Tagarchief: Woonfase

Mooie dingen 3: onze keuken

As we speak leggen we de laatste hand aan alle nog af te werken prutskes. Plintje hier, klein likje verf daar, eindelijk ook een proper geschilderde wc en douche achteraan, een meubeltje van bij de Zweed dat vakkundig aangepast wordt aan onze behoeften, u kent dat wel.
Dingen die eigenlijk al lang gedaan hadden kunnen zijn, maar waar een mens nooit tijd voor maakt.

Project keuken is nu een afgesloten hoofdstuk. Wouter kwam met twee collega’s foto’s nemen “voor in de boekskes”. Kijk gerust even mee, ’t is een keuken om blij mee te zijn (wij zijn hééééél content, en Woonfase is fier op ontwerp en realisatie).
Woonfase 3-138

Superhandig: een ontbijtkast. Als alle gezinsleden gegeten hebben gaat de deur toe, en is het hier opgeruimd.

Woonfase 3-139

Aan praktische inrichting geen gebrek. Alles is overzichtelijk weggeborgen, en kan zonder veel moeite tevoorschijn gehaald worden op het moment dat we het nodig hebben. Kruiden en kookgerief vlak bij het kookvuur, alles om brood te bakken staat bij de broodmachines, ovenplaten, plateaus en snijplanken verticaal geklasseerd (die dame die daar poseert ben ik niet hoor!) en servies vlakbij de eettafel.


Ook de rommelhoek met krijtbord en alles-waar-geen-plaats-voor-was is nu weggewerkt. Een plafondhoge schuifdeur verbergt de deuren die naar kelder en hall leiden, en zorgt  ook voor wat extra geluidsisolatie. Aan de rechterkant, rug tegen rug met de keukenwand en onzichtbaar vanuit de keuken hebben we ons eigenste containerpark. Een open kast, met bakken waar alles in gesorteerd wordt.

Woonfase 3-155

Woonfase 3-151

Werkoppervlakte? Massaal aanwezig, en goed georiënteerd.

Woonfase 3-148

Achter die matglazen schuifdeur zit ook nog een klein stukje dat opnieuw ingericht werd.

Woonfase 3-175

Daar moet de vloer nog wel grondig onder handen genomen worden, de verfrestjes waren niet gewoon weg te dweilen 🙂
Voor de rest van de keuken hadden we wel eventjes ons best gedaan. Ge denkt nu toch echt niet dat dat er alle dagen zo “gelekt” bijligt zeker?

Maar zelfs al ligt het soms wat rommeliger: we worden er nog alle dagen blij van.

Woonfase 3-142

©foto’s: Lisa Valcke voor Woonfase

Deze post is op geen enkele manier gesponsord, wij zijn gewoon heel tevreden met onze keuken en met de fijne samenwerking.

 

 

Advertenties

Feestje!

Sinds 2 februari is onze keuken zo goed als af, op nog wat kastinrichting na.
De tafel is er, de wandplankjes hangen, en zoals dat gaat zijn we het comfort van toestellen en ruimte al goed gewoon.
Koken is een plezier. Vroeger deden we dat ook al graag, maar als een oven gewoon doet wat moet, da’s toch een luxe die we nog niet kenden. Onze oude gasoven was nogal koppig, soms. Ook opruimen achteraf: zalig. Een voddeke over de kookplaat, en ’t is weer proper. Gasbekken, die mochten al eens een keertje meer “verstopt” worden onder de afdekplaat vroeger, blij dat dat klusje niet meer tot de routine behoort.
Waar ze bij Natuurlijk-rijk zorgen voor meer ruimte om ruzies te vermijden, zorgden wij voor voldoende laadcapaciteit, ook beter voor de vrede in huis.

IMG_20180209_132745
Grote keukens, da’s goed voor feestjes.

Nieuwjaar 2018: Man had aan één van zijn petekinderen voorgesteld om -met het oog op samenwonen met zijn lief- eens samen te koken voor de rest van zijn petekinderen en hun lieven. Iedereen kreeg voor zijn nieuwjaar een cadeaubon voor een etentje bij ons, en toevallig paste het voor heel de bende op 4 februari. Jeuj, dan pikken we ’s avonds het Lichtfestival ook nog mee!

cadeaubon ter waarde van een etentje
Begin januari 2018: We zitten rond de (oude) tafel met de keukenbouwers, op een vrijdagavond. Alles wat nog moet gebeuren wordt opgelijst en besproken. Het resultaat tot nu toe is mooi. De kleuren matchen, plannen en realiteit kloppen met wat we wilden.
De gordijnen zorgen voor een gezellig geheel. Onze teleurstelling over de kastenwand in de gang wordt au sérieux genomen, de twee heren bevestigen wat wij al gezien hadden: dit is te slordig, te onnauwkeurig en te onafgewerkt om voor lief te nemen. De schrijnwerker-onderaannemer die de kasten plaatste zal ingelicht worden, en samen zullen we zoeken naar een oplossing.
Nieuwe eindstreep: 3 februari. Ah ja, de 4de is hier een feestje!

Half januari 2018: Berichten over een tafel en twee plankjes die er nog steeds niet zijn, maar zullen geleverd worden, of toch niet, ja toch wel… Pffff. Gelukkig zijn er nog andere dingen te doen.


Onze oude laminaatvloer (op de foto al in een paar stukken gezaagd voor snelle afbraak) wordt vervangen door een degelijke keramische tegel met het uitzicht van echt parket. Onderhoudsgemak en slijtvastheid primeren hier, zo aan de voordeur. Nu die vloer toch weggaat kan ik hem eerst nog ongegeneerd bekladden. Mijn schildersatelier verhuist naar daar, en onze oude tafel wordt helemaal in een nieuw jasje gestopt. Een stevige verf, die tegen een stootje kan, en perfect aansluit bij de kleuren van de keuken. Laminaat weg, enter vloerders.
Op een dag ligt de vloer, twee dagen later wordt alles gevoegd en staan de plinten er, en dan is het weer aan ons.

muur woonkamer behangen

De laatste muur wordt afgewerkt, met een behang dat doet denken aan een ruwe betonnen muur. Siliconenvoegjes worden nauwkeurig afgewerkt, afdekplaatjes voor elektriciteit teruggeplaatst, en de meubels weer stofvrij gemaakt.
Grote sterke zonen in huis, het is een gemak. Samen met hun zit ik aan tafel, we maken een schetsje van hoe we het geheel kunnen inrichten en beginnen met meubels te slepen.
Tegen ’s avonds staat alles in een opstelling die voorlopig ok is, de oude tafel moet nu nog even keukentafel zijn.

Eind januari 2018: Tafel en wandplankjes zijn er. Volgende week wordt alles gemonteerd, de petekinderen krijgen de primeur. Ook de schrijnwerker komt langs om te kijken en te noteren wat er allemaal beter moet.

2 februari 2018: Marc komt nog een halve dag afwerken, en vindt het geheel ook zeer geslaagd. Hij vindt het alleen zonde dat we zo’n mooie tafel gewoon als “dagelijks gebruiksvoorwerp” zien. Geen gedoe met tafelkleedjes, of godbetert, toile cirée. Ik moet hem beloven om toch minstens placemats te gebruiken…Bwoh…

placemats op de nieuwe tafelHet hout geeft direct een warme toets aan de plek. Man vond dat AL mijn kookboeken op zo’n rekje overdreven, rommelig en niet esthetisch verantwoord waren.

rek met veel te veel boeken

Voor een keer dan mijne meneer zo’n uitgesproken mening heeft over interieurfeiten ben ik wel bereid om te luisteren. Trouwens, toen de boeken er even stonden duikelden ze al om, en verder de grond op. Niet goed voor mijn hart, want ik ben nogal (understatement) zorgzaam op die dingen.
Poetsen, en inrichten voor een feestje!

4 februari 2018: Een fantastisch geslaagde dag.


Petekind en vriendin  stonden hier ’s morgens samen met Man des huizes te kokkerellen, en tegen de middag kwam iedereen aan. Aperitief, voorgerechtje, twee soorten lasagna en een geslaagde moelleux: het was allemaal voorzien. Gluten- en lactosevrij, dat spreekt. Belangrijk voor wie daar gevoelig voor is, niet merkbaar voor wie er geen last van heeft.


Er werd gekeuveld, gelachen, gesmuld, geplaagd en gespeeld, zoals die jeugd van onze familie zo heerlijk kan. Zelfs de trampoline was weer eens place to be.
Heerlijk om te zien hoe familie en lieven mekaar moeiteloos vinden, hoe ik als “ouwe tante” interesses deel met de jeugd, hoe ze nog allemaal graag tijd maken om een hele zondag samen te spenderen en hoe er al uitgekeken wordt naar het familieweekend. De afwezigen lieten we app-gewijs delen in de vreugde (en maakten we mogelijks wel een beetje jaloers) maar ja, Man is ook geen peter van iedereen natuurlijk…
Na het dessert werden handschoenen, sjaals en mutsen bovengehaald, stippelden we een route uit en trokken we richting Gent.

IMG_20180208_120730
Met de auto tot de P+R, dan spurten naar een overvolle tram, waar we ons nog bij inwurmden, en vanaf Gent Zuid genieten van de sfeer, het volk, het Gents, en het gevoel dat het een dag met een gouden randje was.

IMG-2867

Die keuken is goedgekeurd, effenaf!

 

 

Keukenverbouwingen – 13. Veel werk, waar je niks van merkt

*Gaatjes in muren vullen, schuren, nog eens vullen, schuren, eindlaagje, schuren.
*Isolerende primer aanbrengen, zodat al die vulling straks niet loslaat als het vliesbehang eens moet geherpositioneerd worden (of hoe zeg je zoiets, als zo’n flap niet loodrecht hangt en je ze er weer af moet halen en opnieuw beginnen? zonder isolprimer: miserie)
*Vliesbehang omhooghangen, en waar nodig naadjes bijplamuren, schuren.
*Sms’en, mailen en bellen met de keukenbouwer. Over een aantal toch wel niet echt fijn afgewerkte dingen, over timing en planning. Besluit is telkens hetzelfde: komt goed.

kastenwand in 't vuil gangske
*Kastenwand in de gang af- en uitwassen, en inladen.
*Rolluikkast wind- en waterdicht afwerken, met extra isolerend laagje.
*Gordijnrails afwassen, gordijnen wassen.
*Folie van de kasten halen, lijmsporen en vette vingers verwijderen, kasten uitwassen en inladen.
*Opruimen, ritten naar het containerpark, poetsen, stofzuigen, ramen lappen, verfborstels uitwassen.

eindelijk spotjes
*Spotjes hangen waar al jaren tutjes draad uit de muur piepen. Het duurde bijna een hele dag voor er iemand van de zonen het doorhad. Die kale muren, en die industriële stofzuiger, dat is binnenkort verleden tijd.
*Ontelbare ritten naar doe-het-zelf en verfwinkel.

plinten terugzetten, stopcontact afgewerkt
*Plintjes op maat zagen, terugzetten, opvoegen.
*Afdekplaatjes van schakelaars en stopcontacten vervangen en eindelijk afwerken. Na 20 jaar zijn bepaalde dingen uit het gamma, en als je dan eindelijk de afdekplaatjes wil monteren blijkt dat je alles moet vervangen, want niks is nog compatibel met het oorspronkelijke inbouwplaatje. Aaaaaaa…uitstelgedrag is voor niks goed!
*Verven. Hele muren, dat zie je natuurlijk wel, maar retouches en veel herstellingen daar waar vakmannen vette potloodlijnen of vuile vingers achterlieten, daar kruipt enorm veel tijd in in verhouding tot het waw-gehalte.
*Kuisen. Again.
*Haarscherpe randjes tussen twee verschillende kleuren verf maken. (plafond-muur, of twee verschillende kleuren muur die op mekaar aansluiten). Lijkt zo normaal als je het ziet, maar betekent afplakken, siliconenvoeg maken en mooi uitstrijken, verven, tape en afplakfolie weg. Mooi resultaat, al zeg ik het zelf.
*Gordijnrails terughangen.
*Gordijnen ophangen, en alle haakjes die dreigen los te laten eens extra vastnaaien.
*Verf van vloertegels schuren. En nog eens, en dan nog een keer. Denken dat sommige dingen wel vanzelf zullen slijten.

afgewerkte binnendeuren
*Binnendeuren schilderen, en nadien het glas schitterschoon poetsen. Deurklinken en scharnieren terug monteren, deuren terughangen. Leve een tochtvrije living!
Die lelijke laminaat moet ook nog weg, maar dat kan pas in januari.

aluminium afdeklat voor schuifraam wordt teruggehangen
*Afdeklat voor de schuifdeur op maat zagen en terughangen.
*Stelling demonteren.

lamp ineenfoefelen
*Lampen hangen. Niet van het populaire woonwarenhuis, maar alles wat Scandinavisch is moet je blijkbaar zelf monteren.

kerstboom en minimaal magazijnhoekje
*Alle meubels terug op een min of meer normale plek zetten, stof afnemen en de kerstboom zetten.
*De “magazijnfunctie” van de woonkamer beperken tot één hoekje.
*Alle sporen van verf, cement, lijm en typische verbouwingsdingen proberen te wissen uit de uitgietbak in ons waskot. Missie absoluut nog niet volbracht.
*Fototoestel nog even veilig weg laten liggen, wat gsm-sfeerbeeldjes doorsturen naar de supporters aan de zijlijn (leve WhatsApp) en genieten van de weergekeerde rust.

Tussendoor genoten we van het sneeuwlandschap, musiceerden de zonen en man nog mee in het sprookje “Het meisje met de zwavelstokjes”, hielp ik mee op een marktje “ten huize van”, zitten er al heel wat fantastische en een paar ronduit nutteloze lessen Meesterherborist op,  werden er al wat cadeautjes gekocht en zijn de examens voor de twee jongsten alweer voorbij. Huizenhoog cliché, maar de tijd vliegt!

Deze namiddag komen de gordijnen, morgen wordt er voortgewerkt aan de keuken. Werkblad, spoelbak, kookplaat, vaatwas: komt goed!

Beu? Nee. Echt niet.
’t Mag beginnen voortgaan nu, dat wel, maar elke dag is weer een stapje vooruit, en elke dag is het beter dan we het hier ooit gehad hebben. Jeuj!

Oh ja, dag Miet! Bart vroeg om vanaf mijn virtuele erf eens te zwaaien naar jou. Bij deze 🙂
Zeg hem maar dat het toch nog goed komt voor oudejaarsavond, en doe hem veel groetjes van ons 😉

 

Keukenverbouwingen – 12. Muurtjes, in alle maten

Nadat alle kasten gemonteerd waren, kwam er een andere schrijnwerker om valse wandjes te zetten.
In zijn atelier was alles al min of meer op maat gezaagd, ’t was alleen nog een kwestie van binnendragen, hier en daar wat aanpassen en stevig bevestigen.

Dat binnendragen was voor mij al een uitdaging: zwaar, groot, lomp en vooral met vreselijk venijnig snijdende randen daar waar het verstek voorzien was. Werkhandschoenen: waarlijk onmisbaar in dit geval.
Heel ons magazijn stond opeens vol muurtjes in wording.

muurtjes, al dan niet gemonteerd
Er werd gemeten en gevezen, voorbereid voor de dag daarna, en klaargelegd om te verven. Nachtwerk voor mij, gelukkig met verf die na amper twee uur droogtijd overschilderbaar is, want een schuifdeur is makkelijker te voorzien van een kleurtje als ze op schragen ligt dan wanneer ze al tussen muur en nieuwe kasten gemonteerd is.

vals wandje

’s avonds

voila, geverfd

’s morgens

dampkapluifel, nu perfect in orde

Die afwaskeuken uit het vorige bericht, dat was -uiteraard- een zeer tijdelijk gegeven.
De enige wateraansluiting werd verlegd naar haar definitieve bestemmingen, en samen met de mal voor het werkblad en wat restjes deur en plint ligt onze oude spoelbak nu op de plaats waar de nieuwe moet komen.

wateraansluiting voor stoomoven
voorlopig mozaïek keukenblad

Alles werd nauwgezet waterdicht gemaakt met siliconen, zodat de afwas nu wel in de keuken kan gebeuren. Voorlopig nog met een waterkoker, de boiler komt pas als de definitieve spoelbak er is. Gelukkig bestaat er een vaatwasmachine! Een vervangtoestel, maar dat doet perfect wat het moet doen.
De opbergkasten in dat gangetje kunnen geplaatst worden.

lege gang, klaar voor opbergkasten

Alles werd geschilderd en opgeruimd, en het voorgemonteerde ladenblok werd met de hulp van enkele zonen op zijn plaats gezet.
Voor de schuifdeur was het een beetje passen, meten en goed afstellen.

schuifdeur monteren
Hier en daar werden er nog wat prutserijtjes afgewerkt: scharnieren vervangen, greepjes op de deuren gemonteerd, bovenkastjes geplaatst, en dan konden de eerste toestellen er eindelijk in.

Gedaan met improvisatiekoken in zo weinig mogelijk potten: eindelijk twee deftige ovens en een warmhoudlade die in combinatie met een inductieplaatje van IKEA een hemel op aarde zijn in vergelijking met wat het ooit was. En dan moet de “echte” kookplaat nog komen!
Ook de dagelijkse tripjes naar de koelkast in de garage zijn afgelopen. Er staat er nu één in de keuken, hoe tof is dat zeg! (en hoe moeilijk om dat ochtendwandelingetje naar de garage af te leren…)

Nu is het weer aan ons: terwijl we wachten op werkblad en toestellen doen wij verder met schuren, vliesbehang plakken en verven. Er is nog een rolluikbak die wat isolatie en afwerking kan gebruiken, en de binnendeuren worden na 20 jaar helemaal gerestaureerd. De biplexplaatjes die daar ooit voorlopig ingezet werden omdat glas en kleine kinders geen goeie combinatie was zijn voor het containerpark, de deuren werden allemaal naar een schrijnwerkerij/glashandel hier in de buurt gebracht, en binnenkort ga ik ze met de verfborstel te lijf.

De gordijnen zijn besteld, over de vloer zijn we het ook eens: ’t geraakt hier echt nog helemaal af 🙂

Keukenverbouwingen – 11. En toen was ’t voor echt

Ooit, lang geleden, in de zomer, begon Woonfase hier drie dagen te vroeg.
Het begin was heel simpel: maak van uw huis een lege ruimte, en denk daarna alleen nog in termen als “opslagplaats” en “magazijn”.
Daar komen dan vanzelf populaire vragen en begrippen bij: “waar ligt …?” , “uitdaging” en “geordende chaos” werden hier veel gebruikt.

living met magazijnallures

IMG_20170827_171709
We hadden een gangetje van ergens aan de voordeur, tot ergens waar de keuken moest komen, en de man die alles hier op zijn plaats moest monteren voelde zich tussen al die halve en hele kasten als een visje in het water.

Het grote wandmeubel, daar zou hij mee beginnen. De onderkastjes stonden heel rap, maar tot op de millimeter juist. Wat zeg ik? Tot op een honderste millimeter denk ik. Sommige mensen hebben een passie, en maken daar hun beroep van. Wel, M. is er zo ééntje.

IMG_20170826_154835
Die sleuven, die hadden we op voorhand gemaakt om de deuren zo diep mogelijk te laten wegschuiven, zonder de kast extra naar voor te moeten zetten. Eens passen en meten, en toch nog wat meer uitkappen. Gelukkig was man des huizes in de buurt, want zo’n kastje “efkes” presenteren, amai, dat weegt! Ook voor allerlei aanpassingswerkjes, zoals het betere kap- en breekwerk steken we zelf een handje toe. Dat maakt het ook een aangename samenwerking: we kunnen (en belangrijk: mogen) zelf meehelpen. Af en toe makkelijk voor M., die wat extra mankracht heeft, en ook voor ons, want al die professionele machines die hier zijn, amai, ne mens zou van minder lopen kwijlen 😉

IMG_20170827_171643Dat was het resultaat na dag één. Moeilijk om het mij nu nog zo voor te stellen, want ondertussen zijn we heel wat fases verder.

Die week kwam M. elke dag, klokvast (en heel vroeg in mijn beleving) ’s morgens. en ’s avonds vertrok hij wanneer er iets afgewerkt was, of wanneer de file opgeklaard was. Werken op de E4O… Lange dagen voor de man uit Diksmuide.
Een fijne man, die een koffietje op zijn tijd weet te appreciëren, die altijd maar verder doet, houdt van Radio 2 en een heerlijk droge humor hanteert, met het meest uitgestreken gezicht ever. Ik ben zwaar fan van M.!
Ook van zijn zelfgemaakte sorteerbakjes trouwens.

zelfgemaakte sorteerbakjes van de schrijnwerker

IMG_20170828_170712
Er kwam ook terug een afscheiding tussen gang en keuken, je weet wel, waar we die binnenmuur gesloopt hebben.

IMG_20170830_120728
IMG_20170905_125406
Aan de achterzijde is het nu breed genoeg om een heuse afwaskeuken te installeren. Sjiek jong, nooit meer vuile afwas in het zicht van de eettafel 😉
Wel andere rommeltjes (ahum), maar we zijn hier niet moeilijk.
Oh ja: dat stuk muur vergaten we niet te voorzien van een kleurtje, daar komen nog kasten.
M. lachte elke dag opnieuw met het feit dat hier echt op alle mogelijke momenten van de dag wel iemand aan tafel zat. Tja, pubers en nog vakantie, need I say more?

IMG_20170905_130113
Meetwerk: het werkblad moet juist zijn, en er komt zelfs eerst een mal om te controleren dat alles wel is zoals het moet zijn. Daarna kan de bestelling doorgaan, en zouden we na 6 weken helemaal geïnstalleerd kunnen zijn. Ondertussen weet ik dat dat niet zo is, soms lopen dingen fout, maar dat is des menschen, niwaar? Al komt deadline “Kerstmis” nu wel heel dicht…
We panikeren nog niet, want Conrad (links op de foto, voor man des huizes) sms’te
“komt goed”. Oké, dan rekenen we daar op. Menu en opkuis en tafelversiering zijn mogelijks iets minder dan andere jaren, sorry gasten!

IMG_20170901_143639

IMG_20170905_125429Toen was het eventjes gedaan voor M. Deze keukenkasten monteerde hij al helemaal, die staan klaar om op hun definitieve plaats gezet te worden. Eerst moeten er valse wandjes en een schuifdeur geplaatst worden, en dat gebeurt door iemand anders. Dat moet dan ook allemaal eerst geverfd worden, en net als meneer Natuurlijk-Rijk doe ik dat liefst als er nog niet teveel nieuwe meubels staan, want ik ben nogal enthousiast als ik aan de slag mag met borstel en rol.

 

 

 

Keukenverbouwingen – 10. Decoratiewerkzaamheden

Plafonds hangen, da’s voor samen. Alle voegjes en vijsgaatjes toestoppen, opschuren, weer voegen, nog eens alles effen wrijven en dat nog eens allemaal herhalen, da’s voor man des huizes. Op zijn eigen limbo-wijze.

Als het egaal genoeg naar zijn (en mijn, dat spreekt) zin is, is er weer samenwerking vereist. Vliesbehang op plafonds kleven, da’s een behoorlijk karwei.
Eender in welke richting we de panden zouden hangen, sowieso zouden er stukken van meer dan 7 meter bij zijn. Haaks op de lichtinval dan maar, dat schijnt het minst opvallende naden te geven. Ook de langste stroken natuurlijk.

Voorbereiding is alles. De eettafel werd gebombardeerd tot snijtafel. Stelling, krukjes, ladders, kortom alles waar je op kan staan om iets hoger te kunnen werken werden in mekaars verlengde gezet, om een zo lang mogelijk stuk te kunnen kleven in één keer.
Lijm, rollen, borstel, vochtige vodden, scherp mes, schaar: alles binnen handbereik.
De eerste lijn werd met een smetkoord afgetekend, en hopla, we waren vertrokken. Grote stukken, rechtdoor, het vlotte wonderwel.

Het geweldigste attribuut was deze jongen:

terrasbezem ingepakt in stucloper
Een in stucloper ingepakte terrasbezem. Ongeveer even breed als de rol papier, en dankzij de verpakking konden de stugge haren niks beschadigen. Een echte steun in moeilijke tijden.

bezem als steun voor plafondbehang
Soms deed hij de job quasi alleen (net als man des huizes, lijkt het wel), andere keren hielp ik een handje, of werd hij als aandrukinstrument gebruikt. We hebben daar een filmke van ook, maar mijn filmskills zijn volgens kenners niet goed genoeg om het resultaat te publiceren.

bezem om behang aan te drukken

Soms vroeg ik mij af waarom ik geen boekje mee op mijn laddertje had genomen, andere keren wenste ik dat ik meer fitness gedaan had om die armspieren misschien toch iets minder snel te voelen verzuren.

zen met vliesbehang
verzurende armen
’s Avonds was alle gyproc bedekt, en de enkele naadjes die niet naadloos (mwoehaha, vermoeide stofhersenhumor!) aan mekaar sloten werden vakkundig opgevoegd door man des huizes.

De volgende morgen werden ze opgeschuurd, en mocht ik beginnen verven.

plafonds verven
Dat sjaaltje op mijn hoofd, da’s puur functioneel. Veel minder gedoe om dat na de werken weg te gooien, dan om elke keer haren uit het plafond te vissen, of dagenlang met een nog grijzere schijn dan gewoonlijk rond te lopen. Primer, dat krijg je er zomaar niet uit met een beetje shampoo.

’s Avonds klaar, ’s anderendaags de afwerklaag. Ondertussen hield man zich bezig met vanalles en nog wat. Deurlijsten opvullen en afschuren, plinten weghalen, stukjes muur cementeren, stukken voorzien van schildertape, enfin, nuttige dingen zeg maar.
Zo kon ik elke keer ook weer iets verven: deuren, een stuk muur dat gevliesd was en klaar stond, de gordijnbak die we maakten. Geen tijd voor verveling.

eindelijk geverfd - na 20 jaar...
Al die streepjes links op de foto werden netjes overgenomen op een rest vliesbehang.
Jaren, namen en streepjes: heel de groeievolutie van mijn jongens, dat mag toch niet zomaar verloren gaan hé?
Vrijdag zagen we dat we echt goed op schema waren. Nog een paar rechttoe-rechtaan muren, en dan konden ze dinsdag zonder veel problemen beginnen.

Conrad van Woonfase zou nog langskomen om laatste dingetjes te overleggen, en belde vrijdagavond om af te spreken.
– Of we klaar waren voor een logistieke uitdaging?
– Ha ba ja zeker?
– Wel, dan kom ik morgen niet alleen afspreken, maar beginnen we er aan, oké?
En of dat oké is voor ons. Drie hele dagen vroeger dan gepland beginnen aan de keuken? Dat is toch wel een vreugdedansje waard!

Ik weet het, de foto’s zijn van erbarmelijke kwaliteit. Het is hier nog steeds een grote werf, met veel stof, dus het moet allemaal met een telefoontje gebeuren. En soms zijn mijn spieren zo moe dat ik allemaal bewogen foto’s heb. Maar ge krijgt een indruk, op die manier…

 

Keukenverbouwingen – 4. Het zit in de details

Zoals in de vorige post – lang geleden – over keukenverbouwingen gezegd werd, kwamen Wouter en Conrad bij ons kijken om alles definitief op te meten.
Nadien kregen we opnieuw een plan, werd er weer een beetje over en weer gemaild en gebeld, besloten we om toch ook maar ineens te gaan voor een nieuwe tafel en werden definitief kleuren en houtsoorten gekozen.

Met een zwierige krul onder een bestelbon werd de samenwerking bezegeld.

Niet dat we gesponsord worden, maar ik wil toch wel even kwijt dat het aangenaam samenwerken is met de mensen van Woonfase.
Ze kijken daar altijd nét iets verder dan hun neus lang is, en hebben een fijn soort humor, ook niet onbelangrijk voor ons.
“Zou je dat zo wel doen? Heb je al gedacht welke impact dat later op de woonkamer zal hebben?”
“Pas op, die handgrepen worden echte vuilbakjes. Beter verticaal zetten, of een alternatief kiezen.”
“Volgens mij is een kast die kan blijven open staan mooier als de planken binnenin in dezelfde kleur als de fronten zijn, ik zal eens kijken of ik dat geregeld krijg zonder meerprijs.”
“Broodmachines in een kast? Dan moeten de planken beschermd worden met een aluminiumlaagje, zodat ze na een jaar niet kromtrekken van vocht/damp/condens.”

Verder mochten we ook altijd meedenken, meer nog, er werd dikwijls vermeld dat het leuk samenwerken is met klanten die een mening (soms zéér uitgesproken), een oog voor kleur, een beetje technisch inzicht en enige creativiteit bezitten.

De bereidheid om ons zo veel mogelijk zelf te laten doen is ook van belang. Technische plannen, wat uitleg en ondersteuning ter plekke: so far so good. Een appje met de vraag of die plinten hier weg mogen, of moeten? Direct respons.
Conrad liet zelfs weten dat hij gerust wilde langskomen als we ergens vastzaten, zelfs tijdens de vakantie, want “hij ging toch niet weg, en hij had dan een doel om met de moto naartoe te gaan, altijd plezanter dan zomaar wat rondrijden.”
We hebben hem één keer gebeld, met een vraagje over plafondhoogtes, anders konden we écht niet verder. Voor de rest zijn we van het principe dat vakantie vakantie is.

Er werd nog wat over centimeters gepalaverd (tussen twee kastelementen, de hoogte van het werkblad, de ruimte die nodig is boven de kasten, één kast wat dieper, want het kàn, enz.

De kleuren voor muren en deuren werden gekozen, en goedgekeurd. Blijkbaar zit het soort blauw dat wij verkiezen in het gamma keukenmeubilair voor volgend jaar. Ha, wij zijn voor op onze tijd 🙂

Zoals beloofd kregen we de volledige set tekeningen. Grondplan, technische toestanden, en ingekleurde 3D.
Mét toestemming om te gebruiken voor deze blog. Ik vind het zelf ook altijd raar om een foto van mijn hand zomaar ergens te zien opduiken zonder bronvermelding, dus is dat maar logisch, niet?
Voila, ladies and gentlemen, hier een kijkje op hoe het zal worden:

©Woonfase
Perspectief 01_02

Rommel op de werkbladen en kruimels op de vloer, dat volgt vanzelf. Daar hebben we geen 3D plan voor nodig 🙂