Tagarchief: planten

De lente is in ’t land…

…en dus ook in onzen hof. Ik neem je even mee in het voorste gedeelte, waar ik mij zowat de hele dag bezig hield. Beetje winterresten opruimen, beetje snoeien, een stukje terras geveegd, beetje onkruid gewied. Maar vooral genoten. Van de zon, van de koffie, van de buitenlucht, van het gekwetter van de vogels en het gezoem van dikke hommels.

Kijk, mijn wandelingetje ging ongeveer zo:

omgetrokken eetbakje
Aan de achterdeur lag het etensbakje van de katten, omvergetrokken. Dat is een overduidelijk teken: “ons” egeltje is wakker.

Lonicera purpusii Winter beauty
Twee stappen verder sta ik naast een witte wolk, met het meest hemelse geurtje dat ik ken. De Winterkamperfoelie op zijn (haar?) best, nectarbar voor hommels, een bij en verschillende ander soorten vliegbeestjes.

Crocus tommasinianus in gazon

De krokusjes zijn kleine juweeltjes. Klein maar dapper, om zo vroeg in de kou te staan pronken. Broederlijk naast de sneeuwklokjes, en ook naast een hoopje van een zeer nadrukkelijk aanwezige mol met lentekolder in zijn/haar kop.

molshoop

Sedum telephium "Herbstfreude"

Nog wat verder, bijna aan Villa Steenschot. Jong groen tussen oude bloemstelen, die tegen het eind van de dag weggeknipt waren. Een plantje dat zich gestaag uitbreidt, en tegen het eind van het bloeiseizoen een ware vlindermagneet is.

oudste met koffie en kat
Het zaligste plekje om te vertoeven met zo’n zonnetje. Uit de wind, koffie en chocola binnen handbereik, en een kat om te knuffelen. Wees gerust, na het nemen van de foto heb ik er mij bij gezet. Wij genoten, de twee madams ook.

Pluk
Pluis

Akebia quinata in knop

Het verst van de achterdeur verwijderd (voor de fotoronde van vandaag) staat deze beauty. In een kleur die nu al doorschijnt in de knoppen bloeit de Akebia quinata binnen dit en twee à drie weken, trosjes bloemen met een vuilroze-aubergine-achtige tint. Ondertussen palmt deze plant heel de zonkant van de boomhut, en touwen en palen van de schommel in. De tweede is kapotgegaan, op fruit (beetje passievruchtachtig van uitzicht) hoeven we niet te rekenen, ’t is geen zelfbestuiver.

Syringa microphylla "Superba"

Nog zo’n geurbommetje: een sering, met kleine blaadjes en bloempluimen, die ons al elk jaar wee keer getrakteerd heeft op bloemen. Overvloedig in de lente, bescheiden in september-oktober. De scheuten die van onder de ent komen worden hier wel streng in de gaten gehouden. Weg ermee. Dan pas zie je hoe klein het blad is in vergelijking met de gewone sering.

witte krokusjes onder de notelaar
Onder de notelaar komen steevast de krokusjes boven, altijd op een moment dat ik er helemaal niet meer aan denk. Ooit, samen met de boom zelf denk ik, zijn ze daar achteloos in de grond gepleurd, en ze houden dapper stand. De paarse komen altijd een beetje later, en de gele zijn vakkundig uitgegraven en weggegeven. Té geel.

Cornus mas

Deze kan nog net (qua geelgehalte dan). Een tof struikje, waar vooral de mezen (in het voorjaar) in rondhupsen, dicht bij de voederhuisjes en toch veilig genoeg in de wirwar van takken en twijgjes. In het najaar zijn het vooral merels, die dan de rode vruchten komen opsnoepen.

Helleborus oriëntalis "Slaty blue"
Ik ben weer op het terras. In de laatste zon voor dit plekje staat Helleborus oriëntalis “Slaty Blue”.  In deze ex-zandbak, tussen verweerde muurtjes doen de planten het goed. Aan de overzijde, ook in zo’n bak is het succes afhankelijk van de standplaats: eentje kreeg té weinig zon en overleefde niet. Ook in de andere border is het geen succes. Katten, kippen, merels? Ze krabben allemaal wel héél ijverig op die plaats… Misschien is de opvolging wel verzekerd: overal rond de planten zie ik hetzelfde soort kiemplantje. Zaailingen? Ik hoop het. Wie weet welke combinaties ontstaan hier allemaal…

Ik had niet gerekend op zo’n zalige dag. De Franken en Sabines van deze wereld hadden volgens mijn kroost heel andere dingen voorspeld. De wolken waren soms dreigend, maar er viel geen spatje uit vandaag. Meer van dat!

De rest van mijn rondje krijg je een volgende keer te zien.

 

 

Advertenties

Ik kuis mijn schup af

Letterlijk.
Alles wat ik nog wilde planten dit jaar zit in de grond.

Dankzij overbuur kwam er eindelijk wat vaart in project bloembak. Hij had een hele bak siergrassen te geef, zonde om die te laten verpieteren. ’t Zouden kleine bolletjes worden, iets van een 30 centimeter. Het proberen waard. Als ze toch zouden tegenvallen geef ik ze volgend jaar weg ;). Ik moet nog wel proberen uit te vissen om welke soort het gaat, ik weet graag wat hier groeit en bloeit. Zo op het eerste zicht denk ik Festuca gautieri. Geen idee eigenlijk of dat samen kan met voorjaarsbloeiers. Kenners, help! Zullen de krokussen, narcissen en tulpen zich binnen enkele jaren nog een weg naar boven kunnen banen, of zet ik die grasjes beter ergens anders?
bak siergrasjes van overbuur
De herfstverkoop bij zoon drie op school zorgde voor een zeer gunstig geprijsde verdere aanvulling. Gaura lindheimeri stond al lang op het verlanglijstje, 12 planten wiebelen in de bloembakken nu. Absoluut een fragiel geheel, maar met een beetje geluk hebben we volgend jaar een mooie wolk witte vlindertjes. Van de takken die tijdens het transport sneuvelden nam ik wat stekjes, je weet maar nooit dat het lukt.

Ook van andere planten nam ik stekken: de salie (Salvia officinalis “Berggarten”) en rozemarijn (Rosmarinus officinalis) die we verplantten omdat ze toch echt veel te groot werden voor het hun toebemeten plekje zorgden voor heel wat nakomelingetjes. De resten van het snoeisel werden gedroogd en  wachten nu op verwerking.
Oregano wortelde ook op verschillende plekken, en enkele van die kleintjes werden apart gezet. Citroenverbena (Lippia citriodora) schijnt niet (tot een heel klein beetje) winterhard te zijn, maar daar was ook genoeg stekmateriaal te oogsten.
Verder werd die al meermaals gekortwiekt, en de gedroogde blaadjes zijn nu een heerlijk voorraadje thee voor lange winteravonden. Idem met citroenkruid (Artemisia abrotanum).
bak met plantenstekjes

Als dat alles evengoed lukt als de paar “tutjes” sedum (Sedum telephium “Herbstfreude”) die ik vorig jaar in de grond duwde ben ik heel blij!
goedgelukte sedumstek
Nog uitgegraven en ingepot: Japanse wijnbes. Eén afhangende tak zorgde voor maar liefst zeven goed bewortelde miniplantjes. Mmmm, dat belooft voor volgende jaren. Een heerlijk, mooi, fris zuurzoet besje, waar bijna niks van de oogst verloren gaat. Geen insectenaantasting, geen vogels die ermee vandoor gaan, niks overrijpe afvallers.

Terug naar de plantenverkoop: Cyclamen hederifolium “Amazing white” siert sinds zondag het stukje aan het terras van Villa Steenschot, Campanula persicifolia “Alba” staat eindelijk in het achterste stukje, bij het bankje, maar ook in de plantenbak aan de Villa.
Cyclamen hederifolium "Amaze me white"

De Phlomis russeliana werd uit de border gewipt. ’t Was geen liefde op ’t eerste zicht, ook niet op het tweede, en ’t zal nooit liefde voor dat geel worden. Wél voor het wintersilhouet, maar daar zijn waardige vervangers voor…
Hier werden Eryngium x zabelii “Big Blue” en Echinacea purpurea “Virgin” geplant, beiden van kwekerij Bastin. Oh, zo’n mooie, gezellige plek!
Wie Phlomis wil adopteren: ze staan op u te wachten op ons terras, voorzien van een laagje grond en genoeg water om te overleven. En als ge hier dan toch zijt, pakt dan wat van die grasjes mee ook!
bakken met Phlomis russeliana
Er is nog plaats voor mee plantgoed, maar eerst willen we bekijken hoe het geheel oogt, en dan aanvullen, met nog wat van hetzelfde, of iets heel anders, dat is niet te voorspellen. Als je dat zieltogende Echinaceaplantje ziet is het moeilijk te geloven dat gelijkaardige roze plantjes na twee jaar stevige volle bossen zijn geworden.
Echinacea purpurea "Virgin"
Nog schupwerk: alle doorgeschoten sla werd aan de kippen gevoerd, rode tuinmelde van twee meter hoog gerooid en welig uitgezaaid in de groententuin (collateral damage noemen ze zoiets), iets gecontroleerder in de ruige border. Wie wil: ik heb zaden genoeg.

Verder werd de herfst gewoon genegeerd. Ik vulde potten en bakken alsof het lente was, zaaide blaadjes, kruiden en wortels zoals in maart, en plantte patatten in de serre. Haha, ge gaat mij zien blinken met mijn lenteprimeurs!
Ik hoop van harte dat de slakken of de regen deze keer minder spelbrekers zijn, en ontmoedig de slijmjurken alvast met een extra hindernis. Van resten steenschot die onder plantenbakken lagen in de zomer fabriceerden we dit weekend nog twee “schabbekes”.  Genoeg om zaailingen hoog en buiten slakkenbereik te zetten.
zaailingen staan hoog en ver van slakken
Alle zaden die interessant kunnen zijn voor anderen werden geoogst. Nu mogen ze nog even nadrogen, en wie weet verzamel ik dan genoeg moed om mij ne keer echt aan het “schonen” te zetten. Als excuus om heel uw huishouden een dag compleet te negeren moet dat wel mogelijk zijn denk ik. Amai, daar kruipt tijd in!
Het resultaat vind ik altijd wel tof: een hele hoop zakjes om te ruilen of weg te geven.

Maar nu? Nu kuis ik mijn schup af, zet mij op ons bankje en geniet van de geuren, kleuren en het gouden licht van de herfst.
Colchicum autumnale

Werk aan de winkel

Donderdagvoormiddag kon ik bij de plantenkweker mijn bestelling ophalen. 14 bakjes plantgoed, dus met mijn klein autootje was dat in twee keer. Zoon drie hielp ijverig mee om alles naar het terras te dragen, veilig voor nieuwsgierige kippen.

Donderdagavond werkten we residentie Kakelbont verder af, plaatsten we een stuk draad om de beesten binnen een afgebakend terrein te houden, en werden alle andere gedrochtelijke stukken groene draad verwijderd. Een stuk om ze van het terras weg te houden, een stuk rond verse aanplant links, een stuk rechts: onze tuin zag er niet uit… Veel beter zo, en de dames hadden toch nog heel wat barrières te nemen om bij onze plantjes te geraken.
Dachten we.
Wie begroetten ons ’s morgens aan het keukenraam? Juist ja. Gelukkig bleek het katteneten aantrekkelijker dan al de rest, maar toen de madams nog twee keer achter mij stonden nadat ik ze terug opgehokt had was het wel duidelijk: ik noteerde op mijn to-do lijst “knip de kip”.

Vrijdag moesten er nog twee zonen een hele dag naar school, de rest enkel maar een rapport halen, en ik liet de bloemetjes buitenzetten. Ik zette de verschillende soorten planten in de buurt van hun eindbestemming, Hugo wees hun definitieve plaats aan. Een tuin vol P9 potjes, 3 loslopende kippen, 4 zonen die superenthousiast waren over alle vakantieactiviteiten, man die met collega’s een nachtje ging stappen in holland,… jawel, de plantjes bleven daar fijntjes liggen. Wel 24 hele uren, die dutskes. Ik had nochtans massa’s goesting om te beginnen planten, maar helaas geen tijd. Wat een moeder lijden kan! 😉

P9 potjes

Na een nachtje “home alone” en alle alleen te trotseren drukte van een zaterdagvoormiddag vonden meneer des huizes en ikzelf dat we toch wel onze kippen een vleugeltje korter moesten maken. In het verleden riepen we daar de achterbuur voor, maar eigenlijk houdt dat niet veel in (volgens alle youtubefilmkes). Weeral teamwork dus: we dreven de beestjes naar een hoek van hun domein, man pakte ze, ik knipte ze, gedaan! Alle mensen die ons in actie zagen weten dat het iéts langer duurde dan beschreven…Slimme beesten, die overal kruipen waar meneer nogal moeilijk aankan wegens grote gestalte, een boom in de weg, toch nog een gaatje dat ze vonden, en op de duur hadden we zelf de slappe lach. Maar hey, we did it!

Zondag was ’t dan planttijd voor mij, grasmaaitijd voor meneer des huizes (ja, dat mag hier tussen 10 en 12), nadien even Ronde van Vlaanderen en dan weer planten.
Ik wilde op voorhand niet tellen hoeveel plantjes er in de grond moesten geraken, en ik denk dat dat een wijze belissing was: er liggen nu (nog één border te gaan) al 178 lege P9 potjes. De roos kwam met blote wortel, dus da’s 179 keer schorslaag opzij, putje graven, potje dompelen, plantje uit potje, plantje in de grond, schors weer over blote aarde.
Die schors vorig jaar, dat was een goed idee: de grond er onder was mooi kruimelig van structuur en ondanks de droge lente nog vochtig genoeg. Groot verschil met de moestuin, waar de droogte zorgt voor een bikkelharde bovenste korst.

Zo met uw neus vlak boven de grond zie je veel. Massa’s muizengangen (grrr!), veel pieren (en héél veel groene pieren, echt waar, groen!), goeie grond, véél te veel schors hier en daar, veel vogelvoer dat overal ontkiemt, veel mosjes in die P9 potjes, veel korstmosjes, maar vooral de belofte van een prachtige tuin.
Wat je niet ziet is dat man des huizes met een fototoestel rondloopt 😉

werkmensch

Ondertussen zijn we weer een dagje verder, en kan ik u met blij gemoed, zere knie en geteisterde rug melden dat er 269 plantjes in onzen hof de rest van hun dagen mogen slijten. De gelukzakken. Ze waren zeer gewenst. Ze zullen gekoesterd, bejubeld en bemoedigend toegesproken worden. Af en toe een portretje hoort er ook bij, en ze mogen er zeker van zijn dat alle chemische brol uit hun omgeving wordt geweerd. Ze moeten niet te strak in het gelid staan, sommigen mogen verdwijnen en verschijnen, en ze moeten niet bang zijn dat we ze minderwaardig vinden omdat “vulgaris” een deel van hun naam is. Ook het minachtende “onkruid” wensen wij hier niet te horen, en terrasvoegen zijn niet exclusief voor wit zand.brunnera macrophylla symphytum grandiflorum hidcote pink

Ik weet het nu al: dit wordt een stukje paradijs. Wit wijntje?

 

Lijstje

Deze keer geen to-do, boodschappen of menu. Nee, een (voor mij toch) stukken leuker lijstje. Een plantenlijstje.
Waarmee ik zonet naar de kwekerij fietste, en waar men mij verzekerde dat alles tegen volgende donderdag klaar zal staan.

Dan kunnen we vrijdag 6 borders in de tuin voorzien (of gedeeltelijk voorzien) van plantgoed. Plantgoed is per stuk niet dé grote kost, maar als je alles bij mekaar rekent schrik je wel van het totaal. Daarom dus: gedeeltelijk beplant. Onze tuin mag groeien, en ik ben zelf bereid om te wieden, om in de loop van de volgende jaren planten te scheuren, stekken of spontaan te laten uitzaaien. Een mooi voornemen van mezelf is om hier ook een aparte pagina “tuin-in-wording” te maken, zodat we later kunnen zien wat het werd en van waar we komen.
Jongens, zal dat hier een verandering worden: de schorsveldjes waar we nu naar kijken zullen dus kleur krijgen.

Mijn bottinnen zijn ingevet, mijn plantschupke ligt klaar.  Laat maar komen, die plantjes!