Tagarchief: tuinaanleg

Dagen van arbeid

Het was al lang een doorn in het oog van mijn ouders: het stuk voor hun huis.
Jaren geleden legden mijn vader en de buurman samen hun opritten aan. Beide huizen kregen een tegelvlakte van silexdallen op een stevig zelfgegoten bed van beton.

DSC_9318
Waar de auto geparkeerd werd, lag ook bij alletwee de opritten een uitsparing, gevuld met kiezelstenen, voor als er olie zou lekken. Oprecht schoon – in die tijd toch waarschijnlijk.
Ik herinner mij dat er ooit paaltjes stonden, en een zwarte plastic ketting, die we steeds moesten open en toe doen om te beletten dat de ouders van de kindjes die de school over onze deur bezochten telkens zouden draaien – of erger nog, parkeren! – op ONS erf. Tja…

Vele jaren later lag de vlakte er gehavend bij. Gebarsten en losliggende stenen, ongewenste plantengroei waar ooit kiezels lagen, en een smal stukje border waar het groen welig tierde. Een bordertje waar ik echt verliefd op was/ben, zo veel vrolijkheid voor de deur dat ik altijd daar eerst even bij verwijl vóór ik mijn aankomst aankondig. Sneeuwklokjes, een verdwaalde krokus, campanula, een compleet verhoute lavendel, vogelmelk, en meiklokjes die uit de tuin van mijn grootouders geïmporteerd werden: allemaal present.

DSC_9320
Waar ik blij van word, breekt bij Moeke het angstzweet uit. Onkruid! Vuile blaadjes! Extra werk! Beesten! Eikebah!
Vake kan het niet meer onderhouden. Hij ziet nog amper, vergeet al eens wat er moet gebeuren, en heeft tegenwoordig altijd kou. Niet ideaal, als je wil tuinieren…

We zijn hier niet vies van een klusje, onze zoontjes zijn ondertussen potige kerels die graag de handen uit de mouwen steken, en neef M., petekind van de echtgenoot, werkt in de groensector.  Ideale combi om een paar paletten klinkers en een berg stabilisé om te toveren tot oprit.

20190503_093753
Er werden grondplannetjes getekend, de nodige aanvragen gedaan, container en kraantje gehuurd, geruzied door onze twee jongsten wie daar nu mee mocht rijden en manoeuvreren (verhaaltje van de twee honden en het been: pa eindigde achter de bedieningsknuppels), klinkers besteld die niet meer in voorraad waren (lieten ze ons de avond voor de grote sloopactie weten, toen manlief even belde om te vragen wanneer precies er nu geleverd zou worden), borden gezet, buren verwittigd, en op 1 mei gingen de werken van start. Dag van de arbeid, wij vieren dat elk jaar nogal uitbundig 😉
De oude tegels waren al snel allemaal weg, daarna volgden beton en steenslag, en nog een beetje zand, zodat er nu voldoende diepte is om stabilisé en (andere dan de oorspronkelijk gekozen) klinkers op hetzelfde niveau als de stoep te brengen.

DSC_9322
Pittig detail: de gemeente heeft enkele regeltjes voor de aanleg of renovatie van verhardingen. Er moet minstens één derde van de totale oppervlakte groen voorzien zijn. Instant stresske bij ons moeder, grote vreugdesprong bij mij. Ons vader is ook maar wàt content dat de meiklokjes van zijn moeder daar volgend jaar nog steeds gaan staan.

De oppervlakte was wat klein voor zoveel volk en een kraan. Mijn broer, onze oudste en ikzelf namen ondertussen tuin, terras en tuinmeubelen onder handen. ’s Avonds aperitiefden we op een proper terras, aan een mosvrije tuintafel.
Na het effen leggen van de gehele voorste vlakte ging neef terug naar het verre West-Vlaanderen, en speelden man en onze twee jongste zonen nog een beetje in die immense zandbak. Boys will be boys.

DSC_9334
De betonmolen mengde zand en cement, de plantvakken werden met koordjes uitgezet, en de boordstenen van één border stonden tegen ’s avonds. So far, so good.
Gisteren wilden we de rest zetten, maar enkele plensbuien beslisten daar anders over.
Vandaag weer een dag, we panikeren nog niet. Ik kreeg net een appje met foto, het gaat daar goed vooruit nu, plantenbak twee staat ook.

Terwijl mijn vermoeid werkvolk gisterenavond in de zetel hing en “sport” bekeek (snooker!? meest hersendodende televisie ever, na wielrennen) snuisterde ik online bij de lokale plantenkweker naar schone bloemekes voor in al die borders. Ik krijg carte blanche om de plantvakken in te richten, als het maar onderhoudsvriendelijk is.

Ik weet ongeveer wel waar ik naartoe wil, maar sommige dingen zijn gewoon té mooi om toevallig te zijn. In de lijst geraniums die ik nogal gedachtenloos (al laat, en vroeg opgestaan weetjewel) doorscrolde werd mijn aandacht getrokken door “Sylvia’s surprise”. Toen ik “in winkelmandje” aanklikte, meende ik nog een andere naam te herkennen. Zou het? Ja hoor, daar vlak boven: “Sweet Heidy”.  Moeder en dochter, binnenkort samen in het (planten)bed!

Geranium hybride “Sweet Heidy” ©Guido Van de Steen

Geranium hybride “Sylvia’s surprise” ©Guido Van de Steen

 

 

 

 

 

Advertenties

Vlijtige vrijdag en zaaizaterdag

Een stukje tuin dat nog moet aangelegd worden ligt helemaal achteraan, naast het kippenparadijs en achter de moestuin. Het werd tot hiertoe schromelijk verwaarloosd, misbruikt zelfs. Alles waar we geen plekje voor hadden: dump maar vanachter, uit het zicht.

Vorig jaar deze tijd (of iets later) ondernamen we al even een poging, maar na een drukke bouw-een-tuinhuis-zomer zag onze ruige-border-to-be er uit als een euh…zeer ruige border.
Heermoes, straatgras, brandnetels, kweek en kruipende boterbloem, ’t was er allemaal. Ook perzikkruid, harig knopkruid en in bescheidener mate wilgenroosje.

Daar waar ik vorig jaar veel bollen in de grond gestopt had lag nu een meter grond. Goeie grond, dat wel, de bovenste laag tuinaarde die we wegschepten waar villa steenschot nu staat. Daar nog eens bovenop: het snoeihout van een rondje beukenhaag scheren.
U begrijpt dat ons niveau boven zeespiegel niet meer conform de stafkaart was. Ik weet niet of er bollen zijn die een meter zandleem kunnen overbruggen om hun bloempjes de wereld in te sturen, maar ik nam de gok liever niet.
Werken geblazen dus. Gelukkig loop ik niet graag, anders had ik deze week veel te veel lichaamsbeweging gehad 😉

Het onkruid had een mooi tapijt gevormd, en was tot op zeker moment redelijk makkelijk “op te rollen”. Hier en daar een diepe penwortel uitsteken, een riek in de grond duwen om een kluwen veldwederik boven te halen (ja, ik weet het: schoon bloemeke, maar bah! Geel!).
Ik was net goed op dreef toen er bezoek de tuin inwandelde, en ik met veel plezier van koffie en taartjes en keuvel een eindje weg deed.
Ook zoon drie vond dat bezoek tof: in plaats van met de bus naar huis, werd hij na school opgehaald per moto. Hoe stoer is da!
Tot daar donderdag.

Vrijdagmorgen lagen mijn handschoenen en werkgerief er een beetje vochtiger bij dan hoe ik alles had achtergelaten, en deed ik verder. Aandachtspuntje: ruim uw materiaal op.
De kippen weken maximaal  een halve meter van mijn zijde: zo’n schat aan slakjes, wormen en zaden! Ook de kat kwam aandacht te kort, die probeerde heel de tijd op mijn schoot te kruipen. Handig, als je aan ’t wieden bent…

Doel: een opgeruimd stuk voor het avondeten.
En ja, ’t is gelukt! Drie kruiwagens kon ik vullen met onkruid. De frambozenstruiken hebben het iets luchtiger aan hun voeten, de citroenmelisse kan groeien, en de bollen kunnen de lente opfleuren. De grond die onder de takken verstopt lag was mals en kruimelig, en werd uitgespreid over het hele stuk. Berg weg, alles verwerkt in eigen tuin. Daar waar er planten moeten komen liggen voorlopig de haagbeuktakken bij wijze van mulchlaag, en met een beetje geluk wordt het middenste stuk vandaag ingezaaid.

Na verzoek in de commentaren: enkele foto’s. De ecolat-afboording die er staat is maar snelsnel provisoir uitgerold, om iet of wat een idee te hebben van waar ons verborgen gazonnetje mag komen. Die moet nog definitief geplaatst worden en moet zo goed als onzichtbaar worden.
De eerste foto is vanaf het einde van de moestuin, met zicht naar de achterzijde, de andere vanaf de achterste grens van onze tuin. Het stukje daar is een goeie 5 op 11 meter.
ruige border in wordingruige border vanaf achtergrens tuinonkruid uit ruige borderOp het tuinplan staat een bankje getekend, daar onder die achterste appelboom.
Als ik nu naar dat stukje kijk en bedenk hoe het er uit kan zien kan ik alleen maar besluiten dat dat een fantastisch idee is.

Kijk, zelfs nog een foto extra: Op Kapaza stond een prachtig bankje te blinken, maar helaas was het gereserveerd. De dame heeft nog wel iets anders, met een beetje werk aan. Dus ja meneer Fruitberg, mogelijks een hoe-restaureer-ik-een-bank logje binnenkort 🙂te restaureren tuinbankje

Werk aan de winkel

Donderdagvoormiddag kon ik bij de plantenkweker mijn bestelling ophalen. 14 bakjes plantgoed, dus met mijn klein autootje was dat in twee keer. Zoon drie hielp ijverig mee om alles naar het terras te dragen, veilig voor nieuwsgierige kippen.

Donderdagavond werkten we residentie Kakelbont verder af, plaatsten we een stuk draad om de beesten binnen een afgebakend terrein te houden, en werden alle andere gedrochtelijke stukken groene draad verwijderd. Een stuk om ze van het terras weg te houden, een stuk rond verse aanplant links, een stuk rechts: onze tuin zag er niet uit… Veel beter zo, en de dames hadden toch nog heel wat barrières te nemen om bij onze plantjes te geraken.
Dachten we.
Wie begroetten ons ’s morgens aan het keukenraam? Juist ja. Gelukkig bleek het katteneten aantrekkelijker dan al de rest, maar toen de madams nog twee keer achter mij stonden nadat ik ze terug opgehokt had was het wel duidelijk: ik noteerde op mijn to-do lijst “knip de kip”.

Vrijdag moesten er nog twee zonen een hele dag naar school, de rest enkel maar een rapport halen, en ik liet de bloemetjes buitenzetten. Ik zette de verschillende soorten planten in de buurt van hun eindbestemming, Hugo wees hun definitieve plaats aan. Een tuin vol P9 potjes, 3 loslopende kippen, 4 zonen die superenthousiast waren over alle vakantieactiviteiten, man die met collega’s een nachtje ging stappen in holland,… jawel, de plantjes bleven daar fijntjes liggen. Wel 24 hele uren, die dutskes. Ik had nochtans massa’s goesting om te beginnen planten, maar helaas geen tijd. Wat een moeder lijden kan! 😉

P9 potjes

Na een nachtje “home alone” en alle alleen te trotseren drukte van een zaterdagvoormiddag vonden meneer des huizes en ikzelf dat we toch wel onze kippen een vleugeltje korter moesten maken. In het verleden riepen we daar de achterbuur voor, maar eigenlijk houdt dat niet veel in (volgens alle youtubefilmkes). Weeral teamwork dus: we dreven de beestjes naar een hoek van hun domein, man pakte ze, ik knipte ze, gedaan! Alle mensen die ons in actie zagen weten dat het iéts langer duurde dan beschreven…Slimme beesten, die overal kruipen waar meneer nogal moeilijk aankan wegens grote gestalte, een boom in de weg, toch nog een gaatje dat ze vonden, en op de duur hadden we zelf de slappe lach. Maar hey, we did it!

Zondag was ’t dan planttijd voor mij, grasmaaitijd voor meneer des huizes (ja, dat mag hier tussen 10 en 12), nadien even Ronde van Vlaanderen en dan weer planten.
Ik wilde op voorhand niet tellen hoeveel plantjes er in de grond moesten geraken, en ik denk dat dat een wijze belissing was: er liggen nu (nog één border te gaan) al 178 lege P9 potjes. De roos kwam met blote wortel, dus da’s 179 keer schorslaag opzij, putje graven, potje dompelen, plantje uit potje, plantje in de grond, schors weer over blote aarde.
Die schors vorig jaar, dat was een goed idee: de grond er onder was mooi kruimelig van structuur en ondanks de droge lente nog vochtig genoeg. Groot verschil met de moestuin, waar de droogte zorgt voor een bikkelharde bovenste korst.

Zo met uw neus vlak boven de grond zie je veel. Massa’s muizengangen (grrr!), veel pieren (en héél veel groene pieren, echt waar, groen!), goeie grond, véél te veel schors hier en daar, veel vogelvoer dat overal ontkiemt, veel mosjes in die P9 potjes, veel korstmosjes, maar vooral de belofte van een prachtige tuin.
Wat je niet ziet is dat man des huizes met een fototoestel rondloopt 😉

werkmensch

Ondertussen zijn we weer een dagje verder, en kan ik u met blij gemoed, zere knie en geteisterde rug melden dat er 269 plantjes in onzen hof de rest van hun dagen mogen slijten. De gelukzakken. Ze waren zeer gewenst. Ze zullen gekoesterd, bejubeld en bemoedigend toegesproken worden. Af en toe een portretje hoort er ook bij, en ze mogen er zeker van zijn dat alle chemische brol uit hun omgeving wordt geweerd. Ze moeten niet te strak in het gelid staan, sommigen mogen verdwijnen en verschijnen, en ze moeten niet bang zijn dat we ze minderwaardig vinden omdat “vulgaris” een deel van hun naam is. Ook het minachtende “onkruid” wensen wij hier niet te horen, en terrasvoegen zijn niet exclusief voor wit zand.brunnera macrophylla symphytum grandiflorum hidcote pink

Ik weet het nu al: dit wordt een stukje paradijs. Wit wijntje?

 

Voor de bloemenliefhebbers

Elk jaar zijn er zowel in Oost- als West-Vlaanderen acties waarbij gratis bloemenzaad wordt uitgedeeld. Uiteraard vraag ik dat ook elk jaar aan. Vorig jaar was er hier lokaal zelfs een foto-wedstrijd aan verbonden, waarbij een serieuze cadeaubon bij de lokale plantekweker de prijs was. Jammer dat de gemeente alleen op hun website een deadline vermeld had, en niet op het briefje dat bij de zaden zat. Ik kijk namelijk niet dikwijls op die gemeentelijke website… Spijtig, mijn foto’s waren dus te laat, anders had ik (volgens bekenden binnen de gemeente) zeker kans gehad. Dju toch.

Niet getreurd, dit jaar beter. Vanaf 15 maart kan je hier bijvriendelijke bloemen bestellen. En toen ik daarna op deze site ging kijken maakte mijn hart een klein vreugdedansje. Geen bloemzaden, niks over een fotowedstrijd, maar vaste planten. Bollekes! Kro-kus-jes!! Die stonden sowieso op mijn herfst-aankoop-lijstje. Mijn dag kan niet kapot!

Ideetjes, iemand?

Wij vonden dat onze berg in de weg lag. Dus pakten wij schup en kruiwagen, en schepten onze berg in de put van de schuin-over-buren. Plezant! Een heel weekend gratis en voor niks amusement. Het beetje (ahum!) grond dat over is kunnen we nog wel kwijt in onze eigen tuin. De betonnen speelbuizen die door de berg zaten, da’s een ander verhaal.

Ze kwamen er 16 jaar geleden, toen er achter ons huis nog een voetbalveld lag, in plaats van een woonwijk. We lieten de betonnen buizen toen leveren in de andere straat, en rolden ze met behulp van een kraantje tot in onze tuin. Met dat zelfde kraantje schepten we er toen een hoop aarde over, en voilà, we hadden een speelberg.

Ondertussen was de berg eerder last dan lust (neemt veel plaats, ontneemt veel zon aan een stuk van de tuin, wordt door de jongens niet meer gebruikt, de buis is plaatselijk containerpark,…) dus: weg.
Probleempje dat nu de kop opsteekt: we krijgen die buizen niet meer uit onze tuin, tenzij in stukken geklopt. Beetje zonde misschien, en veel afval weeral. Dat is echt de laatste optie. Een fotootje om een idee te geven van de grootte:
betonbuizen van speelberg

Een zeer kort brainstormpje leverde volgende suggesties op:
*rechtzetten en als bloembak/kruidentuin gebruiken (natuurlijk wel mits een stuk ingegraven)
*rechtzetten, vullen met “zure” grond en blauwe bessen planten
*vijvertje (zou dat lukken? zo klein? zonder electriciteit?)
*vuurput (mag dat zomaar? springt die beton dan niet van de hitte?)
*in ringen slijpen en meerdere van vorige ideeën realiseren?
*een soort van verhoogde grasperkjes als stapstenen (maar da’s moeilijk gras afrijden dan, en verhoogd gazon op gewoon gazon, tja…)

De overmoedige fantast dacht zelfs aan een plons- of bubbelbad, maar daar beginnen we écht niet aan.

Wat denk je? Is er een super idee dat we vergeten zijn? Laat maar weten.
Zo mag het niet te lang blijven namelijk…
betonbuizen

Mag ik u voorstellen? Onzen hof.

Hieronder zie je het eerste ontwerp van ons tuinplan. Na toestemming van Hugo zomaar op het net gegooid, en aanklikbaar voor groter.

voorontwerp tuin

Een eerste ontwerp, want ondertussen is er al ’t één en ’t ander veranderd. Maar zo gaat dat bij plannetjes maken altijd wel een beetje. Proberen, passen, aanpassen.

Laat mij eerst een beetje uitleg geven over de grote lijnen. Van achtergevel tot achterste perceelsgrens is ’t ongeveer 60 meter, en 10 meter breed.
Links (zwart afgerond) staat ons huis. De zuidkant ligt aan de straatzijde.
Het lichtgrijze stuk is terras, met A en B verhoogde gemetste plantenbakken. Vroeger was B zandbak, A (on)kruidentuin. Compleet verkeerd gekozen eigenlijk, de zandbak heel de (zomer)dag in de volle zon, de kruidentuin niet. Verbrande kinders en basilicum die maar niet groeide…

Tussen ons huis en het perceel van onze buren (onderaan) loopt een buurtweg. Officieel is dat onze eigendom, maar die weg van 1 meter breed wordt door schoolgaande kinderen, mountainbikende verengingen, wandelaars en anderen gebruikt. Een grens was dus wel aangewezen, en was één van de eerste grote tuinbeslissingen die we zo’n 15 jaar geleden moesten nemen. Gezien de tuin lang en smal is wilden we niet te veel plaats “opofferen” aan een houtkant, hoewel dat wel mooi is natuurlijk. Er werd gekozen voor haagbeuk (carpinus betulus). Er wordt wel eens neerbuigend gedaan over die uniforme hagen die zo typerend zijn, maar toch heeft ze iets. Ze schermt ons voldoende af, zorgt voor vrolijk geritsel, is een huis voor vogels, en in de winter speeltuin voor mezen. Ze wordt geschoren als het nodig is (als de takken de buurtwegfietsers in het gezicht zwiepen dus).

Bovenaan, de grens met de andere buren, wordt gevormd door (vlnr) een stuk bakstenen muur (authentiek en enig restant van al de “koterij” die daar vroeger stond), twee panelen collstrop, en nu voorlopig gerecupereerde draad en houten paaltjes. Aan de kant van de buren staan een soort van taxusplanten (taxus baccata), die eigenlijk niet ideaal zijn voor een haag, maar die worden binnen x aantal jaren aan het zicht onttrokken door alles wat daar getekend staat. Of allé, da’s toch de bedoeling.
Vanaf nummertje 9 tot aan het kippenhok rechtsboven achteraan is de draad weg. De rechthoek met de zwarte bol is eigendom van onze buren. Zij hebben er een aantal jaren een schaap op gezet, maar dat beest kon het gras niet baas. In ruil voor onderhoud mogen wij nu van dat stuk gebruik maken maar geen grote veranderingen aanbrengen. Speelweide voor ons viertal dus. De trampoline staat er als zwarte bol, maar deze zomer was het een tijdje hun kampeerterrein.
De grijze driehoek is een boomhut, eigenhandig gebouwd tegen en rond de lijsterbes (sorbus) die pal op de perceelsgrens staat. Eén of andere vogel heeft daar voor gezorgd, en het was de enige boom die hier stond na de verbouwing. Hij blijft.

Achteraan (rechts op de tekening) staat ter afscheiding met de achterburen een rode beukenhaag (fagus sylvatica).

Wat was er al voor het aanleggen begon? De notelaar (juglans regia, 12), de zwarte moerbei morus nigra, 23) met daarbij het kippenhok, de speelberg (onder 19) en een stuk moestuin, ongeveer gelijkaardig aan het stuk dat nu voorzien wordt. Ook 6 aalbessenstruiken (2x Rovada, 2x Jonker van Tets en 2x witte parel, 22) staan op hun plaats.
Het bruine balkje bovenaan is de takkenwal, recent gerestaureerd.

Voilà, als je wil vertel ik je een volgende keer over het terras, of over het planten van de “structuurplanten”, of wat er besteld werd bij de kwekerij. Hou mij tegen als het te veel is, want een tuin, ik kan daar enthousiast over blijven. Zonder moeite.