Tagarchief: Keukenverbouwing

Een schop onder mijn gat

Voila, Dat had ik nodig om hier weer eens iets te schrijven, en die kreeg ik.

Van zonen en man, want “die nieuwe computer, heb je die nu eigenlijk al gebruikt?” en van Rob van Natuurlijk Rijk, want de lijstjes voor de zadenruil moesten dringend binnen. Die actie waar ik eerst niet ging aan meedoen.

zadenruil

©foto: natuurlijk-rijk

Mijn excuus: ik heb de tuin gewoon de tuin laten zijn dit seizoen, en nauwelijks tijd gehad om aan iets anders te denken dan “keuken”. Gelukkig gaat de natuur zijn gangetje, en komen zaden vanzelf aan de planten. Een rondje oogsten, wat peuter- en prutswerk, stinkende potjes fermenterende tomatenzaden, en kijk, ik ben er weer helemaal klaar voor. Het is altijd weer plezant om al die zakjes in de bus te vinden, en elk jaar weer zijn er fantastische tomaten, paprika’s en mooie bloemen en planten die ik zomaar bijeen geruild heb. Een beetje moeite doen geeft elke keer veel resultaat. Mijn volledige lijstje zaden schreef ik eerst netjes op, en vind je (binnenkort) op de blog van Rob. Foto’s worden nog steeds GSM-gewijs genomen.

lijst te ruilen zadenOmdat een lijstje ook maar gewoon een lijstje is had ik zo het idee om hier in een paar afleveringen wat meer uitleg te geven, en eventueel wat fotootjes bij te voegen. Zo weet je wat je in huis haalt 😉 .
Als er na de ruil bij Rob nog zakjes overblijven zijn ze voor mijn lezers. Ik laat het jullie weten.

Ik kan alvast vertellen dat de zadenruil mij eindelijk weer in gang heeft gezet. Zaden sorteren, kijken waar ik veel van heb en wat dus geruild kan worden, weggooien wat nu ondertussen al 4 of 5 keer niet kiemde/niet lekker was/wel kiemde maar niks opbracht, een verlanglijstje maken voor volgend jaar, al eens snuisteren in de zadenlijst van Velt, oplijsten welke tomaten en paprika’s blijvertjes zijn, de mentale aantekening maken dat ik niet voor vijf jaar ver hete pepertjes moet zaaien, enzovoort, enzoverder. Zelfs mijn blog geraakt op die manier weer gelanceerd.

IMG_20171111_181137.jpg
Kijk, mijn bakjes zijn weer opgekuist en staan klaar voor het nieuwe seizoen. Als de serre opgeruimd is start ik daar alvast weer met wat kervel, spinazie en winterpostelein. Veldsla lukte vorig jaar in december ook nog, dat wordt zeker nog gezaaid. De grond wordt beter gebruikt in plaats van kaal gelaten, zei Jos mij, en hij kan het weten, want hij schreef zowaar een boek over alles wat met de serre te maken heeft. Voor Sint Maarten zal het al te laat zijn, maar wie weet gooit Sinterklaas dat boek wel in mijn schoentje? Ik ga er anders met plezier zelf om, dan krijg ik wellicht een gesigneerde versie.

Zoals dat dikwijls gaat met voornemens, kan het zijn dat dat hier ook weer verwatert na een paar keer… ik beloof dat ik mijn best doe, maar hier wordt nog steeds druk behangen, geverfd, geschuurd, geretoucheerd, en van keukenverbouwing gedaan.
’t Zijn de laatste prutsen, we vinden het nog altijd plezant, maar we kijken wel uit naar terug wat orde en rust (in hoofd en huis) en minder stof overal. Ook over het keukenproject: een update volgt wellicht.

 

 

 

Advertenties

Keukenverbouwingen – 10. Decoratiewerkzaamheden

Plafonds hangen, da’s voor samen. Alle voegjes en vijsgaatjes toestoppen, opschuren, weer voegen, nog eens alles effen wrijven en dat nog eens allemaal herhalen, da’s voor man des huizes. Op zijn eigen limbo-wijze.

Als het egaal genoeg naar zijn (en mijn, dat spreekt) zin is, is er weer samenwerking vereist. Vliesbehang op plafonds kleven, da’s een behoorlijk karwei.
Eender in welke richting we de panden zouden hangen, sowieso zouden er stukken van meer dan 7 meter bij zijn. Haaks op de lichtinval dan maar, dat schijnt het minst opvallende naden te geven. Ook de langste stroken natuurlijk.

Voorbereiding is alles. De eettafel werd gebombardeerd tot snijtafel. Stelling, krukjes, ladders, kortom alles waar je op kan staan om iets hoger te kunnen werken werden in mekaars verlengde gezet, om een zo lang mogelijk stuk te kunnen kleven in één keer.
Lijm, rollen, borstel, vochtige vodden, scherp mes, schaar: alles binnen handbereik.
De eerste lijn werd met een smetkoord afgetekend, en hopla, we waren vertrokken. Grote stukken, rechtdoor, het vlotte wonderwel.

Het geweldigste attribuut was deze jongen:

terrasbezem ingepakt in stucloper
Een in stucloper ingepakte terrasbezem. Ongeveer even breed als de rol papier, en dankzij de verpakking konden de stugge haren niks beschadigen. Een echte steun in moeilijke tijden.

bezem als steun voor plafondbehang
Soms deed hij de job quasi alleen (net als man des huizes, lijkt het wel), andere keren hielp ik een handje, of werd hij als aandrukinstrument gebruikt. We hebben daar een filmke van ook, maar mijn filmskills zijn volgens kenners niet goed genoeg om het resultaat te publiceren.

bezem om behang aan te drukken

Soms vroeg ik mij af waarom ik geen boekje mee op mijn laddertje had genomen, andere keren wenste ik dat ik meer fitness gedaan had om die armspieren misschien toch iets minder snel te voelen verzuren.

zen met vliesbehang
verzurende armen
’s Avonds was alle gyproc bedekt, en de enkele naadjes die niet naadloos (mwoehaha, vermoeide stofhersenhumor!) aan mekaar sloten werden vakkundig opgevoegd door man des huizes.

De volgende morgen werden ze opgeschuurd, en mocht ik beginnen verven.

plafonds verven
Dat sjaaltje op mijn hoofd, da’s puur functioneel. Veel minder gedoe om dat na de werken weg te gooien, dan om elke keer haren uit het plafond te vissen, of dagenlang met een nog grijzere schijn dan gewoonlijk rond te lopen. Primer, dat krijg je er zomaar niet uit met een beetje shampoo.

’s Avonds klaar, ’s anderendaags de afwerklaag. Ondertussen hield man zich bezig met vanalles en nog wat. Deurlijsten opvullen en afschuren, plinten weghalen, stukjes muur cementeren, stukken voorzien van schildertape, enfin, nuttige dingen zeg maar.
Zo kon ik elke keer ook weer iets verven: deuren, een stuk muur dat gevliesd was en klaar stond, de gordijnbak die we maakten. Geen tijd voor verveling.

eindelijk geverfd - na 20 jaar...
Al die streepjes links op de foto werden netjes overgenomen op een rest vliesbehang.
Jaren, namen en streepjes: heel de groeievolutie van mijn jongens, dat mag toch niet zomaar verloren gaan hé?
Vrijdag zagen we dat we echt goed op schema waren. Nog een paar rechttoe-rechtaan muren, en dan konden ze dinsdag zonder veel problemen beginnen.

Conrad van Woonfase zou nog langskomen om laatste dingetjes te overleggen, en belde vrijdagavond om af te spreken.
– Of we klaar waren voor een logistieke uitdaging?
– Ha ba ja zeker?
– Wel, dan kom ik morgen niet alleen afspreken, maar beginnen we er aan, oké?
En of dat oké is voor ons. Drie hele dagen vroeger dan gepland beginnen aan de keuken? Dat is toch wel een vreugdedansje waard!

Ik weet het, de foto’s zijn van erbarmelijke kwaliteit. Het is hier nog steeds een grote werf, met veel stof, dus het moet allemaal met een telefoontje gebeuren. En soms zijn mijn spieren zo moe dat ik allemaal bewogen foto’s heb. Maar ge krijgt een indruk, op die manier…