Categorie archief: eventjes weg

Zenmomentjes

Op dit eigenste moment zit ik in een prachtig huisje in de Vlaamse Ardennen, op mijn gemak, tussen een hoop jonge veulens die al kaartend ’t kot bijna afbreken. Een bende nichten en neven met een licht competitief kantje, ’t is hilarisch om ze bezig te zien.

We vreesden een beetje voor dit weekend. Slagregen en stormwind waren voorspeld, en we  annuleerden veiligheidshalve de gehuurde fietsen. We zijn wel sportief, maar niet té fanatiek…
Wandelen lukte wél, en de weergoden waren ons gunstig gezind. Het Kluisbos is prachtig momenteel, onze timing was perfect. Twaalf kilometer wandelen met af en toe een “muggenpiske”, dat dankzij de wind direct weer opdroogde, en een stortbui van jewelste toen we weer binnen waren.

DSC_9127
DSC_9133
DSC_9146
DSC_9152DSC_9168
DSC_9171
DSC_9195
DSC_9197
DSC_9209
Omdat we vreesden voor veel regen legden we ook de sporthal van ’t Kluisbos vast voor een paar uur en een vriendenprijsje. De papa van ’t lief van één van de neven is daar zaalwachter en gaat vanalle zotte dingen klaarzetten voor ons. Indoor curling, zaalpetanque, badminton, hockey, boogschieten: vertier voor jong en oud. Oma droogde ons allemaal af bij de petanque. Er is soms “nen hoek af”, maar haar oog-handcoördinatie is perfect.

Nu zijn we toe aan aperitief, en worden we bij de neus genomen door schoonbroer-goochelaar.


DSC_9297
Oma bracht om ons ongekende redenen een pruik mee, en nu en dan verschijnt er iemand met een compleet ander kapsel. Heerlijk, zelfs al gaan de decibels naar ongekende hoogten.


De voorbije weken waren hectisch. Er werd gewerkt in de tuin, er werd geknutseld aan een tafel, er werd naar muzikale optredens van familie en zonen gegaan, er werd volk uitgenodigd om te komen Pasen vieren, er werden eieren verstopt en gevonden, er werd voor 17 mensen gekookt met Pasen.

Paasmaandag brachten we heerlijk op ’t gemak bij vrienden door in la douce France en toen viel mijn frank euro dat ik zou meedoen aan een ambachtenmarktje, als herboriste, met allemaal dingen “Van het Huis”.


Tja… produceren dus. Gelei, siroop, crèmes en zalven, alles netjes voorzien van etiketjes. Smossen, keuken op stelten, te weinig flessen: het hoort er allemaal bij. De website en visitekaartjes die ik zeker wou zullen voor een volgende editie zijn. De lavendelkoekjes die ik als proevertje wou geven ook.

IMG-20190428-WA0001
Het marktje was fantastisch gezellig, met zelfs een ganzenfanfare. Samen met de vriendinnetjes had ik gelobbyd voor een plekje bij de lindeboom, en had ik ook nog twee tenten losgepeuterd van de gemeente. Oef. Na afloop was de rechterkant van mijn tafel en quasi al het plantgoed verkocht (en hier en daar gewoon weggegeven, groene vingers hebben altijd een streepje voor bij mij).

IMG_20190428_142110
Tussen het paasweekend en die productieweek zat nog een fantastisch verjaardagscadeautje van een blogster aan zichzelf. Ze had zomaar het snode plan opgevat om zes andere blogsters uit te nodigen, en we hadden een heerlijke namiddag in Gent. We kenden mekaar niet, maar kletsten de uren weg alsof we al jaren bij mekaar over de vloer komen. Zoals één van de meisjes (in ons hoofd blijven we dat forever and ever) zei: vitamientjes voor de ziel. Wordt zeker vervolgd.

Mogelijks wordt dit blogje ook nog voorzien van foto’s.  Ondertussen staan de foto’s er bij. Het kabeltje tussen fototoestel en computer ligt vond ik thuis, ergens tussen de chaos die ik daar achterliet. Veel werk in ’t verschiet de volgende weken, maar de batterijtjes zijn weer opgeladen.

 

 

 

Mooie dingen 1: ons familieweekend

 

In al mijn enthousiasme werd dit een lange post…als je niet houdt van vakantieverslagjes, mag je nu wegklikken 🙂 

Het werd al vastgelegd direct na het weekend van vorig jaar: editie 2018 kon gepland worden.

Eindelijk was het huis van Monsieur Charles nog eens vrij, we hadden er al enkele keren naast gepakt. Heerlijk huis, waar we ook enkele jaren geleden een fantastische driedaagse hadden. Een aantal studenten kon toen niet mee wegens examens, maar nu waren we compleet. Die studenten van toen, die brachten ook liefjes mee, en het leek of ze al jaren bij de familie horen. Het klikte wonderlijk goed, toffe madams allemaal.

De organisatie en planning ligt grotendeels bij mij. Een heel werk, maar ik doe het graag. Nu zelfs heel gestructureerd, in mijn rood schriftje.
Boodschappenlijsten van andere jaren werden nagekeken, de drankaankopen gedelegeerd, en voor telefoontjes naar verhuurfirma’s van boten en fietsen schakel ik man des huizes in. Ik telefoneer niet graag, en al zeker niet als een fransgesproken antwoord tot de mogelijkheden behoort.
We hebben een app groepje met de familie, vragen en antwoorden werden vlot uitgewisseld. Ook vertrekuur, verwacht aankomstuur en al zulks.

Ik vertrok als eerste, met drie van mijn vier zonen, en dat kleine kindjes groot worden is in deze een heel gemak: geen gezeur onderweg, een dj van dienst die via bluetooth zorgde voor aangename (!?) klank in de auto, geen pipistops, en vooral veel hulp bij het lossen van de auto. Onderweg kregen we sfeerfoto’s van de anderen.

 

Man reisde met onze jongste per moto, en werd vergezeld door zijn broer, die dochter F. achterop had.

Een half uurtje na aankomst stond de spaghettisaus op ’t vuur en stuurde ik een berichtje dat we hadden kunnen aperitieven, als de drank er zou geweest zijn… (noteren voor volgend jaar 🙂 )

IMG_20180509_200302

Iedereen arriveerde, at, laadde uit en vertelde. Altijd een leuk weerzien, met heel die bende. Het programma werd overlopen, en we hadden er reuze zin in.

De eerste dag fietsten we met bijna heel de groep een combinatie van een uitgetekende fietstocht en ravel-wegen.

DSC_7154
DSC_7111DSC_7147

De auto was op voorhand geparkeerd op de picknickplek zodat we snel de achterblijvers en een gezonde portie eten en drinken konden gaan halen.

DSC_7133

Na de middag stopten er een paar om te gaan studeren of een vermoeide knie wat rust te gunnen, er werd met andere niet-fietsenden een uitstapje gemaakt, en tegen ’t aperitief waren we weer compleet.

DSC_7157
Een deel van de fietsen werd terug opgehaald door de verhuurder. Super makkelijk, perfecte service.

Voor het eten gaat dat vlot: alles is mee, het menu is unaniem goedgekeurd en wie zin heeft helpt mee in de keuken. We stelden nog nooit een takenlijst op, en zoals het nu loopt is dat ook niet nodig.

Op enkele plakjes vlees en wat champignonsaus na was alles op. Daarna vonden we mekaar terug rond de tafel, in de klas, al goochelend, op de moto, al gibberend, aan de afwas, MTB parcours bekijkend, of onderweg in één van de gangen van het huis.

pictionary in het klasjegibbertante eerste klaskeuken opruimen
mountainbikeparcours aan het uitstippelen

Er werd gebrieft voor de volgende dag. De avond eindigde veel te laat, maar op zo’n weekend haal ik het onderste uit de kan… (figuurlijk dan hé!)

Op vrijdag splitsten we. De jongensjeugd ging mountainbiken. Voor ’t eerst zonder “ne grote mens”, maar zoals gezegd: kleine kindjes worden groot.
Nichtje moest verplicht naar de les in Leuven, en werd gebracht door haar papa, die er ondertussen van profiteerde om op kot bij één van de zonen een beetje schade te gaan opmeten. Nog iemand anders dook met zijn neus in de studieboeken, en de rest vertrok naar de Railbikes van de Molignée. Zo hadden we ook iets leuks voor wie niet zo goed meekan in heel het sportieve gedoe.

DSC_7194
DSC_7195DSC_7207DSC_7208

Het was super. We waren net een klas kindjes die voor ’t eerst op schoolreis mochten. Superenthousiast, aan ’t trappen en kletsen, en opgemerkt door RTBF. We werden gefilmd voor een programma à la iedereen beroemd, dat ergens deze zomer uitgezonden wordt.

Nadien picknickten we weer, informeerden we bij de mountainbikers hoe het was,  en kregen een enthousiaste bende op foto als antwoord. Zij aten in het huisje, en vertrokken dan voor deel twee.

IMG-20180511-WA0000

Wij reden ook weer richting Goesnes.
Ah ja! Om 16u moesten we er zijn, want dan zou Mieke, van Laboarte komen om een workshop handletteren te geven.
Zoals eerder gezegd: niet iedereen is fysiek even sterk, en als een weekend Ardennen dan alleen maar bestaat uit picknick nabrengen naar de sportievelingen, en voor de rest wat rondhangen in het huisje, dan is dat niet echt tof.
Daarom zochten we iets waarvan we dachten dat schoonzusje het echt leuk zou vinden, en kijk: schot in de roos.

DSC_7227DSC_7232DSC_7233DSC_7236

Mieke had alle materialen mee, voor elk een werkmapje, een stapel voorbeeldboeken, een bord om alles aan uit te leggen, en ze deed dat fantastisch! Iedereen genoot, en op het eind hadden we allemaal een mooie gehandletterde quote om trots op te zijn.

DSC_7242

Aperitief, sauna, workout op het gras, barbecue en een zalige avond buiten op het terras. Heerlijk om te zien hoe iedereen taken spontaan opneemt, hoe de jeugd het goed doet met mekaar,  hoe jong en oud het samen prima doen.
DSC_7248DSC_7259DSC_7256

Het werd weer een beetje later dan de vorige dag, maar het bed voelde al vertrouwder aan, dus ik viel als een blok in coma  slaap.

Zaterdag begon grijs, maar al snel werd het insmeerweer. In badpak in de kajak, klaar voor 23 kilometer vaarplezier.

De dynamiek lag een beetje anders dan andere jaren: meer meisjes die samen met onze oudste twee zonen de kunst van het “dobberen” ontdekten zorgden voor minder gestoei en gespetter met de jongens. Tiens, van wie zouden mijn zonen dat hebben?

DSC_7321DSC_7371

De “vlag”, een bandje dat elk jaar meegaat, belandde op het eind in mijn kajak, ik ben dus gejost en mag volgend jaar starten met dat ding.
Zoon drie vond de kajak die de verhuurder de vorige dag niet terugkreeg. Enkele ladderzatte mensen hadden geen flauw benul meer waar ze het ding achtergelaten hadden. Eerlijk als hij is ging hij voor het vindersloon, ipv voor een verkoopsessie op tweedehands 😉

DSC_7312

Ongeveer halfweg staan traditiegetrouw de niet-waterratten te wachten met krachtvoer, fototoestel en een verse lading zonnecrème.

DSC_7343
DSC_7338

Na het eten even hozen, camouflage (!?) herschikken, en weer weg voor een paar uur.

DSC_7362

Die avond werd de chili con carne, gemaakt door een nichtje dat bijgestaan werd door jong volk, zeer gesmaakt. Achteraf: de klop van de hamer. Ik ben geen drie maal zeven meer, en deze keer waren de late uurtjes voor de anderen.

DSC_7419

Zondagvoormiddag regende het pijpenstelen, maar die-hards als we zijn gingen we toch op dropping. Voorbereid door de jeugd, en bedoeld voor iedereen. De rolstoel kreeg een veldrit voor de wielen, oma’s pijnlijke enkel en uithoudingsvermogen werden op de proef gesteld, sommige opdrachten waren hilarisch, anderen werden geschrapt of naar drogere oorden verplaatst. Teamwork! Dikke pluim voor het organiserend comité!

DSC_7421DSC_7422DSC_7435DSC_7439
DSC_7462
Aan alle mooie liedjes komt jammer genoeg een eind. We zaten nog samen rond de tafel om restjes op te eten, maakten koffers en vertrokken één na één huiswaarts.
Deze keer waren het man en oudste zoon die met de moto gingen. Zoon drie moest zeker op tijd zijn, die kwam alleen maar even thuis om te douchen, en vertrok dan met de klas naar Tsjechië.

Het was weer een weekendje om in te kaderen. Fijn dat iedereen zich volledig smijt, hoewel het niet altijd makkelijk is. Al dat jonge enthousiaste geweld zien we jaar na jaar evolueren. Twee van die bende gaan steeds mee in ons hart en op foto, en krijgen steevast een plekje op Ardense dressoirs. De vlinderkadertjes gaan mee, W* en S* worden gelukkig niet doodgezwegen, maar ’t had nog zoveel mooier kunnen zijn.
Na het weekend kreeg ik nog een pakkend mailtje van schoonbroer. Ja, ’t is waar…
we beseffen absoluut niet hoe zwaar het kan zijn, en hoe blij wij mogen zijn dat we al die toffe dingen “tope” met onze kinderen kunnen doen.

ochtend in Goesnes

De foto’s in dit berichtje kunnen van iedereen zijn die mee was. Mijn toestel is op zo’n dagen publiek bezit. De laatste is ©KD

 

 

Weekendtip

Voor je denkt dat ik hier met een handleiding “hoe steek je zelf een gipskartonnen plafond” afkom wil ik je geruststellen. Dat plafond zit er, blogpostje volgt één dezer, maar deze keer heb ik echt iets helemaal anders te doen dan keukenverbouwing.

Het staat al heel lang op de kalender, opendeurdag bij Sabien.
Vriendin Sabien start met haar eigen zaak : Jouw Stijl
Ik zou zeggen: kom allemaal eens kijken.

20155978_238264623348953_8772079563052539935_n

Toen ze nog in volle voorbereiding was, mochten zowel zoon twee als ikzelf “proefkonijn” zijn. Heerlijk.
Sabien geeft kleuradvies, stijladvies, kan voor een totale make-over zorgen en wil zelfs meegaan als personal shopper.
Verder kan je bij haar ook workshops op maat volgen. Make-up (100% natuurlijk), kleur, stijl,… vraag het en ze werkt een gepersonaliseerd voorstel uit.

Is dat nu echt nodig?

Laat mij even schaamteloos reclame maken.
Het kleuradvies kreeg ik enkele jaren geleden cadeau van man des huizes, toen was Sabien er nog niet mee bezig. Ze kon wel bevestigen dat het kleurenpaspoort in mijn handtas echt bij mij past.

Ik mocht mee naar een lesavond, in een leuk winkeltje hier in de buurt.
De kleuren waar ik naar pak, die staan mij, maar qua modellen had ik soms toch nog net dat beetje assistentie nodig. Brede schouders (veel gezwommen vroeger) vragen geen boothals, integendeel. Mijn eerder kleine gestalte wordt optisch verlengd door verticale lijnen. Dat kan een sjaaltje zijn, of een halssnoer, maar evengoed een v-hals of een vestje dat nonchalant open blijft hangen.
Er waren die avond héél veel kleren waar ik mee stond, ook een aantal compleet buiten mijn comfortzone of kleurenpallet. En dan komt de personal shopper een beetje je geweten spelen: “ga je dat écht dragen? Of alleen hier een keertje, voor de spiegel?”
“dit is een echte basic voor jou, die je kan combineren met x en y en z en zo met één stuk een basic of eerder feestelijke outfit creëren.”
Geen miskopen meer, geen impulsaankopen meer. Jezelf een paar vraagjes stellen, daar begint het mee. Want wees maar zeker: Jouw stijl doet je stralen.

Heerlijk.
Sinds ik ooit een jaar – uit eigen vrije wil – niks kocht voor mezelf leerde ik al veel bewuster kiezen, maar dit gaat toch nog een stapje verder. ’t Is natuurlijk leuk dat ik Sabien al kende, maar ik weet zeker dat ze iedereen op zijn/haar gemak kan stellen.advies-kleur-stijl
Kleuren, kleren, make-up, accesoires: een kolfje naar haar hand. Zoon twee kan getuigen. Die eeuwige t-shirt-en-jeans-boy mocht mee naar een sjieke kostuumwinkel in Gent, en kwam daar ook “zot”enthousiast van terug.

Kijk eens op haar website, of op haar facebookpagina, en vooral: kom langs deze zaterdag op haar opendeurdag. Van 10 tot 17, in de Kapelstraat 23, Sint Eloois Winkel.

Kom dan zeker even goeiedag zeggen, ik loop daar ook rond, en mijn zonen gieten graag een drankje voor je uit. Tot dan?

 

Familieweekend: ondertussen een gekoesterde traditie

Familieweekend, zoals in “met heel de kant van man drie dagen vrijwillig samen overnachten in een primitiever huis dan we gewend zijn, samen eten en samen sporten, genieten, wandelen”.

Als je dat vertelt bekijken velen ons alsof we een vijs kwijt zijn. Echt, met heel de familie?
Ja. Ondertussen gaan er ook twee lieven mee, dus de groep is nog wat groter, en zal in de loop van de jaren mogelijk nog aangroeien.
Met éénentwintig waren we dit jaar. En dat het leuk was!
Kijk even mee:

Zo ongeveer vertrokken we. Dat gaatje rechts en de dakkoffer werden ook nog vol gepropt. Zicht door de middenspiegel: nul komma nul.  Gelukkig ging Man des huizes per moto, en nam die nog een zoon mee achterop.propvolle auto

Op dag 1 werd er gefietst. Naar keuze met elektrische of gewone fietsen, en de ene al wat geoefender en beter geëquipeerd dan de andere. We deden zo’n kleine 70 kilometer, bergop en bergaf, en af en toe (oef!) ook een stuk RAVeL.
sportieve bende op de fiets

geoefende fietser

Peter fietste naast zijn petekind, en metekind gaf meter een dikke knuffel.peter fietst naast petekind
meter en metekind

Ook broers en zussen kwamen goed overeen, zowel naast als op het water.broer en zus

ook broer en zus

De liefjes gaan ook graag mee, en passen perfect in het gezelschap.
liefjes
ook liefjes
Ook bij het kajakken is er eentje wat geoefender dan de rest, en die wilde helemaal van boven op de helling naar het water “sjokkelen”. Dat handvat daar op ’t puntje van de boot is dan ideaal voor saboterende neven 🙂via de helling naar 't water

Een beetje recupereren doet soms wonderen. Vijf minuutjes kan genoeg zijn.hazenslaapje

We hadden een jeugdig barbecue-team, dat zorgde voor perfect gebakken vleesjes.team bbq

Er waren genoeg gewillige voeten om eindwerkproductjes over voetverzorging te testen. testvoeten voor pepermuntcrème

Terwijl de echte sportievelingen gingen mountainbiken maakten wij een prachtige wandeling. Voor elk wat wils op onze weekends, en helemaal top als de taalhumor ook nog kan aan bod komen.
mooie wandeling
aangepast pad zodat iedereen mee kan
woordmopjes...
Er werden filosofische uiteenzettingen gehouden, door jong en oud, vroeger en later op de avond. (N)oma genoot van het geïmproviseerde kampvuur, temidden van “haar” jong geweld.
filosoferen

oma tussen de kleinkinderen aan het geïmproviseerde kampvuur

Het weekend was een plaatje. Zoiets als hieronder, om in te kaderen. plaatje

En weet je wat? Het huisje voor volgend jaar is al geboekt. De Dardennen met (bijna**) heel onze bende, dat blijft fantastisch.

 

 

 

 

 

Jieeeeehaaaaa!

Gelukt!
We zijn hier met zijn allen eventjes even hyperkinetisch blij als de man waar we binnen drie maanden min twee dagen naar gaan kijken.
Kaartjes voor Bart Peeters: check!

Al van september proberen we, en nu, bij het laatste CC dat zijn verkoop start zijn we bij de gelukkigen.
Kinders op de eerste twee rijen (dat hoort bij deze voorstelling), wij ergens wat verder naar achter.

schermafbeelding-2017-02-06-om-23-17-29

Met dank aan man des huizes die de ‘ollandse werkplek op tijd verliet om in Ternat in de rij te gaan staan vanaf half zes.

Een bucketlist

…heb ik niet, en zal ik wellicht ook nooit maken.

Maar als er één ding zou opstaan, dan was het wel “ooit” Manu Chao live bezig zien.
Man, zo’n energie, zo’n plezier, zo’n feest! Mijn schouders en nek zijn nog stijf van ’t handenklappen, mijn stem mogelijk een beetje heser dan gewoonlijk.

Bij deze afgevinkt op de niet-bestaande lijst, maar het zou er direct weer op gezet worden. Want weet je? Enthousiasme verveelt nooit.

 

Wij gingen eens naar Manu Chao

…maar het werd Manu Ciao…
Wind en regen deden de organisatie besluiten dat alles afgelast werd. Doornat (we werden twee uur aan het welles-nietes-lijntje gehouden) stapten we terug naar de auto.
Herbruikbare bekers en de rest van de drankbonnen namen we mee. Morgen opnieuw proberen.
Zoon twee is een beetje teleurgesteld, die heeft andere, niet-combineerbare activiteiten.
Duimen voor mooi weer morgen, daar in Bredene!