Tagarchief: tuinhuis

Villa Steenschot – 7. hoe de stelling van Pythagoras van pas kwam

Zaterdag
Alle materiaal aanwezig, droog weer, en veel goesting. Meer moet dat niet zijn.
Bij dat materiaal lag ook een rekenmachine waarmee je vierkantswortels kan berekenen. Doenk!? Tja, dat dacht ik eerst ook.
Maar hoe zet je palen zo neer dat de muren mooi in een hoek van 90° zullen staan? Awel, hier komt Pythagoras er bij kijken, en wel ongeveer zoals hier beschreven.

plannetje tuinhuisstelling van PythagorasMan des huizes zette streepjes, legde zijn meter en berekende één en ander. Achteraf moest ik gewoon de meter vasthouden, en zo kwam alles goed. Een wiskundeleerkracht kan dat ongetwijfeld veel beter uitleggen, maar ik was vandaag “handjes”, dus ik stelde mij daar allemaal geen vragen bij. Zo doen wij dat al jaren: afspreken wie “handjes” is en wie “brains”. De ene denkt, de andere doet. Als we alletwee hetzelfde willen zijn komt dat niet goed, dat weten we ondertussen: oeverloze theoretische discussies, of iemand die een spijker slaat waar de ander juist een plank wil vasthouden, dat soort dingen.

’s Morgens was Man ook al achter een remork vol steenpuin gereden, en de zonen verhuisden dat bij wijze van studiepauze  naar de tuin. Die twee oudsten, dat wordt stilaan ook een geolied team.
kar leegscheppenpuin stortenOp een (gerecupereerde) worteldoek (laat water door, maar belet dat alles verzakt, hoorden we van een stielman) werd alles uitgekieperd en een beetje geëffend.
ondergrond effenenOok de resten stabilisé van overbuurman die een oprit aanlegt dropten we daar. Beter dan op de stoep te blijven liggen niewaar? Er moet nog een lading puin gehaald worden, ’t is nog niet genoeg.

Bij deze: ode aan veel van onze buren. Gerief gebruiken? Kom maar vragen! Remork met dubbele as nodig? Ge weet hem staan toch? En ja, dat mag voor steenpuin, dat gaat daar wel uit met “ne veegbeustel” hé! Raad nodig voor den ellentrik? Geen probleem. Oh, wat hou ik van ons knusse dorpje!
electriciteitsdraad klaarleggenOp een helder moment zorgde ik er voor dat het licht in het duister niet gezocht moet worden onder een ton steengruis. Toch even brains dus 🙂

Op één paal na stond alles zaterdagavond. Net reuzegrote satéstokken die in de grond geprikt zijn. Ondertussen is het aan het regenen, het steenpuin wordt op zeer gemakkelijke wijze van stoffig boeltje omgetoverd tot stevige koek waarop we verder kunnen werken de volgende dagen.

Zondag
De laatste paal staat nu ook, en voor de rest hielden we ons een beetje bezig. Aardbeien en rode besjes plukken, erwtjes oogsten, de eerste framboos proeven.
Genieten van ’t zonneke dat af en toe kwam piepen, en een beetje lui zijn, zoals dat op zondag moet kunnen.

Advertenties

Villa Steenschot – 4. de kippen krijgen nieuw gras

Eigenlijk is alles wat nu volgt al eventjes geleden, maar mei vloog voorbij. Tijdens het Hemelvaartweekend deden we nog eens een beetje verder.

Een voorlopige schets op basis van de -toen- voorradige steenschotten werd onze leidraad.
Na overleg met de verkoper weten we nu hoe het moet. De houten hoekpalen bleken toch niet de beste resultaten te geven, en worden vervangen door gegalvaniseerde exemplaren die ingebetonneerd worden. Om de steenschotten een lang leven te garanderen worden ze ook niet rechtstreeks op de grond gezet, maar op een betonnen boordsteen. We zorgen er voor dat die zo weinig mogelijk zichtbaar is. Buiten zette ik bamboestokjes waar Villa Steenschot zal komen. Dat weekend begonnen we met de “fundering” en vloerruimte uitscheppen.

inspectue van de grasmatdukke pier gezienDe plaggen werden een nieuw tapijt voor onze kippen. Direct werd alles geïnspecteerd, en een massa dikke pieren kwamen nogal abrupt aan hun eind.

Een paar haagbeuken stonden nog in de weg. Buurvrouw gaf toestemming om ze te verplanten naar haar stuk tuin, op de scheiding met de achterburen. Op die manier is hun tuinhuis met bijhorende smijt-daar-maar-ruimte aan het zicht onttrokken en moeten die planten niet zomaar weg. Labeurwerk, weer een keertje. Daarna veel water en drastische snoei.

camouflage met haagbeuk

Op één na zijn ze allemaal in goeie gezondheid. Tja, ’t was niet meer echt het moment om te verplanten natuurlijk.

grondvlak uitgraven

Nadien deden we nog even verder, maar misschien weet je nog dat Hemelvaart niet droog bleef. Ronddabben in steeds vettiger wordende grond was geen fijne bezigheid, en dus kuisten we onze schup af. En die staat daar nu nog steeds.

Wordt zo snel mogelijk vervolgd.

Villa Steenschot – 2. we slopen ons kot

Eigenlijk was de planning iets anders: eerst een nieuw huis bouwen, en dan alles wat in het kleine kotje een onderkomen vond verhuizen, weggeven of naar het containerpark brengen. Daarna zouden we het huidige tuinhuisje afbreken en de drie nog ontbrekende moestuinperkjes aanleggen. Laat dàt nu net het zwakke punt in de timing zijn. Het peulvruchtenbedje moet daar komen! Erwtjes zijn zowat de eerste dingen die gezaaid kunnen worden, dus moesten we een beetje van “vooruit met de geit” doen, want tot enkele uren geleden stond op de plek voor erwtjes nog een verzameling rommel, omgeven door planken, en door ons “tuinhuis” genoemd. Eigenlijk was het barakje die naam al lang niet meer waard: het dak lekte op verschillende plaatsen, kleurrijke culturen groeiden op het hout, in plaats van een raam zat er een groot gat aan 1 kant, en aan het geurtje te merken plassen onze katten nog steeds liefst op de plastiekzakken die daar gestockeerd liggen.

Sorteren en elimineren was onze hoofdbezigheid gisterenmiddag, onder een heerlijk lentezonnetje.
Alles wat met planten en zaaien te maken had, was eigenlijk zeer simpel: voorlopig in de serre. Potjes, gereedschap, kalk, meststof, binddraad, bamboestokken, plantenlabeltjes: allemaal daar. Ook het kippeneten staat daar voorlopig.

potjes in de serreDakpannen voor als ooit één of andere storm de helft (nu ja, 20 pannen eigenlijk maar, maar dat weegt veel!) van ons dak wegblaast en grote terracotta bloempotten staan nog even op het terras te wachten op chinese vrijwilligers om alles naar de kelder te dragen.

dakpannenTuingereedschap dat niet in de serre paste kreeg een voorlopige haak toegewezen in de garage.
De metalen rekken die al aan een derde leven bezig waren mochten nu EIN-DE-LIJK weg. Je kent dat wel, iemand in de familie die nog fantastisch stevige (!?) rekken heeft, die wij ongetwijfeld goed kunnen gebruiken… Zelf af te breken, en voor ik weet niet welke domme reden pakt ge dat dan mee naar huis in plaats van vriendelijk te bedanken… Van de garage werden ze verbannen naar het tuinhuis, en nu dus weg! 1-0 voor mij 🙂 . Ik demonteerde ze eigenhandig, en hoe verder dat klusje vorderde, hoe groter de spinnen moesten zijn om mij van mijn à-propos te brengen. Ge hebt er geen gedacht van hoeveel dikke zwarte spinnen liefst juist op de moer gaan zitten die los moet. Ieuw!
Plastiekzakken met kattenpis: ook weg.
Een paar bolletjes rot touw, massa’s ronde plastieken plantenpotjes en sponzig hout werden bij het afval gelegd. Vierkante p9 en p5 potjes genoeg om in voor te zaaien, en die schikken veel gemakkelijker.
Petekindje krijgt binnenkort een hangmat cadeau, samen met enkele verloren gewaande tractors en schopjes om zandkastelen te maken. De schommels en de andere hangmat houden we voorlopig zelf nog.
De grasmachine is momenteel “in onderhoud”, en die halen we maar terug als haar definitieve bergplaats een feit is.

Terwijl ik vlijtig rekjes demonteerde begon man des huizes met de sloop van het tuinhuisje. Deur en dak liggen al klaar voor het containerpark, het raampje hou ik om een kweekbakje van te maken. Perfect formaat voor mij. De vijzen die we eventueel-misschien-waar-mogelijk zouden kunnen recupereren? WEG! Meneer des huizes mag eerst zijn curverbox met gespaarde vijzen uit vorige knutselwerkjes helemaal leeggebruiken, en dan zullen we dat nog eens in overweging nemen! 2-0.

Het werd ineens kouder en donker, dus in zeven haasten werd het werkgerief binnen gelegd. Ik ben er vrij zeker van dat de rest er later nog staat, klaar om verder afgebroken te worden.

tuinbarakNa zo’n dagje werd de innerlijke mens verwend, met het verzoeknummer van de jarige van de dag: Zoon 2 wilde pizza eten op zijn zestiende verjaardag. En zo geschiedde…

Deze morgen was het eerst van uitslapen, en daarna ging ik met de immer werklustige en gedienstige 16-jarige aan het werk. Slopen, dat doen jongens en jongensmama’s graag. We begonnen met panelen losschroeven, maar al gauw bleek dat een stevige welgemikte trap met een bottine veel efficienter was. Ja, de staat van dat kot was abonimabel, zei ik dat al?

behulpzame zoonHet hout werd in de kar gestapeld, tot ze vol was, de funderingsstenen werden opzij gelegd voor Villa Steenschot, en straks scheppen we de resten zand en stabilisé nog in zakken.

funderingsstenenNadien begint het echte labeur: een poging om de haagbeuk te verplanten, hopelijk nog nét op tijd. Het gat waar het tuinhuisje stond mag gevuld worden, en waar het nieuwe bouwsel komt moet de haag weg, dus proberen we. Succes niet gegarandeerd…
Vervolgens leggen we de drie moestuinperken aan, en kunnen de (nu in potjes gezaaide) erwtjes naar hun plekje.
Onder het tuinhuis vonden we véél muizengangetjes en dikke zwarte spinnen. Gelukkig maakten we geen egeltje wakker, die slaapt waarschijnlijk in de takkenwal.
Het uitzicht vanuit de keuken is nu helemaal anders, en toch zijn we het alweer gewoon. Op naar stap 3!

 

Villa Steenschot – 1. we denken na

We weten wat en waar. Een tuinhuis van 4m op 3m (ongeveer), met een plekje om te zitten. De plek waar het tuinhuis komt, is de plaats in de tuin waar de zon, zelfs in de winter, het langst present geeft. ’t Zou zonde zijn om daar niet van te profiteren.
Onze tuin is smal, dus alle plaats wordt benut: een stuk beukenhaag moet verzet worden om de (oost)muur zo dicht mogelijk bij de perceelsgrens te kunnen bouwen.
Verder weten we ook al dat we geen lelijke asfalten “shingles” willen zien, of één of ander soort kunststof dak. We willen een groendak. Ik haalde de mosterd hier, maar meneer des huizes ziet zichzelf al sukkelen met een grasmaaier op het dak, en stelde voorwaarden. Geen hooggroeiende vegetatie, wel groen, dus eerder van het vetplantjesras.
Een dubbele deur op de lange (west) kant.
Compostbakken aan de korte (noord) kant. Toch op een klein afstandje, we willen niet dat de muur van het tuinhuis mee composteert.
Een raam op de korte (zuid) kant.Voor dat raam (aan de binnenkant ) : plaats voor een tafel, om zaailingskes op te zetten, om een plateau glazen en hapjes kwijt te kunnen, om te zitten vogeltjes beloeren, om een moestuinplanneke op te leggen, om als hangplek te dienen, enfin, iets stevigs dus. Misschien wel muur-tot-muur, eerder een soort rek, of zeer brede vensterbank.Vóór dat raam (aan de buitenkant) : een stukje zonneterras, zoals hier. Waar we kunnen “chillen” (meest populaire woord bij de jeugd des huizes, ondanks naderende examens).
Wat we ook zeker moeten voorzien is een systeem om het tuingerief overzichtelijk op te bergen. Best ook iets wat niet te ingewikkeld is, want de kans dat alles dan weer op een hoopje gesmeten wordt is aanwezig. Jaja, wij kennen onze zwakheden…
Kruiwagen en grasmachine moeten er ook een onderkomen vinden, net als een reeks bloempotten, een koffer met zeilen en netten, een ton of bak met kippenvoer, en een aantal reserve dakpannen. Zo van het soort dat je niet kan wegdoen, stel dat er ooit toch één vervangen moet worden. En dat maal vijftig. Plus nog wat nokpannen. In de winter moeten de parasol en tuinstoelen daar ook binnen, en de wasmolen er liefst nog bij. Dat zal wel lukken, gezien dat alles nu ook in ons barakske van 2m op 1,5m past. Ik hoop alleen dat het wat minder in laagjes ligt, en dat het geen uur duurt alvorens ik bereik wat ik nodig heb. Je zal altijd zien dat wat je nodig hebt ergens vanonder-vanachter verzeilde. Of is dat alleen hier zo?
Verder wil ik aan de buitenkant ook een aantal insectenwoonsten voorzien, een beetje zoals hier, al hoeft het niet zo strak voor mij. Tegen de zuidmuur graag ook nog een leifruitboom, liefst abrikoos of perzik. Voor het terrasje een stuk border met geurende bloemen. Er mag er zelfs ééntje wat klimmen, en de haag in een lieflijke omarming wat fleuriger maken.
In het dak moeten een aantal oogvijzen zitten, zodat we gemakkelijk ons zonnezeil kunnen bevestigen.
Tijdens de aanleg van de tuin hadden we gelukkig een helder moment: terwijl we toch aan ’t spitten waren, hebben we ineens maar de electriciteitskabel doorgetrokken tot aan het tuinhuis-to-be. Nu kunnen we een aantal stopcontacten binnen en buiten voorzien. Altijd handiger dan kabel na kabel na haspel na kabel te moeten monteren.
Als er van de steenschotten nog wat overblijft, knutsel ik daar graag nog een bankje of tafeltje van, om op het zonneterrasje te zitten genieten.
Het skelet van het huis wordt gemaakt uit H-palen, in metalen houders op een toefje stabilisé. Tussen de palen worden dan de steenschotten geschoven, zodat de planken horizontaal liggen, en de metalen stukjes onzichtbaar zijn. De steenschotten zullen douglashout zijn, de palen waarschijnlijk azobe. De steenschotten voor de vloer moeten azobe zijn. Geen idee wat dat hier is met de grond, maar alles rot hier sneller door dan wij verwachten.

Zijn er nog dingen die we vergeten? Musts en don’ts? Laat maar weten.
Ik sta in elk geval te popelen om er aan te beginnen!

 

 

Recyclage-ideetjes

Low-budget tuingerief dus.

Een tip: als je weer eens vindt (zoals dat nu eenmaal kan gaan) dat je dringend iets moet gaan halen in één of andere winkel, omdat dat het werk in de tuin nu eenmaal zou kunnen vergemakkelijken, ga dan gewoon naar die winkel! Zonder portemonnee ;). En kijk eens wat je zou moeten betalen voor je o-zo-onmisbaar stuk alaam. Ga terug naar huis, bekom efkes (wit wijntje?) en zet dan het creatieve stuk van uw hersens aan het werk. Geen nood als dat niet zo vlot gaat, er bestaat het internet. Google en Pinterest zijn uw vrienden (maar zoals ik al eerder vermeldde, alles durft er daar wel eens beter uitzien dan dat het ooit zal worden). Bij de meeste tuinbloggers die ik volg krijg je ook heel wat tips. Menck heeft er een pracht van een rubriek van gemaakt die hier al voor veel inspiratie zorgde.

Nog een tip: kijk eens wat verder dan uw neus lang is. Ooit op een plantenkwekerij geweest? Je moet eens bij het afval kijken, wat daar aan p5, p9 en weet ik welke p nog aan potjes bijeen ligt, ’t is niet te doen. Meestal volstaat een vraag, en kan je een hoop potjes meenemen om je zaailingskes in te verspenen.

Zaailingskes? Uit van die mooie zaaibakskes? Ja, ik heb er een paar. Ook zelfgemaakte: de meeste grootwarenhuisverpakkingen zijn gedroomde zaaikistjes. Mits hier en daar een gaatje bij te prikken in de bodem zijn gourmetschoteltjes , champignonbakjes (met doorschijnend dekseltje wordt dat een mini-serre), wijnkistjes ed ideaal om in te zaaien. Sinds zoon 3 naar een school gaat waar ze planten kweken krijgt hij af en toe iets mee naar huis. Afgeschreven voor daar, maar prima geschikt!

zaailingen in gourmet-bakje

Zaailingen willen nogal eens op mekaar lijken, dus plantenlabels moeten er zeker bij. Ja, hier liggen er ook van die gele plastiek dingen. Jammer genoeg te weinig, en de ervaring leert dat ik dat beter écht wel in elk potje steek. Ik ging er van uit dat ik wel zou onthouden hoeveel potjes van elke rij er bij een bepaald etiket zouden horen, maar dat is dus niet het geval. Elke tuin heeft wel hier of daar enkele planten die gesnoeid moeten worden, en waarvan je de takjes kan recupereren.  Potlood of alcoholstift, en voila, schoon hé. Ook de bamboestokjes van brochettes voldoen hier prima voor.

plantenlabels

Boompalen zijn hier gewoon stevige takken, schuin in de grond geklopt, tegen de overheersende windrichting in. Hugo vroeg ons of we sterke bomen of mooie palen wilden. Eén paal gedurende één jaar volstaat volgens hem. Twee palen is voor rijke mensen, en drie voor de gemeente 😀 Omdat wij een takkenwal aan keuze hadden werden het hulststammetjes, die ondertussen al terug liggen. Plicht volbracht.

Bij de buren staan – weggestopt achter hun tuinhuis, en dus pal in ons zicht – soms wel interessante dingen. Een chapenet dat na de werken blijft liggen, weinig kans dat dat ooit nog van achter dat tuinhuis uitgehaald wordt. Maar met wat balkjes is daar wel een pracht van een klimrek voor erwtjes van te maken.

Een tuinhuis dat voor een groter exemplaar moest wijken werd mits wat aanpassingen onze eigenste “Villa Kakelbont”, de legresidentie van onze kippen. Na een jaar of 10 (merkte ik bij het zoeken naar een foto)  is ze nu echt aan vervanging toe. Onbewoonbaar verklaard wegens instortingsgevaar en vochtproblemen. De sloop is al aan de gang, we willen geen belasting op leegstand en verkrotting betalen. De betonnen speelbuizen krijgen hier een nieuwe bestemming.

villa kakelbont

Nog voor beestjes: een bijenhotel. Samenraapsel van een verdwaalde baksteen, wat snoeiafval, bamboestokjes die er al jaren liggen, en een houten wijnkistje uit de Colruyt (altijd mooi vragen daar, anders wordt de wijnverantwoordelijke naar de kassa geroepen).

insectenhotel

Ons materiaalhokje is ook een gerecupereerd tuinhuis. De buren hadden het niet meer nodig, aanpassingen waren niet nodig, dus dat was zeer snel gefikst.

berghokje

Een tafel om te zaaien en te verpotten stond ook op mijn verlanglijstje. Met wat paletten werd ijverig geknutseld, en nu heb ik een zaaitafeltje waar ofwel potjes en bakjes in staan, of waar we een restje worteldoek kunnen inleggen en dan vullen met grond, al naargelang de behoefte. Vorig jaar werden daar de slaplantjes in gezaaid, en toen die groot genoeg waren verhuisden ze naar de moestuin.

zaaitafel

Van een omgekeerde grotere palet – met stevige zijsteunen – en wat gerecupereerde houten terrasplaten maakten we nog een werktafel. Ideaal om bloempotten en bakken te vullen, en handig om een tasje koffie op te zetten. Een vriend-achterbuur is aannemer, dus een redelijk betrouwbare leverancier van paletten. De houten terrastegels zijn ook al aan hun derde of vierde leven. Ooit waren ze inderdaad een voorlopig stukje terras, maar dat hout gecombineerd met blote voeten was een zeer splinterige ervaring.

Toen ouders van schoolkameraadjes hun oprit wilden vervangen door een groot, mooi (!?) klinkerexemplaar en vonden dat het toch wel een gigantisch werk was om de oude oprit uit te breken en naar het containerpark te brengen, toonden wij ons van onze hulpvaardigste kant. Ooit komt er misschien iets anders, maar ondertussen hebben we een terras en een moestuinpaadje voor de prijs van wat stabilisé en boordstenen. Enneuh, ja, als we werken aan het ene durft de rest er al wel eens wat rommeliger bij liggen 😉

moestuinpad

Ik kan daar ongeloofelijk content mee zijn, met zo’n dingen. Buiten de financiële kant is het gewoon plezant om te kijken waar je “afdankertjes” nog allemaal kan voor gebruiken. Het resultaat geeft altijd nét dat beetje meer voldoening dan de kant- en klaar oplossing uit de winkel.
Wel fijn natuurlijk dat meneer des huizes ook wat creativiteit en handigheid in huis heeft. Als we op voorhand afspreken wie “handjes” is, en wie “brains” dan lukt alles. Een goed team, al zeg ik het zelf!

Strakke Planning

Yes yes, mijn moestuinplan was al af op 20 november. En mijn lijstje met wat-zou-ik-nog-willen ook. Alleen spijtig dat ik het daarna samen met de zaaigids van Velt een beetje te goed opruimde. De deadline voor de bestelling haalde ik niet, en het gevolg is dat ik nu zelf achter biozaden moet zoeken. Nu ja, moeten…ik vind het wel leuk om wat te snuisteren in de webshops en de catalogussen.

moestuinplan en zaaigidsen

Nu nog beslissen wat ik écht nodig heb, en dan kan ik mijn boodschappenlijstje meegeven met man des huizes. Toch wel een voordeel aan zijn job: hij komt zowat overal in Vlaanderen, en in een groot stuk Nederland. Ecoflora en Vreeken moeten dus geen bestelling verzenden (’t schijnt dat dat bij die laatste wel eens lang wil duren), maar ik krijg ze wel thuis geleverd. De markt in Aalst vereer ik zelf wel eens met een bezoek, voor bio-pootaardappelen, en een paar “speciallekes” komen van De Nieuwe Tuin.
De aardappelkeuze is voorlopig het moeilijkst. Ik wil 1 bed vroege (waar eventueel een paar rassen kunnen getest worden), en 1 perk late aardappelen. Bionica wil ik niet meer, die had ik vorig jaar en die vonden wij hier met z’n allen niet lekker. Sarpo Mira? Toluca? Dat schijnen wel resistente rassen te zijn. Voor de vroege wil ik Lady Christl proberen, en een paarse soort, voor de fun. Alle suggesties welkom.

De moestuin geraakt stilletjesaan ingedeeld zoals ik het wil. Met het zachte weer tussen kerst en nieuwjaar zijn we al verder dan we gehoopt hadden. De moestuinbakken die we al konden aanleggen zijn er, twee perken (de twee bovenste aan de linkerkant) nog niet omdat daar nu nog een lekkend tuinhuisje staat. Dat is dringend aan vervanging toe. We moeten alleen nog even uittekenen hoe we met steenschotten en H-profielen een berging zullen ineenknutselen.
Ook het “hoofdpad” ligt er, klinkertjes die al ontelbare keren verlegd zijn hebben hun definitieve plek gekregen. De serre staat op het linker-onderste perk. De bedoeling is dat mijn plastieken tunneltje toch zijn tijd meegaat, en om de twee? drie? jaar van plaats verhuist. Het open plekje in het midden is voor mijn boomstam, of appelsienkistje, of stapel bakstenen, maakt niet uit, zolang ik daar maar op mijn gemak kan gaan zitten en genieten. 

moestuinplan 2014

De frambozen zijn verplant, de japanse wijnbes die we van Hugo kregen staat er, de fruithaag kan zijn gang gaan. Samen met aardbeien, moerbeien, appels (voorlopig van de buren, onze boompjes zijn te jong), vijgen en druiven (idem, maar van de andere buren) en rode en witte bessen zorgt dat hopelijk voor een aantal potjes confituur en gelei.

Hier binnen staan al wat zaaikistjes met prei en sla, ook wat stekjes van druiven (ras zal onbekend blijven, het was overschot en vooral bedoeld als oefenmateriaal om te leren stekken) en deze week pak ik de serre aan. Sinds de storm ben ik daar alleen maar even gaan kijken of er niks kapot was, maar behalve compleet “toegeslagen” grond en plasjes water die overal blijven staan mankeert er niks. Oef. De rabarber moet nog verzet worden, en dan wil ik wel eens proberen om mijn moestuinseizoen wat te vervroegen met serregroenten. Ik ben benieuwd!