Tagarchief: steenschot

Knutselen voor grote kinders

Ik deed het vroeger al graag, nu nog liever. Prutsen met niks, en er iets aan overhouden.

In onze straat zijn recent een aantal huizen van eigenaar veranderd, en bij zo’n veranderingen komen nogal eens verbouwingen kijken. Drie huizen verder stond na de renovatie van het dak (en mogelijk nog wel veel meer, maar dat valt niet altijd zo hard op) een steenschot tegen de gevel. Een machtig mooi vergrijsd, degelijk steenschot. Voor wég!
De charmes van steenschotten kenden we al. Wie niet weet waarover ik het heb: klik en klik.

Manlief polste dus bij onze nieuwe buren of wij die plank mochten recupereren, en ja hoor: ziedaar het eerste stuk materiaal voor een nieuwe tuintafel.
Als hier gebarbecued wordt is het altijd behelpen met kampeertafeltjes om extra werkruimte te creëren, en onze ruggen protesteren daar telkens weer tegen. Ook groenten een eerste schoonmaakbeurt geven als ze vers geoogst zijn: amateuristisch. Aperitiefjes aan de Villa, daar komt soms een heuse cocktailshakende zoon aan te pas, en ondertussen hebben die ook een lengte die niet meer achter een ikeatafeltje past.

U merkt het, een nieuwe tafel zou multi-inzetbaar moeten zijn. Op een aangename hoogte, en makkelijk verplaatsbaar van terras naar moestuin of richting avondterrasje.
En dan begint het hier: fantaseren, schetsjes op papier krabbelen, kijken in doe-het-zelf zaken en in eigen voorraad wat allemaal van pas zou kunnen komen, en vooral groot dromen. Simpeler maken kan later nog.

Dat makkelijk verplaatsbaar, da’s een serieuze uitdaging als je start met het gewicht van een steenschot. Poten: gleufpalen, waar planken in zouden schuiven om één en ander stabiel te houden. Deels gevonden in onze schatkist, deels gekocht. Nog wat hardhouten balkjes ter versteviging. Zie je dat aantal kilo stijgen? Ik merkte het, elke keer als er weer iets bij gemonteerd werd.

Een weekendje Haarlem deed ons “het licht” zien. Zoiets stond daar voor een allerschattigst winkeltje.
Na heel wat puzzelen en “ja maar, en dat dan” en “dat kan toch nooit” en zo van die dingen meer, staat ze er: onze eigen kruiwagentafel.

Nog niet helemaal af, want tijdens de werkzaamheden sneuvelde het wiel, maar dat is al opnieuw besteld bij de fietsenmaker.

Kijk even mee wat we er van maakten.

Allereerst werden poten en verstevigingsplanken gemonteerd. De tweede reeks planken moest op de juiste hoogte gezet worden voor ons wiel.
DSC_9392

Leve fietsenmakers die een atelier hebben waar je met moeite kan passeren, en dan met plezier twee afgedankte kinderfietskes meegeven met de woorden: “Kijk maar wat ’t best lukt”.
Deze halve trottinet dus. Tegenwoordig noemen ze dat step, en is dat hip, maar met die wieltjes van nu lukt dat niet volgens mij.

DSC_9388
Eerst werd ze gemonteerd op een plank, met een niet ideaal systeem. ’t Beste op de (lokale) markt evenwel.

DSC_9390
Provisoir gemonteerd zag dat er zo uit.

DSC_9399

We brachten verstevigingsijzers aan in de hoeken, waarbij we meer dan één keer de ijzers vergaten…

DSC_9401

Zo’n lange vijzen hebben ze niet, maar met een ijzerzaag, een vijl en een draadstang (schoon woord voor tige) komt een mens waar hij/zij wil geraken.

DSC_9395
Het stuurtje werd ontdaan van de rubber handvaten, die gaven teveel “speling”. Ook de bevestigingsbeugels op zich lieten wat plaats. Daarom blokkeerden we het geheel met twee houten blokjes. Op deze manier komt het wiel straks maximaal onder de tafelpoten uit.

DSC_9404

Even omdraaien, en vier blauwe vingers later (aan mijn kant) zag het er toch een beetje slordig uit. Een fietswiel is gemaakt om te kunnen draaien, maar zo’n pivoterend ijzeren stel onder tafel is niet de bedoeling. Twee vijsjes beletten dat vanaf nu. Gewoon door stuurstang en ijzerwerk getrokken, ’t kan geen kant meer uit.

DSC_9400
Een borstelsteel die er nog ligt van in het pré-stofzuigertijdperk krijgt een dubbele functie. Als de tafel ter plekke staat komt hij in de grijze klemmetjes om het wiel omhoog te houden.

DSC_9408

Als de tafel moet rijden steken we hem in stevige ijzeren beugels, en houdt hij het wiel naar beneden.
Deze twee foto’s zijn tijdens het werk gemaakt, de tafel lag toen op haar blad. Draai uw computer even ondersteboven voor een échte impressie 😀

DSC_9406

Laatste controle der onderdelen…

DSC_9396

Testrit!

DSC_9409

Het gras staat wat hoger, het wiel is kapot (iets met zon en hard opgepompt en uitzetten en knal), maar daar mag je door kijken. Het werkt.
We hadden nog twee houten stelen om handvaten te maken, maar de tafel laat zich zo al goed genoeg manoeuvreren. Bovendien moesten we te hard nadenken hoe we die stokken zouden kunnen blokkeren zodat ook een achteruitrijbeweging zou kunnen. Iemand stelen nodig voor een schop? Twee te koop 😉
Manlief opperde ook nog iets over een hefboomsysteem met een pedaal zodat het wiel makkelijk naar voor te kantelen is voor 1 persoon. Much ado about nothing denk ik dan, meestal is er hier wel iemand in huis om te helpen, en als ’t echt moet trek ik mijn plan wel.
Niet perfect, maar een leuk extra ding in onze reeks Zelfgemaakt. Wie er ook wil aan beginnen heeft hier al een begin, laat vooral alle verbeteringen zien dan!

Conclusie?

Er is nen hoek af hier,

IMG-20190519-WA0003

maar ’t loopt op een wieltje!

img-20190519-wa0005.jpeg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Villa Steenschot – 5. man brengt al wat mee

Na een dag Nederland is het voor man des huizes niet ver om om even langs de steenschotverkoper te rijden. In de offerte was  niet echt duidelijk om welke afmetingen van steenschotten het ging, ter plaatse even gaan kijken maakte de zaak een stuk eenvoudiger.

Het plan was om de palen en één of twee panelen mee te brengen, zodat we dit weekend kunnen passen en meten en zoveel mogelijk voorbereidend werk doen. Niks anders gepland, examentijd weetjewel.
De auto werd zo leeg mogelijk gemaakt (en wie het rijdend bureau annex demoruimte annex stock van mijne meneer kent, die weet dat dat wel even werk was) en de dakdragers gemonteerd.
So far so good, als het aan mij lag zouden we hier van ’t weekend heel het skelet zetten.
Helaas…twee hoekpalen, twee tussenpalen en twee steenschotten.
2 hoekpalentwee tussenpalen2 steenschottenDaarmee moeten we het doen. Niet dat de voorraad op was, oh nee, maar ik kan u verzekeren dat dat tuinhuis stormproof zal zijn. Nog één paal of plaat meer, en de auto zou overladen zijn.

Thuis hielpen onze twee oudste haantjes alles af- en uitladen, en deden ze zelfs nog wat danspasjes tijdens het verslepen van de platen.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Vuil boeltje, dat wel. Niks leuker dan achteraf je handen afvegen aan het (witte, natuurlijk!) t-shirt van broer.
vuile handenDe palen zijn eigenlijk geen palen, maar dikke geplooide platen, met op regelmatige afstand gaten om de panelen vast te schroeven. Hoekpaal of tussenpaal, waar het ijzeren u-profiel van de steenschotten dan mooi tegen aansluit.
De grijzige patine van het hout maakt het alleen maar mooier. Ik ben nu al helemaal enthousiast om er aan te beginnen.

Villa Steenschot – 1. we denken na

We weten wat en waar. Een tuinhuis van 4m op 3m (ongeveer), met een plekje om te zitten. De plek waar het tuinhuis komt, is de plaats in de tuin waar de zon, zelfs in de winter, het langst present geeft. ’t Zou zonde zijn om daar niet van te profiteren.
Onze tuin is smal, dus alle plaats wordt benut: een stuk beukenhaag moet verzet worden om de (oost)muur zo dicht mogelijk bij de perceelsgrens te kunnen bouwen.
Verder weten we ook al dat we geen lelijke asfalten “shingles” willen zien, of één of ander soort kunststof dak. We willen een groendak. Ik haalde de mosterd hier, maar meneer des huizes ziet zichzelf al sukkelen met een grasmaaier op het dak, en stelde voorwaarden. Geen hooggroeiende vegetatie, wel groen, dus eerder van het vetplantjesras.
Een dubbele deur op de lange (west) kant.
Compostbakken aan de korte (noord) kant. Toch op een klein afstandje, we willen niet dat de muur van het tuinhuis mee composteert.
Een raam op de korte (zuid) kant.Voor dat raam (aan de binnenkant ) : plaats voor een tafel, om zaailingskes op te zetten, om een plateau glazen en hapjes kwijt te kunnen, om te zitten vogeltjes beloeren, om een moestuinplanneke op te leggen, om als hangplek te dienen, enfin, iets stevigs dus. Misschien wel muur-tot-muur, eerder een soort rek, of zeer brede vensterbank.Vóór dat raam (aan de buitenkant) : een stukje zonneterras, zoals hier. Waar we kunnen “chillen” (meest populaire woord bij de jeugd des huizes, ondanks naderende examens).
Wat we ook zeker moeten voorzien is een systeem om het tuingerief overzichtelijk op te bergen. Best ook iets wat niet te ingewikkeld is, want de kans dat alles dan weer op een hoopje gesmeten wordt is aanwezig. Jaja, wij kennen onze zwakheden…
Kruiwagen en grasmachine moeten er ook een onderkomen vinden, net als een reeks bloempotten, een koffer met zeilen en netten, een ton of bak met kippenvoer, en een aantal reserve dakpannen. Zo van het soort dat je niet kan wegdoen, stel dat er ooit toch één vervangen moet worden. En dat maal vijftig. Plus nog wat nokpannen. In de winter moeten de parasol en tuinstoelen daar ook binnen, en de wasmolen er liefst nog bij. Dat zal wel lukken, gezien dat alles nu ook in ons barakske van 2m op 1,5m past. Ik hoop alleen dat het wat minder in laagjes ligt, en dat het geen uur duurt alvorens ik bereik wat ik nodig heb. Je zal altijd zien dat wat je nodig hebt ergens vanonder-vanachter verzeilde. Of is dat alleen hier zo?
Verder wil ik aan de buitenkant ook een aantal insectenwoonsten voorzien, een beetje zoals hier, al hoeft het niet zo strak voor mij. Tegen de zuidmuur graag ook nog een leifruitboom, liefst abrikoos of perzik. Voor het terrasje een stuk border met geurende bloemen. Er mag er zelfs ééntje wat klimmen, en de haag in een lieflijke omarming wat fleuriger maken.
In het dak moeten een aantal oogvijzen zitten, zodat we gemakkelijk ons zonnezeil kunnen bevestigen.
Tijdens de aanleg van de tuin hadden we gelukkig een helder moment: terwijl we toch aan ’t spitten waren, hebben we ineens maar de electriciteitskabel doorgetrokken tot aan het tuinhuis-to-be. Nu kunnen we een aantal stopcontacten binnen en buiten voorzien. Altijd handiger dan kabel na kabel na haspel na kabel te moeten monteren.
Als er van de steenschotten nog wat overblijft, knutsel ik daar graag nog een bankje of tafeltje van, om op het zonneterrasje te zitten genieten.
Het skelet van het huis wordt gemaakt uit H-palen, in metalen houders op een toefje stabilisé. Tussen de palen worden dan de steenschotten geschoven, zodat de planken horizontaal liggen, en de metalen stukjes onzichtbaar zijn. De steenschotten zullen douglashout zijn, de palen waarschijnlijk azobe. De steenschotten voor de vloer moeten azobe zijn. Geen idee wat dat hier is met de grond, maar alles rot hier sneller door dan wij verwachten.

Zijn er nog dingen die we vergeten? Musts en don’ts? Laat maar weten.
Ik sta in elk geval te popelen om er aan te beginnen!