingetjes. De resten van het snoeisel werden gedroogd en  wachten nu op verwerking.
Oregano wortelde ook op verschillende plekken, en enkele van die kleintjes werden apart gezet. Citroenverbena (Lippia citriodora) schijnt niet (tot een heel klein beetje) winterhard te zijn, maar daar was ook genoeg stekmateriaal te oogsten.
Verder werd die al meermaals gekortwiekt, en de gedroogde blaadjes zijn nu een heerlijk voorraadje thee voor lange winteravonden. Idem met citroenkruid (Artemisia abrotanum).
bak met plantenstekjes

Als dat alles evengoed lukt als de paar “tutjes” sedum (Sedum telephium “Herbstfreude”) die ik vorig jaar in de grond duwde ben ik heel blij!
goedgelukte sedumstek
Nog uitgegraven en ingepot: Japanse wijnbes. Eén afhangende tak zorgde voor maar liefst zeven goed bewortelde miniplantjes. Mmmm, dat belooft voor volgende jaren. Een heerlijk, mooi, fris zuurzoet besje, waar bijna niks van de oogst verloren gaat. Geen insectenaantasting, geen vogels die ermee vandoor gaan, niks overrijpe afvallers.

Terug naar de plantenverkoop: Cyclamen hederifolium “Amazing white” siert sinds zondag het stukje aan het terras van Villa Steenschot, Campanula persicifolia “Alba” staat eindelijk in het achterste stukje, bij het bankje, maar ook in de plantenbak aan de Villa.
Cyclamen hederifolium "Amaze me white"

De Phlomis russeliana werd uit de border gewipt. ’t Was geen liefde op ’t eerste zicht, ook niet op het tweede, en ’t zal nooit liefde voor dat geel worden. Wél voor het wintersilhouet, maar daar zijn waardige vervangers voor…
Hier werden Eryngium x zabelii “Big Blue” en Echinacea purpurea “Virgin” geplant, beiden van kwekerij Bastin. Oh, zo’n mooie, gezellige plek!
Wie Phlomis wil adopteren: ze staan op u te wachten op ons terras, voorzien van een laagje grond en genoeg water om te overleven. En als ge hier dan toch zijt, pakt dan wat van die grasjes mee ook!
bakken met Phlomis russeliana
Er is nog plaats voor mee plantgoed, maar eerst willen we bekijken hoe het geheel oogt, en dan aanvullen, met nog wat van hetzelfde, of iets heel anders, dat is niet te voorspellen. Als je dat zieltogende Echinaceaplantje ziet is het moeilijk te geloven dat gelijkaardige roze plantjes na twee jaar stevige volle bossen zijn geworden.
Echinacea purpurea "Virgin"
Nog schupwerk: alle doorgeschoten sla werd aan de kippen gevoerd, rode tuinmelde van twee meter hoog gerooid en welig uitgezaaid in de groententuin (collateral damage noemen ze zoiets), iets gecontroleerder in de ruige border. Wie wil: ik heb zaden genoeg.

Verder werd de herfst gewoon genegeerd. Ik vulde potten en bakken alsof het lente was, zaaide blaadjes, kruiden en wortels zoals in maart, en plantte patatten in de serre. Haha, ge gaat mij zien blinken met mijn lenteprimeurs!
Ik hoop van harte dat de slakken of de regen deze keer minder spelbrekers zijn, en ontmoedig de slijmjurken alvast met een extra hindernis. Van resten steenschot die onder plantenbakken lagen in de zomer fabriceerden we dit weekend nog twee “schabbekes”.  Genoeg om zaailingen hoog en buiten slakkenbereik te zetten.
zaailingen staan hoog en ver van slakken
Alle zaden die interessant kunnen zijn voor anderen werden geoogst. Nu mogen ze nog even nadrogen, en wie weet verzamel ik dan genoeg moed om mij ne keer echt aan het “schonen” te zetten. Als excuus om heel uw huishouden een dag compleet te negeren moet dat wel mogelijk zijn denk ik. Amai, daar kruipt tijd in!
Het resultaat vind ik altijd wel tof: een hele hoop zakjes om te ruilen of weg te geven.

Maar nu? Nu kuis ik mijn schup af, zet mij op ons bankje en geniet van de geuren, kleuren en het gouden licht van de herfst.
Colchicum autumnale

Een rondje tuin

Het lijkt wel een eeuwigheid geleden dat ik nog eens in de tuin kwam. Wat een vies weer dan ook! Verder is het natuurlijk een feit dat de dagen gevuld zijn met vanallesennogwat, en “tuin” dus soms geschrapt wordt.

Als we deze zomer iets van “bladgewassen” de naam waardig willen eten, dan is er dringend actie nodig! Ik zaaide alles ruim op tijd, en was verwonderd dat zelfs de radijzen zo lang op zich lieten wachten. Helaas: overal glinsterende sporen, alles wat maar durfde te komen piepen werd direct weggevreten door de slijmerige monsters. Alleen rode tuinmelde en spinaziezuring overleefden deels. Juist ja: onkruid. Wel lekker, schijnt.
Alles is ondertussen opnieuw gezaaid, en onder het net (duiven, kauwen, kakkende poezebeesten) strooide ik ook wat ecologische slakkenkorrels. Oorlog!

Mijn pikante pepertjes en enkele tomaten in pot werden ook belaagd. Pepertjes: onherroepelijk verloren, ook omdat ze een beetje verzopen en verkleumd waren, en daarbij nog vol bladluizen zaten. De mezen in de buurt doen hun best, maar ze concentreren zich nu vooral op de rozenstruiken om te fourageren.
De tomaten werden grondig geïnspecteerd, en van onder de randen van de potten haalde ik soms wel tien slakken. Bweuk! Netjes de GFT-container in. Die blijft open staan, en de kraaien weten dat. Zo dienen die slakken toch voor iets.

De ajuinen liggen te rotten op natte bedden. Hier en daar doet er eentje heel erg zijn best, ik laat ze nog even doen, en hoop op droog weer, zon en mirakuleus herstel.
Tussen, achter en over de ajuinen: Verbena bonariensis. O-VER-AL. Massaal veel, ontzettend vitaal en goed groeiend. Twee moestuinperken werden al gewied, nog wel enkele te gaan.

Echinacea? Slakkenvoer. Ook hier werd het probleem met eco-korrels aangepakt.
echinacea purpurea, kaalgevreten door slakkenGelukkig was het niet allemaal kommer en kwel: de tomaten en paprika’s in de serre doen het voortreffelijk, de salie die ik er van verdacht in staking te zijn bloeit met wondermooie bloemen.

Vijgen! Jeej, vijgen! Genoeg voor confituur, en chutney, en met geitenkaas, en nog veel lekkere dinges. Ikke blij!

Ook het Kattenkruid zorgt voor spektakel. Prachtig van kleur, en een magneet voor bijen, hommels en deze juffer.
juffer op KattenkruidDe Boerenjasmijn is één witte wolk, met veel verschillende bezoekers. Hommels, bijen, vliegen, zweefvliegen: ze zijn er allemaal.
witte wolk Boerenjasmijn

bijtje in bloem van BoerenjasmijnAan de overzijde, iets dichter bij de grond bloeit een blauwe wolk geraniums, en vlak daarnaast komen er binnenkort een massa gele pomponnetjes aan. blauwe wolk Geraniums

pomponnetjes

bloemen van Phlomis russelianaEen beetje té felgeel naar mijn goesting, maar de hommels zijn er stekezot van, en in de winter is die Phlomis russeliana een speeltuin voor vogeltjes. Misschien kijk ik toch wel eens rond voor een ander kleurke.

Eén hommel was echt wel een snoeperke: van de gele bloempjes naar het Vingerhoedskruid, naar de Smeerwortel en dan terug dat toertje.
Een andere was druk bezig om “in te breken” in Akeleien: in plaats van de nectar er uit te halen langs de open voorzijde maakte die gewoon gaatjes in de bloem, om zo met minimale inspanning maximale resultaten te halen. Niet vreemd, hier ten huize…

Aan het keukenraam staat een kanten kunstwerkje, een Klimhortensia. Jammer dat er zo weinig bloemen aan staan dit jaar, en dat die zich dan ook nog eens verstoppen.
klimhortensiaAchteraan in de “ruige hoek” keek ik naar een plantje van de hertshooifamilie en vroeg me af of het nu Sint-Janskruid zou zijn of niet, (het plantje is ondertussen gedefinieerd: Mansbloed) toen ik een schijnaardbei ontdekte. Bah! Woekeraars, met lelijke gele bloemen, en vruchtjes die door niemand gegeten worden.

Nog meer rood, veel centraler in het gazon. Zijn die dingen nu al tot daar gekropen?
Maar neen: een prachtig vlindertje(*?). Sint-JacobsvlinderNog veel feller ( en zeer beweeglijk!) met open vleugeltjes.Sint-Jacobsvlinder met vleugeltjes openToevallig hier om zoon drie een gelukkige verjaardag te wensen? Daar was het net op tijd voor: vieruurtje met verjaardagstaart en lekkere koffie, op verzoek van zoon zonder onze zoetgevooisde gezangen.
Hiphiphip…