Tagarchief: vakantie

Binnen en buiten

Da’s kort samengevat het levensritme van zoon twee deze vakantie.

Gisterenavond doodmoe thuis van scoutskamp, deze middag al weer op de bus richting Spanje.

Ondertussen voerden we wat “restauratiewerkzaamheden” uit, dat spreekt.
Na een half uur weken in bad nam ik zijn handen “onder handen” terwijl zijn voeten nog in een extra voetbadje vertoefden.
Alle splinters, bosgrond en andere vuiligheidjes werden vakkundig verwijderd, blaren verzorgd, voetjes ingewreven met goudsbloemzalf, schoenen gepoederd met fantastische zelfgemaakte schoenendeo, en twee paar kampschoenen werden richting vuilbak gedirigeerd (in gesloten plastiekzak, anders vallen er doden!)
De  lelijk ontstoken rode plek in zijn handpalm kreeg ook een likje goudsbloemzalf voor de nacht, en alle vuiltjes hingen vanmorgen in het verband.
Zoon wordt nog zwaar fan van mijn herboristengedoe, hij heeft zelfs die goudsbloemzalf en arnicazalf mee op kamp.

Verder zorgden we voor pizza (traditie na het scoutskamp), een goed in het zicht gelegde tandenborstel en fris opgemaakte bedden. Terwijl de zonen in dromenland vertoefden draaiden de machines hier op volle toeren. Deze morgen werd alle kampwas “handwarm” gestreken 😉 en weer in de valies gestoken. Beetje discussie over welke jeansbroek nu wel of niet mee mocht, en hopla, zoon twee is weer weg.

Binnen tien dagen doen we dat allemaal nog eens over. Dan is het thuiskomen van Spanje en de volgende dag vertrekken naar zee met een bende vrienden. Bij die vrienden zit ook oudste, die elke keer volop van de paar uren samen met zijn broer geniet. Jonge honden kunnen er van leren.
Mits de juiste studentenjobs gedurende het jaar is dat scenario voor herhaling vatbaar. Niks leuker toch dan zo’n gevulde vakantie?

 

 

 

 

 

Advertenties

Recycleer nog ne keer

Vorig jaar was er de bouw van het steenschottentuinhuis. (steenschot is ondertussen de zoekterm waarmee heel veel volk hier op dit blogje terechtkomt)

Zoals met zoveel doe-het-zelf-projecten schiet daar altijd wel een beetje materiaal van over. Geen nood, we vonden een paar toepassingen.

Een plank van hetzelfde materiaal als de wanden deed een tijd dienst als extra zitplaats, stevig (ahum) neergelegd op een grote bloempot.
We verzaagden ze en maakten er twee vensterbankjes van. Ideaal om een bloempot met fragiele zaailingen op te zetten. Of versgeplukte aperitieftomaatjes op te leggen 😉
De grootste spleten in de wand van het tuinhuis worden zo ook een beetje weggestopt.

plantenrekjes
Het laatste grote stuk douglassteenschot werd in drie gezaagd, de planken dienen als gewicht en basis voor de voorste afsluiting van de compostbakken. Daarop spijkerden we met krammen stukken op maat geknipt draadgaas (dat vroeger aan de boomhut hing, maar nu al een paar jaar overal in de weg stond).

voorzijde compostbakken afgewerkt met draadgaas
Haakjes werden in de opstaande panelen gevezen, en we kunnen de bakken ten volle benutten nu, zonder dat alles over het paadje valt of uitgespreid wordt door de vogels en katten.

haakjes om alles vast te houden
Nog een ander stuk, in azobé, was tijdelijk salontafel. Gewoon op een omgekeerde plastieken box was dat goed genoeg voor ons. Toen metekindje zich op het uitstekende stukje neerzette en bijna (net niet dankzij een bliksemsnelle reactie van schone zus) alle mojito’s katapulteerde besloten we om er toch eens “iets” mee te doen.

geïmproviseerde tuintafel
Bij het opruimen van de garage kwamen we nog resten van onze rozenboog tegen, stukjes ijzer in H vorm. Handjes en brains werkten een plan uit, en voila: een stevige (en loodzware) salontafel.

afgewerkt tafeltje van resten
Het kleine stukje werd afgezaagd, gaten geboord in het hout, ijzers in de gaten gestoken, de uitstekende stukken ijzer afgezaagd en bijgevijld, klaar.

ijzers door de gaten
Door de dikte en stevigheid van het hout is er geen kans dat de poten scheef komen te zitten, en door de H-vorm worden alle planken ook bij mekaar gehouden.

H-ijzer houdt planken bij mekaar
We vonden ook nog plastiek houdertjes om tentpalen in te zetten, maar die werden zonder pardon naar de vuilnisbak verbannen. Geen zicht, die witte plastiek op ons schoon terras!

Tentpalen zei u? Jawel. Van twee partytenten, die bijna verpulverden toen we ze uit de dozen haalden. Die palen, samen met hout van de boomhut (te gevaarlijk om nog in te klimmen, de steunpalen zijn net op de grond bijna volledig doorgerot) werden omgetoverd tot een draagsysteem voor de aardbeibakken.

aardbeistelling voor bato bakken
Beetje vijgen na Pasen, maar goed voor volgend seizoen. De hoeksteunen zijn hoog genoeg, zodat we er indien nodig een net kunnen over hangen.

tentpalen als steun voor aardbeibakken
Er is nog materiaal genoeg om 16 extra bakken te kunnen ophangen, dat is een projectje voor één dezer dagen.

De zelfgemaakte tweede vliegenhor voor onze extra-large terrasdeuren bleek na enkele jaren toch niet zo handig als we gehoopt hadden. Een systeem waarbij je binnen en buiten kan via de hor bestaat niet in die maat, of is onbetaalbaar duur, dus wordt hier het compromis van één vast zelfgemaakt paneel en één deur zonder hor waarlangs je binnen en buiten kan gebruikt. Als er iemand wel een handig systeem kent, laat het dan zeker weten.
Het niet-gebruikte deel lag/stond/slingerde rond/versperde de weg in de garage. Demonteren en recycleren!

zelfgemaakte vaste hor
We keken, dachten en deden, en even later had ik een stapelbaar kruidendroogrek, waar meteen al gebruik van gemaakt werd om salie te drogen.

droogrekje

Op de foto zie je maar een deel, in totaal zijn er vier zo’n tafeltjes die perfect op een toren kunnen gestapeld worden. Een afgedankt voilegordijn ligt nog klaar om verknipt en op maat gestikt te worden als hoes en bescherming tegen insecten. Ooit. Ne keer.

Met de rest van het hout begonnen we aan een afdekking voor de compostbakken. Zonder iets blijkt het toch meestal “kleffe drets”. We maakten een kader dat zichzelf vasthoudt op de middelste bak, en bevestigden daar een heidemat (dubbel) op. Aan de twee andere kanten ligt ook een panlat geklemd, waar de heidemat aan vasthangt.

met één kant open geklapt

Je kan dus links en rechts makkelijk open leggen, en als je de twee kanten allebei op het middenste deel legt kan alles er in één keer afgehaald worden zonder al te veel moeite. ’t Ziet er aangenamer uit dan tevoren: toen lag er een restje van het dakprofiel van de villa op één deel van de bak. Soms wel, soms niet, soms half, dat hing een beetje af van de wind en of de katten pogingen hadden gedaan om er op te liggen zonnen (en er dan prompt door te zakken). ’t Is niet perfect waterdicht natuurlijk, maar het zal alleszins al heel wat liters water per jaar schelen.

afgedekte compostbakken
Een beschilderde unalitplaat die vroeger ondergrond was voor complete lego-landschappen werd een beetje ingekort. Eén stukje is nu achterwand voor een rekje van de Zweed, waar anders strips vooraan ingelegd worden en achteraan weer uitvallen. Gedaan miserie, nette stapels nu (efkes toch, nu alles juist weer gezet is).

Het simpelste van alles: Een latje steenschot op twee klinkers om een plantenbak van de grond te houden, en drie kleine blokje azobé die hetzelfde doen met een grote bloempot.

Kostprijs van dit alles: 30 euro voor de heidemat, wat vijzen en haakjes en een hele dag plezier. Dat laatste moet je niet cynisch lezen, ik kan/we kunnen er echt van genieten om van niets iets te maken. Missie geslaagd zou ik zo denken.

Juli

Juli is alweer bijna voorbij. Een stille maand hier, vooral blogsgewijs dan.

Oudste deed zijn ingangsexamen aan het conservatorium in Gent. Niet geslaagd. Zucht.
Geen herkansing mogelijk, want het was het praktijkgedeelte waar hij nipt onvoldoende voor haalde. Een ruwe diamant, waar nog veel werk aan is, waar veel mogelijkheden voor zijn…ze kunnen dat altijd zo schoon zeggen, juryleden.

Ondertussen is hij er van overtuigd dat de jury van daar “wel gelijk zal hebben”, en schuift hij zijn grote droom – ingangsproef Antwerpen en op kot gaan – helemaal opzij. Massa’s mensen die springen voor hem en hem willen bijspijkeren en helpen waar nodig, maar elke inspanning is hem nu te veel. Een zevende jaar aan de muziekhumaniora, als voorbereiding, dat lijkt hem helemaal de max. En alleen wonen, en fuiven, en vanalles. Hoe dat praktische en financiële plaatje ineengepuzzeld moet worden, dat zijn zijn zorgen niet. Leven en laten leven, en af en toe ne keer keihard tegen de muur laten lopen zeker?

Zoon twee heeft zijn eerste kamp als monitor er op zitten. Hij deed dat goed, en ’t smaakt naar nog, ik kan dat alleen maar toejuichen. Hij heeft de vakantie van zijn leven. Thuiskomen en weer vertrekken, dat is het zo’n beetje.

Ze zeggen dan dat het “stillekes is waar het nooit ni waait”. Euh…het heeft hier gewaaid. Gestormd zelfs. Meermaals.

Pubers die er vanonder zijn en geen teken van leven geven, alleen als ze honger hebben of nood aan een douche, het doet wat met een mens. Gentse Feesten ook, zo blijkt.
Het warme nest dat je ze probeert te bieden blijkt plots niet meer goed genoeg, te bekrompen, te dit, te dat. Het gras was groener aan de overkant.
Een aantal mensen met oudere kinderen verzekerden mij dat alles altijd goed komt. Tja, ik wil dat best geloven, maar aangenaam is anders. Plots gaan alle gesprekken alleen maar over de afwezige(n), hoe het zou kunnen, hoe het misliep, hoe het verder moet. Ik blijf erbij: hét onderwerp om fameuze ruzies over te hebben: kinderen. Slopend, maar (voorlopig toch) weer verleden tijd.
Met dank aan alle sms-ers en mailers en bellers. ’t Doet deugd om een beetje stoom te kunnen aflaten soms.

Op een bepaald moment neem je een aantal keuzes. Deur op slot als wij gingen slapen was er één van. Eén van de betere, al zeg ik het zelf. Niet gewekt worden door nachtelijk gestommel en daarna blijven wakker liggen koekeloeren is aangenamer dan doorwaakte uren vol gepieker. Ook eten werd niet voorzien. Waaiden ze toevallig binnen en waren er restjes: ok dan, anders zeer jammer.

Tussendoor, op een half uur thuis-tijd, wilde oudste zoon leren strijken.
Hij had bijna een nieuw design-vestje uitgevonden terwijl hij eigenlijk gewoon een jeansbroek binnenstebuiten wilde draaien.

designvest van jeansbroek
Ondertussen lijken ze te beseffen dat het hier zo slecht nog niet is. Zoon twee loopt al een hele week mooi tussen de lijntjes en zag (bij wijze van tegemoetkoming langs onze kant) toch nog Hans Teeuwen, oudste kwam pas gisteren thuis met de boodschap dat blijven zwerven toch niet echt zo super is als hij gedacht had en miste wegens afwezigheid de cabaretier waar hij al zo lang naar uit keek.

Die Hans dus. De zonen en echtgenoot zijn zwaar fan, en kunnen hele stukken uit zijn oeuvre met gepaste intonatie en Nederlandse tongval op alle gewenste en ongewenste momenten beginnen naspelen. Ik was dan eigenlijk ook verbaasd dat ze niet veel enthousiaster terugkwamen van de Stadsschouwburg. ’t Moest allemaal nog een beetje bezinken en doordringen was hun commentaar. En ook: Teeuwen is een geniale gek. Ok, dat weten we dan ook weeral.

Verder was er in juli nog een super gezellig feestje met alle familie van de twee kanten (en bijna zonder onze oudste, die zich weer eens niet aan afspraken hield). Drie jarigen die hun feestje alsmaar uitgesteld zagen kregen eindelijk hun keuzemenu (vol-au-vent of stoofvlees met frietjes, of zarzuela, ze zijn hier nogal gastronomisch aangelegd…) kaartjes, cadeautjes, wensen.
Leuk als je merkt dat iedereen moeite doet om er bij te zijn, en het achteraf ook nog dikwijls gezegd wordt: ’t was weer leuk, ’t was weer lekker, we komen graag.

Juli was ook al dikwijls genieten van Villa Steenschot. Het beste terras ever! Zomeravonden worden nog een stuk leuker als er onverwacht bezoek op dat terras belandt, of mee aan tafel schuift wanneer je net veel te veel moussaka gemaakt hebt. Heerlijk.

Boeken, nog zoiets voor de zomer. Massa’s gelezen bladzijden hier, en gelukkig nog lectuur genoeg om niet in “het zwarte gat” te vallen. Een dikke (letterlijk, maar ook figuurlijk) aanrader (dankjewel voor de tip Marthy): Ik ben pelgrim. Meer dan 700 bladzijden weggelezen in geen week. Ik verwacht dat daar ooit een verfilming van komt, of een HBO-reeks. Ondertussen is man des huizes er aan begonnen, en ik zie het bladwijzertje toch ook sprongsgewijs opschuiven.

Boek Ik ben Pelgrim van Terry Hayes

De moestuin is niet om over naar huis te schrijven. Zeer weinig opbrengst, in tegenstelling tot het kleinfruit. Echt, de massa frambozen, aardbeien, japanse wijnbes, moerbei en rabarber die hier al in confituur, siroop of sap gedraaid zijn, ’t is niet te geloven.
In de serre lijkt het ook goed te gaan: tomaten, tomaten en tomaten. Mmmmmm-tomaten. Ook eindelijk een aubergine in wording, en één hele echte paprika.

Juli is traditioneel ook klussen. Vorig jaar bouwden we een tuinhuis, nu ruimden we de garage op (echt, da’s zwaarder werk!), verkochten al een paar dingen die hier al jààààren stof liggen te verzamelen online, en recupereerden weer een paar spullen om andere dingen mee af te werken. Knutselen met weinig geld, we blijven dat hier leuk vinden. Daarover mogelijks een volgende keer meer.

Voila, nu zijn we beland aan het moment waarop de kamprugzakken gevuld moeten worden. Dat zou in principe op weinig tijd kunnen gebeuren, ware het niet dat diegenen die de valiezen moeten vullen altijd afgeleid worden als ze iets moeten gaan halen. Een sms, een Pokémon die gevangen moet worden, een airelke gitaar of piano spelen, ruzie maken over welke zaklamp van wie is, enfin, een zeer ontspannende bezigheid die nog wel even zal duren. Man was sneller klaar met het in orde maken van de “kampfietsen” dan de zonen met wat kleren en een slaapzak verzamelen.

Daarna is het rijk even voor ons alleen, zo’n dag of tien. Augustus zal nog sneller vliegen, ik voel het nu al aankomen.

 

 

 

Familieweekend

dat betekent

*een jaar op voorhand een huis boeken, omdat je anders geen plaats meer hebt die voldoet aan alle voorwaarden.
* behoorlijk wat eisen waar rekening mee gehouden wordt bij die boeking. Niet dat we moeilijk doen, maar we zijn het kampeerstadium een beetje ontgroeid, met z’n allen.
* een beetje organiseren, plannen en valiezen maken. Alles zal half klaar staan. Net als de vorige jaren zal dat half blijven tot op de laatste minuut. Scholen organiseren hun sportdag ALTIJD vlak voor vertrek, en heel wat sportgerief moet ook in die weekendvalies. Die week liever geen bezoek over de vloer, struikelgevaar!
* al een schooljaar te vroeg mee op uitstap gaan met de herboristen van het tweede jaar, want anders zou ik volgend jaar een half familieweekend moeten missen. Aanwezigheid bij “veldwerk” is verplicht, anders geen examen en geen getuigschrift. Met dank aan het secretariaat voor het nu al gekende lessenrooster van 2016-2017, en de souplesse.
* boodschappenlijstjes en ik-neem-mee-lijstjes van vorig jaar die geraadpleegd worden, en waar nodig aangepast. Ondertussen zijn we experts in hoeveelheden geworden. Geen massa’s overschotten bij ons!
* indrukwekkende karren die uit de Colruyt naar de auto gereden worden. Eten! Drank! WC-papier! Manmanman, niet te doen!
* Man des huizes die héél erg in zijn nopjes is, want omwille van al die bagage en kinders in de auto heeft hij een excuus om per moto te rijden, met één van de zonen achterop. In het naar huis rijden wordt er gewisseld. Fun verzekerd!
* puzzelen en budgetteren om het haalbaar en eerlijk te houden voor iedereen. Met dank aan een andere grote familie voor een berekeningsformule die rekening houdt met klein en groot. Ondertussen ook een aparte bankrekening, omdat we nog heel veel van familiedink gaan doen.
* een postbus “Familieweekend” in mijn mailbox. Veel beweging in die postbus, en ook sms-gewijs veel weekendgerelateerde over-en-weertjes.
* EHBO in orde maken. Hoe meer in orde, hoe minder we die nodig hebben. Da’s dezelfde soort wetmatigheid als die van de regenjassen: heb je die bij, dan blijft het droog  (allé, bij mij is dat toch al altijd zo geweest).
* voorpret. Hoe dichter het komt, hoe groter de aanvallen van zottigheid hier ten huize.
* een grote pot spaghettisaus voor de eerste avond. Traditioneel, maar o zo lekker en praktisch.
* kajak, mountainbike, fietstocht, wandelen, aperitieven, barbecue, bijkletsen.
* heelder tornooien van wat voorhanden is. Kubb, pingpong, kicker, en dit jaar zelfs poolbiljart. Tja, een beetje competitie zit er wel in…
* massa’s foto’s, waar misschien toch iets meer mee moet gebeuren dan gewoon “op de harde schijf zetten”.
* batterijtjes opladen, en twee weken later alweer boeken voor volgend jaar.

Dat betekent ook beseffen hoe leuk het is, zo met een grote bende op zwier zijn. Al (nee, verdomme, niet allemaal…**) die kleine kindjes van vroeger die ondertussen zelf achter de barbecue staan, mee pinten drinken en een fijn soort humor hebben: onbetaalbaar. Fijn ook om Oma te zien genieten van haar gezin, en hoe de aanhang er wonderwel bijpast. Elk zijn kwaliteiten, elk zijn gevoeligheidjes.

De Dardennen: here we come!

 

Extra handen

Vandaag werd ik teruggegooid in de tijd. Naar de periode waarin we regelmatig gingen zwemmen met heel het gezin, en de ene al aan ’t verdrinken was toen de andere zijn zwembroek nog moest aandoen.
Gigantische zwemzakken vol zwempampers en handdoeken, een extra handdoek, speciale zwembrillen voor drie van de vier omdat ze met bril niet in het water konden (maar zonder nog veel minder) massa’s koeken en drankjes voor achteraf, knuffels en tutjes voor in de auto, douchegel, bandjes, plankjes, enfin, iedereen die met kinders naar het zwembad trekt/trok kan er zich waarschijnlijk wel iets bij voorstellen.

Altijd leuk als er dan extra handen waren om deuren open te houden, ontsnappingen uit het kleedkot (altijd te klein, altijd te warm, altijd wel ergens een vieze kauwgum om te recycleren) te helpen verijdelen , vergeten zwembrillen terug te brengen of om daarna heel de kroost weer in de kleren te helpen hijsen.
Om zelf te zwemmen moet je niet meegaan als kinderen zo klein zijn. Zwemband, reddingsboei, springplank of favoriete object om onder te spetteren, dat ben je wel.

Nooit gedacht dat ik dat vrijwillig en met volle instemming opnieuw zou doen. Edoch… Deze keer waren de verdrinkers van toen mee extra handen, en waren er zes keer twee ogen en handen om twee kleine (maar o zo dappere) waterratjes in ’t oog te houden. Een verademing zeg ik u. Als je na enkele keren glijbaan en wildwaterbaan een vijfjarige door kan geven aan één van de zonen en samen met zijn mama kan gaan keuvelen in de sauna: heerlijk. Als diezelfde zonen zonder problemen de kleintjes veilig van alle waterpret helpen genieten en zelf ook de grootste lol hebben dan weet je dat het oké is.
Onze timing was ook goed: een beetje voor de middag aankomen, en tot nét voor de grote massa arriveerde hebben we ons geamuseerd. Meer dan twee uur, en toen waren er hongertjes en blauwe bibberlipjes.
De kleedcabines waren deze keer wél groot genoeg, niet te warm en zelfs proper, en toen we allemaal weer aangekleed waren volstond een simpel sms-je om thuis aan een gedekte tafel met verse koffie te kunnen schuiven.
Pubers in huis, er zijn daar zeker voordelen aan 😉

 

Toen waren we terug met 6

Sinds drie uur vanmiddag is oudste zoon alweer thuis, de rest zat nog tot 17.36 u op de trein.
De vakantie vliegt voorbij, en het scoutskamp is nu ook verleden tijd.
De ervaring leert dat we ze vanavond vooral moeten gerustlaten, met enige volhardendheid richting douche dirigeren, en frietjes met “troep” voorzien.
Morgen mag iedereen een gaatje in de dag slapen, en aan de oogjes van oudste te zien zal dat nodig zijn.
vuile kampvoetAl de bagage bleef buiten (wat een luxe, zo’n weertje) en werd daar gesorteerd. Mijn kennersoog leerde mij dat er één en ander van ons ontbreekt, en dat er iemand anders sokken van Calvin Klein en Tommy Hilfiger (op kamp, allé toe !?) zal missen. Geen nood, in september, op de streekbierenavond komt zulks allemaal terecht. Mijn kennersoog leerde mij eveneens dat ik de volgende dagen een nieuwe hobby heb, en dat mijn zonen bedroevend weinig onderbroeken bezigen op kamp…
vuile kampwasDe verhalen zullen in de loop van de volgende weken mondjesmaat wel volgen. Veel dingen zullen we nooit te weten komen, maar ach, dat geeft niks.
mijn mannenVanavond aperitiefden we op ons nieuw terrasje.
Oef, het klank- en lichtspel bleef lang genoeg weg. Daarna was het hier serieus van donder, bliksem, en tellen hoe ver alles weg is. Veel te dicht, bij momenten. Bah, onweer, ik moet daar echt niet van weten…

En morgen? Morgenavond zijn die twee oudsten van ons weeral “den hof af”, of zoals ze dat zelf zeggen :” Moeder, we zijn den bos in! “. Den bos ligt deze keer aan zee, al weten we nog niet echt waar en hoe lang. Zoon drie gaat daar een dagje op bezoek met een vriend, en voor de rest van de week gaan ze alledrie hun financies weer wat gezonder maken. Oudste op het speelplein, de twee anderen bij een boomkweker hier in de buurt. Jongste heeft nog niet veel plannen, die geniet nog van op ’t gemakje thuis rondhangen.

Eén ding is zeker: ze hebben weer de (der)tiendaagse van hun leven gehad, en wij genieten daar ook van, zo een keer zonder kinderen.
Dikke chapeau voor de leiding en de fouriers (waaronder oudste, die elke dag meehielp om vijf maaltijden voor 120 leden te bereiden), die toch maar mooi een deel van hun vakantie opofferen voor die loebassen. Niet te schatten met welk een enthousiasme ze een heel jaar klaarstaan en onze jeugd entertainen. Voilà, dat mag ook eens gezegd zijn. ’t Moet niet al kommer en kwel zijn als de jeugdbewegingen weer eens het internet halen!

Vakantie, week 9 en School, dag 1

* toen kwam oudste dolenthousiast van zijn eerste kamp als monitor terug. Een hele nacht op de bus, ’s morgens een beetje groggy maar dan weer actief tot een stuk in de volgende dag. Ah ja, zijn eerste vergadering als scoutsleider kon hij toch niet missen voor zoiets banaals als “een beetje moe” ?

* waren er behoorlijk wat discussies met tweede, die nu al uitkijkt voor een skivakantie, maar vooral de après-ski belangrijk vindt. Wij vinden dat gezien zijn leeftijd nog niet. Wordt ongetwijfeld vervolgd…

* werd de kalender op recordtijd gevuld. Maagdelijk witte vakjes zijn er hier niet meer bij.

* delen we nog steeds komkommers met al wie wil.

* meest gehoorde quote hier ten huize (na de film Along came Polly ): “I farted…with sauce”. En daarna gelach, zoals alleen een bende pubers dat kan produceren. Ja, er is nog wat werk aan…

* na regen moet je profiteren van enkele uurtjes droogte, en het werd duidelijk dat er heel wat geoogst kon worden: boontjes, tomaten, komkommers, ajuin, verse kruiden, paprika’s, selder: allemaal gelukt. De knolselder was ook goed bezig, maar helaas gevonden door slakken en ander vretend gespuis.

* de boys lieten zich van hun beste kant zien en hielpen als garçon en keukenpiet op een feestje, wij feestten gezellig mee. Stoer doen hoort er natuurlijk ook bij, al is het maar om hun facebookpagina’s op te vrolijken. De linkerjongeman is geen stuk van ons gezin, maar wel geregeld in ons huis te vinden. Onze jongste stond op het moment van de foto aperitiefhapjes te maken.

©Tinneke De Wilde (Shooting Stars)

©Tinneke De Wilde (Shooting Stars)

* na dat feestje was het veel te vroeg dag, want we moesten tegen openingstijd aan het land van die kabouter in De Panne staan. ’t Is ondertussen traditie dat we de laatste dag van de vakantie iets samen doen met “De Verlindekes”. ’t Was te merken dat ze te weinig geslapen hadden: anderhalf uur gekibbel in de auto, ne mens zou van minder slechtgezind worden. Mijn humeur zat ver onder het vriespunt, maar gelukkig was er zon, leuk gezelschap en lekkere picknick. De dag werd afgesloten in een frituur (ook traditie), en ’t was hier ’s avonds heel rap stil.

* diezelfde laatste dag werd oudste met de neus op de sigarettenverslaving gedrukt: maar 1 over, en geen geld meer. Ni te doen hoe lastig hij liep tegen de middag. Jammer voor hem, maar in heel dat kabouterland wordt geen tabak verkocht (ondertussen had hij een voorschot op zijn zakgeld losgepeuterd bij pa). Tegen ’s avonds was er geen doen meer aan, zijn nagels moesten er aan geloven in de frituur, en hij heeft zich heel gezellig apart aan een tafeltje geplakt. Onderweg zijn we dan maar gestopt aan een snelwegparking, maar hij moest wel tot thuis wachten om eentje op te steken, wij willen die stank nl niet in de auto. Verslaafd? Hij? Ba nee! Hij stopt wanneer hij wil, hij wil gewoon niet, want da’s cool (niet dus). Enfin, na 5 minuten buiten staan dampen was hij weer aanspreekbaar…

*ondertussen zijn de twee jongsten naar school en bijna weer terug thuis, de twee oudsten lopen hier nog wat hanig te doen. Nekhaartjes die plots teveel zijn, de deo wordt opnieuw ontdekt, kledij moet na twee maanden weer netjes zijn, shorts zijn ab-so-luut not done. Gemengd onderwijs, het doet wat met mijn jongens 😉