Tagarchief: weekmenu

DZV- week 1

Een overzichtje. Je weet maar nooit dat ik ooit een kookboek wil uitbrengen…

We begonnen met een risotto. Tiens, vorig jaar deden we dat ook. Mooi meegenomen: zoon drie was er niet, die verafschuwt rijstgerechten. Voor het kookboek: hier hebben we voor vier personen en een muis (jongste) 500g droge risottorijst en een grote kookpot gestoofde groenten nodig. Op. Tot het laatste kruimeltje.

Dag twee stond man achter het fornuis, en was het pasta. Samen met gestoofde aubergine, peterseliewortel en gewone wortel met wat kruiden en mascarpone door de pasta geroerd was dat een behoorlijk vullend gerecht. Gelukkig maar, want toen ik ’s avonds na de les thuiskwam zag ik ongeveer scheel van de honger.

Vrijdag was er een “ons-moeder-had-geen-zin-om-te-gaan-winkelen” ovenschotel. Supergemakkelijk! Je kijkt rond in keuken, koelkast, diepvries wat er nog allemaal aan eetbaars te vinden is. In ons geval waren dat restjes groenten (van gisteren, met mascarpone, en in de diepvries zo’n paar van die potjes met restjes die zelfs niet genoeg zijn voor één persoon). Ook een halve zak quorngehakt, en in de kelder nog wat aardappelen die nodig op moesten. Ik word altijd blij als er gedoemde overschotten creatief verwerkt kunnen worden.
– een uitje stoven, quorn erbij, beetje tomatenstukjes en een glas rode wijn, stevig kruiden en lang genoeg laten bakken
– ondertussen alle groenten bij mekaar in een grote pot, blikje chilitomaten erbij, en laten garen. Magisch ingrediënt: gerookt paprikapoeder. Mannekes, zo lekker!
– aardappelen in schijfjes snijden en koken
– een ovenschotel klaarzetten, daar een laagje van het quornmengsel in, aardappelschijfjes er boven, groentensaus er op, en naar keuze afwerken met gewone geraspte kaas of verkruimelde feta
– nog even in de oven om alles goed warm te hebben en de kaas te laten korsten of kleurenvegetarische ovenschotel met fetaAls het heerlijk begint te ruiken in de keuken roep je je kroost aan tafel, en merk je dat het smaakt. Zeker met een glaasje rode wijn, ah ja, de overschot van de fles weetjewel 😉
Er werd een portie ingevroren, waarschijnlijk nét genoeg voor een prinses.

Zaterdag was er eetfestijn van de fanfare. Zonen en man liepen rond als garçon en afruimers, ikzelf stond achter de toog aan de glazenafwas. Eten wat de traiteur mee had: vlees of vis met saus, kroketjes en warme en/of koude groenten. Dat eten gebeurde tussen alle bedrijvigheid door, en zoals altijd is honger de beste saus. Helaas niet zonder vis (ik) of vlees (de rest van de familie) vandaag. Gemiste kans: achteraf hoorden we dat de kok een kleine portie vegetarisch meehad, maar daar liever geen reclame voor maakte. Dju toch!

Zondag werd het recept van Fieke getest (aanrader, echt njomnjomnjom!), met aangepaste hoeveelheden. Voor zes personen namen we 450g rijst, een courgette, een extra rode paprika en wat wortelen, allemaal in blokjes gesneden. Hoeveelheden rozijnen en pijnboompitten werden verdubbeld. Onze vertrouwde winkel is tijdelijk toe wegens verbouwing, en sommige dingen vonden we niet. Tofu-gehakt en meer dan 1 rijpe mango: niet gelukt. Het werd dus “veggie” gehakt (waar nergens op de verpakking te vinden was wat voor soort dan wel) en één mango.
Vanaf het eerste moment, toen de kruidenmix in de pot ging samen met olijfolie en ajuintjes, was het al duidelijk dat dit niet meer stuk kon. Zoon drie zijn liefde voor mango wint het hopelijk van zijn afkeer voor rijst…
Op het einde werd er wat “op vraag” gevuld: zoon twee lust geen pijnboompitten, en alleen oudste en ikzelf zijn “stekezot” van verse koriander. Veiligheidshalve werd die opgediend in een apart potje, dat helemaal leeggeraakte.
gevulde paprika met mango
De rijst die teveel was om in de paprika’s te doen staat koel met een halve paprika van jongste (toch een behoorlijke portie hoor), en wordt morgen met veel plezier opgegeten in plaats van de onvermijdelijke pizza’s die bij de verjaardag van zoon twee horen. Voor elk wat wils 😉

Bijkomende uitdagingen: maximum 1 keer per week rijst of couscous of granen, en maximum 1 keer pasta. Deze week al mislukt…
Verder willen we hier zo weinig mogelijk weggooien, en minstens één keer per week wat aan diepvriesopkuis doen.

Advertenties

De vraag, dag twee.

De vraag ging rond half zes deze avond richting meneer-des-huizes, die net zijn computer afsloot. Goeie timing, dacht ik bij mezelf. Nog niet bezig met iets anders, dus kan ik nog wat strijken terwijl hij eten verzint en klaarmaakt, ah ja.
NOUGABOLLEN!
Meneer had namelijk het snode plan opgevat om met oudste zoon te gaan trainen. Een uurtje lopen, ze willen een beetje later dit jaar “Dwars door Brugge” tot een goed einde brengen.

Koelkast leeg, dus het moest echt richting winkel. Uit de tuin kunnen we alleen maar wat rucola oogsten, en dat is toch wel erg “light” voor 6.
Kleinste zoon had nood aan een beetje aandacht, want de jongen snapt het verband nog niet tussen zijn emotionele hoogten en laagten, en zijn hormoonspiegels die op hol slagen. Hij mocht dus kiezen vanavond, op voorwaarde dat de p- menu’s geschrapt werden (pitta, pizza, pasta en phrites). Da ventje…

Een reeks kleurige groenten, Italiaanse rundsreepjes, en wokmie. “En daar kunnen we wel iets mee verzinnen hé mama? Ik zal helpen koken hoor”. Tuurlijk! Alles in staafjes, en de wok in. Geen foto, wegens veel honger en rap op.

Patattentaart. Of zoiets.

Ge weet wel, zo van die dagen zonder plannen. Dat ge dit doet, en dat, en nog een beetje hier, en daar. Efkes iets wegbrengen, en rapkes een broek gaan kopen (oh yes, ik kan dat op een rapke!). Dan hangt ge daarna wat in uwe zetel, en zijn de kinders alweer thuis van school als ge beseft dat “de vraag” nog niet beantwoord werd. Hier ten huize weet iedereen wat “de vraag” is: Wat eten we vandaag? Dié vraag dus. Tegen schemering nog geen pasklaar antwoord.

Ooit nam ik mij voor om hier een strakke menuplanning per week te voorzien, maar sommige ideeën lukken altijd beter in mijn dromen dan in ’t echt. Dus het was weer eens zover: niks uit de diepvries gehaald, absoluut geen zin meer om mij naar één of andere winkel te begeven, man niet thuis (dus geen kans om het probleem te verschuiven onder het mom van dringende strijk), en honger die op de loer ligt.

Op zo’n moment trek ik de ijskast open en maakt mijn brein op de kortste tijd vanalle combinaties, die niet allemaal even geslaagd zijn, maar waar meestal dan toch iets uitkomt. Vandaag: Patattentaart. Klinkt niet half zo lekker als het er uit ziet, maar ’t kind moet ne naam hebben hé. Boerenomelet is het niet, want daar zit geen deegkorst onder. Quiche is het ook niet, want daar draai ik veel in, maar geen patatten. Een soort combinatie van de twee dus, met allemaal koelkastrestjes, en de massa eieren die zorgvuldig gecontroleerd werden op kleur en geur. Oef, allemaal ok!

Twee bijna vergeten taartbodems werden gevuld met gestoofde groenten, afgedekt met een laagje aardappelschijfjes en overgoten met ei-roommengsel. Rijkelijk bestrooid met kaas gingen ze de oven in, en terwijl dat allemaal heerlijk begint te ruiken snipperde ik nog wat bieslook (vers uit dennof) en vond ik zelfs nog tijd om het aan jullie te vertellen. Smakelijk gasten!

patattentaart

stukje patattentaart

Ondertussen is bijna alles op. ’t Was lekker, en dat vonden ook alle mannen in huis.

Nog een keer van weekmenu

Wat schaft(e) de pot?

Zondag probeerden we het receptje van Dorien, uit de Standaard magazine. Mmmm. Alles uit eigen hof. Foto is niet gelukt, de potten waren leeg.

Maandag was het mooi weer, en in de voormiddag werd er serieus in de moestuin gewerkt. Keuze tussen boontjes met tomaten of snijbiet met kaassaus, petat’n van schone zus en schone broer (lekker!) en blokjes gekruid varkensvlees.

Dinsdag  wilde de zoon die op driedaagse vertrekt zeker thuis nog iets “lekker” eten: kalkoenlapjes, rijst, ananas en currysaus. Er zijn er hier die ingewikkelder keuzes hebben.

Woensdag pasta met overschotjes saus die nog in de diepvries verbleven.

Donderdag moussaka (jammer dat de paprika’s en die éne aubergine in de serre zo laat beslisten om te groeien, anders waren die wel van pas gekomen!)

Vrijdag koud groentenhapjesbuffet waarin drie recepten van Dorien getest zullen worden. Enkele minder evidente ingrediënten ga ik nu zoeken op de markt, de basis komt uit eigen moestuin.

Het weer zorgde voor iets “andere” vieruurtjes: courgettensoep, pudding, appelcrumble…jaja, de herfst is in aantocht!
Het weekendmenu moet nog besproken worden, dat hangt allemaal een beetje af van de andere plannen die we (en de zonen) hebben.

Weekmenu

Ik dacht: laat ik eens wat meer organiseren. Dat zorgt misschien voor wat minder koers- en vliegwerk af en toe. Een nieuw schooljaar, goeie voornemens, weetwel? Omdat een mens niet overmoedig moet zijn, begin ik met iets simpel:
Een weekmenu. Olé!

Bij anderen zijn weekmenu’s ware kunstwerkjes, bij mij wordt het gewoon op de achterkant van een gebruikt envelopke gekrabbeld. Gelukkig heb ik nog een prima geheugen, want terwijl ik nog aan mijn eerste stuk weekmenu (maandag dus) moest beginnen lag dat envelopke al lang ergens waar ik het niet gelegd heb. Denk ik. Voor deze eerste keer werd er uitgegaan van wat er nog allemaal in voorraad is.

Maandag een koude pastasalade. Twee eigenlijk, één soort voor de jongens, met alle koude groenten die ze lekker vinden, ananas, pikant gekruide kippenblokjes en mozarella. Een kilo pasta werd gekookt (ja, da’s veel, maar ik dacht al aan de brooddozen voor de volgende dag), de rest erdoor, sausje naar keuze: klaar.
Voor ons volkorenpasta met groenten die snel even gestoofd zijn in wat olijfolie, tomaten uit den hof, en met feta erbij. Perfect met een glaasje rosé, en ook nog een restje voor morgenmiddag. Mmm!

Dinsdag rijst met verse appelmoes en worst. Omdat het niet altijd ingewikkeld moet zijn. En omdat er bij de buren massaal veel appels aan de boom hangen, waar ge appelmoes van kunt maken die geen extra suiker nodig heeft.

Woensdag patatten uit eigen hof met boontjes uit eigen hof, en iets van vlees. Nog nader te bepalen. Genoeg patatten koken, want

Donderdag gebakken patatjes met koude groenten uit eigen hof. Afhankelijk van het aanbod dus. Als het achterbuurmeisje nog eens zo lief radijsjes komt vragen zijn er voor mijn kinders geen meer…

Vrijdag frieten met troep (lees: al die typische frituur”vlees”toestanden), zelf gebakken. Omdat het rap moet gaan en omdat de man des huizes op’t werk van barbecue doet. De zonen zien dat al helemaal zitten.

Zaterdag en zondag zien we nog wel. De weekends moeten nu ook niet té georganiseerd zijn hé!
Ondertussen kan ik zeggen dat dat een zekere rust geeft, zo op voorhand bedenken wat er op tafel komt. In het hoofd is er dan plaats voor andere dingen. Ik ga dat nog doen, lijstjes maken.

Van To Do en Toedeloe 😉