Tagarchief: tuin

De voorbije tijd, van N tot Z

Ik haal de zomer er natuurlijk niet echt mee terug, maar laat je even mee wegdromen, terug naar lichtere dagen, aan de hand van ’t tweede stuk van ons alfabet.

Negresses Vertes. Die kwamen gratis optreden op de Burg, in Brugge. Toen ik dat gehoord had, mocht iedereen zijn agenda aanpassen zodat we zouden kunnen gaan.
Nostalgie ten top! Ik zag dit allegaartje van Parijzenaars ooit op Sfinks, in de gietende regen de wei in vuur en vlam zetten. Later nog een keer in De Vooruit. Wel, laat ik u zeggen: ze kunnen het nog steeds. Eeuwige dankbaarheid voor mijnen oudsten, die mij kwam halen toen hij een pintje ging bestellen en zei: “Moeder, gij staat hier niet goed, kom, mee naar vanvoor!” Ik liet man en vrienden voor wat ze waren, en stond tussen “mijn” jeugd, vlak voor ’t podium, mee te kwelen gelijk 29 jaar geleden op Sfinks. Verschil: kasseitjes in plaats van gras, zalig zomerweer in plaats van regen, en de zanger van toen, die is er ook al lang niet meer bij. Maar man, wat heb ik genoten!

Opnieuw en anders, een hobby met een prettig gestoord kantje. Sommige dingen verdienen het echt niet om harteloos afgedankt te worden. Daar zijn tweede levens voor te verzinnen.
Een gegalvaniseerde steriliseerketel die alleen maar warmgestookt kan worden op een groot scoutsgasvuur werd bloempot. Het deksel en binnenwerk werden omgetoverd tot vogelvoederplank (en alle zonnebloemzaden, die nooit vanzeleven een zonnebloem willen worden hier, liggen mij daar nu in mijn gezicht uit te lachen en te kiemen).
Een pastamachine, één keer gebruikt omdat dat veel te veel gedoe is en omdat er ondertussen andere types zijn die in de afwasmachine mogen, is nu een drukpers. Later meer daarover.
Blokjes hout werden basis voor stempels, een krukje staat te wachten op een likje verf en kan dan bijzettafeltje worden.
Ook een aantal schuiven die echt niet bij onze slaapkamer passen werden gedemonteerd, in de kast kwamen wat extra plankjes, maar de schuifjes worden zeker gebruikt om een soort van gereedschapskarretje met werkvlak van te maken. Voor mij, in de serre, of voor mijne meneer, dat zien we nog wel.

IMG_20191007_120553
Pastoor. Ik ga al lang niet meer naar de mis, maar de pastoor die hier nu rondloopt, da’s een mens om te koesteren. Overal zie je hem, overal is hij bij betrokken, hij feest graag, hij kent zijn schaapjes, zelfs als die niet naar de stal komen. Heel de zomer liet hij café houden in zijn tuin, hij klom op een hoogtewerker om reuzen te dopen, loopt op de markt rond en kijkt genietend rond als “zijn” parochies het leven mooi maken. Met zijn sappige accent vertelt hij over dingen, met een twinkel in zijn ogen. Ene die beseft dat hij als mens tussen de mensen mag staan, en die daar enorm om gewaardeerd wordt.

DSC_9632

Onze deken, met meter en peter van de reuzen.

Quarantaine voor een zak kleding en alles wat van oudste zijn kamer kwam. Hij had beestjes meegebracht uit een tijdelijk bed, en na wat opzoekwerk bleken dat bedwantsen te zijn. Volgens meerdere bronnen niet zelf uit te roeien, maar proefondervindelijk hebben wij vastgesteld dat het wel degelijk lukt. Klotejobke, dat wel, maar het is gelukt.
En de 400 euro per kamer die sommige firma’s vragen  zijn in onze portemonnee blijven zitten. Oef.

Ronde Van Vlaanderen, dat is nogal iets heilig voor de mannen in de familie hier. Ik heb hoegenaamd niks met koers, en zeker niet als die twee commentatoren van de VRT dan ook nog een hele namiddag hun gelul op mijn oren loslaten. Als mijn bende echter actief wil zijn, en overmoedig een fietstochtje uitstippelt waar zowat alle hellingen in die regio beklommen moeten worden, dan sta ik te supporteren op d’eerste rij! Ik verzorgde de catering, en toen ze thuiskwamen mochten ze met de voetjes in een voetbadje onder tafel aan de aperitief.
De verhalen over klikpedalen, gehuurde koersfietsen en steile hellingen met witte camionetten vulden de avond.

IMG-20190808-WA0003
Stoomreiniger, mijn (en vooral manlief zijn) compaan in de strijd tegen de bedwantsen. Gekocht met ecocheques en twee jaar garantie. Betere investering dan die bestrijdingsfirma zonder garanties! Ondertussen gebruik ik het ding gewoon om te poetsen, en ik ben er blij mee. Met twee liter water is onze benedenverdieping proper, geen gedoe met emmers en dweilen, en na het kuisen zwier ik gewoon het doekje in de was.

Tuba. Ow, mis! Zeg niet zomaar tuba tegen een eufonium! Al zal het oudste worst wezen, zijn instrument lag bijna drie maanden in de koffer… Jammer, en eigenlijk not done voor een beroeps in wording, maar hij vindt vakantie vakantie. En daar hoort geen enkel “moetje” bij, alleen “magjes”. De pistons zaten vast, en zijn docent zal er ook wel het zijne van gedacht hebben, maar ’t academiejaar is begonnen, en de muzieknoten vliegen hier weer door de lucht. As we speak: een duet en veel gefikfak van hem en zijn vriendin. Hij euphionium, zij klarinet. Wij publiek, niet te opvallend. Soms zijn de dingen zo mooi in hun eenvoudige speelsheid.

Uitstelgedrag, het lijkt wel my middle name. Deadlines die ik al van kilometers ver zie aankomen, en toch is mijn tijd altijd ineens weg. Een kruimeldief die raar doet, raar blijft doen, en nét voor de garantie vervalt is het toch gelukt om eens te bellen naar de klantendienst. Ondertussen is het filmpje dat ze zouden doorsturen over grondig onderhoud der filters nog altijd niet gearriveerd (maar zijn die filters wel proper), en de batterij die we zouden krijgen had een onvolledig adres, weten we dankzij track and trace. Voorts kus ik ook mijn twee pollekes dat mijn harde schijf niet gecrasht is zoals mogelijk was volgens Apple, en dat ik na een update en een back-up anderhalf jaar na die waarschuwingsmail gewoon weer kan voortdoen met dit computertje hier.

Velt, de Vereniging voor ecologisch leven en tuinieren heeft er een actieve kern bij. Met vier vrouwen namen we wat initiatief om onder afdeling Wichelen in onze gemeente Wetteren wat meer activiteiten te organiseren. We zorgden alvast voor een kraampje op “Montmartre”, een creatievelingenmarkt op het plein voor ons gemeentehuis. Wij zijn superenthousiast, maar we weten niet echt goed of het bij de moederafdeling ook zo is. Loslaten is niet voor alle bestuursleden even gemakkelijk.

IMG-20190922-WA0021

Water in de zomer, voor mij onmisbaar. Iets om in te zwemmen, eens naar de zee, wandelen langs beekjes of riviertjes: heerlijk. Onze buren weten dat ook, we mochten a volonté profiteren van hun zwembad.
Onze tuin kwam er behoorlijk uit, ondanks de droogte. Met de regentonnen konden we het wel redden om de groententuin van water te voorzien. Ons “gras” bleef vrij groen, omdat dat meer is dan sprietjes. De regenput die aangesloten is op wc’s, wasmachine en een buitenkraantje stond meerdere keren leeg. De waterfactuur zal weer behoorlijk zijn.

Xander, mijn petekindje, groeit als kool. Hij zit al in ’t eerste leerjaar, my God, wat gaat dat rap!

Youtube. Oh boy, wat staan daar veel onnozelheden op. Zo van die onnozelheid die mijn boys dan oppikken, en dan hebben ze maar een half woord nodig om heel de scène na te spelen. Helemaal met juiste tongval en stomme koppen trekken en al. De naam Eric? Sorry, maar daar kom je hier beter niet mee binnen. Blikken naar mekaar, en een proestsalvo er bovenop. Net als Hans Teeuwen. Een half woord, en ze spelen met z’n allen heel de conference na. Groffe humor, maar dat mag ook wel eens.

Zwin. We waren er ooit met onze jongens, toen ze nog heel jong waren, maar noch manlief, noch ikzelf herinneren ons daar veel van. Op een mooie septemberzondag gingen we nog eens naar daar, en boekten een gegidste toer. Echt de moeite, zo mooi dat het daar geworden is! We zagen er boomkikkertjes tussen de braamstruiken, wandelden over de Zwinvlakte, proefden van de plantjes die daar groeien en wandelden nadien nog door de branding in Knokke. We namen ons voor om nog eens terug te gaan. Da’s bij deze al geregeld, op onze jaarlijkse familiewandeling gaan we hopelijk veel wintergasten spotten op de plassen en aan de voedertafels.

Zo, jullie zijn weer helemaal mee. Ik beloof niks, maar ik wil hier eigenlijk op mijn virtueel erf weer wat meer komen spelen. En op andere erven ook weer meer op bezoek gaan ;).

 

Villa Kakelbont 2.0

Het kippenhok had wat aandacht nodig. Eerder een remake eigenlijk, want ons zelfgemaakte decoratieve onderkomen in een gerecupereerde betonnen buis zag er eigenlijk alles behalve warm en knus uit.

DSC_8476
DSC_8477

DSC_8480
Een achterdeur die toegehouden wordt door een borstelsteel, tochtkieren tussen buis en huis, vochtig dak en vochtige zijwand door insijpeling en condens, hout dat ideaal is om bloedluis te huisvesten, de bodem van de legbak die ook altijd vochtig schijnt… een kiek zou van minder in legstaking gaan. Huisjesmelkerij of leegstand laten verkrotten, daar doen we hier niet aan.

In de zoektocht naar een nieuw onderkomen waren een paar dingen belangrijk.
* Op dit moment hebben we geen tijd en onvoldoende restmaterialen om een goedkoop en duurzaam nieuw hok zelf te maken.
* Prijs-levensduur-onderhoudsgemak. Kippen kakken, en behoorlijk veel ook. Shame on us, maar met dat vorige hok kwamen de bergjes soms even hoog als hun slaapstokken. Echt comfortabel kan dat niet geweest zijn voor die beestjes.
* Deze keer liever kunststof dan hout. Bloedluizen zijn er elk jaar hier, en van een kunststof behuizing waarschijnlijk makkelijker af te spoelen dan uit een houten hok.

Google is in zo’n gevallen mijn beste vriend. Een houten kippenhok aanschaffen is – gezien de verwachte levensduur hier – een dure optie.
Na wat zoeken kwam ik bij dit terecht. De naam van die site alleen al… Lollige dingen te zien daar, bij het filmpje over de automatische deur dacht ik “waar halen ze het…”

De Eglu-go werd besteld, betaald, en een kleine week later kon ik het hok ineenpuzzelen. Nu ja, puzzelen is veel gezegd. Duidelijk boekje, alle vijsjes meegeleverd, 10 minuutjes werk.

Het was de voorbije dagen koud, maar droog. Ideaal excuus om binnenhuisklussen uit te stellen, en met warme kleren aan wat buitenwerk te doen. Tesamen met mijn catchoe bottekes pakte ik ook wat schroevendraaiers mee, en begon het oude hok te demonteren.
Haha! Vijzen die al meer dan drie jaar in buitenconstructies zitten laten zich niet zomaar  uitdraaien. Een hamertje en een beiteltje brachten soelaas, samen met enkele welgemikte trappen van mijn rechtervoet.

Ik haalde de voor- en achterkant, slaapstokken, strooisel, kippenkak en twee verse eitjes uit de betonbuis, en veegde die proper met een stevige borstel. Daarna zwoegde ik om de bodemplaat los te krijgen. toen ik ze er eindelijk uit had liet ik ze van blijdschap pardoes op mijn voeten vallen. Ooit hadden de kippen onderburen, een mooi rond (verlaten) nestje verraadde dat.

DSC_8483
Man was weg, gewoon werkendag voor hem, dus geen teamwork à la “handjes en brains” vandaag. Ik vind mezelf niet handig genoeg om de cirkelzaag te hanteren in mijn eentje, dus improviseerde ik een beetje. Gezien ik niet veel tijd meer had voor het donker was maakte ik een soort basis met betonklinkers. Daarop legde ik wat planken en balkjes, keek of alles ongeveer waterpas lag en schoof het nieuwe hok op zijn plaats. Balkjes wat verder uit mekaar, hokje wat dieper in de buis, bodem er in, et voilà: ze kunnen op stok.

DSC_8484

DSC_8492
Ik appte wat fotootjes naar zonen en man, en zag dat het goed was.
Daarna vulde ik de legbak met wat strooisel, deponeerde er voor de zekerheid een kalkei in en wandelde naar de keuken. Tijd om eten te maken. Kinders met honger, dat kan niet zijn.

De volgende dag werd de constructie stevig gemaakt. Hok weer uit de buis, voorlopige steuntjes weg, en aan de slag. De kippen hadden ook al netjes in hun nieuwe legbak eitjes gedeponeerd.

DSC_8503
DSC_8504
Er was nog één hardhouten terrastegel over, ooit gekregen van iemand, en ondertussen al gebruikt voor vanalles-en-nog-wat. Degelijk, stevig hout, dat na al die jaren tuin nog geen krimp gaf.
Man zaagde de plank op maat, zodat ze netjes waterpas zichzelf vastklemt in de betonbuis.

DSC_8508
DSC_8507
De loopplank werd bevestigd (klinkt als een snel dingetje, maar er kwam wat meetwerk aan te pas) en terwijl man zich buiten bezighield zorgde ik alvast voor wat huiselijke gezelligheid voor na de klus.

We zaten daar met z’n tweetjes zo wat na te genieten, en te kijken naar de mezen die druk in de weer waren aan de voederhuisjes, toen er ineens iets uit de lucht viel. Ik had niet echt door wat het was, tot ik een grijsbruine vlek zag bewegen.

Moord! Op klaarlichte dag! Op bijzonder wrede wijze! Maar schoon, zo schoon om eens live te zien!
Gelukkig lag mijn fototoestel binnen handbereik. Van achter glas, stilletjes naderbij sluipend en een beetje met “den track” van de spanning leverde het deze plaatjes op.

DSC_8525

Een sperwer? of een havik? (een uitsnede om beter te kunnen beoordelen – welke kenner helpt?) verschalkte een turkse tortel, kneedde met zijn klauwen in het beestje en begon het na een tijdje te plukken. Ik zag het kopje van de duif nog een paar keer omhoog komen. Zo levend gepluimd en verscheurd worden, brrr!

DSC_8528
De show werd abrupt afgebroken toen de buurvrouw buiten kwam. De duif werd stevig in de klauwen genomen, en met een paar vleugelslagen was de roofvogel weg.

DSC_8531
Machtig om te zien.

Koffietje op, tuingereedschap weg, weer over tot de orde van de dag: hongerige kinders.

Ondertussen is het duidelijk: de kippen zitten veel knusser, het hok uitkuisen is dankzij de wegneembare achterwand en mestlade een fluitje van een cent, en de eitjes zijn veel properder dankzij een duidelijk herkenbaar legnest.
Voor wie het zich zou afvragen: nee, deze post is op geen enkele manier gesponsord.

 

 

Mooie dingen 2: onze tuin

dag na dag tuinbujoSchriftje twee, dat gaat over alles wat met onze tuin te maken heeft.

Planten, plannen, kosten, wat er wanneer gebeurde of zou moeten gebeuren, successen of complete mislukkingen in de moes- en siertuin, en nog zoveel dingen meer, het staat er ongeveer allemaal in.

Leuk om bij te mijmeren en weg te dromen als de dagen kort en donker zijn, en de regen meer zin doet hebben om binnen te prutsen dan om in kou en nattigheid te tuinieren.

Maar een tuin, da’s vooral leuk in ’t echt. In elk seizoen is er daar wel iets te beleven, en ik zou dat stukje uitbreiding van onze woonst verschrikkelijk slecht kunnen missen.
Het groeide mee met ons gezin en evolueerde door de jaren heen naar de gezellige plek die het nu is.

We kunnen er ons creatief ei kwijt. Villa Steenschot was een leuk project, waar we nog geen moment spijt van hebben. Binnenkort komt daar op vraag van een lezer nog eens een update over.
Het moet niet altijd zo groot zijn natuurlijk: een stel schommelpalen omtoveren tot een aardbeihoekje is al even plezant.

IMG-20180417-WA0000
Met de overschotten van de boomhut een houtopslagje maken ook. Of onze betonnen buizen, die al enkele jaren kippenhok zijn. (helaas nog steeds niet met de massa mos waarop ik hoopte, maar er is een begin…)

De moestuin is voor mij wat gaan lopen is voor de man. Tijd om de chaos in mijn hoofd wat te ordenen, of gewoon te vergeten, en helemaal tot rust te komen. Zalig.
Elk jaar opnieuw, beginnen met een schone lei.

IMG_20180217_163555IMG_20180218_160501

Er zijn “geheime” hoekjes, waar ik kan genieten zonder dat anderen mij weten zitten.
Sommige kleine kabouters vinden het zalig om – met wat assistentie – te blijven zoeken 🙂

dsc_7507.jpg
Er zijn bomen met een verhaal.
Er zijn wolken. Eerst een witroze, vlak bij het terras, nadien een helderwitte, een lage roze, een blauwe en dan weer roze en wit. Een grijsblauwe en een donkergroene. Binnenkort weer een andere witte. De kleuren volgen mekaar op, van in de winter tot laat in de herfst, altijd met andere blikvangers.

DSC_7510DSC_7516DSC_7517
DSC_7512DSC_7513
DSC_7514
DSC_7511
Er is ruimte. Om een tent te zetten, om te aperitieven, om volk mee te laten genieten van een barbecue.

aperitieven op het terrasje

Er is een aangename stilte. In de week meestal, wanneer alle buren gaan werken zijn. In het weekend vinden velen het – jammer genoeg – een must om “Radio Nietteharden” luid door de buitenboxen te laten schetteren. Liefst in alle omringende tuinen een andere. Ik heb genoeg aan het gekwetter van de vogels, of de wind die door de bomen ruist. Kakelende kippen en een spinnende poes ergens in mijn buurt vind ik ook dik in orde.
Er is een buurtweg die vlak naast onze tuin loopt, en die we niet afsloten. Grappig hoe sommige mensen daar heel onwennig op reageren, maar ook leuk dat je spontane gesprekken hebt met volslagen vreemden. Al een aantal keren leidde zoiets tot een rondleiding of een fotosafari in onze tuin. De trampoline die er nog steeds staat werd de laatste tijd ook al meer gebruikt door anderen dan door onze eigen zonen. Allemaal geen erg.
Er zijn beestjes. Of voormalige prinsen, wie zal het zeggen?

DSC_7525
Er zijn meer en meer onkruiden die gekoesterd worden, omdat ze zoveel goeie dingen kunnen doen voor mensen. Zelfs (een beetje) geel wordt hier tegenwoordig getolereerd, kundedageloven?

Soms zijn er wel eens wat arbeidsintensievere perioden, zoals na een familieweekend bijvoorbeeld… Opgeschoten sla, verdroogd plantgoed in de serre, onkruid dat feest houdt op de moestuinbedden. Een dagje doorwerken, en ’t is geregeld.
Moestuincompaan Sabien houdt mij ook altijd bij de les. Als ze mij een emmertje overschot van serrewit brengt, dan besef ik weer dat het tijd is om de ruiten te verven. Ik besefte dat al elk jaar, maar dit is de eerste keer dat ik dat doe. Benieuwd…

IMG_20180518_210731

Als zo’n dagje dan afgesloten kan worden in de avondzon, met zicht op ons paradijs,dan kan je toch alleen maar content zijn?

DSC_7518.JPG

 

 

Zonnige zondag

Voor het eerst sinds lange tijd geen dringende dingen die “moeten”.

Aan het gestommel wist ik dat de koffie en pistolékes al klaar stonden, en aan het verdere geluid ook dat man al in een iets actievere modus was dan ikzelf.
Er moet nog wat geplamuurd worden op de badkamer, en daar was hij bezig.

Jongste wilde per sé cupcakes bakken voor hij naar de scouts vertrok, en hij is de oven al zo goed gewoon dat ik hem met een gerust hart alleen in de keuken kan achterlaten. De chaos nadien nemen we er dan wel bij, zijn cakejes zien er heerlijk uit.
We mochten ze uit de oven halen, maar moeten wachten tot hij terug is om er eentje te proeven…

Wij gingen ondertussen naar buiten, om verder te doen waar we een paar weken geleden stopten omdat het te donker en te koud werd: onze boomhut slopen.

man op ladder, om boomhut verder te slopen
De jongens hebben er naar ons gevoel weinig in gespeeld, maar ze spreken dat allemaal tegen. Die hut was hun kamp, hun verstopplek, hun avonturenhuis, hun plekje om in de schaduw een ijsje te eten, heksensoep te maken of vuile mopjes te vertellen. Een mooie jeugdherinnering.

Kleine jongens worden groot, en dikke boomhutpalen rotten weg. Eigenlijk stond heel de constructie nog maar op één paal stevig in de grond, al de rest was tussen aarde en lucht volledig weggerot (merkten we bij afbraak).

Man des huizes heeft nogal veel vertrouwen in stabiliteit van ladders, en zijn acrobatische oefeningen op die werktuigen bezorgen mij dikwijls bijna een hartstilstand. Ik bombardeerde mezelf dan maar tot veiligheidscoördinator. Een beetje een sjiekere “handjes-en-brains” versie zeg maar.
Ik verzamelde gevallen dingen, zoals verroeste vijzen, hamer, sleutel, hout.
Terwijl man balanceerde op de ladder maakte ik een voorlopige stockageplek en liep met hout naar het terras.
Schoonbroer liet al weten dat hij nog wel wat speeltuigen wilde maken. Voor geitjes Blek en Bjoetie ligt een waar paradijs binnen de mogelijkheden.
Hij vroeg een catalogus van de beschikbare materialen, maar mogelijk zijn een paar fotootjes ook wel goed 😉

Het dak (doorzichtige golfplaat, archilelijk maar toendertijd noodzakelijk om kinders IN de bovenste verdieping van die hut te houden) werd verwijderd. De vloeren van de verdiepjes kostten ons iets meer moeite, en waren ook voor grote delen “plukkevort”. Voor zij die niet getrouwd zijn met een Westvlaming: rot. Door en door rot.
Gelukkig waren onze katten de enigen die de hut nog gebruikten, om zalig te liggen snoezen in de middagzon, meer gewicht zou nefast geweest zijn.

klein laddertje is nu voldoende
Verder braken we af van boven naar beneden, kon de grote ladder op een bepaald moment vervangen worden door een kleine, en groeide de stapel op het terras aan.
De hoek- en steunpalen, dat was een beetje link, want wanneer die nergens meer aan vasthingen konden ze gewoon omvallen.

resten Akebia quiniata
Einde van een tijdperk, begin van een nieuw stuk tuin. De Akebia quiniata zat al tot in de top van de Lijsterbes, en is nu heel haar steunconstructie kwijt. We snoeiden waar nodig voor de afbraak, en hopen dat het verplanten binnenkort lukt. De plant krijgt een hele heuse Villa die ze mag innemen.
Het perk onder en voor die Lijsterbes mag ingevuld worden. Niet simpel, want die boom wortelt heel breed, en heel oppervlakkig. Gazon wilde daar nooit groeien, alles was daar veel te droog. Ik denk dat ik eens een paar wandelingetjes ga doen om te kijken naar bosranden, en dan zien wat hier zou lukken.
Lekkere geurtjes, dat mag ook, we zitten daar vlakbij ons avondterrasje.
Suggesties?

hagel, na enkele minuten
Deze veiligheidschef leidde alles in goeie banen, en net toen we aan de allerlaatste restjes opkuis begonnen vonden de weergoden dat ze ons moesten verplichten tot wat zondagsrust.
Hagel en korrelsneeuw, nu al een dik half uur aan een stuk. Nu ja, alles is gesloopt, er kan niks meer omverwaaien of -vallen en de gereedschapsbakken staan binnen.
Vijzen uitdraaien en het hout op een mooie stapel leggen kan tussen de bedrijven door wel.

Op dit moment hoop ik dat die jongste van ons de weg naar huis snel vindt, want die cupcakes…amai, die staan hier te lachen naar mij!

heerlijke versgebakken cupcakes

 

BOEM!

Het geluid waarmee de deuren van de auto dichtgeknald werden zondagavond. De lege auto, welteverstaan. Na een rit van veel te lang terug uit dardennen (familieweekend, remember?) was het voor iedereen nog even van laatste loodjes en helpen uitladen. Onderweg was het ook hier en daar “boem” geweest, aan file geen gebrek…

Boem! Was ook het geluid waarmee ongeveer alles wat niet breekbaar was uit die auto op de livingvloer gesmakt werd. De koelkastdeur deed solidair mee, maar dat was een vergissing van één van de zonen. Het aperitiefje op het terras van Villa Steenschot smaakte, en we klonken op nog veel zo’n weekends.

In de tuin is het tijdens vier dagen afwezigheid ook lichtjes ontploft. We vertrokken woensdag, en dachten dat er wel één en ander zou veranderd zijn zondag, maar zo’n explosie van geuren en kleuren? Fantastisch. Het gazon is een bloemenweide waar voorbijgangers soms hoofdschuddend naar kijken. Tssss, zo slordig 😉

explosie van kleur en geur in de tuin

Wat stevig in de grond wortelt ziet er goed uit. Helaas vergaten we expliciete geef-water instructies te geven wat betreft zaailingskes, potplanten, en alles in de serre wat niet “tomaat” heet…Eéntje is gekortwiekt door slakken, en zijn groeipunt kwijt, de rest floreert.

Actie reanimatie is in volle gang, maar voor sommigen vrees ik dat het bladgroen voorgoed verdwenen is, en de sapstroom ophoudt waar de stengeltjes omplooiden.
Gelukkig eten we hier niet graag dagen aan een stuk kolen en aanverwanten, daar mochten er wel wat van sneuvelen. De Oostindische kers, andijvie, sla, Monarda, Citroenverbena en Hyssop staan op het plankje intensieve zorg. In tegenstelling tot familie kool wordt hier wel het onderste uit de kan gehaald om ze terug vitaal te krijgen. Dompelbadjes, vernevelingskes, liefdevolle monologen van mijn kant: ik hoop dat het helpt.

Altijd iets, als je van huis wil. Toch zou ik het direct opnieuw doen.

Het zalige zomerweer dat we hadden zorgde voor een fantastisch weekend. Fietsen op Ravelroutes – sommigen met gewone fietsen, anderen met E-bikes en zelfs een tandem –  was een absolute topper. We deden het dit jaar voor het eerst, maar ik denk dat dat bij de activiteiten een blijvertje wordt.

e-bikes

fun op de tandem

en nog tandempret

spiegel-groeps-selfie

Kajak moet er bij. Zonder kajak is ’t geen echt Ardennenweekend geweest. Deze keer peddelden we tussen La Roche en Hampteau, aan een gezapig vlot tempo, het debiet van de Ourthe was hoger dan we ooit hadden. Geen enkele keer moesten we uitstappen om boten vlot te trekken, des te meer om familieleden weer op het droge te helpen. Boomstronken na barrages kunnen zeer verraderlijk zijn 😀 . Voor sommigen is zelfs een klein takje genoeg om volledig om te keren, anderen springen bijna uit hun boot als er een vis mee wil varen. Man des huizes en zijn zus schepten op de laatste stuw zoveel water dat ze met een volle boot ter plaatse bleven liggen.

een deel van de Vano-vloot
We zijn altijd blij dat de niet-sportenden picnic willen voorzien. Geen drijfnatte boterhammen, we mogen onze bestelling doorgeven en even later komt het gevraagde er aan. Een drankje, een appeltje, aperitieftomaatjes: onze cateringploeg kent de finesses.

versgesmeerde boterhammen op de picnic

lekkere boterhammetjes

De rit terug in het busje van de verhuurder was ook het echte safari-gevoel: met veel meer dan mag opeengepropt in de camionette, rammel-rammel terug naar de startplaats.

Er was ook nog barbecue, aperitief, een wandeling,

waterballet op bottinen tijdens de wandeling

we komen aan onze stappen, beker verdiend

een mountainbikedag, een meer, een biljart, een sauna,  kaarsjes op tafel,

kaarsjes op tafel

emmers water die zomaar opeens over rokende hoofden geplensd werden, vlindertjes, nog aperitief, het lekkerste stoofvlees met frietjes ooit, een enthousiaste bende neven en nichten (jonge honden kunnen er wat van leren!) en bijna geen overschotjes om weer mee naar huis te zeulen.

Tussendoor reed man des huizes met een (geleende-dankjewel!) moto toertjes met iedereen die wilde. Op de foto hieronder samen met zijn broer, zelf ook motard, die wel eens wilde voelen hoe het achterop is.

broers op de moto

De laatste dag is altijd een beetje hectisch. Iedereen wil opruimen, er moet nog gegeten worden (en dus ook nog een keer afgewassen), het was moederdag en we hadden twee jarigen te vieren. Ik was er van overtuigd dat mijn boys het vergeten waren, maar toen ik na een wandelingetje om de drukdoenerij even te ontlopen en om wat kruiden te plukken voor mijn herbarium terugkwam, stonden ze daar te blinken met hun cadeautje, en een grijns tot achter hun oren: “Ge dacht da we ’t vergeten waren eh!?” Direct zonnebril voor mijn ogen, dat spreekt! Vanaf nu heb ik weer een schoon Woody-pyjamaatje om in te slapen, smaak hebben ze wel!

Als ik door de foto’s scroll zit ik hier even breed te glimlachen. Zoveel plezier, zoveel mooie momenten.

Een lang weekend met een gouden randje, dat is wel zeker.

 

Een update

Een maand geleden werd oudste zoon behandeld met laser voor zijn rookverslaving.

Een vraaggesprekje gisteren leerde mij dat het goed gaat. Al kan ik dat dagelijks zien en ruiken ook natuurlijk.

-En, lukt het nog?
-Ja natuurlijk.
-Zijn er grote verschilen met de keren dat je zonder hulp probeerde te stoppen?
-Ja. Ik ben minder “opgefokt”, kan gewoon in rokend gezelschap staan babbelen zonder zin te hebben in een sigaret, ben minder humeurig en kan zelfs na een paar pintjes op een feestje blijven nee zeggen.
-Heb je de eerste week veel afkickverschijnselen gehad? 
-Nee. Zelfs amper een vuil hoestje.
-Zijn er valkuilen waar je bewust van wegblijft? Situaties die in je hoofd gelinkt worden met sigaretten?
-Er zijn uiteraard zo’n situaties, maar ik kan ze niet ontlopen. In mijn klas rookt bijna iedereen, en ik ga niet elke pauze alleen staan hoor! Koffie, dat is geminderd. In plaats van een thermos mee naar school te nemen drink ik nu ’s morgens een tas, en de rest van de dag water.
-Zou je deze methode om te stoppen aan anderen aanraden?
-Ja, helemaal. Als ze iets willen weten moeten ze ’t maar vragen. Alleen maar positief.
-Heb je nu al veel bespaard dankzij dat stoppen? 
-Euh…(neemt er een rekenmachine bij en zit wat te tokkelen). Stel dat ik deze maand alles gerold had: 27 euro. Stel dat ik allemaal gewone sigaretten gerookt had: 87 euro. Laat ons een realistische schatting maken: 50 euro. Op gewone dagen rolde ik, naar fuiven en feestjes nam ik een pakje sigaretten mee (Dat betekent dat na drie maanden de kosten van de behandeling “terugverdiend” zijn)
-Voel je fysieke veranderingen?
-Ik ruik en proef weer beter, en heb de indruk dat de conditie ook weer in stijgende lijn gaat.
-En word je nu ook frisser wakker?
-Moeder! Wa voor een belachelijke vraag is da! Fris wakker worden, da kan ni!

Voila, en toen was ’t gedaan met vraaggesprek. Volgende maand opnieuw.
Zoon twee vindt het nog steeds stoer om te staan dampen en stinken, en zijn vingers te zien vergelen. En die heeft wél een smerig hoestje…

Verdere updates?

Ja, we doen nog steeds mee met dagen zonder vlees. We putten al eens uit ons recepten-archief, dus niet alle dagen iets nieuws. Ik post nog wel eens wat foto’s en recepten als ik van de buren mijn SD-kaart terugkrijg. Tussen de bedrijven door maakte ik wat foto’s van hun oudste zoontje, voor communieprentjes.

De bookchallenge ligt even een beetje stil. Dringend eens naar de bib gaan om vers leesvoer, en dringend eens werk maken van een verslagje over wat er gelezen werd.

Ook tuin en moestuin vragen aandacht, maar die geef ik ze graag. Alles liever dan binnen stof afdoen of dweilen.

Er werd min of meer een datum afgesproken om de resterende ruiten in de serre van schoonbroer en schoonzus te gaan placeren. Ah ja, de tomatjes moeten dit jaar van eigen kweek kunnen hé. Als bedanking voor het al gedane werk, en wat nog volgt, werden we getrakteerd op een etentje gisterenavond. Schoonbroer huurde daarvoor zelfs een heel restaurant af! (of die mensen draaiden zwaar verlies gisteren, dat kan ook. Lekker eten, gezellig etablissement, maar op een vrijdagavond als enige klanten aan tafel zitten, dat doet vreemd aan)

Vorige week was ook skiweek voor broer en schoonzus, en dan komt er hier traditiegetrouw een kleine kabouter logeren.

fietsende tuinkabouter
Zo een blond krullebolletje, dat over een gigantische woordenschat beschikt en iedereen hier in huis moeiteloos om zijn vinger wist te draaien. Poezen, kippen, een grote tuin, met veel volk aan tafel: het ventje keek zijn ogen uit. Zijn knuffel werd met veel overgave verzorgd. ’t Is een goeie slaper, die net als zijn neven niet echt graag opstaat. Serieus, hoeveel twee-en-half-jarigen draaien zich nog eens lekker om in hun slaapzakje als je denkt dat ze wakker zijn? Petekindje deed dat met de woorden “nee mete eidi, nog een beetje slapen!”. Duizend hartjes voor zo’n kind!

Herboristenopleiding: blijft de max. Even meegeven dat je bij kruidenbereidingen dezelfde vieze vetvlekken op je kleren kan maken als op een gewone dag in je eigen keuken. Wasmachine to the rescue!

Nu komt Pasen stilaan dichterbij, en dankzij een reactie op het logje van vorig jaar weet ik dat ik dringend in actie moet schieten. Anders zal er niet veel zen aan zijn…
De gasten weten dat ze mogen komen, de klokken weten dat ze langs mogen vliegen en dankzij Madam Menck heb ik ook al een decoratie-idee, maar daarmee is voorlopig alles gezegd. Werk aan de winkel dus.

 

 

’t Zonneke schijnt, de madammekes komen buiten

Een uitspraak van “onze” pastoor Pol zaliger. Hij bedoelde daarmee dat het plein naast zijn pastorij dan veel vroeger en langer gevuld was met moeders die hun kroost kwamen ophalen. Wanneer Pol tijd had, kletste hij mee, hij moest niet onderdoen. Als ’t zonneke schijnt werd/wordt er veel langer gebabbeld aan de schoolpoort. Een wetmatigheid gelijk een andere.

Ik hoor al een tijd niet meer bij de kroost-afhalende moeders, maar zo’n zonneke, dat trekt mij ook naar buiten.
Tuinwandelingetje, en een voorzichtig begin in de moestuin.

gele kornoelje
De Gele kornoelje staat nu op zijn mooist, veel vroeger dan vorige winter. De winterkamperfoelie is bijna uitgebloeid, vorig jaar nog plant van de maand in januari. Misschien komt er nog wel wat, maar waar die geurige bloempjes vorig jaar echt pas in januari bloeiden, staat de plant nu al van in november zijn best te doen.

Op heel wat takken en blaadjes zaten lieveheersbeestjes zich te warmen in het zonnetje.

knoflook
De look komt stevig door de aarde geprikt, bieslook en chinese bieslook staan ook weer enkele centimeters boven de grond.

narcissen

korenbloem
Narcissen en tulpen komen piepen en er staat zowaar een korenbloem bijna in bloei. De goudsbloemen van vorige week liggen er nu verfrommeld bij.

krokus

sneeuwklokje
Naar sneeuwklokjes en krokussen moest ik gisteren nog zoeken, vandaag zijn er vrolijke kleurige stipjes in het gazon.

De thermometer in de serre (met open deur) geeft 35° aan. Trui uit, mouwen omhoog en een beetje met aarde spelen dus.
Er werden radijzen en snijsla gezaaid in de serre, en een aantal soorten sla en erwtjes in zaaibakjes.

sla in zaaibakje

erwtjes voorgezaaid

Ik zaaide ook bietjes: lukt het niet, tant pis, maar door te proberen hebben we misschien wel extra vroeg die heerlijke chioggia-bietjes op ons bord. De enige die ik lekker vind, omdat ze niet zo’n uitgesproken grondsmaak hebben.
De winterpostelein zaaide zichzelf uit, en zorgt voor een groen tapijtje in de serre. Dit jaar strooi ik zeker ook wat zaden buiten, da’s een mooi en lekker bodembedekkertje dat op veel plaatsen mag opduiken.

Mme zegt dat worteltjes ook al kunnen, dat is iets voor morgen. Een paar diepe potten of emmers, en misschien lukt het dan dit jaar wel een keer om te oogsten. Wortelen, pastinaken, peterseliewortel, da’s blijkbaar een hele kunst. Dat lukt hier amper, en dat éne jaar dat de oogst goed had kunnen zijn waren de woelmuizen mij voor. De bloempot waar jongste vorig jaar in zaaide leverde wel wat op: voor ieder gezinslid twee superlekkere worteltjes, zeer traag te degusteren want klein maar fijn 😉
Ook voor morgen: prei, poging elfhonderdachtendertig.

preiplantjes van vorig jaar

Mijn plantpreitjes van vorig jaar staan liggen hier nog steeds in een p9 potje. Een jaartje later dan voorzien in de moestuin, dat kan geen kwaad zeker? Misschien schieten er wel wat in bloei, maar dan kunnen we weer van zadenoogst doen, da’s ook altijd meegenomen.

Vast voornemen van dit jaar: een beetje beter bijhouden wat hier zo allemaal gebeurt, lukt, mislukt, lekker is of net niet, en volgend jaar een houvast hebben om meer uit de serre te halen, vooral in voor- en najaar.  Proberen en experimenteren dus, we zien wel wat het geeft.

Liefste Velt-mensen, Wimmen of Madammen, wanneer komt dat serreboekje voor beginnende avonturiers er eigenlijk? Ik wil al mijn vraagjes opschrijven, mijn probeersels meedelen, mijn mislukkingen ook, dan hebt ge al een begin.
Gewoon, een klein handig wegwijzertje om elke maand mee naar mijn glazen kot te nemen? Toe?