Tagarchief: Keukenverbouwing

Keukenverbouwingen – 13. Veel werk, waar je niks van merkt

*Gaatjes in muren vullen, schuren, nog eens vullen, schuren, eindlaagje, schuren.
*Isolerende primer aanbrengen, zodat al die vulling straks niet loslaat als het vliesbehang eens moet geherpositioneerd worden (of hoe zeg je zoiets, als zo’n flap niet loodrecht hangt en je ze er weer af moet halen en opnieuw beginnen? zonder isolprimer: miserie)
*Vliesbehang omhooghangen, en waar nodig naadjes bijplamuren, schuren.
*Sms’en, mailen en bellen met de keukenbouwer. Over een aantal toch wel niet echt fijn afgewerkte dingen, over timing en planning. Besluit is telkens hetzelfde: komt goed.

kastenwand in 't vuil gangske
*Kastenwand in de gang af- en uitwassen, en inladen.
*Rolluikkast wind- en waterdicht afwerken, met extra isolerend laagje.
*Gordijnrails afwassen, gordijnen wassen.
*Folie van de kasten halen, lijmsporen en vette vingers verwijderen, kasten uitwassen en inladen.
*Opruimen, ritten naar het containerpark, poetsen, stofzuigen, ramen lappen, verfborstels uitwassen.

eindelijk spotjes
*Spotjes hangen waar al jaren tutjes draad uit de muur piepen. Het duurde bijna een hele dag voor er iemand van de zonen het doorhad. Die kale muren, en die industriële stofzuiger, dat is binnenkort verleden tijd.
*Ontelbare ritten naar doe-het-zelf en verfwinkel.

plinten terugzetten, stopcontact afgewerkt
*Plintjes op maat zagen, terugzetten, opvoegen.
*Afdekplaatjes van schakelaars en stopcontacten vervangen en eindelijk afwerken. Na 20 jaar zijn bepaalde dingen uit het gamma, en als je dan eindelijk de afdekplaatjes wil monteren blijkt dat je alles moet vervangen, want niks is nog compatibel met het oorspronkelijke inbouwplaatje. Aaaaaaa…uitstelgedrag is voor niks goed!
*Verven. Hele muren, dat zie je natuurlijk wel, maar retouches en veel herstellingen daar waar vakmannen vette potloodlijnen of vuile vingers achterlieten, daar kruipt enorm veel tijd in in verhouding tot het waw-gehalte.
*Kuisen. Again.
*Haarscherpe randjes tussen twee verschillende kleuren verf maken. (plafond-muur, of twee verschillende kleuren muur die op mekaar aansluiten). Lijkt zo normaal als je het ziet, maar betekent afplakken, siliconenvoeg maken en mooi uitstrijken, verven, tape en afplakfolie weg. Mooi resultaat, al zeg ik het zelf.
*Gordijnrails terughangen.
*Gordijnen ophangen, en alle haakjes die dreigen los te laten eens extra vastnaaien.
*Verf van vloertegels schuren. En nog eens, en dan nog een keer. Denken dat sommige dingen wel vanzelf zullen slijten.

afgewerkte binnendeuren
*Binnendeuren schilderen, en nadien het glas schitterschoon poetsen. Deurklinken en scharnieren terug monteren, deuren terughangen. Leve een tochtvrije living!
Die lelijke laminaat moet ook nog weg, maar dat kan pas in januari.

aluminium afdeklat voor schuifraam wordt teruggehangen
*Afdeklat voor de schuifdeur op maat zagen en terughangen.
*Stelling demonteren.

lamp ineenfoefelen
*Lampen hangen. Niet van het populaire woonwarenhuis, maar alles wat Scandinavisch is moet je blijkbaar zelf monteren.

kerstboom en minimaal magazijnhoekje
*Alle meubels terug op een min of meer normale plek zetten, stof afnemen en de kerstboom zetten.
*De “magazijnfunctie” van de woonkamer beperken tot één hoekje.
*Alle sporen van verf, cement, lijm en typische verbouwingsdingen proberen te wissen uit de uitgietbak in ons waskot. Missie absoluut nog niet volbracht.
*Fototoestel nog even veilig weg laten liggen, wat gsm-sfeerbeeldjes doorsturen naar de supporters aan de zijlijn (leve WhatsApp) en genieten van de weergekeerde rust.

Tussendoor genoten we van het sneeuwlandschap, musiceerden de zonen en man nog mee in het sprookje “Het meisje met de zwavelstokjes”, hielp ik mee op een marktje “ten huize van”, zitten er al heel wat fantastische en een paar ronduit nutteloze lessen Meesterherborist op,  werden er al wat cadeautjes gekocht en zijn de examens voor de twee jongsten alweer voorbij. Huizenhoog cliché, maar de tijd vliegt!

Deze namiddag komen de gordijnen, morgen wordt er voortgewerkt aan de keuken. Werkblad, spoelbak, kookplaat, vaatwas: komt goed!

Beu? Nee. Echt niet.
’t Mag beginnen voortgaan nu, dat wel, maar elke dag is weer een stapje vooruit, en elke dag is het beter dan we het hier ooit gehad hebben. Jeuj!

Oh ja, dag Miet! Bart vroeg om vanaf mijn virtuele erf eens te zwaaien naar jou. Bij deze 🙂
Zeg hem maar dat het toch nog goed komt voor oudejaarsavond, en doe hem veel groetjes van ons 😉

 

Advertenties

Keukenverbouwingen – 12. Muurtjes, in alle maten

Nadat alle kasten gemonteerd waren, kwam er een andere schrijnwerker om valse wandjes te zetten.
In zijn atelier was alles al min of meer op maat gezaagd, ’t was alleen nog een kwestie van binnendragen, hier en daar wat aanpassen en stevig bevestigen.

Dat binnendragen was voor mij al een uitdaging: zwaar, groot, lomp en vooral met vreselijk venijnig snijdende randen daar waar het verstek voorzien was. Werkhandschoenen: waarlijk onmisbaar in dit geval.
Heel ons magazijn stond opeens vol muurtjes in wording.

muurtjes, al dan niet gemonteerd
Er werd gemeten en gevezen, voorbereid voor de dag daarna, en klaargelegd om te verven. Nachtwerk voor mij, gelukkig met verf die na amper twee uur droogtijd overschilderbaar is, want een schuifdeur is makkelijker te voorzien van een kleurtje als ze op schragen ligt dan wanneer ze al tussen muur en nieuwe kasten gemonteerd is.

vals wandje

’s avonds

voila, geverfd

’s morgens

dampkapluifel, nu perfect in orde

Die afwaskeuken uit het vorige bericht, dat was -uiteraard- een zeer tijdelijk gegeven.
De enige wateraansluiting werd verlegd naar haar definitieve bestemmingen, en samen met de mal voor het werkblad en wat restjes deur en plint ligt onze oude spoelbak nu op de plaats waar de nieuwe moet komen.

wateraansluiting voor stoomoven
voorlopig mozaïek keukenblad

Alles werd nauwgezet waterdicht gemaakt met siliconen, zodat de afwas nu wel in de keuken kan gebeuren. Voorlopig nog met een waterkoker, de boiler komt pas als de definitieve spoelbak er is. Gelukkig bestaat er een vaatwasmachine! Een vervangtoestel, maar dat doet perfect wat het moet doen.
De opbergkasten in dat gangetje kunnen geplaatst worden.

lege gang, klaar voor opbergkasten

Alles werd geschilderd en opgeruimd, en het voorgemonteerde ladenblok werd met de hulp van enkele zonen op zijn plaats gezet.
Voor de schuifdeur was het een beetje passen, meten en goed afstellen.

schuifdeur monteren
Hier en daar werden er nog wat prutserijtjes afgewerkt: scharnieren vervangen, greepjes op de deuren gemonteerd, bovenkastjes geplaatst, en dan konden de eerste toestellen er eindelijk in.

Gedaan met improvisatiekoken in zo weinig mogelijk potten: eindelijk twee deftige ovens en een warmhoudlade die in combinatie met een inductieplaatje van IKEA een hemel op aarde zijn in vergelijking met wat het ooit was. En dan moet de “echte” kookplaat nog komen!
Ook de dagelijkse tripjes naar de koelkast in de garage zijn afgelopen. Er staat er nu één in de keuken, hoe tof is dat zeg! (en hoe moeilijk om dat ochtendwandelingetje naar de garage af te leren…)

Nu is het weer aan ons: terwijl we wachten op werkblad en toestellen doen wij verder met schuren, vliesbehang plakken en verven. Er is nog een rolluikbak die wat isolatie en afwerking kan gebruiken, en de binnendeuren worden na 20 jaar helemaal gerestaureerd. De biplexplaatjes die daar ooit voorlopig ingezet werden omdat glas en kleine kinders geen goeie combinatie was zijn voor het containerpark, de deuren werden allemaal naar een schrijnwerkerij/glashandel hier in de buurt gebracht, en binnenkort ga ik ze met de verfborstel te lijf.

De gordijnen zijn besteld, over de vloer zijn we het ook eens: ’t geraakt hier echt nog helemaal af 🙂

Keukenverbouwingen – 11. En toen was ’t voor echt

Ooit, lang geleden, in de zomer, begon Woonfase hier drie dagen te vroeg.
Het begin was heel simpel: maak van uw huis een lege ruimte, en denk daarna alleen nog in termen als “opslagplaats” en “magazijn”.
Daar komen dan vanzelf populaire vragen en begrippen bij: “waar ligt …?” , “uitdaging” en “geordende chaos” werden hier veel gebruikt.

living met magazijnallures

IMG_20170827_171709
We hadden een gangetje van ergens aan de voordeur, tot ergens waar de keuken moest komen, en de man die alles hier op zijn plaats moest monteren voelde zich tussen al die halve en hele kasten als een visje in het water.

Het grote wandmeubel, daar zou hij mee beginnen. De onderkastjes stonden heel rap, maar tot op de millimeter juist. Wat zeg ik? Tot op een honderste millimeter denk ik. Sommige mensen hebben een passie, en maken daar hun beroep van. Wel, M. is er zo ééntje.

IMG_20170826_154835
Die sleuven, die hadden we op voorhand gemaakt om de deuren zo diep mogelijk te laten wegschuiven, zonder de kast extra naar voor te moeten zetten. Eens passen en meten, en toch nog wat meer uitkappen. Gelukkig was man des huizes in de buurt, want zo’n kastje “efkes” presenteren, amai, dat weegt! Ook voor allerlei aanpassingswerkjes, zoals het betere kap- en breekwerk steken we zelf een handje toe. Dat maakt het ook een aangename samenwerking: we kunnen (en belangrijk: mogen) zelf meehelpen. Af en toe makkelijk voor M., die wat extra mankracht heeft, en ook voor ons, want al die professionele machines die hier zijn, amai, ne mens zou van minder lopen kwijlen 😉

IMG_20170827_171643Dat was het resultaat na dag één. Moeilijk om het mij nu nog zo voor te stellen, want ondertussen zijn we heel wat fases verder.

Die week kwam M. elke dag, klokvast (en heel vroeg in mijn beleving) ’s morgens. en ’s avonds vertrok hij wanneer er iets afgewerkt was, of wanneer de file opgeklaard was. Werken op de E4O… Lange dagen voor de man uit Diksmuide.
Een fijne man, die een koffietje op zijn tijd weet te appreciëren, die altijd maar verder doet, houdt van Radio 2 en een heerlijk droge humor hanteert, met het meest uitgestreken gezicht ever. Ik ben zwaar fan van M.!
Ook van zijn zelfgemaakte sorteerbakjes trouwens.

zelfgemaakte sorteerbakjes van de schrijnwerker

IMG_20170828_170712
Er kwam ook terug een afscheiding tussen gang en keuken, je weet wel, waar we die binnenmuur gesloopt hebben.

IMG_20170830_120728
IMG_20170905_125406
Aan de achterzijde is het nu breed genoeg om een heuse afwaskeuken te installeren. Sjiek jong, nooit meer vuile afwas in het zicht van de eettafel 😉
Wel andere rommeltjes (ahum), maar we zijn hier niet moeilijk.
Oh ja: dat stuk muur vergaten we niet te voorzien van een kleurtje, daar komen nog kasten.
M. lachte elke dag opnieuw met het feit dat hier echt op alle mogelijke momenten van de dag wel iemand aan tafel zat. Tja, pubers en nog vakantie, need I say more?

IMG_20170905_130113
Meetwerk: het werkblad moet juist zijn, en er komt zelfs eerst een mal om te controleren dat alles wel is zoals het moet zijn. Daarna kan de bestelling doorgaan, en zouden we na 6 weken helemaal geïnstalleerd kunnen zijn. Ondertussen weet ik dat dat niet zo is, soms lopen dingen fout, maar dat is des menschen, niwaar? Al komt deadline “Kerstmis” nu wel heel dicht…
We panikeren nog niet, want Conrad (links op de foto, voor man des huizes) sms’te
“komt goed”. Oké, dan rekenen we daar op. Menu en opkuis en tafelversiering zijn mogelijks iets minder dan andere jaren, sorry gasten!

IMG_20170901_143639

IMG_20170905_125429Toen was het eventjes gedaan voor M. Deze keukenkasten monteerde hij al helemaal, die staan klaar om op hun definitieve plaats gezet te worden. Eerst moeten er valse wandjes en een schuifdeur geplaatst worden, en dat gebeurt door iemand anders. Dat moet dan ook allemaal eerst geverfd worden, en net als meneer Natuurlijk-Rijk doe ik dat liefst als er nog niet teveel nieuwe meubels staan, want ik ben nogal enthousiast als ik aan de slag mag met borstel en rol.

 

 

 

Een schop onder mijn gat

Voila, Dat had ik nodig om hier weer eens iets te schrijven, en die kreeg ik.

Van zonen en man, want “die nieuwe computer, heb je die nu eigenlijk al gebruikt?” en van Rob van Natuurlijk Rijk, want de lijstjes voor de zadenruil moesten dringend binnen. Die actie waar ik eerst niet ging aan meedoen.

zadenruil

©foto: natuurlijk-rijk

Mijn excuus: ik heb de tuin gewoon de tuin laten zijn dit seizoen, en nauwelijks tijd gehad om aan iets anders te denken dan “keuken”. Gelukkig gaat de natuur zijn gangetje, en komen zaden vanzelf aan de planten. Een rondje oogsten, wat peuter- en prutswerk, stinkende potjes fermenterende tomatenzaden, en kijk, ik ben er weer helemaal klaar voor. Het is altijd weer plezant om al die zakjes in de bus te vinden, en elk jaar weer zijn er fantastische tomaten, paprika’s en mooie bloemen en planten die ik zomaar bijeen geruild heb. Een beetje moeite doen geeft elke keer veel resultaat. Mijn volledige lijstje zaden schreef ik eerst netjes op, en vind je (binnenkort) op de blog van Rob. Foto’s worden nog steeds GSM-gewijs genomen.

lijst te ruilen zadenOmdat een lijstje ook maar gewoon een lijstje is had ik zo het idee om hier in een paar afleveringen wat meer uitleg te geven, en eventueel wat fotootjes bij te voegen. Zo weet je wat je in huis haalt 😉 .
Als er na de ruil bij Rob nog zakjes overblijven zijn ze voor mijn lezers. Ik laat het jullie weten.

Ik kan alvast vertellen dat de zadenruil mij eindelijk weer in gang heeft gezet. Zaden sorteren, kijken waar ik veel van heb en wat dus geruild kan worden, weggooien wat nu ondertussen al 4 of 5 keer niet kiemde/niet lekker was/wel kiemde maar niks opbracht, een verlanglijstje maken voor volgend jaar, al eens snuisteren in de zadenlijst van Velt, oplijsten welke tomaten en paprika’s blijvertjes zijn, de mentale aantekening maken dat ik niet voor vijf jaar ver hete pepertjes moet zaaien, enzovoort, enzoverder. Zelfs mijn blog geraakt op die manier weer gelanceerd.

IMG_20171111_181137.jpg
Kijk, mijn bakjes zijn weer opgekuist en staan klaar voor het nieuwe seizoen. Als de serre opgeruimd is start ik daar alvast weer met wat kervel, spinazie en winterpostelein. Veldsla lukte vorig jaar in december ook nog, dat wordt zeker nog gezaaid. De grond wordt beter gebruikt in plaats van kaal gelaten, zei Jos mij, en hij kan het weten, want hij schreef zowaar een boek over alles wat met de serre te maken heeft. Voor Sint Maarten zal het al te laat zijn, maar wie weet gooit Sinterklaas dat boek wel in mijn schoentje? Ik ga er anders met plezier zelf om, dan krijg ik wellicht een gesigneerde versie.

Zoals dat dikwijls gaat met voornemens, kan het zijn dat dat hier ook weer verwatert na een paar keer… ik beloof dat ik mijn best doe, maar hier wordt nog steeds druk behangen, geverfd, geschuurd, geretoucheerd, en van keukenverbouwing gedaan.
’t Zijn de laatste prutsen, we vinden het nog altijd plezant, maar we kijken wel uit naar terug wat orde en rust (in hoofd en huis) en minder stof overal. Ook over het keukenproject: een update volgt wellicht.

 

 

 

Keukenverbouwingen – 10. Decoratiewerkzaamheden

Plafonds hangen, da’s voor samen. Alle voegjes en vijsgaatjes toestoppen, opschuren, weer voegen, nog eens alles effen wrijven en dat nog eens allemaal herhalen, da’s voor man des huizes. Op zijn eigen limbo-wijze.

Als het egaal genoeg naar zijn (en mijn, dat spreekt) zin is, is er weer samenwerking vereist. Vliesbehang op plafonds kleven, da’s een behoorlijk karwei.
Eender in welke richting we de panden zouden hangen, sowieso zouden er stukken van meer dan 7 meter bij zijn. Haaks op de lichtinval dan maar, dat schijnt het minst opvallende naden te geven. Ook de langste stroken natuurlijk.

Voorbereiding is alles. De eettafel werd gebombardeerd tot snijtafel. Stelling, krukjes, ladders, kortom alles waar je op kan staan om iets hoger te kunnen werken werden in mekaars verlengde gezet, om een zo lang mogelijk stuk te kunnen kleven in één keer.
Lijm, rollen, borstel, vochtige vodden, scherp mes, schaar: alles binnen handbereik.
De eerste lijn werd met een smetkoord afgetekend, en hopla, we waren vertrokken. Grote stukken, rechtdoor, het vlotte wonderwel.

Het geweldigste attribuut was deze jongen:

terrasbezem ingepakt in stucloper
Een in stucloper ingepakte terrasbezem. Ongeveer even breed als de rol papier, en dankzij de verpakking konden de stugge haren niks beschadigen. Een echte steun in moeilijke tijden.

bezem als steun voor plafondbehang
Soms deed hij de job quasi alleen (net als man des huizes, lijkt het wel), andere keren hielp ik een handje, of werd hij als aandrukinstrument gebruikt. We hebben daar een filmke van ook, maar mijn filmskills zijn volgens kenners niet goed genoeg om het resultaat te publiceren.

bezem om behang aan te drukken

Soms vroeg ik mij af waarom ik geen boekje mee op mijn laddertje had genomen, andere keren wenste ik dat ik meer fitness gedaan had om die armspieren misschien toch iets minder snel te voelen verzuren.

zen met vliesbehang
verzurende armen
’s Avonds was alle gyproc bedekt, en de enkele naadjes die niet naadloos (mwoehaha, vermoeide stofhersenhumor!) aan mekaar sloten werden vakkundig opgevoegd door man des huizes.

De volgende morgen werden ze opgeschuurd, en mocht ik beginnen verven.

plafonds verven
Dat sjaaltje op mijn hoofd, da’s puur functioneel. Veel minder gedoe om dat na de werken weg te gooien, dan om elke keer haren uit het plafond te vissen, of dagenlang met een nog grijzere schijn dan gewoonlijk rond te lopen. Primer, dat krijg je er zomaar niet uit met een beetje shampoo.

’s Avonds klaar, ’s anderendaags de afwerklaag. Ondertussen hield man zich bezig met vanalles en nog wat. Deurlijsten opvullen en afschuren, plinten weghalen, stukjes muur cementeren, stukken voorzien van schildertape, enfin, nuttige dingen zeg maar.
Zo kon ik elke keer ook weer iets verven: deuren, een stuk muur dat gevliesd was en klaar stond, de gordijnbak die we maakten. Geen tijd voor verveling.

eindelijk geverfd - na 20 jaar...
Al die streepjes links op de foto werden netjes overgenomen op een rest vliesbehang.
Jaren, namen en streepjes: heel de groeievolutie van mijn jongens, dat mag toch niet zomaar verloren gaan hé?
Vrijdag zagen we dat we echt goed op schema waren. Nog een paar rechttoe-rechtaan muren, en dan konden ze dinsdag zonder veel problemen beginnen.

Conrad van Woonfase zou nog langskomen om laatste dingetjes te overleggen, en belde vrijdagavond om af te spreken.
– Of we klaar waren voor een logistieke uitdaging?
– Ha ba ja zeker?
– Wel, dan kom ik morgen niet alleen afspreken, maar beginnen we er aan, oké?
En of dat oké is voor ons. Drie hele dagen vroeger dan gepland beginnen aan de keuken? Dat is toch wel een vreugdedansje waard!

Ik weet het, de foto’s zijn van erbarmelijke kwaliteit. Het is hier nog steeds een grote werf, met veel stof, dus het moet allemaal met een telefoontje gebeuren. En soms zijn mijn spieren zo moe dat ik allemaal bewogen foto’s heb. Maar ge krijgt een indruk, op die manier…