Tagarchief: verdriet

De gazet

Een krant komt hier eigenlijk nog zelden in huis. Veel is te lezen op internet, en in de tijd toen de dieren nog spraken  toen wij nog een abonnement hadden bleven de weekkranten meestal ongelezen liggen tot in ’t weekend. Om dan oud nieuws te zijn natuurlijk.

Nu komt er sporadisch nog eens een weekendeditie binnen, meestal dezelfde gazet, met Weekend en Magazine, soms een keer een andere. Vandaag zouden het er twee worden, maar helaas was die met de gratis CD van Toots al uitverkocht in ons winkeltje.

De andere, daar had madam al dik reclame voor gemaakt, ah ja: met gratis Zsazsalmanak, en zelfs verkrijgbaar aan halve prijs dankzij een kortingsbon.

Yes, ik heb ze. Sorry madam, ’t was niet voor je kalender, want ik vind hem grappig en tof en origineel en wat-weet-ik-nog-allemaal, maar die van Natuurpunt is eerder op ’t jaar beschikbaar, en twee kalenders invullen, da’s te veel werk.
En toch moest en zou ik die gazet vandaag hebben. Omdat er een artikel in zou staan waarvoor ik vorige zondagavond nog even in de archieven dook om een foto te bezorgen.

Schoonbroer vond hem alleen nog in lage resolutie. Veel woorden waren niet nodig, ik kon mij direct voor de geest halen over welke foto het ging, en vond hem redelijk vlotjes.
In de krant met de beroemde kalender staan dit weekend een aantal dubbelportretten van fantastische mensen. (mogelijk nog wel meer, maar ik had alleen oog voor bladzijde 32 en 33 van Het Nieuwsblad)
Hieronder staan ze met z’n viertjes samen op de foto. Voltooid verleden tijd.

FKW*S*

©Jacky Bostoen

Het blijft zo oneerlijk, niet te vatten, zoveel vragen oproepend, zo’n leegte achterlatend.
Slik. Ik weet wat het nog steeds met mij doet, en ik probeer te begrijpen wat het met F en K moet doen. Lotte Debrouwere, die het artikel schreef, heeft dat prachtig gedaan.

Wereldlichtjesdag: de tweede zondag van december worden om 19u kaarsjes aangestoken ter nagedachtenis van overleden kinderen. Hier gebeurt dat wel meer, maar morgen zeker. Voor die twee, die we zo hard missen.

Toe, ga naar de gazettenwinkel. En lees wat meer over wat hier een paar keer per jaar voor dubbele gevoelens zorgt… Die almanak hebt ge dan ook ineens 🙂

 

Advertenties

Dubbel. Al zeven keer, en drie keer.

Het plezier en de spanning vooraf. Weet hij dat zijn cadeautje hier al ligt? Zal hij het ok vinden? Heeft iedereen zijn naam op het kaartje gezet? Vers sinaasappelsap bij het ontbijt? Zeggen dat hij moet douchen, dat geeft nog enkele minuutjes extra tijd. Nog even vragen welke taart hij wil, en wat hij wil eten. Vijftien worden is niet niks!

Zo onmenselijk dat zij die taart niet mee kan komen opeten. Ondertussen al 7 jaar geleden… Op exact dezelfde dag. Hier werden kaarsjes uitgeblazen, het vuur in haar ogen doofde.

Dubbel. Al 7 Jaar.
Wat zijn die twee andere keren dan, vraag je je misschien af?
Toen jongste geboren werd, at zij verjaardagstaart. Man was daar nog eventjes geweest en at een stukje mee, ik niet meer wegens te ver van ” ’t moederhuis”. De eerste telefoon ging naar haar: als specialleke op haar verjaardag kreeg ze een neefje…
Ook de verjaardag van zoon twee is onlosmakelijk verbonden met haar. Zijn verjaardagsfeestje was haar laatste feestje voor haar opname. Er werden aardbeitjes gegeten, want dat lustte ze zo graag. Er werden foto’s genomen, met haar lange, blonde haren en haar onbevangen glimlach.
Klaar voor de strijd, die een week later zou beginnen.
En die ze verdomme verloor.

’t Leven kan zo ongelooflijk hard zijn…

 

 

Sommige dingen…

…zullen nooit meer hetzelfde zijn. Nooit meer.

20 maart, hoe zonnig ook, zal altijd een sombere winterdag blijven.
Green pattypan, encoding black, SP 16 wit en SP 23 rood zijn niet zomaar kleuren. Het zijn verven waar een heel aantal mailtjes, smsjes en staalkaartjes aan vooraf gingen. Codes die op mijn harde schijf staan, daar zullen blijven staan, en op jouw muren uitgerold werden.
De B 401 in ’t donker, met de felblauwe neon van het UZ. Onuitwisbare herinnering. Altijd wordt  mijn blik naar daar getrokken, hoewel “jullie” verdieping er niet meer is.
Verjaardagstaarten smaken anders, ze worden in onze familie niet licht aangesneden. Teveel datums die, ooit onbezorgd pril geluk, nu een zeer dubbele betekenis hebben.
De broertjes Wauters zijn niet meer gewoon die zangers van Clouseau, het zijn twee grote meneren met hun hart op de juiste plaats. Ook hier kippenvel, zeker bij “Hier bij jou”…
Een concert van Daan zal nooit meer kunnen, zonder dat ik aan je denk bij het binnengaan van de zaal. De gsm moest toen uit, net nadat we hoorden dat je weer opgenomen was. De autostrade was nooit zo lang als toen, toen we per sé nog langs wilden komen na dat concert. Geloof me, we zijn blij dat we dat toen gedaan hebben. Zo jammer dat het geen Victory werd voor jou.
Deze song zal nooit meer kunnen zonder zakdoeken binnen handbereik. Gewoon, hoe sommige dingen altijd gelinkt zullen zijn aan elkaar.

Jullie papa schreef het al een paar keer: “Rouw is als de golven van de zee. Op bepaalde ogenblikken zijn de golven klein en worden ze nauwelijks opgemerkt, maar op een moment dat men dit het minst verwacht kan een felle golf de voeten onder iemand wegvegen.”

Hier komt de golf…precies drie jaar later. Ik denk aan jullie….