Tagarchief: recyclage

Bankje

De zomer is bijna voorbij, en eindelijk werd er hier eens werk gemaakt van een zomerprojectje. Tja, prioriteiten hé…

Al heel lang geleden kochten we via een tweedehandssite een tuinbankje. Beter gezegd, wat daar van overbleef. Tien hele euro’s betaalden we voor 9 planken, een metalen rugleuning en twee metalen poten. Dat er wat werk aan was, zei de meneer nog.

Demonteren gebeurde redelijk snel. De planken werden op een rek gezwierd, de verroeste vijzen bewaarden we netjes in een potje, en het metaal stond overal in de weg.
In de verfwinkel met advies vonden ze het (net als wijzelf) zonde om de metalen stukken in een egale kleur te zetten. Wég charme. Daarom werd een kleurloze matte metaalvernis gezocht. Tot op heden niet gevonden, tenzij spuitbussen, maar daar ben ik absoluut onhandig mee.

Ik had ook eens iets gelezen over bijenwas/boenwas om metaal tegen weersinvloeden te beschermen, en verder doorroesten tegen te gaan. Boenwas stond nog in ’t waskot, van in de tijd dat we nog een houten kastje hadden dat daar wel af en toe blij mee was.
Steenharde klomp. Geen nood, de slimme meid in mij dacht “bain marie”, zoals met zalfkes en bijenwas.

De metalen stukken werden opgeschuurd, ontstoft, ontvet, en lagen klaar voor een dun laagje was, fijntjes met een borstel aangebracht.
MIS POES! Natuurlijk stolt die boenwas op het moment dat die in aanraking komt met koud metaal, kuntdapeize!
In plaats van een fijn gesculpteerde roos had ik een gele kwak van een nader te determineren botanische soort gecreëerd. Aaaaaah! Wegborstelen, krabben, schuren, drie keer ontvetten… en toch maar de zijdeglansvernis proberen dan.

Ondertussen werden de latjes aangepakt. Alle flodders en lagen vernis werden weggeschuurd, en nu we toch bezig waren konden we dat net zo goed grondig doen. Schuren, en daarna een intensiefreiniger voor buitenhout.
De houtstructuur was mooi genoeg (niet spectaculair, maar wel oké) om een semi-transparante laag te kiezen.
Na wat overleg in de winkel en een telefoontje naar de technische adviesdienst werd besloten dat ik niks moest kopen, maar dat ik het restje tuinolie van het raam van Villa Steenschot kon gebruiken. Wel lang genoeg laten drogen tussen de lagen, anders zou het plakkerig kunnen aanvoelen.

Dan was er nog het probleem van de ene weggerotte plank.

half verrotte plank van rugdeel
We hadden hier en daar al eens geïnformeerd om zo een plankje te kopen, maar de meeste houthandels hier in de buurt zijn weinig geïnteresseerd in een tuinbankje van een particulier. Als je een dakgebinte nodig hebt, dan ben je welkom!

Toen kreeg man des huizes het heldere idee dat we nog wel een paar planken van de oude vloeren van dit huis gespaard hadden, voor “ooit”.

Om de plank hetzelfde verweerde karakter te geven van het oudere hout moest ze eerst behandeld worden met Solarine, een afbijtpoeder dat alle natuurlijke olies uit het hout haalt, zorgt dat de poriën goed openstaan en een vergrijsd uiterlijk geeft. Dit twee keer, nadat er eerst wat geschuurd werd, en eindelijk kon er geverfd worden. Om te kunnen monteren moest er ook nog een gaatje geboord worden, waar de kop van de vijs mooi in valt. Toch plezant als je dan toevallig de juiste maat van boren in huis hebt!

gaatje waar vijs kan invallen

Ondertussen kocht ik vijzen, die echter een te grote kop bleken te hebben. De oude vijzen werden in een restje cola gesmeten, de verkeerde teruggebracht naar de winkel omdat we er toevallig nog gerief voor zoon drie nodig hadden. Moeren en vijzen kwamen bruikbaar uit de frisdrank, en lieten zich gewillig vastdraaien.

oude vijzen hergebruikt

De vijsjes waarmee de planken aan het metalen rugdeel gezet waren moesten echt wél vervangen worden. Ook voor het onderste steunlatje werden nieuwe gebruikt. Beetje blinky, maar dat verweert nog wel wat, en al die schroefjes zitten gelukkig achter- en onderaan, helemaal niet in het zicht.

nieuwe blinkende vijsjes
Tuinolie, schuurpapier, white spirit, een restje cola, en een nieuwe plank vonden we allemaal hier in huis. Bankje, kleine houtvijsjes, vernis en afbijtmiddel kosten samen 24,95 euro. Een superpromo, als ge ’t mij vraagt.

Het moeilijkste stuk van heel project tuinbank?
Wachten.
Wachten tussen de verschillende laagjes olie en vernis tot alles droog genoeg is om te overschilderen. Nadien wachten tot alles droog genoeg is om te monteren. Wachten op man des huizes om met vaste hand een schoon gaatje te boren. Nu nog even wachten vooraleer in gebruik te nemen, ’t voelt nog niet poederdroog en plakvrij genoeg aan. Reken daar dan bij dat ik helemaal vanachter in de rij stond toen de pakskes geduld uitgedeeld werden… een hele opgave dus.

Het plekje waar we vorig jaar rond deze tijd aan begonnen ziet er ondertussen helemaal anders uit.

verborgen paradijs achteraan in de tuin

Nu nog wat beplanting voor de borders rondom, en ons verborgen paradijsje is klaar. Als we zo op ’t eerste zicht niet thuis zijn, weet je waar je moet zoeken hé!

stenen doolhof, gekapt door Vake

Laat de nazomer maar komen, wij zijn er helemaal klaar voor.

gerestaureerd bankje
Deze post is op geen enkele manier gesponsord, maar Colora Aalst krijgt hier gewoon gratis reclame. Frank en zijn team zijn kanjers!

 

 

Advertenties

Recycleer nog ne keer

Vorig jaar was er de bouw van het steenschottentuinhuis. (steenschot is ondertussen de zoekterm waarmee heel veel volk hier op dit blogje terechtkomt)

Zoals met zoveel doe-het-zelf-projecten schiet daar altijd wel een beetje materiaal van over. Geen nood, we vonden een paar toepassingen.

Een plank van hetzelfde materiaal als de wanden deed een tijd dienst als extra zitplaats, stevig (ahum) neergelegd op een grote bloempot.
We verzaagden ze en maakten er twee vensterbankjes van. Ideaal om een bloempot met fragiele zaailingen op te zetten. Of versgeplukte aperitieftomaatjes op te leggen 😉
De grootste spleten in de wand van het tuinhuis worden zo ook een beetje weggestopt.

plantenrekjes
Het laatste grote stuk douglassteenschot werd in drie gezaagd, de planken dienen als gewicht en basis voor de voorste afsluiting van de compostbakken. Daarop spijkerden we met krammen stukken op maat geknipt draadgaas (dat vroeger aan de boomhut hing, maar nu al een paar jaar overal in de weg stond).

voorzijde compostbakken afgewerkt met draadgaas
Haakjes werden in de opstaande panelen gevezen, en we kunnen de bakken ten volle benutten nu, zonder dat alles over het paadje valt of uitgespreid wordt door de vogels en katten.

haakjes om alles vast te houden
Nog een ander stuk, in azobé, was tijdelijk salontafel. Gewoon op een omgekeerde plastieken box was dat goed genoeg voor ons. Toen metekindje zich op het uitstekende stukje neerzette en bijna (net niet dankzij een bliksemsnelle reactie van schone zus) alle mojito’s katapulteerde besloten we om er toch eens “iets” mee te doen.

geïmproviseerde tuintafel
Bij het opruimen van de garage kwamen we nog resten van onze rozenboog tegen, stukjes ijzer in H vorm. Handjes en brains werkten een plan uit, en voila: een stevige (en loodzware) salontafel.

afgewerkt tafeltje van resten
Het kleine stukje werd afgezaagd, gaten geboord in het hout, ijzers in de gaten gestoken, de uitstekende stukken ijzer afgezaagd en bijgevijld, klaar.

ijzers door de gaten
Door de dikte en stevigheid van het hout is er geen kans dat de poten scheef komen te zitten, en door de H-vorm worden alle planken ook bij mekaar gehouden.

H-ijzer houdt planken bij mekaar
We vonden ook nog plastiek houdertjes om tentpalen in te zetten, maar die werden zonder pardon naar de vuilnisbak verbannen. Geen zicht, die witte plastiek op ons schoon terras!

Tentpalen zei u? Jawel. Van twee partytenten, die bijna verpulverden toen we ze uit de dozen haalden. Die palen, samen met hout van de boomhut (te gevaarlijk om nog in te klimmen, de steunpalen zijn net op de grond bijna volledig doorgerot) werden omgetoverd tot een draagsysteem voor de aardbeibakken.

aardbeistelling voor bato bakken
Beetje vijgen na Pasen, maar goed voor volgend seizoen. De hoeksteunen zijn hoog genoeg, zodat we er indien nodig een net kunnen over hangen.

tentpalen als steun voor aardbeibakken
Er is nog materiaal genoeg om 16 extra bakken te kunnen ophangen, dat is een projectje voor één dezer dagen.

De zelfgemaakte tweede vliegenhor voor onze extra-large terrasdeuren bleek na enkele jaren toch niet zo handig als we gehoopt hadden. Een systeem waarbij je binnen en buiten kan via de hor bestaat niet in die maat, of is onbetaalbaar duur, dus wordt hier het compromis van één vast zelfgemaakt paneel en één deur zonder hor waarlangs je binnen en buiten kan gebruikt. Als er iemand wel een handig systeem kent, laat het dan zeker weten.
Het niet-gebruikte deel lag/stond/slingerde rond/versperde de weg in de garage. Demonteren en recycleren!

zelfgemaakte vaste hor
We keken, dachten en deden, en even later had ik een stapelbaar kruidendroogrek, waar meteen al gebruik van gemaakt werd om salie te drogen.

droogrekje

Op de foto zie je maar een deel, in totaal zijn er vier zo’n tafeltjes die perfect op een toren kunnen gestapeld worden. Een afgedankt voilegordijn ligt nog klaar om verknipt en op maat gestikt te worden als hoes en bescherming tegen insecten. Ooit. Ne keer.

Met de rest van het hout begonnen we aan een afdekking voor de compostbakken. Zonder iets blijkt het toch meestal “kleffe drets”. We maakten een kader dat zichzelf vasthoudt op de middelste bak, en bevestigden daar een heidemat (dubbel) op. Aan de twee andere kanten ligt ook een panlat geklemd, waar de heidemat aan vasthangt.

met één kant open geklapt

Je kan dus links en rechts makkelijk open leggen, en als je de twee kanten allebei op het middenste deel legt kan alles er in één keer afgehaald worden zonder al te veel moeite. ’t Ziet er aangenamer uit dan tevoren: toen lag er een restje van het dakprofiel van de villa op één deel van de bak. Soms wel, soms niet, soms half, dat hing een beetje af van de wind en of de katten pogingen hadden gedaan om er op te liggen zonnen (en er dan prompt door te zakken). ’t Is niet perfect waterdicht natuurlijk, maar het zal alleszins al heel wat liters water per jaar schelen.

afgedekte compostbakken
Een beschilderde unalitplaat die vroeger ondergrond was voor complete lego-landschappen werd een beetje ingekort. Eén stukje is nu achterwand voor een rekje van de Zweed, waar anders strips vooraan ingelegd worden en achteraan weer uitvallen. Gedaan miserie, nette stapels nu (efkes toch, nu alles juist weer gezet is).

Het simpelste van alles: Een latje steenschot op twee klinkers om een plantenbak van de grond te houden, en drie kleine blokje azobé die hetzelfde doen met een grote bloempot.

Kostprijs van dit alles: 30 euro voor de heidemat, wat vijzen en haakjes en een hele dag plezier. Dat laatste moet je niet cynisch lezen, ik kan/we kunnen er echt van genieten om van niets iets te maken. Missie geslaagd zou ik zo denken.

Ik duik er in

In de kelder. En dat duiken moet je niet te letterlijk nemen, wij hebben een schoon trapke. Zelf ineengevezen, zelf vernist.
Toen ik in een vorig logje nog dacht dat ik moest wachten tot na het grondwater, had ik buiten meneer gerekend. Die profiteerde schaamteloos van mijn energie-aanval, en maakte mij er op attent dat de kelder een putje heeft, en dat in dat putje een pomp staat, die al het overtollige water middels een zwart geribbelde slang naar andere oorden pompt. Alsof ik dat niet wist, mijn beste…

Soms krijg ik pas op een vreselijk onkatholiek uur zo van die opruimbuien, gisteren was dat niet anders. In de namiddag toog ik kelderwaarts, keek rond en wilde prompt weer een verdieping hoger vluchten. Oh boy, wat een zootje. Wij verstaan als geen ander de kunst om van 12 vierkante meter een gedroomd oorlogsdecor te maken.

Beginnen bij ’t begin leek het meest voor de hand te liggen: alles wat een plaats heeft in een box of rek werd daar naartoe gedirigeerd, nadat die boxen of rekken eventjes afgekuist werden. Twee uur later scheen het licht in de duisternis.

De kritische vrouw in mij kwam boven. Ook mijn verander-eens-het-interieur-verslaving stak de kop op. Als we nu eens dat rek daar zouden zetten, en die bureau daar, zou dat niet veel beter zijn? En dat ene rek, dat nog van voor mijn studententijd is, en nu toch echt door zijn pootjes dreigt te gaan, misschien beter weg? Toen kwam practisch aangelegde man-des-huizes op de proppen: “die rekjes hun pootjes zijn op maat van onze keldervloer afgezaagd, omdat dat de best mogelijke opstelling was. (Ja, jij hebt dat toen gezegd 🙂 ) We hebben daar geen reservekes meer van”. Zucht.
“En diejen bureau, als ge die daar in dat hoekske zet, dan kunnen de schuiven niet meer open. Trouwens, wat zit daar in, in die schuiven? Niks? Ni-hiks? Hoe sterk houdt gij nog aan dat lomp stuk?”

Gisteren te laat begonnen, dus vandaag deel 2. Ik trek mij terug, een verdiep lager, met een tournavies. Demonteren is mijn opdracht. Elimineren volgt vanzelf. Vanavond wil ik een danske kunnen plaçeren in onze kelder!

Wat ik leerde?

* Op twee pompoenen, een bolletje knoflook, wat verrimpelde appeltjes en massa’s confituur na is onze eigen oogst op. Volgend jaar moeten de aardappelen geschild worden voor de scheuten mij uit de doos tegemoet komen. Zonde, maar gelukkig was het aantal beperkt.
* Een beitel of tang en wat brute kracht zijn even effectief als een schroevendraaier. Zeker als er achteraf niet gerecupereerd wordt, anders zou ik dat toch niet aanraden.
* Doornatte mdf die al een paar jaar in de kelder ligt heeft een zeer aanwezig champignon-aroma
* Wij hebben voldoende materiaal om een goed gedocumenteerde powerpointpresentatie met daar aan gekoppeld proefbranderij van kaarsen te houden. ’t Is nochtans niet dat wij hier ten huize nooit een gezellig vlammetje aansteken.

zwembadproducten
* Er staat nog chemie voor vijf zomers zwembad in de kelder. Alleen is dat zwembad hier al drie zomers wijlen. Iemand? Laat maar weten. Bepaalde producten mogen niet bij chloor bewaard worden, dus ik vermoed dat bij project “Villa Steenschot” de rest van de helderwatermakers boven -euh- water komen.

oude glazen papflessen
* De papflessen die ik als baby leegtutterde staan hier ook. Glazen flesjes, in een gegalvaniseerd metalen rekje. Er is zelfs een hoekig model bij met uitsparingen voor duim en wijsvinger. Ik heb ze niet meer nodig, kan ik er iemand plezier mee doen? Real design vintage!

plastiek eetgerief
* Wij hebben nog massa’s plastiek (geen wegwerp) bordjes, bekertjes, placemats, noem maar op. Onze kinders zijn ondertussen die leeftijd gepasseerd, en ik hoop oprecht dat zij het niet willen sparen voor wanneer man en ik een beetje beverig worden. Opnieuw: iemand? Laat maar weten.

scharnier
* In de tijd toen mijn tienerkamer gefabriceerd werd waren er nog geen veiligheidsnormen zeg ik u. Met de scharnieren kunt ge iemand verminken voor de rest van zijn dagen. Iemand?

kast zonder deuren

* Twee deuren werden verwijderd omdat geen deur op een oude kast beter is dan drie deuren die niet toegaan. De pubers hebben een zeer afwezig kortetermijngeheugen, en proberen met het nodige lawaai en bijgaande krachttoeren steeds weer of het deze keer dan toch niet zou lukken. Gedaan vanaf heden! 
* Als je denkt dat je iets misschien ooit nog kan gebruiken, zet het dan bij voorkeur niet in de kelder. Zeker als het lomp en zwaar is. Uiteindelijk gebruik je het toch niet meer, en wat ooit naar beneden gezeuld werd, moet dus ook de omgekeerde weg weer terug.

voeding en drank uit kerstpakketten
* Rare dingen uit kerstpakketten van ’t werk geef je beter weg voor ze vervallen zijn. Een deel van de collectie werd moedig geproefd door enkele zonen, maar dan vol overtuiging weggekieperd.

rek uit gerecupereerde materialen
* Mits het gebruik van een goeie schroevendraaier kan je heel wat door de poten gegane rekjes demonteren, en de goeie leggers op een (ook gerecupereerde) terrasklinker of twee leggen. Dat zorgt voor de vereiste afstand van de vloer om droog te staan en geen miserie te hebben met de brandverzekering (20cm). Daar een afgedankt tafelblad van de zweedse gigant op en je hebt een massa stockeerruimte, zonder een eurocent kosten. In de hoogte bouwde ik verder met een paar zwaar beschadigde tafeltjes uit dezelfde reeks.
* De fauna in de kelder is beperkt, geen hoge gilletjes dus die zorgen voor gemonkel bij de  huisgenoten. Veel trilspinnen,  maar slechts 1 dikke zwarte. Ook geen salamandertjes deze keer, noch levend, noch gemummificeerd.

wijn en bier* Na een douche om het stof af te spoelen vind ik dat ik wel een wijntje verdiend heb. Ja hoor: ik kan nog dikwijls drinken, dat heb ik ook ontdekt!

Een nieuwe Villa Kakelbont

Ik vertelde het al eerder, ons  kippenhok was niet meer veel soeps. Het regende binnen, er durfde al eens een pootje scheefzakken, de toegangsdeur brak recent van haar hengsels…enfin, een nieuw hok was nodig. Ons madammen, we zien ze graag, en in ruil voor verse eitjes en gft-verwerking is een deugdelijk onderkomen toch een minimale wederdienst hé?

Ik vertelde het al eerder, wij doen hier graag aan recyclage. Er zijn vast wel ubercoole kiekenresidenties te koop, maar wij hebben creatieve breinen, genoeg materiaal als het oude kippenhok eerst gesloopt wordt, een achterbuur waar we machinerie die we zelf niet bezitten mogen lenen, en vooral : twee betonnen buizen die alleen nog in stukken geklopt ooit uit onze tuin geraken.

Ik vertelde het al eerder, we hadden voor onze kleine jongens een speelberg met twee buizen. Nu hebben we grote jongens die liever naar ’t stad trekken met een hoop vrienden en vriendinnen, en onze berg verdween. De buizen bleven, en ik riep zelfs jullie hulp in.

En kijk: hoow van huis met tuin bezorgde ons een idee dat langer beef hangen dan de anderen. Nog eens denken, spelen met wc-rolletjes (ah ja, da’s nét iets makkelijker hanteerbaar dan de echte buizen), meten, tekenen, DOEN!

We begonnen met de gedeeltelijke sloop van het oude hok, en nadat alle funderingsbetonblokjes en stabilisé weggegraven waren hadden we al een behoorlijke put voor buis 1. ’t Zit namelijk zo, als wij iets maken stellen we ons altijd voor waar de jongens het zullen voor gebruiken, en dat gecombineerd met onze verantwoordelijkheid als ouders levert altijd zeer (écht waar) degelijke, stevige constructies op. In dit geval dus met redelijk wat betonblokjes als fundering. Zucht.
Nu ja, we hadden dus zonder veel moeite een put, die hier en daar nog wat verder uitgeschept werd, en daar rolden we buis 1 in.rollen

Eigenlijk gaat dat best vlot, zo’n betonbuis verrollen. Meneer des huizes zorgde met zijn sterk gestel dat de buis ook rolde waar we het wilden, en na enkele minuten lag ze op haar plaats. We vulden alles terug wat op, zodat de overdekte wandelruimte al snel in gebruik kon genomen worden door de kipjes.

vullen

Buis 2 mocht wat hoger en iets meer naar voor. We maakten een provisoir hellingetje, maar dat was toch niet echt makkelijk werken. Meer doordacht, en meer mankracht, dat was de oplossing. Met alle bakstenen  die hier al jaren in zakken staan te wachten op een tweede leven zorgden we voor een talud op de juiste hoogte, voor de “vlotte rol” schepten we er de verbrokkelde stabilisé en nog wat aarde over, en dan kwam de truc met de zonen, balken, hefbomen, roepen, duwen, zweten, lachen en content zijn dat het gelukt is zonder geplette tenen of vingers. Toen was het zaterdagavond.

Zondag deden we ijverig verder:
Een stevige basis, gemaakt van een ex-terrastegel die ondertussen al voor vanalles en nog wat diende.

ondergrond

Daarop een stuk betonplex, in verstek gezaagd om de ronding van de buis toch iet of wat te volgen.

betonplex

Bevestiging voor de loopplank.

loopplankbevestiging

Balkjes op de grondplaat om straks de voor- en achterzijde tegen te schroeven.
balkjes
Achterzijde vastschroeven.
achterzijde

Ook op hoogte twee balkjes om het geheel wat vast te kunnen houden.
hoge balkjes

Voorzijde met kippenentree, zelfde maten als in hun vorige hok.
voorkant

Achterzijde met deurtje en kijkraampje.
achterkant

De nieuwe Villa Kakelbont!
nieuwe villa

Onze dames mogen uiteraard nog een beroep doen op een tuinier om alles terug een beetje “effen” te leggen en hun perceelsgrens aan te geven met kastanjehout. Ook een vals wandje vóór de puinfundering krijgen ze nog. Al twijfel ik sterk of ze zich daar ook maar een moment iets van zullen aantrekken!

We konden alles wat we voor de constructie nodig hadden hergebruiken van het oude kippenhok. Alleen enkele nieuwe vijzen werden gebruikt.

Ik vertelde het al eerder: wij, wij zijn een goed team!

 

 

Recyclage-ideetjes

Low-budget tuingerief dus.

Een tip: als je weer eens vindt (zoals dat nu eenmaal kan gaan) dat je dringend iets moet gaan halen in één of andere winkel, omdat dat het werk in de tuin nu eenmaal zou kunnen vergemakkelijken, ga dan gewoon naar die winkel! Zonder portemonnee ;). En kijk eens wat je zou moeten betalen voor je o-zo-onmisbaar stuk alaam. Ga terug naar huis, bekom efkes (wit wijntje?) en zet dan het creatieve stuk van uw hersens aan het werk. Geen nood als dat niet zo vlot gaat, er bestaat het internet. Google en Pinterest zijn uw vrienden (maar zoals ik al eerder vermeldde, alles durft er daar wel eens beter uitzien dan dat het ooit zal worden). Bij de meeste tuinbloggers die ik volg krijg je ook heel wat tips. Menck heeft er een pracht van een rubriek van gemaakt die hier al voor veel inspiratie zorgde.

Nog een tip: kijk eens wat verder dan uw neus lang is. Ooit op een plantenkwekerij geweest? Je moet eens bij het afval kijken, wat daar aan p5, p9 en weet ik welke p nog aan potjes bijeen ligt, ’t is niet te doen. Meestal volstaat een vraag, en kan je een hoop potjes meenemen om je zaailingskes in te verspenen.

Zaailingskes? Uit van die mooie zaaibakskes? Ja, ik heb er een paar. Ook zelfgemaakte: de meeste grootwarenhuisverpakkingen zijn gedroomde zaaikistjes. Mits hier en daar een gaatje bij te prikken in de bodem zijn gourmetschoteltjes , champignonbakjes (met doorschijnend dekseltje wordt dat een mini-serre), wijnkistjes ed ideaal om in te zaaien. Sinds zoon 3 naar een school gaat waar ze planten kweken krijgt hij af en toe iets mee naar huis. Afgeschreven voor daar, maar prima geschikt!

zaailingen in gourmet-bakje

Zaailingen willen nogal eens op mekaar lijken, dus plantenlabels moeten er zeker bij. Ja, hier liggen er ook van die gele plastiek dingen. Jammer genoeg te weinig, en de ervaring leert dat ik dat beter écht wel in elk potje steek. Ik ging er van uit dat ik wel zou onthouden hoeveel potjes van elke rij er bij een bepaald etiket zouden horen, maar dat is dus niet het geval. Elke tuin heeft wel hier of daar enkele planten die gesnoeid moeten worden, en waarvan je de takjes kan recupereren.  Potlood of alcoholstift, en voila, schoon hé. Ook de bamboestokjes van brochettes voldoen hier prima voor.

plantenlabels

Boompalen zijn hier gewoon stevige takken, schuin in de grond geklopt, tegen de overheersende windrichting in. Hugo vroeg ons of we sterke bomen of mooie palen wilden. Eén paal gedurende één jaar volstaat volgens hem. Twee palen is voor rijke mensen, en drie voor de gemeente 😀 Omdat wij een takkenwal aan keuze hadden werden het hulststammetjes, die ondertussen al terug liggen. Plicht volbracht.

Bij de buren staan – weggestopt achter hun tuinhuis, en dus pal in ons zicht – soms wel interessante dingen. Een chapenet dat na de werken blijft liggen, weinig kans dat dat ooit nog van achter dat tuinhuis uitgehaald wordt. Maar met wat balkjes is daar wel een pracht van een klimrek voor erwtjes van te maken.

Een tuinhuis dat voor een groter exemplaar moest wijken werd mits wat aanpassingen onze eigenste “Villa Kakelbont”, de legresidentie van onze kippen. Na een jaar of 10 (merkte ik bij het zoeken naar een foto)  is ze nu echt aan vervanging toe. Onbewoonbaar verklaard wegens instortingsgevaar en vochtproblemen. De sloop is al aan de gang, we willen geen belasting op leegstand en verkrotting betalen. De betonnen speelbuizen krijgen hier een nieuwe bestemming.

villa kakelbont

Nog voor beestjes: een bijenhotel. Samenraapsel van een verdwaalde baksteen, wat snoeiafval, bamboestokjes die er al jaren liggen, en een houten wijnkistje uit de Colruyt (altijd mooi vragen daar, anders wordt de wijnverantwoordelijke naar de kassa geroepen).

insectenhotel

Ons materiaalhokje is ook een gerecupereerd tuinhuis. De buren hadden het niet meer nodig, aanpassingen waren niet nodig, dus dat was zeer snel gefikst.

berghokje

Een tafel om te zaaien en te verpotten stond ook op mijn verlanglijstje. Met wat paletten werd ijverig geknutseld, en nu heb ik een zaaitafeltje waar ofwel potjes en bakjes in staan, of waar we een restje worteldoek kunnen inleggen en dan vullen met grond, al naargelang de behoefte. Vorig jaar werden daar de slaplantjes in gezaaid, en toen die groot genoeg waren verhuisden ze naar de moestuin.

zaaitafel

Van een omgekeerde grotere palet – met stevige zijsteunen – en wat gerecupereerde houten terrasplaten maakten we nog een werktafel. Ideaal om bloempotten en bakken te vullen, en handig om een tasje koffie op te zetten. Een vriend-achterbuur is aannemer, dus een redelijk betrouwbare leverancier van paletten. De houten terrastegels zijn ook al aan hun derde of vierde leven. Ooit waren ze inderdaad een voorlopig stukje terras, maar dat hout gecombineerd met blote voeten was een zeer splinterige ervaring.

Toen ouders van schoolkameraadjes hun oprit wilden vervangen door een groot, mooi (!?) klinkerexemplaar en vonden dat het toch wel een gigantisch werk was om de oude oprit uit te breken en naar het containerpark te brengen, toonden wij ons van onze hulpvaardigste kant. Ooit komt er misschien iets anders, maar ondertussen hebben we een terras en een moestuinpaadje voor de prijs van wat stabilisé en boordstenen. Enneuh, ja, als we werken aan het ene durft de rest er al wel eens wat rommeliger bij liggen 😉

moestuinpad

Ik kan daar ongeloofelijk content mee zijn, met zo’n dingen. Buiten de financiële kant is het gewoon plezant om te kijken waar je “afdankertjes” nog allemaal kan voor gebruiken. Het resultaat geeft altijd nét dat beetje meer voldoening dan de kant- en klaar oplossing uit de winkel.
Wel fijn natuurlijk dat meneer des huizes ook wat creativiteit en handigheid in huis heeft. Als we op voorhand afspreken wie “handjes” is, en wie “brains” dan lukt alles. Een goed team, al zeg ik het zelf!

Ideetjes, iemand?

Wij vonden dat onze berg in de weg lag. Dus pakten wij schup en kruiwagen, en schepten onze berg in de put van de schuin-over-buren. Plezant! Een heel weekend gratis en voor niks amusement. Het beetje (ahum!) grond dat over is kunnen we nog wel kwijt in onze eigen tuin. De betonnen speelbuizen die door de berg zaten, da’s een ander verhaal.

Ze kwamen er 16 jaar geleden, toen er achter ons huis nog een voetbalveld lag, in plaats van een woonwijk. We lieten de betonnen buizen toen leveren in de andere straat, en rolden ze met behulp van een kraantje tot in onze tuin. Met dat zelfde kraantje schepten we er toen een hoop aarde over, en voilà, we hadden een speelberg.

Ondertussen was de berg eerder last dan lust (neemt veel plaats, ontneemt veel zon aan een stuk van de tuin, wordt door de jongens niet meer gebruikt, de buis is plaatselijk containerpark,…) dus: weg.
Probleempje dat nu de kop opsteekt: we krijgen die buizen niet meer uit onze tuin, tenzij in stukken geklopt. Beetje zonde misschien, en veel afval weeral. Dat is echt de laatste optie. Een fotootje om een idee te geven van de grootte:
betonbuizen van speelberg

Een zeer kort brainstormpje leverde volgende suggesties op:
*rechtzetten en als bloembak/kruidentuin gebruiken (natuurlijk wel mits een stuk ingegraven)
*rechtzetten, vullen met “zure” grond en blauwe bessen planten
*vijvertje (zou dat lukken? zo klein? zonder electriciteit?)
*vuurput (mag dat zomaar? springt die beton dan niet van de hitte?)
*in ringen slijpen en meerdere van vorige ideeën realiseren?
*een soort van verhoogde grasperkjes als stapstenen (maar da’s moeilijk gras afrijden dan, en verhoogd gazon op gewoon gazon, tja…)

De overmoedige fantast dacht zelfs aan een plons- of bubbelbad, maar daar beginnen we écht niet aan.

Wat denk je? Is er een super idee dat we vergeten zijn? Laat maar weten.
Zo mag het niet te lang blijven namelijk…
betonbuizen