Tagarchief: stress

SSSSSJT!

Als driekwart van mijn kroost examens heeft, dan hou ik mij in stilte bezig.
Da’s de beste manier om ze toch een beetje achter hun boeken te houden: die zonen van mij, ze zijn nogal rap afgeleid… Alles wat beweegt hebben ze gezien, elk geluidje gehoord, en dan komen ze gegarandeerd vragen wat dat allemaal is.

Als zij studeren pruts ik een beetje, beneden aan mijn bureau. Om helemaal solidair te zijn met de jongens doe ik dat onder het mom van “eindwerk”. ’t Kind moet ne naam hebben, niewaar?

Receptjes zoeken voor crèmes en zalfkes, zin en (heel veel) onzin lezen over voetverzorging, Pinteresten en zelf al één en ander uitproberen. De bruisballen zijn een waar succesnummer, de eerste bestelling is al geleverd, en ook de achterbuurvrouw wil er wel. Als klein cadeautje zijn ze inderdaad leuk. Ik moet dringend mijn voorraad citroenzuur aanvullen, anders zal er niet veel bruisends aan zijn!
Voor een jarig buurmeisje flanste ik een badkamerpakketje ineen, met lippenbalsem, badpralientjes, een berenbruisbal en een flesje gekleurd badzout. Lavendel- en mandarijntjesgeuren, heerlijk.

Ik hou van afgewerkt. Zeker als het zelfmaak is. Een mooi etiket, een herkenbaar logo, dat hoort er allemaal bij. Mijn Photoshop-skills zijn al lang niet meer wat ze ooit waren ( oh, vergeten gaat zoooo snel) maar ik amuseerde mij met een ontwerpje maken, en daarna aangepaste sjablonen voor verschillende formaten potten, flessen en lippenstifthulsjes.

sjabloontje
Tijdens de pauzes gaan we met z’n allen in overdrive: lachen-gieren-brullen voor de domste dingen. Snoepen. Te veel en te dikwijls eten. Daar doe ik dan ook lustig aan mee, ah ja. Deze middag proestte ik mijn koffie uit, tweede had weer eens een de entertainer uitgehangen. Dan is het hek helemaal van de dam, als moeder zo’n stomme stoten uithaalt.
Nog een favoriete bezigheid: luid meekwelen als er iemand piano speelt. Liefst zonder tekst, alleen la la of miep miep is genoeg. De decibels waren overvloedig aanwezig 🙂

Ik mailde ook met een Amerikaanse beroepsblogster om netjes te vragen of ik enkele van haar recepten mocht vertalen en hier op dit blogje zwieren. Intellectuele eigendom, dat pik je namelijk niet zomaar, vind ik. Ik kreeg antwoord van haar blogassistente/secretaresse, en mits enkele voorwaarden kan het. Wordt vervolgd.

Verder sprokkel ik beetje bij beetje een kerstmenu bij mekaar, en krijgt de tafeldecoratie (in mijn hoofd althans) vorm. In ’t echt ligt hier voorlopig gewoon nog een hele hoop knutselgerief te lachen naar mij.

De discussie echte kerstboom versus alternatief zelfmaakdink is nog niet echt begonnen, maar ik verwacht ze nog wel. Tenslotte hebben we nog een hele week hé…
Een kerststalleke maken, is ook iets dat hier al héél lang op het programma staat. Met een zeer inspirerend voorbeeld moet het er dit jaar echt wel eens van komen.

kersfiguren in fimoklei
De figuurtjes maakte ik in mijn jonge jaren zelf, in fimoklei, en ze gaan nog altijd mee. Jozef is een paar haren kwijt, Maria krijgt ouderdomsvlekken in haar gezicht, en ze kunnen allemaal een douche gebruiken, als ik dat stof zo zie. De os en de ezel, daar had ik toen geen zin meer in, en die zijn er tot op heden niet bij geraakt. Wie weet…fimo heb ik nog, en ik moet mij nog een paar dagen amuseren met niet-luidruchtige dingen.

De zaadjesbak moet opgeruimd worden, en een hele hoop nieuwe variëteiten mogen er mee in. Zadenruilen blijft plezant!
Hier zijn ondertussen veel envelopjes gearriveerd, en er zit zelfs een tomaat bij met mijn naam. Hoe cool is da! Danku Eddy!
Alles wat ik zelf niet kwijt was nam ik mee naar ’t herboristenklasje, en ik bracht niks meer mee terug naar huis. Ook nog wat gedroogde plantjes voor een paar klasgenoten die nog moeten een herbarium ineenflansen werden zeer geappreciëerd. ’t Mijne is terug. Yes, met zeer behoorlijk resultaat. Stel dat ik er dit jaar niet doorgeraak, dan heb ik daar alvast een vrijstelling te pakken. De foto van de voorzijde hadden jullie nog te goed.

voorblad herbarium
Oudste heeft nog geen examens, en die deed  weer van poetshulp. In de voormiddag, als de broers zwoegden op hun examens, werd in de omgeving van de kamers alles gestofzuigd en proper gemaakt, toen ze thuis waren bleef de lawaaimachine beneden.
Hij leert rap: we deden bijna het dubbele van de eerste keer, en staken er een paar “extra’s” tussen.

Oh ja, als mijn boys gedaan hebben, dan heb ik examen. Benieuwd of ze hun muziek dan ook laten af staan…

 

Oef…we zijn vijf weken verder

Vijf weken verder dan toen, en ondertussen zijn de adrenalinewaarden weer normaal te noemen.

Mijn dag van gisteren:
Viesgezind wakker, want vreselijk slecht geslapen. Een snurker en echinacea belaagden mij, de ene mijn trommelvliezen en gemoed, en de ander mijn dromen.

Lichte vorm van ergernis toen man des huizes aangaf dat hij dringend moest vertrekken ipv eerst de paar planten die zich van seizoen aan het vergissen zijn en  een wortelkluit van Echinacea uit te graven. Mijn didactisch materiaal moest er zo fris mogelijk bijstaan, dus in deze was er sprake van verantwoord uitstelgedrag. Man had dat na een bliksemende oogopslag begrepen. In kostuumbroek met werkschoenen in de regen in de tuin: eigenlijk om te lachen.
rozet echinacea(Ja ik kan dat eigenlijk ook zelf. Maar soms profiteer ik schaamteloos van het feit dat hij thuis is. Altijd wat meer in tijden dat ik het gevoel heb dat ze op zijn werk ook het onderste uit de kan willen)

Vers uitgegraven bijna bloeiende Echinaceabloem knakt. Gelukkig had de orchidee in de keuken er geen probleem mee dat ik haar stokje even leende. Miss Purpurea kon weer staan.
Miss purpurea

Drie liter water voor thee (met proevertjes scoor je!) zo lang uit het oog verloren dat er veel te veel uitgekookt was. Een tweede brouwsel moest. Je kan niet de helft van de klas laten proeven en tegen de rest zeggen dat er niks meer is, ah nee.
Echinacea ijsthee

Timing: compleet naar de knoppen.
Maagdarmklachten: oh ja, juist gelijk vroeger. Stress dus.

Timing van de man: ook compleet naar de knoppen. File overal, en die keer dat ik vroeger weg moet komt hij veel te laat thuis. Mijn bloedjes van kinders (kletsnat van de regen, koud, natuurlijk juist dan ene die belt dat hij platte band heeft) moeten dus wat wachten op hun avondeten.
Warme chocomelk was er wel.
Stress +5

Een uur op voorhand vertrekken, met een auto vol materiaal, en na een kwartier stil staan. Meter per meter en minuut per minuut zien passeren. Aaaargh! Gent leek onbereikbaar gisterenavond.
Stress +10
didactisch materiaal

Berichtje van de collega: Ik ben er. Ga alles testen nu.
Stress -1

Aankomen, alles naar binnen zeulen en zien dat beamer en computer werken. Oef. Beetje lacherig doen, juist gelijk vroeger. Andere lotgenoten zien binnendruppelen, en zelfs compleet vergeten dat we drank meehadden om ons moed in te drinken op voorhand. Hartslag 120.

De eerste twee presentaties maar half horen, want wij zijn de derde.
Alles naar de voorste tafels verhuizen, laptop aansluiten, en…beamer dood. Weer levend, maar dan computer dood. Techniek en ik, dat gaat meestal goed, behalve als het moet.
Stress +honderdduusd

Klasgenoten die bijspringen, een geheugenstick in een andere laptop, en oef. Nu voor echt.

En toen was het ineens voorbij. Alles gezegd wat er te zeggen viel, en wat ik op dat moment niet vergat. Rondkijken en niemand zien, complimentjes gehad over de foto’s in de presentatie en de Echinacea-ijsthee, uitgegraven planten en zaden en wortelstekken uitgedeeld, en weer naar mijn eigen bankje. Luisteren naar de anderen, met de adrenaline nog zeer prominent aanwezig.
Stress 0

En thuis? Thuis een pintje. Op de goeie afloop. En frietjes, want ik had geen tijd gehad om te eten voor ik vertrok. Gevolg? Slecht geslapen natuurlijk. Weeral. En nu een beetje studeren, morgen hebben we ons eerste examen.

Stress? Ba nee. Als ik het niet moet uitleggen voor meer dan drie mensen tegelijk ben ik de kalmte zelve.