Maandelijks archief: januari 2014

Luisterhuis

Weeral een leuk project van de muziekacademie: Luisterhuizen.
Op 16 februari in de namiddag musiceren de leerlingen van de muziekacademie en hun begeleidende leerkrachten in enkele huiskamers. Telkens een programma van een dik half uur, met een zeer gevarieerd aanbod, zo geregeld dat je in de loop van de namiddag enkele huizen kan bezoeken.

Omdat er hier 5 koperblazers in huis zijn, en omdat we wel ruimte genoeg hebben, werd aan ons gevraagd of we ook ons huis ter beschikking willen stellen. Vandaag kwamen enkele mensen van d’ academie langs om even te bekijken hoe alles georganiseerd kan worden, en hoeveel volk er binnen kan.
Hier verwelkomen we accordeons, blokfluit, koperensemble en voordrachtkunstenaars. Ze mogen drie keer optreden, telkens voor een ander publiek. De organisatie zorgt voor gebak en drank, wij voor het onthaal.
Het lijkt me een heel gezellige, ongedwongen manier om te genieten van muziek, om trots te zijn op je kinderen, om even te komen kijken wat allemaal mogelijk is op “de muziekschool”.
We kijken er al naar uit.

Stel dat je ook naar ’t Huis van Tante Alice wil komen: wees welkom! ’t Is gratis, maar je moet wel inschrijven.
Voor de familie die hier dan de combinatie namiddagconcert-verjaardagsetentje maakt: we verwachten jullie tussen half vijf en vijf, want dan begint de laatste sessie. En jullie zijn al ingeschreven, service van het Huis.

Advertenties

Strakke Planning

Yes yes, mijn moestuinplan was al af op 20 november. En mijn lijstje met wat-zou-ik-nog-willen ook. Alleen spijtig dat ik het daarna samen met de zaaigids van Velt een beetje te goed opruimde. De deadline voor de bestelling haalde ik niet, en het gevolg is dat ik nu zelf achter biozaden moet zoeken. Nu ja, moeten…ik vind het wel leuk om wat te snuisteren in de webshops en de catalogussen.

moestuinplan en zaaigidsen

Nu nog beslissen wat ik écht nodig heb, en dan kan ik mijn boodschappenlijstje meegeven met man des huizes. Toch wel een voordeel aan zijn job: hij komt zowat overal in Vlaanderen, en in een groot stuk Nederland. Ecoflora en Vreeken moeten dus geen bestelling verzenden (’t schijnt dat dat bij die laatste wel eens lang wil duren), maar ik krijg ze wel thuis geleverd. De markt in Aalst vereer ik zelf wel eens met een bezoek, voor bio-pootaardappelen, en een paar “speciallekes” komen van De Nieuwe Tuin.
De aardappelkeuze is voorlopig het moeilijkst. Ik wil 1 bed vroege (waar eventueel een paar rassen kunnen getest worden), en 1 perk late aardappelen. Bionica wil ik niet meer, die had ik vorig jaar en die vonden wij hier met z’n allen niet lekker. Sarpo Mira? Toluca? Dat schijnen wel resistente rassen te zijn. Voor de vroege wil ik Lady Christl proberen, en een paarse soort, voor de fun. Alle suggesties welkom.

De moestuin geraakt stilletjesaan ingedeeld zoals ik het wil. Met het zachte weer tussen kerst en nieuwjaar zijn we al verder dan we gehoopt hadden. De moestuinbakken die we al konden aanleggen zijn er, twee perken (de twee bovenste aan de linkerkant) nog niet omdat daar nu nog een lekkend tuinhuisje staat. Dat is dringend aan vervanging toe. We moeten alleen nog even uittekenen hoe we met steenschotten en H-profielen een berging zullen ineenknutselen.
Ook het “hoofdpad” ligt er, klinkertjes die al ontelbare keren verlegd zijn hebben hun definitieve plek gekregen. De serre staat op het linker-onderste perk. De bedoeling is dat mijn plastieken tunneltje toch zijn tijd meegaat, en om de twee? drie? jaar van plaats verhuist. Het open plekje in het midden is voor mijn boomstam, of appelsienkistje, of stapel bakstenen, maakt niet uit, zolang ik daar maar op mijn gemak kan gaan zitten en genieten. 

moestuinplan 2014

De frambozen zijn verplant, de japanse wijnbes die we van Hugo kregen staat er, de fruithaag kan zijn gang gaan. Samen met aardbeien, moerbeien, appels (voorlopig van de buren, onze boompjes zijn te jong), vijgen en druiven (idem, maar van de andere buren) en rode en witte bessen zorgt dat hopelijk voor een aantal potjes confituur en gelei.

Hier binnen staan al wat zaaikistjes met prei en sla, ook wat stekjes van druiven (ras zal onbekend blijven, het was overschot en vooral bedoeld als oefenmateriaal om te leren stekken) en deze week pak ik de serre aan. Sinds de storm ben ik daar alleen maar even gaan kijken of er niks kapot was, maar behalve compleet “toegeslagen” grond en plasjes water die overal blijven staan mankeert er niks. Oef. De rabarber moet nog verzet worden, en dan wil ik wel eens proberen om mijn moestuinseizoen wat te vervroegen met serregroenten. Ik ben benieuwd!

Cadeautjes

Zoon 3 kwam woensdag weer zeer enthousiast thuis. Dat is niet zo verwonderlijk, gezien het woensdag maar een halve dag school is, en hij die halve dag veel praktijk heeft.
Deze keer zat in zijn rugzakje (praktijkgerief blijft op school, dus is de zware dagelijkse boekentas niet voor woensdag) een extra plastiekzakje vol met “een cadeautje voor mama”. Druivelaarstekjes, die nog over waren uit de praktijkles.
Het enige wat ik nog moest doen: in potjes stekgrond stoppen. Tof hé!

Hetgeen hij nog moet doen: navragen welk ras het is, en bedenken dat we in onze tuin geen plaats hebben voor 100+ druivelaars. Voor de rest mag hij nog dikwijls cadeautjes uit de klas meebrengen 😉

Ik zie ze vliegen!

Letterlijk.
Allé jong, een kieken dat uit een bloembak gejaagd wordt spurt hier normaalgezien gewoon in de tegengestelde richting van het gevaar. In dit geval was het gevaar de borstel die ik net naar het tuinhuis wou brengen. Vandaag nam dat kieken een aanloopje, flapperde wat en zat in de dakgoot van de buren. Hallo!?
Dat was blijkbaar toch niet comfortabel, want madam vloog naar de andere perceelsgrens, in een poging om op het tuinmuurtje (zo’n 11 meter verder) te belanden. Helaas, gekneusde kiekenborsten zijn haar deel, oog-vleugel-coördinatie verliepen niet zoals het zou moeten en ze smakte tegen de stenen. Er volgde een luide kakel en een dwarrelvlucht richting tuin, alwaar ze deed of er niks aan’t handje vleugeltje was.

Echtegentechtig, ik wist niet dat onze eigenwijze zilverbrakels zo’n actieradius hebben. Een knipje zal hun deel zijn, vrees ik. En mijn bewondering voor de prestatie, dat ook.

zilverbrakel

Op het eerste gezicht… januari 2014

Net zoals enkele andere bloggers laat ik je weer dezelfde plekjes van onze tuin zien…één maand later weeral.
De enkele koudere dagen en nachten hebben voor kale struiken en bomen gezorgd.
In de eerste bak is nauwelijks iets veranderd. De elfenbloemen wiebelen op hun iele steeltjes, het blad is bruinrood verkleurd ondertussen.

eerste zicht januari

De andere terrasborder is wel spectaculair veranderd. Kaalslag heet dat. Drie groene toefjes tongvaren, het geraamte van enkele bloemen van de klimhortensia, en stokjes waar volgende maand de helleborussen komen. De klimhortensia heeft aan de bovenste takjes al knoppen die frisgroen staan te blinken. Als dat maar goed komt…

eerste zicht januari

De Clematis tegen de schutting blijft mooi groen, en staat vol dikke knoppen. Hopelijk houden de voorbijgangers in de buurtweg een beetje hun manieren, en laten ze de planten hun ding doen. Vorige week vond iemand het nodig om een tak af te scheuren. De kale takken zijn van de druivelaars, die worden binnenkort gesnoeid. De vlinderstruik en de peperboompjes blijven groen, en de laatsten hebben hier en daar nog fijnroze bloempjes. De aangeplante campanula’s en muurleeuwenbekjes houden dapper stand in de dagelijkse strijd tegen de scharrelende kippen. De verroeste bijl ligt daar nog steeds te wachten op een handige hersteller (zo noemt oudste zoon zichzelf soms eens), maar die heeft voorlopig andere prioriteiten…

eerste zicht januari

De andere kant: vijgenboom kaal, rucola iets geminderd wegens goed passend in enkele feestmenu’s, en ook hier stokjes en dappere aanplantingen. Eén van de muurleeuwnbekjes schijnt bijzonder lekker te zijn, de kippen pikken van dat ene plantje alle blaadjes af.

eerste zicht januari

Bij de notelaar schijnt alles hetzelfde als vorige maand. De kippen weten dat er hier een graantje mee te pikken valt, de mezen en mussen zijn eigenlijk ongemanierde, morsende eters. Opvallend hoe lang de silo’s en netjes gevuld blijven dit jaar. De stronk vooraan komt van bij de buren en wordt als voedertafel gebruikt.

eerste zicht januari

Als laatste het appelboompje bij de nu-echt-bijna-weg berg. Kaal! Daar is de vetbol wel aan vervanging toe.

EZ6 jan

’t Is niet allemaal dor en kleurloos hier hoor, ba nee!
Kijk maar:

Rosa Smarty, nog steeds in bloei

Rosa Smarty, nog steeds in bloei

Muurleeuwenbekje met knopjes

Muurleeuwenbekje met knopjes

Gele kornoelje, met knoppen die barsten

Gele kornoelje, met knoppen die barsten

Kamperfoelie, die heerlijk geurt

Kamperfoelie, die heerlijk geurt

en verfomfaaide madeliefjes - stormpje getrotseerd, en modderbottines...

en verfomfaaide madeliefjes – stormpje getrotseerd, en modderbottines…

Niet zo perfecte timing

Tja, dat kan dus ook…

Allereerst, en drie dagen na de feiten: een heel gelukkig 2014!

Nog te laat, en voorlopig geen beterschap in zicht: de “eerste zicht-januari” foto’s. Op 1 januari te lang geslapen, op 2 januari te druk bezig met alles opruimen, en vandaag het toppunt van slechte timing. Ik wilde ze maken, echt, maar het liep een beetje anders dan gepland.

Op vakantiedagen zwijgt de wekker, dus is er van enige ochtendlijke activiteit meestal geen sprake. Behalve bij man des huizes, die (redelijk) vroeg uit de veren was om wat boodschappen te doen. Die boodschappen waren noodzakelijk om verder te kunnen werken in de moestuin. Daar was de timing nog ok: hij kwam thuis toen ik genoot van mijn eerste koffietje van de dag, en dus al een zekere mate van aanspreekbaarheid had. Ik sprong in mijn kleren, en we vlogen er in.
De takken die gisteren bij Noma gesnoeid werden kregen vandaag een plekje op de takkenwal. Daarna werd de serre (een plastiek tunneltje van 2 x 3 meter) losgemaakt en een halve meter naar rechts (of links, afhankelijk of je voor- of achterkant vasthebt natuurlijk) weer voorlopig neergezet. Ze stond in de weg voor de laatste twee moestuinbakken die nog moesten gemaakt worden.

Alles verliep zeer vlotjes, zoals gewoonlijk hadden we afgesproken wie handjes en wie brains zou zijn, en de bakken kwamen er. Op een redelijke tijdsspanne, tussen de telefoontjes, gilletjes van zonen om wat computerhulp en boterhammetjes door. Ook tussen de regenvlagen door. Elke keer als we dachten “nu gaan we binnen wat doen” klaarde het op, konden we genieten van een regenboog, en deden we verder.

Moment suprême: alle bakken klaar, de serre kon op haar definitieve plaats gezet worden.

Timing? Zo wat de slechtste die je je maar kan bedenken.
Moeder natuur had net het idee om een stormpje met karakter over “onzen hof” te laten razen. Beetje regen, beetje wind. Meer regen, wat gerommel in de verte, wat meer wind.
Serre stond waterpas, grondankers moesten nog vastgemaakt worden en plastieken zijflappen ingegraven.
Veel regen, hagel, bliksem, donder, massaal veel wind. Man des huizes deed de serre toe, die ik langs binnen probeerde vast te houden.

Om een lang verhaal kort te maken: ik vond dat ik in plaats van met serre en al weg te vliegen beter even kon gaan kijken hoe het met mijn bloedjes van kinders was. Die vinden dat namelijk ook niet tof als ze tussen bliksem en donder niet tot twee kunnen tellen. De schatjes hielden de achterdeur al voor mij open, informeerden even of pa ok was en keken dan verder naar hun scherm.

Toen alles overgewaaid was zag ik dat man des huizes en de serre nog overeind stonden, en genoot ik van een heerlijk heet doucheke. De snijbiet die ik al gereed geoogst had voor deze avond is wellicht verzopen in de modderstroom. Kapotgehageld kan ook. Jongens, ge moet zot zijn om met zo’n weer buiten te willen werken… Foto’s zijn dus niet meer gelukt, weeral niet. Te donker, te nat, en te koud om met alleen mijn handdoekje rond mij nog weer naar buiten te willen 😉