Tagarchief: vingerhoedskruid

Zadenruil

Natuurlijk-rijk organiseert een zadenruil. Ik beloofde op facebook dat ik wel even wou kijken of ik iets had, en even later stond er dat ik nummer 17 kreeg. Terugkrabbelen was geen optie meer. Dankjewel meneer natuurlijk-rijk, namens mijn huisgenoten. Eindelijk zijn al die potjes en papiertjes met zaden die overal te drogen lagen netjes opgeruimd geraakt.
Gedurende “het seizoen” liep ik af en toe door de tuin en plukte dan hier en daar wat uitgebloeide bloemen, knipte een bloemscherm van een kruid, liet wat peulen drogen, en vergat het eigenlijk een beetje. Tot het berichtje over die zadenruil verscheen. Eén ding weet ik nu al wel zeker: volgend jaar moet ik een beetje gestructureerder tewerk gaan. Peulen die zeer goed te onderscheiden zijn als je ze plukt, zien er in gedroogde toestand allemaal vaag lichtbruin uit. Groene peultjes? Boterpeultjes? De verbluffend mooie Mrs Lei? Euh… geen idee. Daarom heb ik maar een zakje “peultjesmix” gemaakt.
Hetzelfde met pergamijnpapieren zakjes waar je snel iets opkrabbelt met een balpen die maar half schrijft: na drie maanden is dat een beetje een kwis. Hoe zag welk klein zaadje er nu weeral uit? Gelukkig waren het maar drie mogelijke antwoorden. Ze zijn gevonden.
Plastiek potjes stonden in de weg, kaf moest nog van zaad gescheiden worden, sommige vruchten waren al op voor ik er aan dacht dat de pitjes best wel bewaard konden worden. Een echte beginner dus, ikke.
Deze winter neem ik in het moestuinboek het hoofdstuk zaden winnen nog eens grondig door!

Al bij al ben ik nog blij met wat ik bijeensprokkelde, als je van Natuurlijk-Rijk een nummertje kreeg mag je laten weten wat je graag zou willen hebben.

bloei Mrs Lei   bloei boterpeultjes  boterpeultjes
2x peultjesmix (Mrs Lei, groene peultjes en boterpeultjes)

digitalis purpurea   digitalis purpurea detail
6x digitalis purpurea

daslook
1x daslook

purple blush aubergine
4x aubergine “Purple Blush” (10 zaden, de linkse ronde roomwitte aubergines die het hier buiten en in de serre goed deden)

oostindische kers
2x oostindische kers (oranje bloemen)

gentiaanereprijs
3x gentiaanereprijs (Veronica gentianoides, een hogere winterharde soort die in onze tuin niet woekert)

7x dille
1x radijs ( waarschijnlijk een kruising van alles wat er op dat moment groeide)
5x komkommer “Marketmore”(10 zaden, buitenras)
6x paprika “Alma”(10 zaden, buitenras, kleurt van roomwit naar oranje)
3x heet pepertje (20 zaden, ras onbekend, zat in biopakket groenten)
2x goudsbloem “California Wonder”

Klimmers

Heb je er ook al eens op gelet op hoeveel verschillende manieren planten kunnen klimmen? Ik keek vandaag of ik erwtjes kon oogsten, en was verrast bij het zien van zoveel stevige fijne wirwarrige draadjes. Onze erwten doen daar niet moeilijk over, die wiegen een beetje in de wind, en op het moment dat ze iets stevigs voelen beginnen die klimrankjes daar rond te draaien. Of het nu de draad is die daarvoor bedoeld is, of een andere erwtenplant, of zelfs zichzelf, ze houden stevig vast.
erwten houden zich stevig vast

Over de boontjes kan ik u niks vertellen, de kippen waren sneller dan ik. Er staan wel een aantal lege staken in de moestuin nu. Schone constructie, al zeg ik het zelf.
Tegen de boomhut groeit een andere klimmer, de schijnaugurk (Akebia Quinata). Die moest langs een touw of bamboestok omhooggeleid worden tot daar waar er genoeg klimmogelijkheden zijn om rond te draaien. Met een regelmatig slagje van de stengel, tegen wijzerzin, windt ze zich rond alles wat tot steun kan dienen.

akebia quinata draait rond stok

De clematis (Clematis Armandii) doet het nog anders. De hoofdstengel groeit, en met zijn bladeren klampt de plant zich vast. Als je het van dichtbij bekijkt doet het een beetje denken aan een mastworp.
clematis maakt een soort mastworp

Vlak bij de clematis staat hier een druivelaar, van onbekend ras, ooit gekregen van een nonkel. Die heeft op regelmatige afstanden een soort van antennetjes, telkens aan twee zijden van de stengel. Daar grijpt hij zich dan ook mee vast. Eigenlijk is de bedoeling dat die druivelaar netjes geleid wordt langs een paar kabels, maar hij staat absoluut op een verkeerde plaats. In het najaar (of wanneer doe je dat eigenlijk het best?) verhuist hij naar de zuidkant. Hier gaat hij dus dit jaar een beetje zijn gangetje, en behalve de kabels neemt hij ook andere planten als steun. Het vingerhoedskruid is daar een mooi voorbeeld van.
druivelaar

druif aan vingerhoedskruid

druif aan kabel

Tegen de muur van de buren groeit een wilde wingerd (Parthenocissus). Die vormt aan de takken kleine zuignapjes, en hecht zich daarmee aan de muur. Zelfs het oude hout is een lust voor het oog, en in de herfst zorgen de bladeren voor vuurwerk in allerlei tinten rood.
wilde wingerd met zuignapjes

Ook nog tegen de muur van de buren: hop (Humulus lupulus). Een mooie plant, daar niet van…maar hij groeit enorm, en in een trage weg (die loopt naast ons huis) van amper een meter breed is dat niet de beste keuze geweest. Nietsvermoedende fietsers durven er wel eens met hun stuur in blijven hangen, en als zo’n hoprank liefelijk langs je gezicht streelt kan dat fameus branden en jeuken. Al die kleine haartjes… De takken wiegen in de wind, en kronkelen zich overal rond. Blijkbaar zaait die hop zich lustig uit, ik kom hem ook in onze tuin overal tegen.
hop

De blauwe regen (Wisteria, variëteit onbekend) draait zich rond een stevige paal. Als hij goesting heeft tenminste. Anders doet hij pogingen om de haagbeuken (Carpinus betulus) zachtjes te omarmen, maar’t schijnt dat dat op den duur een echte wurggreep wordt. Wij dirigeren dus geregeld de jonge scheuten in de juiste richting. De bedoeling is dat de blauwe regen richting terras geleid wordt, zodat er een natuurlijke poort naar de buurtweg ontstaat. Nog eventjes te gaan.
wisteria

Op de speelberg: klimop. Ooit een kamerplantje dat op sterven na dood was, nu een hangend en kruipend gordijn dat de toegang tot de berg verstopt. Dwars door de berg zitten twee betonnen buizen, waar onze jongens bijna nooit in gespeeld hebben. Te pijnlijk voor de knieën, te hard tegen hun hoofd, te veel spinnen. Enfin, niet echt een succes dus. Nu liggen er in die buis resten steenpuin en bladeren, en ik vermoed dat daar een egel zijn onderkomen heeft.
De klimop groeit, en maakt aan de stengels nieuwe wortels waar hij zich dan definitief mee vastzet. Gelukkig is dat een stevige plant, want op de berg spelen ze nog wel. Met fietsen er over, met de slee er af, of op hun buik naast één van de poezen.
klimop

De klimroos (welke variëteit het is ben ik vergeten) is pas dit jaar geplant, en strekt zich dus voorlopig alleen maar uit in de richting van de lijsterbes (Sorbus), waar ze haar ding mag doen. Ik liet mij vertellen dat bij klimrozen de doorns naar beneden gericht zijn, zodat die door het gewicht van de plant dieper in de gastheer grijpen. Zelfs aan de bladeren zie je zo’n doornen. Aan onze andere rozen (Rosa Smarty) zie ik dat ook, dus misschien is dat niet zo typisch?
klimroos

De laatste klimmer in het rijtje hier ten huize is de klimhortensia (Hydrangea Petiolaris). We plantten ze dicht tegen de muur van het terras, en ik ben benieuwd wat er bedoeld wordt met “zelfhechtend”. Onderaan rechts verschijnen er nieuwe scheuten, ons kleintje doet zijn best. Wordt vervolgd…
klimhortensia

Ja, als je rondkijkt zie je de fantastische details die tuinieren zo boeiend maken. Ik weet niet of alles wat ik hier schreef ook zo in de boekskes staat, ’t is louter gebaseerd op wat ik zag vandaag.