Tagarchief: PWO

Vakantie, week 8

*Dat was toen oudste zoon op het nippertje aan Zwitserse franken geraakte, en voor de eerste keer als monitor mee op kamp ging. In plaats van een verborgen zak snoepjes in de valies, zit er een flesje witte wijn in nu. Jaja, ’t gaat snel…

* Zoon twee was superblij met zijn eerste loon als kelner. Blijkbaar zijn ze in de feestzaal ook wel tevreden, deze maand mag hij zes keer gaan.

* verliep de eerste werkweek van manlief rustig en vlot.

* De muziekrepetities startten terug. Ook jongste zoon is nu volwaardig lid van het Koninklijk Fanfareorkest Volksopbeuring Massemen. Mijn vijf mannen weg, ik rekende op een rustige avond. Dat was buiten wilde weldoeners gerekend: het bericht dat de diepvriezers van het PWO het begaven bracht heel wat teweeg. Verse appels, niet van de soort die lang bewaart, werden hier aan de deur afgeleverd. Anderhalf uur schillen leverde 4,5 kilo appelmoes op, die nu in de diepvries van het sociaal restaurant zit. Lekker bij stoverij met frietjes!

* Datzelfde bericht zorgde ervoor dat we ook vandaag een paar uur extra werkten. Er zijn zo van die mensen die maar een half woord nodig hebben om op alle mogelijke manieren zoveel mogelijk hulp te bieden. Zo was er de dame van de winkel die niet genoemd wil worden, die een kar vol voeding wilde schenken, en daarmee haar baas motiveerde om het wat hogerop te zoeken. Gevolg: VIJF volle koelcontainers die recht vanuit de camion richting onze diepvriezers mochten. Fantastisch. Prettig detail was wel dat al die koffers en schuiven net uitgewassen waren, en daar dus heel veel in kon. (ter info: de inhoud van zo’n koelcontainer past net in een monovolume)
Nadien werden de  gezinnen opgebeld, om alles wat niet weg geraakte te komen halen. Fijn om te zien dat mobiele mensen direct gerief gaan bezorgen aan niet-gemotoriseerden, dat iedereen meehielp om zoveel mogelijk volk te bereiken, en dat op het einde alleen een massa ijsjes overbleven. Die werden liefdevol geadopteerd door de fanfare, liever dat dan vuilbak.
Dikke merci aan de tofste winkelbediende van Wetteren en omstreken, de glunderende gezichten vandaag zorgden dat we weer weten waarom we het doen.

*Ondanks het druilerige weer blijven de vijgen rijpen. De chutney van Marthy werd geprobeerd, en echt, die is héérlijk! Ik hoop dat er nog vijgen komen, want die potjes gaan hier rap sneuvelen!

* Voor de rest: eet meer komkommer!

* Deze week kijken we ook al wat verder dan onze neus lang is. Het gegeven “school” dringt stilletjesaan weer onze leefwereld binnen. Middels vooraf te betalen facturen voor schoolboeken (slik! waarom moeten dat toch allemaal invulwerkschriften zijn? Wat is er mis met  zelf noteren?), brieven met planningen voor de eerste dagen en zoon drie die zijn vakantiestage deed op school. We proberen dus zo heel voorzichtigjes het bioritme weer aan te passen aan de komende vroege wekkers. Elke dag uur van opstaan en gaan slapen terug naar “normaal” manoeuvreren: voorwaar niet simpel!

* gezien de herfst vond ik het deze middag een uitgelezen moment voor verse (komkommer, jaja!) soep, een dekentje en een boek. Een telefoontje over diepvriesproducten veegde die kans direct van tafel.

* en nu: bedtijd! Slaapwel!

 

 

 

In de keuken

Zo ’s avonds redelijk laat op facebook zien staan “De keuken van Tante Alice…wij kijken er al vast  naar uit” zou mij eigenlijk naar bed moeten jagen wegens morgen vroeg dag, maar eerst wil ik het toch efkes uitleggen.

Ze bedoelen daarmee eigenlijk dat de madam achter deze blog het menu voor morgen in het sociaal restaurant van het PWO een beetje naar haar hand gezet heeft.
Ach ja, ik kan het niet laten. Ik blijf er van overtuigd dat ook mensen die het met minder moeten doen (véél minder, echt, ik denk dat je je dat niet kan voorstellen als je er niet tussen gestaan hebt) recht hebben op kwalitatief verantwoorde voeding. Dat het roeien is met de riemen (lees centen) die we hebben, dat is een vaststaan feit.

Dat je voor drie euro per persoon geen sterrenmenu op tafel kan toveren is ook logisch. Maar dat je niet altijd gehakt-met-aardappelen-en-groenten moet serveren lijkt mij ook evident. Dus vond ik dat ik in plaats van het geplande menu iets anders wou. Veel meer koken met seizoensgroenten bijvoorbeeld. En toen er (letterlijk) tussen de soep en de patatten iemand  opperde over hoe asperges er toch altijd zo lekker uitzien, maar onbetaalbaar zijn wist ik het: asperges zouden het worden…
Ik ging naar huis en maakte een boodschappenlijstje, hoeveelheden voor 50 personen. Zonder soep (maar daarvoor is alles voorradig) maar mét dessert een foodcost  van 2,86 euro per persoon. Ik had een retestrak dossier! Jeuj! Asperges zouden het worden!

Ik dus spoorslags terug richting PWO, om heel mijn plan uit de doeken te doen. En daar loop je dan vol met je kop tegen de muur natuurlijk; bepaalde gewoonten en machtsposities komen erin, zonder dat je er zelf erg in hebt. Mensen voelen zich bedreigd. Als “de nieuwe” dan ook nog eens vindt dat ze moet komen koken is het hek van de dam…

Enfin, er waren mensen ongelukkig, er waren er enthousiast, en door voorziene afwezigheden mocht ik dus gisteren boodschappen doen, vandaag de voorbereidende activiteiten plannen en morgen asperges à la flamande met krielpatatjes en een stukje zalm met kruidensaus presenteren. Grote dank aan coach Monique, die facebookgewijs een recept voor 4 compleet vertaalde naar 50, inclusief werkplanning. Grote dank ook aan het team vrijwilligers die er helemaal voor gingen, en asperges schilden alsof ze ’t al jààààren doen.
Het dessert is vanilleijs met aardbeien, maar wanneer dat opgediend wordt zit ik hier thuis alweer aan tafel een middagboterhammetje te eten met jongste zoon.

Kijk, als ge nu allemaal gewoon wilt duimen dat ik morgen niet door mijn wekker slaap, dat de saus niet schift, er geen vezels aan de asperges hangen en de patatjes niet aanbakken dan ben ik er helemaal gerust in dat het lukt. En nu: slaapwel!