Categorie archief: eventjes weg

Familieweekend: ondertussen een gekoesterde traditie

Familieweekend, zoals in “met heel de kant van man drie dagen vrijwillig samen overnachten in een primitiever huis dan we gewend zijn, samen eten en samen sporten, genieten, wandelen”.

Als je dat vertelt bekijken velen ons alsof we een vijs kwijt zijn. Echt, met heel de familie?
Ja. Ondertussen gaan er ook twee lieven mee, dus de groep is nog wat groter, en zal in de loop van de jaren mogelijk nog aangroeien.
Met éénentwintig waren we dit jaar. En dat het leuk was!
Kijk even mee:

Zo ongeveer vertrokken we. Dat gaatje rechts en de dakkoffer werden ook nog vol gepropt. Zicht door de middenspiegel: nul komma nul.  Gelukkig ging Man des huizes per moto, en nam die nog een zoon mee achterop.propvolle auto

Op dag 1 werd er gefietst. Naar keuze met elektrische of gewone fietsen, en de ene al wat geoefender en beter geëquipeerd dan de andere. We deden zo’n kleine 70 kilometer, bergop en bergaf, en af en toe (oef!) ook een stuk RAVeL.
sportieve bende op de fiets

geoefende fietser

Peter fietste naast zijn petekind, en metekind gaf meter een dikke knuffel.peter fietst naast petekind
meter en metekind

Ook broers en zussen kwamen goed overeen, zowel naast als op het water.broer en zus

ook broer en zus

De liefjes gaan ook graag mee, en passen perfect in het gezelschap.
liefjes
ook liefjes
Ook bij het kajakken is er eentje wat geoefender dan de rest, en die wilde helemaal van boven op de helling naar het water “sjokkelen”. Dat handvat daar op ’t puntje van de boot is dan ideaal voor saboterende neven 🙂via de helling naar 't water

Een beetje recupereren doet soms wonderen. Vijf minuutjes kan genoeg zijn.hazenslaapje

We hadden een jeugdig barbecue-team, dat zorgde voor perfect gebakken vleesjes.team bbq

Er waren genoeg gewillige voeten om eindwerkproductjes over voetverzorging te testen. testvoeten voor pepermuntcrème

Terwijl de echte sportievelingen gingen mountainbiken maakten wij een prachtige wandeling. Voor elk wat wils op onze weekends, en helemaal top als de taalhumor ook nog kan aan bod komen.
mooie wandeling
aangepast pad zodat iedereen mee kan
woordmopjes...
Er werden filosofische uiteenzettingen gehouden, door jong en oud, vroeger en later op de avond. (N)oma genoot van het geïmproviseerde kampvuur, temidden van “haar” jong geweld.
filosoferen

oma tussen de kleinkinderen aan het geïmproviseerde kampvuur

Het weekend was een plaatje. Zoiets als hieronder, om in te kaderen. plaatje

En weet je wat? Het huisje voor volgend jaar is al geboekt. De Dardennen met (bijna**) heel onze bende, dat blijft fantastisch.

 

 

 

 

 

Jieeeeehaaaaa!

Gelukt!
We zijn hier met zijn allen eventjes even hyperkinetisch blij als de man waar we binnen drie maanden min twee dagen naar gaan kijken.
Kaartjes voor Bart Peeters: check!

Al van september proberen we, en nu, bij het laatste CC dat zijn verkoop start zijn we bij de gelukkigen.
Kinders op de eerste twee rijen (dat hoort bij deze voorstelling), wij ergens wat verder naar achter.

schermafbeelding-2017-02-06-om-23-17-29

Met dank aan man des huizes die de ‘ollandse werkplek op tijd verliet om in Ternat in de rij te gaan staan vanaf half zes.

Een bucketlist

…heb ik niet, en zal ik wellicht ook nooit maken.

Maar als er één ding zou opstaan, dan was het wel “ooit” Manu Chao live bezig zien.
Man, zo’n energie, zo’n plezier, zo’n feest! Mijn schouders en nek zijn nog stijf van ’t handenklappen, mijn stem mogelijk een beetje heser dan gewoonlijk.

Bij deze afgevinkt op de niet-bestaande lijst, maar het zou er direct weer op gezet worden. Want weet je? Enthousiasme verveelt nooit.

 

Wij gingen eens naar Manu Chao

…maar het werd Manu Ciao…
Wind en regen deden de organisatie besluiten dat alles afgelast werd. Doornat (we werden twee uur aan het welles-nietes-lijntje gehouden) stapten we terug naar de auto.
Herbruikbare bekers en de rest van de drankbonnen namen we mee. Morgen opnieuw proberen.
Zoon twee is een beetje teleurgesteld, die heeft andere, niet-combineerbare activiteiten.
Duimen voor mooi weer morgen, daar in Bredene!

BOEM!

Het geluid waarmee de deuren van de auto dichtgeknald werden zondagavond. De lege auto, welteverstaan. Na een rit van veel te lang terug uit dardennen (familieweekend, remember?) was het voor iedereen nog even van laatste loodjes en helpen uitladen. Onderweg was het ook hier en daar “boem” geweest, aan file geen gebrek…

Boem! Was ook het geluid waarmee ongeveer alles wat niet breekbaar was uit die auto op de livingvloer gesmakt werd. De koelkastdeur deed solidair mee, maar dat was een vergissing van één van de zonen. Het aperitiefje op het terras van Villa Steenschot smaakte, en we klonken op nog veel zo’n weekends.

In de tuin is het tijdens vier dagen afwezigheid ook lichtjes ontploft. We vertrokken woensdag, en dachten dat er wel één en ander zou veranderd zijn zondag, maar zo’n explosie van geuren en kleuren? Fantastisch. Het gazon is een bloemenweide waar voorbijgangers soms hoofdschuddend naar kijken. Tssss, zo slordig 😉

explosie van kleur en geur in de tuin

Wat stevig in de grond wortelt ziet er goed uit. Helaas vergaten we expliciete geef-water instructies te geven wat betreft zaailingskes, potplanten, en alles in de serre wat niet “tomaat” heet…Eéntje is gekortwiekt door slakken, en zijn groeipunt kwijt, de rest floreert.

Actie reanimatie is in volle gang, maar voor sommigen vrees ik dat het bladgroen voorgoed verdwenen is, en de sapstroom ophoudt waar de stengeltjes omplooiden.
Gelukkig eten we hier niet graag dagen aan een stuk kolen en aanverwanten, daar mochten er wel wat van sneuvelen. De Oostindische kers, andijvie, sla, Monarda, Citroenverbena en Hyssop staan op het plankje intensieve zorg. In tegenstelling tot familie kool wordt hier wel het onderste uit de kan gehaald om ze terug vitaal te krijgen. Dompelbadjes, vernevelingskes, liefdevolle monologen van mijn kant: ik hoop dat het helpt.

Altijd iets, als je van huis wil. Toch zou ik het direct opnieuw doen.

Het zalige zomerweer dat we hadden zorgde voor een fantastisch weekend. Fietsen op Ravelroutes – sommigen met gewone fietsen, anderen met E-bikes en zelfs een tandem –  was een absolute topper. We deden het dit jaar voor het eerst, maar ik denk dat dat bij de activiteiten een blijvertje wordt.

e-bikes

fun op de tandem

en nog tandempret

spiegel-groeps-selfie

Kajak moet er bij. Zonder kajak is ’t geen echt Ardennenweekend geweest. Deze keer peddelden we tussen La Roche en Hampteau, aan een gezapig vlot tempo, het debiet van de Ourthe was hoger dan we ooit hadden. Geen enkele keer moesten we uitstappen om boten vlot te trekken, des te meer om familieleden weer op het droge te helpen. Boomstronken na barrages kunnen zeer verraderlijk zijn 😀 . Voor sommigen is zelfs een klein takje genoeg om volledig om te keren, anderen springen bijna uit hun boot als er een vis mee wil varen. Man des huizes en zijn zus schepten op de laatste stuw zoveel water dat ze met een volle boot ter plaatse bleven liggen.

een deel van de Vano-vloot
We zijn altijd blij dat de niet-sportenden picnic willen voorzien. Geen drijfnatte boterhammen, we mogen onze bestelling doorgeven en even later komt het gevraagde er aan. Een drankje, een appeltje, aperitieftomaatjes: onze cateringploeg kent de finesses.

versgesmeerde boterhammen op de picnic

lekkere boterhammetjes

De rit terug in het busje van de verhuurder was ook het echte safari-gevoel: met veel meer dan mag opeengepropt in de camionette, rammel-rammel terug naar de startplaats.

Er was ook nog barbecue, aperitief, een wandeling,

waterballet op bottinen tijdens de wandeling

we komen aan onze stappen, beker verdiend

een mountainbikedag, een meer, een biljart, een sauna,  kaarsjes op tafel,

kaarsjes op tafel

emmers water die zomaar opeens over rokende hoofden geplensd werden, vlindertjes, nog aperitief, het lekkerste stoofvlees met frietjes ooit, een enthousiaste bende neven en nichten (jonge honden kunnen er wat van leren!) en bijna geen overschotjes om weer mee naar huis te zeulen.

Tussendoor reed man des huizes met een (geleende-dankjewel!) moto toertjes met iedereen die wilde. Op de foto hieronder samen met zijn broer, zelf ook motard, die wel eens wilde voelen hoe het achterop is.

broers op de moto

De laatste dag is altijd een beetje hectisch. Iedereen wil opruimen, er moet nog gegeten worden (en dus ook nog een keer afgewassen), het was moederdag en we hadden twee jarigen te vieren. Ik was er van overtuigd dat mijn boys het vergeten waren, maar toen ik na een wandelingetje om de drukdoenerij even te ontlopen en om wat kruiden te plukken voor mijn herbarium terugkwam, stonden ze daar te blinken met hun cadeautje, en een grijns tot achter hun oren: “Ge dacht da we ’t vergeten waren eh!?” Direct zonnebril voor mijn ogen, dat spreekt! Vanaf nu heb ik weer een schoon Woody-pyjamaatje om in te slapen, smaak hebben ze wel!

Als ik door de foto’s scroll zit ik hier even breed te glimlachen. Zoveel plezier, zoveel mooie momenten.

Een lang weekend met een gouden randje, dat is wel zeker.

 

Familieweekend

dat betekent

*een jaar op voorhand een huis boeken, omdat je anders geen plaats meer hebt die voldoet aan alle voorwaarden.
* behoorlijk wat eisen waar rekening mee gehouden wordt bij die boeking. Niet dat we moeilijk doen, maar we zijn het kampeerstadium een beetje ontgroeid, met z’n allen.
* een beetje organiseren, plannen en valiezen maken. Alles zal half klaar staan. Net als de vorige jaren zal dat half blijven tot op de laatste minuut. Scholen organiseren hun sportdag ALTIJD vlak voor vertrek, en heel wat sportgerief moet ook in die weekendvalies. Die week liever geen bezoek over de vloer, struikelgevaar!
* al een schooljaar te vroeg mee op uitstap gaan met de herboristen van het tweede jaar, want anders zou ik volgend jaar een half familieweekend moeten missen. Aanwezigheid bij “veldwerk” is verplicht, anders geen examen en geen getuigschrift. Met dank aan het secretariaat voor het nu al gekende lessenrooster van 2016-2017, en de souplesse.
* boodschappenlijstjes en ik-neem-mee-lijstjes van vorig jaar die geraadpleegd worden, en waar nodig aangepast. Ondertussen zijn we experts in hoeveelheden geworden. Geen massa’s overschotten bij ons!
* indrukwekkende karren die uit de Colruyt naar de auto gereden worden. Eten! Drank! WC-papier! Manmanman, niet te doen!
* Man des huizes die héél erg in zijn nopjes is, want omwille van al die bagage en kinders in de auto heeft hij een excuus om per moto te rijden, met één van de zonen achterop. In het naar huis rijden wordt er gewisseld. Fun verzekerd!
* puzzelen en budgetteren om het haalbaar en eerlijk te houden voor iedereen. Met dank aan een andere grote familie voor een berekeningsformule die rekening houdt met klein en groot. Ondertussen ook een aparte bankrekening, omdat we nog heel veel van familiedink gaan doen.
* een postbus “Familieweekend” in mijn mailbox. Veel beweging in die postbus, en ook sms-gewijs veel weekendgerelateerde over-en-weertjes.
* EHBO in orde maken. Hoe meer in orde, hoe minder we die nodig hebben. Da’s dezelfde soort wetmatigheid als die van de regenjassen: heb je die bij, dan blijft het droog  (allé, bij mij is dat toch al altijd zo geweest).
* voorpret. Hoe dichter het komt, hoe groter de aanvallen van zottigheid hier ten huize.
* een grote pot spaghettisaus voor de eerste avond. Traditioneel, maar o zo lekker en praktisch.
* kajak, mountainbike, fietstocht, wandelen, aperitieven, barbecue, bijkletsen.
* heelder tornooien van wat voorhanden is. Kubb, pingpong, kicker, en dit jaar zelfs poolbiljart. Tja, een beetje competitie zit er wel in…
* massa’s foto’s, waar misschien toch iets meer mee moet gebeuren dan gewoon “op de harde schijf zetten”.
* batterijtjes opladen, en twee weken later alweer boeken voor volgend jaar.

Dat betekent ook beseffen hoe leuk het is, zo met een grote bende op zwier zijn. Al (nee, verdomme, niet allemaal…**) die kleine kindjes van vroeger die ondertussen zelf achter de barbecue staan, mee pinten drinken en een fijn soort humor hebben: onbetaalbaar. Fijn ook om Oma te zien genieten van haar gezin, en hoe de aanhang er wonderwel bijpast. Elk zijn kwaliteiten, elk zijn gevoeligheidjes.

De Dardennen: here we come!

 

The Crystal Ship in Oostende

Geheel vrije dinsdag in het vooruitzicht, man die onderweg naar het Nederlandse werk even jongste en wat vrienden zou afzetten aan de Efteling, en ze ‘s avonds ook weer zou ophalen, en drie jonge gasten in huis die de helft van hun vakantie verslapen.

Tijd voor actie! Street Art, daar scoor je nog wel eens mee bij de jeugd, en zeker als je de artiesten nog in actie kan zien. De naam Roa deed het helemaal.
Vriendin die in Oostende werkt werd verwittigd, we konden tijdens haar middagpauze of na haar werk nog even afspreken. De zonen vinden haar ook “een toffe”, dus had ik nog een argument meer om een dagje Oostende met mijn drie oudsten te plannen.

Een schot in de roos! We vertrokken in druilerige regen, maar toen we arriveerden aan zee was de zon overtuigend aanwezig. We parkeerden op een gratis parking aan de rand van de stad, en wandelden in een klein halfuurtje naar het Achturenplein, waar je info kan krijgen over het festival en een plannetje en lijst van kunstwerken met hun locatie kan oppikken. Als je dat doet: kijk even links naast de deur voor je binnenstapt.

muurschilderijtjes van Jaune en Pol Cosmo
Ook aan de overkant kijken als je weer buiten komt.

Isaac Cordal laat kleine ventjes halsbrekende toeren uithalen

insect van Pol Cosmo

We wandelden, bewonderden, aten op een bankje in de zon heerlijke pizza van een Turks bakkerijtje, verwisselden synchroon van been als er mensen voorbij ons bankje stapten, deden gekke danspasjes bij elke auto die passeerde en hadden een heerlijke dag.

pizza van de Turkse bakker
Echt een aanrader, al zou een goede kaart met een juist overzicht van de werken wel mogen. We hoorden dat er wel een fiets- en wandelroute beschikbaar zou zijn vanaf 10 april, wanneer alles af moet zijn en het festival afgesloten wordt met een hele dag vanalles en nog wat. Wij deden het te voet, maar hebben bijlange niet alles gezien. De afstanden zijn behoorlijk, en we gingen onder het motto “alles kan, niks moet”.

Datzelfde motto hanteerden de kunstenaars ook, denk ik. Sommige werken waren al helemaal af, soms was er alleen nog maar een effen geschilderde muur te zien, sommigen waren ijverig bezig en op andere plaatsen stonden lege hoogtewerkers. Zondag moeten jullie creaties wel te bewonderen zijn hé mannekes!
Alle info vind je hier.

PixelPancho aan het werk

detail van het werk van Roa

aanzet van muurschildering van Faith 47

grijs appartementsgebouw opgefleurd door Fintan Magee

detail Fintan Magee

Fintan Magee aan het werk

3D kunst van 1010

‘s Avonds belandden we weer op hetzelfde pleintje en genoten in het zonnetje nog wat na. Ook enkele kunstenaars zakten af naar daar. Vriendin arriveerde, en samen gingen we nog eens tot bij de muur die Roa onder handen had genomen (vlakbij) en daarna naar een gezellig cafeetje met zeer ongezellige obers. Echt, hoeveel moeite kost het om vriendelijk te zijn? (Dat was ons heel de dag al opgevallen, hoeveel zure gezichten er te zien waren).
Gelukkig vrolijkten mijn jongens de stad wat op met hun spontane invallen. Luidkeels meezingen met de muziek van de winkelstraat, monkelend het vrouwelijk schoon een score geven, één of ander versierders-danspasje-rijmpje volledig synchroon declameren, en als afsluiter van de dag een druk kruispunt oversteken als volleerde Thot-walkers. Echt, ik lag in een deuk. Zo drie achter mekaar, die er helemaal voor gaan. Blij dat ik hiervan kan genieten en mag meedoen met die zotte bende van mij.