Tagarchief: tuin

Mooie dingen 2: onze tuin

dag na dag tuinbujoSchriftje twee, dat gaat over alles wat met onze tuin te maken heeft.

Planten, plannen, kosten, wat er wanneer gebeurde of zou moeten gebeuren, successen of complete mislukkingen in de moes- en siertuin, en nog zoveel dingen meer, het staat er ongeveer allemaal in.

Leuk om bij te mijmeren en weg te dromen als de dagen kort en donker zijn, en de regen meer zin doet hebben om binnen te prutsen dan om in kou en nattigheid te tuinieren.

Maar een tuin, da’s vooral leuk in ’t echt. In elk seizoen is er daar wel iets te beleven, en ik zou dat stukje uitbreiding van onze woonst verschrikkelijk slecht kunnen missen.
Het groeide mee met ons gezin en evolueerde door de jaren heen naar de gezellige plek die het nu is.

We kunnen er ons creatief ei kwijt. Villa Steenschot was een leuk project, waar we nog geen moment spijt van hebben. Binnenkort komt daar op vraag van een lezer nog eens een update over.
Het moet niet altijd zo groot zijn natuurlijk: een stel schommelpalen omtoveren tot een aardbeihoekje is al even plezant.

IMG-20180417-WA0000
Met de overschotten van de boomhut een houtopslagje maken ook. Of onze betonnen buizen, die al enkele jaren kippenhok zijn. (helaas nog steeds niet met de massa mos waarop ik hoopte, maar er is een begin…)

De moestuin is voor mij wat gaan lopen is voor de man. Tijd om de chaos in mijn hoofd wat te ordenen, of gewoon te vergeten, en helemaal tot rust te komen. Zalig.
Elk jaar opnieuw, beginnen met een schone lei.

IMG_20180217_163555IMG_20180218_160501

Er zijn “geheime” hoekjes, waar ik kan genieten zonder dat anderen mij weten zitten.
Sommige kleine kabouters vinden het zalig om – met wat assistentie – te blijven zoeken ūüôā

dsc_7507.jpg
Er zijn bomen met een verhaal.
Er zijn wolken. Eerst een witroze, vlak bij het terras, nadien een helderwitte, een lage roze, een blauwe en dan weer roze en wit. Een grijsblauwe en een donkergroene. Binnenkort weer een andere witte. De kleuren volgen mekaar op, van in de winter tot laat in de herfst, altijd met andere blikvangers.

DSC_7510DSC_7516DSC_7517
DSC_7512DSC_7513
DSC_7514
DSC_7511
Er is ruimte. Om een tent te zetten, om te aperitieven, om volk mee te laten genieten van een barbecue.

aperitieven op het terrasje

Er is een aangename stilte. In de week meestal, wanneer alle buren gaan werken zijn. In het weekend vinden velen het – jammer genoeg – een must om “Radio Nietteharden” luid door de buitenboxen te laten schetteren. Liefst in alle omringende tuinen een andere.¬†Ik heb genoeg aan het gekwetter van de vogels, of de wind die door de bomen ruist. Kakelende kippen en een spinnende poes ergens in mijn buurt vind ik ook dik in orde.
Er is een buurtweg die vlak naast onze tuin loopt, en die we niet afsloten. Grappig hoe sommige mensen daar heel onwennig op reageren, maar ook leuk dat je spontane gesprekken hebt met volslagen vreemden. Al een aantal keren leidde zoiets tot een rondleiding of een fotosafari in onze tuin. De trampoline die er nog steeds staat werd de laatste tijd ook al meer gebruikt door anderen dan door onze eigen zonen. Allemaal geen erg.
Er zijn beestjes. Of voormalige prinsen, wie zal het zeggen?

DSC_7525
Er zijn meer en meer onkruiden die gekoesterd worden, omdat ze zoveel goeie dingen kunnen doen voor mensen. Zelfs (een beetje) geel wordt hier tegenwoordig getolereerd, kundedageloven?

Soms zijn er wel eens wat arbeidsintensievere perioden, zoals na een familieweekend bijvoorbeeld… Opgeschoten sla, verdroogd plantgoed in de serre, onkruid dat feest houdt op de moestuinbedden. Een dagje doorwerken, en ’t is geregeld.
Moestuincompaan Sabien houdt mij ook altijd bij de les. Als ze mij een emmertje overschot van serrewit brengt, dan besef ik weer dat het tijd is om de ruiten te verven. Ik besefte dat al elk jaar, maar dit is de eerste keer dat ik dat doe. Benieuwd…

IMG_20180518_210731

Als zo’n dagje dan afgesloten kan worden in de avondzon, met zicht op ons paradijs,dan kan je toch alleen maar content zijn?

DSC_7518.JPG

 

 

Advertenties

Zonnige zondag

Voor het eerst sinds lange tijd geen dringende dingen die “moeten”.

Aan het gestommel wist ik dat de koffie en pistolékes al klaar stonden, en aan het verdere geluid ook dat man al in een iets actievere modus was dan ikzelf.
Er moet nog wat geplamuurd worden op de badkamer, en daar was hij bezig.

Jongste wilde per sé cupcakes bakken voor hij naar de scouts vertrok, en hij is de oven al zo goed gewoon dat ik hem met een gerust hart alleen in de keuken kan achterlaten. De chaos nadien nemen we er dan wel bij, zijn cakejes zien er heerlijk uit.
We mochten ze uit de oven halen, maar moeten wachten tot hij terug is om er eentje te proeven…

Wij gingen ondertussen naar buiten, om verder te doen waar we een paar weken geleden stopten omdat het te donker en te koud werd: onze boomhut slopen.

man op ladder, om boomhut verder te slopen
De jongens hebben er naar ons gevoel weinig in gespeeld, maar ze spreken dat allemaal tegen. Die hut was hun kamp, hun verstopplek, hun avonturenhuis, hun plekje om in de schaduw een ijsje te eten, heksensoep te maken of vuile mopjes te vertellen. Een mooie jeugdherinnering.

Kleine jongens worden groot, en dikke boomhutpalen rotten weg. Eigenlijk stond heel de constructie nog maar op één paal stevig in de grond, al de rest was tussen aarde en lucht volledig weggerot (merkten we bij afbraak).

Man des huizes heeft nogal veel vertrouwen in stabiliteit van ladders, en zijn acrobatische oefeningen op die werktuigen bezorgen mij dikwijls bijna een hartstilstand. Ik bombardeerde mezelf dan maar tot veiligheidsco√∂rdinator. Een beetje een sjiekere “handjes-en-brains” versie zeg maar.
Ik verzamelde gevallen dingen, zoals verroeste vijzen, hamer, sleutel, hout.
Terwijl man balanceerde op de ladder maakte ik een voorlopige stockageplek en liep met hout naar het terras.
Schoonbroer liet al weten dat hij nog wel wat speeltuigen wilde maken. Voor geitjes Blek en Bjoetie ligt een waar paradijs binnen de mogelijkheden.
Hij vroeg een catalogus van de beschikbare materialen, maar mogelijk zijn een paar fotootjes ook wel goed ūüėČ

Het dak (doorzichtige golfplaat, archilelijk maar toendertijd noodzakelijk om kinders IN de bovenste verdieping van die hut te houden) werd verwijderd. De vloeren van de verdiepjes kostten ons iets meer moeite, en waren ook voor grote delen “plukkevort”. Voor zij die niet getrouwd zijn met een Westvlaming: rot. Door en door rot.
Gelukkig waren onze katten de enigen die de hut nog gebruikten, om zalig te liggen snoezen in de middagzon, meer gewicht zou nefast geweest zijn.

klein laddertje is nu voldoende
Verder braken we af van boven naar beneden, kon de grote ladder op een bepaald moment vervangen worden door een kleine, en groeide de stapel op het terras aan.
De hoek- en steunpalen, dat was een beetje link, want wanneer die nergens meer aan vasthingen konden ze gewoon omvallen.

resten Akebia quiniata
Einde van een tijdperk, begin van een nieuw stuk tuin. De Akebia quiniata zat al tot in de top van de Lijsterbes, en is nu heel haar steunconstructie kwijt. We snoeiden waar nodig voor de afbraak, en hopen dat het verplanten binnenkort lukt. De plant krijgt een hele heuse Villa die ze mag innemen.
Het perk onder en voor die Lijsterbes mag ingevuld worden. Niet simpel, want die boom wortelt heel breed, en heel oppervlakkig. Gazon wilde daar nooit groeien, alles was daar veel te droog. Ik denk dat ik eens een paar wandelingetjes ga doen om te kijken naar bosranden, en dan zien wat hier zou lukken.
Lekkere geurtjes, dat mag ook, we zitten daar vlakbij ons avondterrasje.
Suggesties?

hagel, na enkele minuten
Deze veiligheidschef leidde alles in goeie banen, en net toen we aan de allerlaatste restjes opkuis begonnen vonden de weergoden dat ze ons moesten verplichten tot wat zondagsrust.
Hagel en korrelsneeuw, nu al een dik half uur aan een stuk. Nu ja, alles is gesloopt, er kan niks meer omverwaaien of -vallen en de gereedschapsbakken staan binnen.
Vijzen uitdraaien en het hout op een mooie stapel leggen kan tussen de bedrijven door wel.

Op dit moment hoop ik dat die jongste van ons de weg naar huis snel vindt, want die cupcakes…amai, die staan hier te lachen naar mij!

heerlijke versgebakken cupcakes

 

BOEM!

Het geluid waarmee de deuren van de auto dichtgeknald werden zondagavond. De lege auto, welteverstaan. Na een rit van veel te lang terug uit dardennen (familieweekend, remember?) was het voor iedereen nog even van laatste loodjes en helpen uitladen. Onderweg was het ook hier en daar “boem” geweest, aan file geen gebrek…

Boem! Was ook het geluid waarmee ongeveer alles wat niet breekbaar was uit die auto op de livingvloer gesmakt werd. De koelkastdeur deed solidair mee, maar dat was een vergissing van √©√©n van de zonen. Het aperitiefje op het terras van Villa Steenschot smaakte, en we klonken op nog veel zo’n weekends.

In de tuin is het tijdens vier dagen afwezigheid ook lichtjes ontploft. We vertrokken woensdag, en dachten dat er wel √©√©n en ander zou veranderd zijn zondag, maar zo’n explosie van geuren en kleuren? Fantastisch. Het gazon is een bloemenweide waar voorbijgangers soms hoofdschuddend naar kijken. Tssss, zo slordig ūüėČ

explosie van kleur en geur in de tuin

Wat stevig in de grond wortelt¬†ziet er goed uit. Helaas vergaten we expliciete geef-water instructies te geven wat betreft zaailingskes, potplanten, en alles in de serre wat niet “tomaat” heet…E√©ntje is gekortwiekt door slakken, en zijn groeipunt kwijt, de rest floreert.

Actie reanimatie is in volle gang, maar voor sommigen vrees ik dat het bladgroen voorgoed verdwenen is, en de sapstroom ophoudt waar de stengeltjes omplooiden.
Gelukkig eten we hier niet graag dagen aan een stuk kolen en aanverwanten, daar mochten er wel wat van sneuvelen. De Oostindische kers, andijvie, sla, Monarda, Citroenverbena en Hyssop staan op het plankje intensieve zorg. In tegenstelling tot familie kool wordt hier wel het onderste uit de kan gehaald om ze terug vitaal te krijgen. Dompelbadjes, vernevelingskes, liefdevolle monologen van mijn kant: ik hoop dat het helpt.

Altijd iets, als je van huis wil. Toch zou ik het direct opnieuw doen.

Het zalige zomerweer dat we hadden zorgde voor een fantastisch weekend. Fietsen op Ravelroutes¬†–¬†sommigen met gewone fietsen, anderen met E-bikes en zelfs een tandem –¬† was een absolute topper. We deden het dit jaar voor het eerst, maar ik denk dat dat bij de activiteiten een blijvertje wordt.

e-bikes

fun op de tandem

en nog tandempret

spiegel-groeps-selfie

Kajak moet er bij. Zonder kajak is ’t geen echt Ardennenweekend geweest. Deze keer peddelden we tussen La Roche en Hampteau, aan een gezapig vlot tempo,¬†het debiet van de Ourthe was hoger dan we ooit hadden. Geen enkele keer moesten we uitstappen om boten vlot te trekken, des te meer om familieleden weer op het droge te helpen. Boomstronken na barrages kunnen zeer verraderlijk zijn ūüėÄ . Voor sommigen is zelfs een klein takje genoeg om volledig om te keren, anderen springen bijna uit hun boot als er een vis mee wil varen. Man des huizes en zijn zus schepten op de laatste stuw zoveel water dat ze met een volle boot ter plaatse bleven liggen.

een deel van de Vano-vloot
We zijn altijd blij dat de niet-sportenden picnic willen voorzien. Geen drijfnatte boterhammen, we mogen onze bestelling doorgeven en even later komt het gevraagde er aan. Een drankje, een appeltje, aperitieftomaatjes: onze cateringploeg kent de finesses.

versgesmeerde boterhammen op de picnic

lekkere boterhammetjes

De rit terug in het busje van de verhuurder was ook het echte safari-gevoel: met veel meer dan mag opeengepropt in de camionette, rammel-rammel terug naar de startplaats.

Er was ook nog barbecue, aperitief, een wandeling,

waterballet op bottinen tijdens de wandeling

we komen aan onze stappen, beker verdiend

een mountainbikedag, een meer, een biljart, een sauna,  kaarsjes op tafel,

kaarsjes op tafel

emmers water die zomaar opeens over rokende hoofden geplensd werden, vlindertjes, nog aperitief, het lekkerste stoofvlees met frietjes ooit, een enthousiaste bende neven en nichten (jonge honden kunnen er wat van leren!) en bijna geen overschotjes om weer mee naar huis te zeulen.

Tussendoor reed man des huizes met een (geleende-dankjewel!) moto toertjes met iedereen die wilde. Op de foto hieronder samen met zijn broer, zelf ook motard, die wel eens wilde voelen hoe het achterop is.

broers op de moto

De laatste dag is altijd een beetje hectisch. Iedereen wil opruimen, er moet nog gegeten worden (en dus ook nog een keer afgewassen), het was moederdag en we hadden twee jarigen te vieren. Ik was er van overtuigd dat mijn boys het vergeten waren, maar toen ik na een wandelingetje om de drukdoenerij even te ontlopen en om wat kruiden te plukken voor mijn herbarium terugkwam, stonden ze daar te blinken met hun cadeautje, en een grijns tot achter hun oren: “Ge dacht da we ’t vergeten waren eh!?” Direct¬†zonnebril voor mijn ogen, dat spreekt! Vanaf nu heb ik weer een schoon Woody-pyjamaatje om in te slapen, smaak hebben ze wel!

Als ik door de foto’s scroll zit ik hier even breed te glimlachen. Zoveel plezier, zoveel mooie momenten.

Een lang weekend met een gouden randje, dat is wel zeker.

 

Een update

Een maand geleden werd oudste zoon behandeld met laser voor zijn rookverslaving.

Een vraaggesprekje gisteren leerde mij dat het goed gaat. Al kan ik dat dagelijks zien en ruiken ook natuurlijk.

-En, lukt het nog?
-Ja natuurlijk.
-Zijn er grote verschilen met de keren dat je zonder hulp probeerde te stoppen?
-Ja. Ik ben minder “opgefokt”, kan gewoon in rokend gezelschap staan babbelen zonder zin te hebben in een sigaret, ben minder humeurig en kan zelfs na een paar pintjes op een feestje blijven nee zeggen.
-Heb je de eerste week veel afkickverschijnselen gehad? 
-Nee. Zelfs amper een vuil hoestje.
-Zijn er valkuilen waar je bewust van wegblijft? Situaties die in je hoofd gelinkt worden met sigaretten?
-Er zijn uiteraard zo’n situaties, maar ik kan ze niet ontlopen. In mijn klas rookt bijna iedereen, en ik ga niet elke pauze alleen staan hoor! Koffie, dat is geminderd. In plaats van een thermos mee naar school te nemen drink ik nu ’s morgens een tas, en de rest van de dag water.
-Zou je deze methode om te stoppen aan anderen aanraden?
-Ja, helemaal. Als ze iets willen weten moeten ze ’t maar vragen. Alleen maar positief.
-Heb je nu al veel bespaard dankzij dat stoppen? 
-Euh…(neemt er een rekenmachine bij en zit wat te tokkelen). Stel dat ik deze maand alles gerold had: 27 euro. Stel dat ik allemaal gewone sigaretten gerookt had: 87 euro. Laat ons een realistische schatting maken: 50 euro. Op gewone dagen rolde ik, naar fuiven en feestjes nam ik een pakje sigaretten mee (Dat betekent dat na drie maanden de kosten van de behandeling “terugverdiend” zijn)
-Voel je fysieke veranderingen?
-Ik ruik en proef weer beter, en heb de indruk dat de conditie ook weer in stijgende lijn gaat.
-En word je nu ook frisser wakker?
-Moeder! Wa voor een belachelijke vraag is da! Fris wakker worden, da kan ni!

Voila, en toen was ’t gedaan met vraaggesprek. Volgende maand opnieuw.
Zoon twee vindt het nog steeds stoer om te staan dampen en stinken, en zijn vingers te zien vergelen. En die heeft w√©l een smerig hoestje…

Verdere updates?

Ja, we doen nog steeds mee met dagen zonder vlees. We putten al eens uit ons recepten-archief, dus niet alle dagen iets nieuws. Ik post nog wel eens wat foto’s en recepten als ik van de buren mijn SD-kaart terugkrijg. Tussen de bedrijven door maakte ik wat foto’s van hun oudste zoontje, voor communieprentjes.

De bookchallenge ligt even een beetje stil. Dringend eens naar de bib gaan om vers leesvoer, en dringend eens werk maken van een verslagje over wat er gelezen werd.

Ook tuin en moestuin vragen aandacht, maar die geef ik ze graag. Alles liever dan binnen stof afdoen of dweilen.

Er werd min of meer een datum afgesproken om de resterende ruiten in de serre van schoonbroer en schoonzus te gaan placeren. Ah ja, de tomatjes moeten dit jaar van eigen kweek kunnen hé. Als bedanking voor het al gedane werk, en wat nog volgt, werden we getrakteerd op een etentje gisterenavond. Schoonbroer huurde daarvoor zelfs een heel restaurant af! (of die mensen draaiden zwaar verlies gisteren, dat kan ook. Lekker eten, gezellig etablissement, maar op een vrijdagavond als enige klanten aan tafel zitten, dat doet vreemd aan)

Vorige week was ook skiweek voor broer en schoonzus, en dan komt er hier traditiegetrouw een kleine kabouter logeren.

fietsende tuinkabouter
Zo een blond krullebolletje, dat over een gigantische woordenschat beschikt en iedereen hier in huis moeiteloos om zijn vinger wist te draaien. Poezen, kippen, een grote tuin, met veel volk aan tafel: het ventje keek zijn ogen uit. Zijn knuffel werd met veel overgave verzorgd. ’t Is een goeie slaper, die net als zijn neven niet echt graag opstaat. Serieus, hoeveel twee-en-half-jarigen draaien zich nog eens lekker om in hun slaapzakje als je denkt dat ze wakker zijn? Petekindje deed dat met de woorden “nee mete eidi, nog een beetje slapen!”. Duizend hartjes voor zo’n kind!

Herboristenopleiding: blijft de max. Even meegeven dat je bij kruidenbereidingen dezelfde vieze vetvlekken op je kleren kan maken als op een gewone dag in je eigen keuken. Wasmachine to the rescue!

Nu komt Pasen stilaan dichterbij, en dankzij een reactie op het logje van vorig jaar weet ik dat ik dringend in actie moet schieten. Anders zal er niet veel zen aan zijn…
De gasten weten dat ze mogen komen, de klokken weten dat ze langs mogen vliegen en dankzij Madam Menck heb ik ook al een decoratie-idee, maar daarmee is voorlopig alles gezegd. Werk aan de winkel dus.

 

 

’t Zonneke schijnt, de madammekes komen buiten

Een uitspraak van “onze” pastoor Pol zaliger. Hij bedoelde daarmee dat het plein naast zijn pastorij dan veel vroeger en langer gevuld was met moeders die hun kroost kwamen ophalen. Wanneer¬†Pol tijd had, kletste hij mee, hij moest niet onderdoen. Als ’t zonneke schijnt werd/wordt er veel langer gebabbeld aan de schoolpoort. Een wetmatigheid gelijk een andere.

Ik hoor al een tijd niet meer bij de kroost-afhalende moeders, maar zo’n zonneke, dat trekt mij ook naar buiten.
Tuinwandelingetje, en een voorzichtig begin in de moestuin.

gele kornoelje
De Gele kornoelje staat nu op zijn mooist, veel vroeger dan vorige winter. De winterkamperfoelie is bijna uitgebloeid, vorig jaar nog plant van de maand in januari. Misschien komt er nog wel wat, maar waar die geurige bloempjes vorig jaar echt pas in januari bloeiden, staat de plant nu al van in november zijn best te doen.

Op heel wat takken en blaadjes zaten lieveheersbeestjes zich te warmen in het zonnetje.

knoflook
De look komt stevig door de aarde geprikt, bieslook en chinese bieslook staan ook weer enkele centimeters boven de grond.

narcissen

korenbloem
Narcissen en tulpen komen piepen en er staat zowaar een korenbloem bijna in bloei. De goudsbloemen van vorige week liggen er nu verfrommeld bij.

krokus

sneeuwklokje
Naar sneeuwklokjes en krokussen moest ik gisteren nog zoeken, vandaag zijn er vrolijke kleurige stipjes in het gazon.

De thermometer in de serre (met open deur) geeft 35¬į aan. Trui uit, mouwen omhoog en een beetje met aarde spelen dus.
Er werden radijzen en snijsla gezaaid in de serre, en een aantal soorten sla en erwtjes in zaaibakjes.

sla in zaaibakje

erwtjes voorgezaaid

Ik zaaide ook bietjes: lukt het niet, tant pis, maar door te proberen hebben we misschien wel extra vroeg die heerlijke chioggia-bietjes op ons bord. De enige die ik lekker vind, omdat ze niet zo’n uitgesproken grondsmaak hebben.
De winterpostelein zaaide zichzelf uit, en zorgt voor een groen tapijtje in de serre. Dit jaar strooi ik zeker ook wat zaden buiten, da’s een mooi en lekker bodembedekkertje dat op veel plaatsen mag opduiken.

Mme zegt dat worteltjes ook al kunnen, dat is iets voor morgen. Een paar diepe potten of emmers, en misschien lukt het dan dit jaar wel een keer om te¬†oogsten. Wortelen, pastinaken, peterseliewortel, da’s blijkbaar een hele kunst. Dat lukt hier amper, en dat √©ne jaar dat de oogst goed had kunnen zijn waren de woelmuizen mij voor. De bloempot waar jongste vorig jaar in zaaide leverde wel wat op: voor ieder gezinslid twee superlekkere worteltjes, zeer traag te degusteren want klein maar fijn ūüėČ
Ook voor morgen: prei, poging elfhonderdachtendertig.

preiplantjes van vorig jaar

Mijn plantpreitjes van vorig jaar staan liggen¬†hier nog steeds in een p9 potje. Een jaartje later dan voorzien in de moestuin, dat kan geen kwaad zeker? Misschien schieten er wel wat in bloei, maar dan kunnen we weer van zadenoogst doen, da’s ook altijd meegenomen.

Vast voornemen van dit jaar: een beetje beter bijhouden wat hier zo allemaal gebeurt, lukt, mislukt, lekker is of net niet, en volgend jaar een houvast hebben om meer uit de serre te halen, vooral in voor- en najaar.  Proberen en experimenteren dus, we zien wel wat het geeft.

Liefste Velt-mensen, Wimmen of Madammen, wanneer komt dat serreboekje voor beginnende avonturiers er eigenlijk? Ik wil al mijn vraagjes opschrijven, mijn probeersels meedelen, mijn mislukkingen ook, dan hebt ge al een begin.
Gewoon, een klein handig wegwijzertje om elke maand mee naar mijn glazen kot te nemen? Toe?

 

 

Vergankelijk

Op werelddierendag deed ik zoals gewoonlijk een wandelingetje in de tuin. Beetje rammelend met wat graan in een potje, zodat de drie stuks pluimvee die vrolijk rondscharrelden pavlov-gewijs reageerden en op een spurtje tot bij mij kwamen. Eventjes verder nog, door ’t poortje, ja! Weer gevangen, hopelijk toch minstens tot morgenvroeg. Kiekens die in een boom slapen weten nogal rap waar ze er uit moeten vallen namelijk. Die ene tak die (voorlopig nog) over het hekje hangt vinden ze blindelings.

Die ochtend bedacht ik dat hun boomslaperij mogelijk in hun voordeel gespeeld heeft de voorbije dagen, want op terugweg naar mijn tasje koffie kwam ik deze mooie jongen tegen.

kopje dode wezel

Mijn parate zoogdierkennis is niet zo groot, dus moest ik even vriend Google raadplegen¬†om uit te maken welk beestje van de marterachtigen hier zo in ’t zonnetje lag. Een wezel. Roofdier dat zich voedt met woelmuizen, zo leerde mij de natuurpuntpagina. Aha, een bondgenoot in de strijd tegen dat gespuis! Jammer genoeg niet meer actief.

Ik weet niet hoe het beestje aan zijn einde gekomen is, maar deze keer denk ik niet dat onze katten er iets mee te maken hebben. Compleet intact, geen bijtwonden, echt een schoon beestje. De katten lieten hem (haar?) ook volledig links liggen, geen gespeel zoals met dode vogels of muizen wel eens gebeurt. Vergiftigd? Hartstilstand? Kweenie.

wezel

Exact één week later was er van heel zijn bestaan bijna geen spoor meer. Een fijn skeletje met scherpe tandjes, en ribbekes zonder vlees. De maden van vleesvliegen hebben feest gehouden, en nadien werden die maden zeer gesmaakt door de (weerom ontsnapte) zilverbrakels. Jaja, de natuur is heel proper op haar eigen!

skelet wezel

 

 

 

Ondertussen, na de vakantie

* zijn alle zonen weer thuis. Da’s efkes weer wennen, geloof mij. Iedereen zoekt terug zijn plekje, en na een kleine twee dagen lijkt dat weer allemaal in de plooi te vallen. Iedereen had een supervakantie, met meer of minder overnachtingen buitenshuis, meer of minder vrienden en vriendinnen in de nabijheid, meer of minder actief. Iedereen content, ik ook.

* was er een lente-gevoel. Dat zorgde voor veel activiteit in de tuin, en omgekeerd evenredig daaraan was de binnenactiviteit. O jee, wat een zootje! Weekendtassen, een valies, slaapzakken, restjes filmparty-op-zolder, een massa was, veel zand in huis: een bewolkt dagje mag, maar is wat mij betreft geen vereiste. Ik kan het nog wel eventjes aan ūüėČ

* is de tuin weer wat meer “af”: Een rozenboog, de boog voor de Wisteria, een klimrek voor de frambozen, compost in de moestuin, volle zaaibakjes, een serre die benut wordt zoals het hoort, erwtjes die boven piepen, aardbeien die netjes op twee ruggen geplant staan en kippen die vakkundig geweerd worden waar ze niet gewenst zijn. In de rest van de tuin mogen ze nog volop scharrelen en slakkeneitjes eten.

* staan de agenda’s nog altijd even vol. De zonen durven wel eens te vergeten dat er nog zoiets als “school” bestaat, en dat resulteert dan in stressy momenten tussen alle andere activiteiten door. Een spreekbeurt die eigenlijk al af moest zijn, componenten voor electronica die nog “√©cht, tegen morgen!” gekocht moeten worden in de winkel die binnen 20 minuten zijn deuren sluit, ochtenden waarbij de trap geteisterd wordt door pubervoeten die er niet kunnen aan doen dat het puberbrein vanalles vergeet in de rugzak te stoppen, brooddozen en turnzakken die er een hemels genoegen in scheppen om altijd onvindbaar te zijn…enfin, u kent dat misschien. Computers, gsms en muziek verstoppen zich nooit, da’s ook een puberwetmatigheid.

* zien we de buren weer wat meer: Een electriciteitspanne in de straat doet iedereen buiten komen, maar ook overschot aan plantgoed, het vermoeden van een barbecue, teveel ijstaart of een wit wijntje dat open is wordt hier broederlijk gedeeld en zusterlijk geconsumeerd. Horrorverhalen over lastige buren zijn de ver-van-mijn-bed show. Houden zo!

* leerden we weer wat bij op de gitaar. De vingertopjes worden het stilletjesaan gewoon, de variatie in akkoorden wordt wat groter, en de liedjes die we kunnen spelen al iets eigentijdser dan “Kumbaya”. Coldplay, hoe cool is da! In twee verschillende slagen dan nog wel. Ik word echt nog goed ūüôā

* kriebelt de zon nog steeds. Ondertussen kwamen hier al een paar smsjes binnen van de zonen: mag ik straks na school nog even…? ’t Is zo’n goed weer. Ah ja zeker, dan moet ik ook niet te vroeg richting keuken. Win-win.

* moet ik nu dringend iets anders doen dan achter mijn scherm zitten. Straks is heel de zonnige dag voorbij zonder dat het gras aan mijn voeten gekieteld heeft. Dàt zou ik nu oprecht zonde vinden.