Tagarchief: verven

Keukenverbouwingen – 10. Decoratiewerkzaamheden

Plafonds hangen, da’s voor samen. Alle voegjes en vijsgaatjes toestoppen, opschuren, weer voegen, nog eens alles effen wrijven en dat nog eens allemaal herhalen, da’s voor man des huizes. Op zijn eigen limbo-wijze.

Als het egaal genoeg naar zijn (en mijn, dat spreekt) zin is, is er weer samenwerking vereist. Vliesbehang op plafonds kleven, da’s een behoorlijk karwei.
Eender in welke richting we de panden zouden hangen, sowieso zouden er stukken van meer dan 7 meter bij zijn. Haaks op de lichtinval dan maar, dat schijnt het minst opvallende naden te geven. Ook de langste stroken natuurlijk.

Voorbereiding is alles. De eettafel werd gebombardeerd tot snijtafel. Stelling, krukjes, ladders, kortom alles waar je op kan staan om iets hoger te kunnen werken werden in mekaars verlengde gezet, om een zo lang mogelijk stuk te kunnen kleven in één keer.
Lijm, rollen, borstel, vochtige vodden, scherp mes, schaar: alles binnen handbereik.
De eerste lijn werd met een smetkoord afgetekend, en hopla, we waren vertrokken. Grote stukken, rechtdoor, het vlotte wonderwel.

Het geweldigste attribuut was deze jongen:

terrasbezem ingepakt in stucloper
Een in stucloper ingepakte terrasbezem. Ongeveer even breed als de rol papier, en dankzij de verpakking konden de stugge haren niks beschadigen. Een echte steun in moeilijke tijden.

bezem als steun voor plafondbehang
Soms deed hij de job quasi alleen (net als man des huizes, lijkt het wel), andere keren hielp ik een handje, of werd hij als aandrukinstrument gebruikt. We hebben daar een filmke van ook, maar mijn filmskills zijn volgens kenners niet goed genoeg om het resultaat te publiceren.

bezem om behang aan te drukken

Soms vroeg ik mij af waarom ik geen boekje mee op mijn laddertje had genomen, andere keren wenste ik dat ik meer fitness gedaan had om die armspieren misschien toch iets minder snel te voelen verzuren.

zen met vliesbehang
verzurende armen
’s Avonds was alle gyproc bedekt, en de enkele naadjes die niet naadloos (mwoehaha, vermoeide stofhersenhumor!) aan mekaar sloten werden vakkundig opgevoegd door man des huizes.

De volgende morgen werden ze opgeschuurd, en mocht ik beginnen verven.

plafonds verven
Dat sjaaltje op mijn hoofd, da’s puur functioneel. Veel minder gedoe om dat na de werken weg te gooien, dan om elke keer haren uit het plafond te vissen, of dagenlang met een nog grijzere schijn dan gewoonlijk rond te lopen. Primer, dat krijg je er zomaar niet uit met een beetje shampoo.

’s Avonds klaar, ’s anderendaags de afwerklaag. Ondertussen hield man zich bezig met vanalles en nog wat. Deurlijsten opvullen en afschuren, plinten weghalen, stukjes muur cementeren, stukken voorzien van schildertape, enfin, nuttige dingen zeg maar.
Zo kon ik elke keer ook weer iets verven: deuren, een stuk muur dat gevliesd was en klaar stond, de gordijnbak die we maakten. Geen tijd voor verveling.

eindelijk geverfd - na 20 jaar...
Al die streepjes links op de foto werden netjes overgenomen op een rest vliesbehang.
Jaren, namen en streepjes: heel de groeievolutie van mijn jongens, dat mag toch niet zomaar verloren gaan hé?
Vrijdag zagen we dat we echt goed op schema waren. Nog een paar rechttoe-rechtaan muren, en dan konden ze dinsdag zonder veel problemen beginnen.

Conrad van Woonfase zou nog langskomen om laatste dingetjes te overleggen, en belde vrijdagavond om af te spreken.
– Of we klaar waren voor een logistieke uitdaging?
– Ha ba ja zeker?
– Wel, dan kom ik morgen niet alleen afspreken, maar beginnen we er aan, oké?
En of dat oké is voor ons. Drie hele dagen vroeger dan gepland beginnen aan de keuken? Dat is toch wel een vreugdedansje waard!

Ik weet het, de foto’s zijn van erbarmelijke kwaliteit. Het is hier nog steeds een grote werf, met veel stof, dus het moet allemaal met een telefoontje gebeuren. En soms zijn mijn spieren zo moe dat ik allemaal bewogen foto’s heb. Maar ge krijgt een indruk, op die manier…

 

Advertenties

Keukenverbouwingen – 5. Start

Het moest toch een keer gebeuren, “doen” in plaats van palaveren.
Ondertussen was het wel duidelijk dat het niet zou blijven bij keukenverbouwingen… Onze hele gelijkvloerse verdieping heeft in al die jaren dat we hier wonen nog geen likje verf gekregen, de laminaatvloer met fabrieksfout (waar we een andere voor in de plaats kregen, maar niet legden wegens kleine kinders) werkt al jaaaaaren op mijn systeem, peertjes en kabeltjes uit de muur waar zelfs geen peertjes aanhangen: een grondige aanpak is nodig.

We begonnen bescheiden, met het toilet vooraan, vorig jaar. Restjes verf van onze slaapkamer, en een beetje creatief puzzelen met Zweedse zelfbouwpakketjes zorgden er voor dat ons kleinste kamertje voor amper geld naar wens werd ingericht.
De deur bleef ongeschilderd, want over de hal was nog geen beslissing genomen.
Mooie ideeën hoor, met steenschotten en verweerde houten banken en stalen kapstokken van muur tot muur. Kaleiverf zou het helemaal af maken.

Lang verhaal kort: te duur, en kalei is niet de beste oplossing voor een hal waar schoenen, boekentassen en zonen met vuile handen tegen de muren hangen.

Vliesbehang, gewone verf, een bijpassend kleurtje voor de deuren, en gaan!
Het resultaat is mooi, echt waar. Alleen is het nu nog even rondkijken voor leuk en betaalbaar meubilair, deze keer liefst eens niét van bij IKEA.
Bank of schoenenrek, kapstok, kastje voor sleutels, handschoenen en mutsen. Meer moet dat niet zijn.

Ook de deur van de wc moet nog steeds geverfd worden. Geen idee wat de vorige eigenaars daar allemaal opgesmeerd hebben, maar de bandschuurmachine en verfbrander doen hier overuren.
De andere deuren wachten in hun nieuwe jasje nog op glas, maar daar hebben we ook al een vakman voor gevonden.

dubbele deur naar woonkamer
Beste gerief: een kleine stelling. Heerlijk als je vanaf het midden van de hal overal aan het plafond kan, zonder tien keer op en van de ladder te spurten.

stelling

Eindelijk werden ook de vreselijk mottige beige siliconenvoegen tussen plint en vloer (vloerverwarming, weetjewel) uitgesneden, en vervangen door perfect gespoten grijze voegen. Uitsnijden deed ik, mooi restaureren deed man des huizes. Siliconen spuiten is een kunst, die hij duidelijk beter beheerst dan de vloerders van toen.

Kijk, als die keuken staat gaan we ’t gevoel hebben van in een heel nieuw huis te wonen!

De foto’s op deze en volgende posten zijn genomen met een zeer bescheiden telefoontje, omdat mijn camera iet of wat stofvrij buiten de werf-zone ligt…