Categorie archief: tuinaanleg

De lente is in ’t land…

…en dus ook in onzen hof. Ik neem je even mee in het voorste gedeelte, waar ik mij zowat de hele dag bezig hield. Beetje winterresten opruimen, beetje snoeien, een stukje terras geveegd, beetje onkruid gewied. Maar vooral genoten. Van de zon, van de koffie, van de buitenlucht, van het gekwetter van de vogels en het gezoem van dikke hommels.

Kijk, mijn wandelingetje ging ongeveer zo:

omgetrokken eetbakje
Aan de achterdeur lag het etensbakje van de katten, omvergetrokken. Dat is een overduidelijk teken: “ons” egeltje is wakker.

Lonicera purpusii Winter beauty
Twee stappen verder sta ik naast een witte wolk, met het meest hemelse geurtje dat ik ken. De Winterkamperfoelie op zijn (haar?) best, nectarbar voor hommels, een bij en verschillende ander soorten vliegbeestjes.

Crocus tommasinianus in gazon

De krokusjes zijn kleine juweeltjes. Klein maar dapper, om zo vroeg in de kou te staan pronken. Broederlijk naast de sneeuwklokjes, en ook naast een hoopje van een zeer nadrukkelijk aanwezige mol met lentekolder in zijn/haar kop.

molshoop

Sedum telephium "Herbstfreude"

Nog wat verder, bijna aan Villa Steenschot. Jong groen tussen oude bloemstelen, die tegen het eind van de dag weggeknipt waren. Een plantje dat zich gestaag uitbreidt, en tegen het eind van het bloeiseizoen een ware vlindermagneet is.

oudste met koffie en kat
Het zaligste plekje om te vertoeven met zo’n zonnetje. Uit de wind, koffie en chocola binnen handbereik, en een kat om te knuffelen. Wees gerust, na het nemen van de foto heb ik er mij bij gezet. Wij genoten, de twee madams ook.

Pluk
Pluis

Akebia quinata in knop

Het verst van de achterdeur verwijderd (voor de fotoronde van vandaag) staat deze beauty. In een kleur die nu al doorschijnt in de knoppen bloeit de Akebia quinata binnen dit en twee à drie weken, trosjes bloemen met een vuilroze-aubergine-achtige tint. Ondertussen palmt deze plant heel de zonkant van de boomhut, en touwen en palen van de schommel in. De tweede is kapotgegaan, op fruit (beetje passievruchtachtig van uitzicht) hoeven we niet te rekenen, ’t is geen zelfbestuiver.

Syringa microphylla "Superba"

Nog zo’n geurbommetje: een sering, met kleine blaadjes en bloempluimen, die ons al elk jaar wee keer getrakteerd heeft op bloemen. Overvloedig in de lente, bescheiden in september-oktober. De scheuten die van onder de ent komen worden hier wel streng in de gaten gehouden. Weg ermee. Dan pas zie je hoe klein het blad is in vergelijking met de gewone sering.

witte krokusjes onder de notelaar
Onder de notelaar komen steevast de krokusjes boven, altijd op een moment dat ik er helemaal niet meer aan denk. Ooit, samen met de boom zelf denk ik, zijn ze daar achteloos in de grond gepleurd, en ze houden dapper stand. De paarse komen altijd een beetje later, en de gele zijn vakkundig uitgegraven en weggegeven. Té geel.

Cornus mas

Deze kan nog net (qua geelgehalte dan). Een tof struikje, waar vooral de mezen (in het voorjaar) in rondhupsen, dicht bij de voederhuisjes en toch veilig genoeg in de wirwar van takken en twijgjes. In het najaar zijn het vooral merels, die dan de rode vruchten komen opsnoepen.

Helleborus oriëntalis "Slaty blue"
Ik ben weer op het terras. In de laatste zon voor dit plekje staat Helleborus oriëntalis “Slaty Blue”.  In deze ex-zandbak, tussen verweerde muurtjes doen de planten het goed. Aan de overzijde, ook in zo’n bak is het succes afhankelijk van de standplaats: eentje kreeg té weinig zon en overleefde niet. Ook in de andere border is het geen succes. Katten, kippen, merels? Ze krabben allemaal wel héél ijverig op die plaats… Misschien is de opvolging wel verzekerd: overal rond de planten zie ik hetzelfde soort kiemplantje. Zaailingen? Ik hoop het. Wie weet welke combinaties ontstaan hier allemaal…

Ik had niet gerekend op zo’n zalige dag. De Franken en Sabines van deze wereld hadden volgens mijn kroost heel andere dingen voorspeld. De wolken waren soms dreigend, maar er viel geen spatje uit vandaag. Meer van dat!

De rest van mijn rondje krijg je een volgende keer te zien.

 

 

Project van 2016, afgerond

Herinner je je deze foto nog?

knutselwerkje

Die zette ik vorig jaar in januari op deze stek, met de mededeling dat dat iets voor een lang project was.
Kijk, toen zaten er aan de bovenzijde nog drie blokjes, was het hout blank en ongeschonden, en hadden we alle vertrouwen in een gelukt project.

Sinds vorig weekend is het restje zoldertrap weg. De blokjes waren dat al eventjes langer, houtlijm en Belgisch weer, dat is niet altijd een goeie combinatie.
De vogels zochten hun extra voederplank met zonneterras, de katten moeten hun krabpaal missen. Maar daar was dat ding eigenlijk helemaal niet voor bedoeld. Ah nee.

Kenners zien direct dat dit een zeer gesofisticeerd (ahum) fotostatief is. Vooral eentje dat -in tegenstelling tot mijn Manfrotto- mag buiten blijven staan gedurende een heel jaar, zonder dat je je zorgen moet maken dat iemand er mee gaat lopen. De blokjes bovenaan waren de statiefkop, kwestie van elke keer dezelfde positie te hebben. Dat viel nog dik tegen eigenlijk, zeker toen er eentje, en daarna twee, losgeregend waren. Potloodstreepjes brachten een beetje redding.

Elke dag, of toch zo vaak als mogelijk, togen we rond het middaguur naar buiten en deden van “pickie-time”. Een jaar aan een stuk een foto van de tuin, telkens vanaf hetzelfde punt, om een heel jaar en vier seizoenen lang de groei en bloei vast te leggen. Een timelapse, met een schitterend filmpje als resultaat. Dat was het idee toch. Er zijn genoeg foto’s, telkens uit min of meer (’t gaat echt over millimeters) hetzelfde standpunt, met dezelfde lens en brandpuntsafstand. Helaas is een echt goeie timelapse niet simpel. Als ik alle foto’s achter mekaar hang verspringen de positie en de belichtingsinstellingen veel te veel om van “een mooi resultaat” te spreken.
Hier en daar figureert er een onwetend huisdier, en het valt op dat we sommige “rommeltjes” wel heel lang lieten liggen. De bloempotten op het terras, da’s ook een aandachtspuntje voor dit jaar. Veel mooier als ze gevuld zijn met uitbundige bloeiers…
Voor ons blijft het wel een leuk stukje archief, waar we vooral in kunnen terugvinden wanneer en waar we kleur en structuur te weinig hebben, en wanneer de ideale terrasmaanden waren.

Daarom een diavoorstelling, van twee foto’s per maand, eentje in het begin en eentje van rond de vijftiende, plus de allerlaatste van het hele rijtje. Niks bewerkt, niks aangepast, gewoon zoals ze uit het fototoestel kwamen.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Een nieuw groot project voor dit jaar? Ik heb nog niet echt een idee. Mogelijk de “kruidenberg” in ’t midden, misschien ook een herbarium van alles wat hier aangeplant werd. Sinds vorig jaar heb ik de smaak te pakken, en nu ik ook een cursus boekbinden achter de kiezen heb kan het resultaat wel meevallen.
’t Moet in elk geval iets zijn wat combineerbaar is met keukenverbouwingen 🙂

En u? Zotte dingen in de pijplijn?

Zadenruil 2016

zadenruil©foto: natuurlijk-rijk

Alle info over de zadenruil 2016 vind je daar. Mijn aanbod hieronder.

Moestuin:
*Nieuw-Zeelandse spinazie (Tetragonia tetragonioides): lukte mij nooit om te zaaien, dit jaar kocht ik een plantje (en vergat het). Bij het opruimen van de moestuin vond ik heel wat zaden. Geen idee of het daar wel een keer mee zou lukken, maar ik heb er nog over. Blaadjes en toppen oogst je het hele seizoen, en worden klaargemaakt als spinazie.

*Oost-Indische kers Milkmaid: roomwitte bloemen, laagblijvende plant. Bloeit zeer enthousiast tot de eerste vorst.

*Oost-Indische kers gemengd: mogelijk is het overgrote deel ook roomwit, maar ik heb geen idee hoe enthousiast ze kruisen, en er stond hier en daar oranje en rood ook.
oostindische kers

*Tomaten: veel verschillende soorten, eigenlijk veel te veel… maar het blijft leuk om nieuwe soorten te ontdekken en te proeven, ondanks het plaatsgebrek.
Kerstomaatjes: Black Cherry, Sweet Baby, Pendulina Yellow
Een beetje groter: Green grappe (rijpt geelgroen af), Black Zebra, Hellfrucht
Romatomaten: Amish Paste, Andine Noire
Coeur de boeuf: Gildo Pietroboni, Marmande “Franske”, Roze russische
Een speciale: Tournesol Blanc. Rijpt roomwit af, smaakt heerlijk, formaat ligt ergens tussen een gewone tafeltomaat en een kleine coeur de boeuf.
Nog andere soorten: deze zaden zijn van vorig jaar. Er ging dit jaar iets mis tussen zaaien en oogsten, (niet ontkiemen, omvergewaaid toen ze verhuisden naar de tuin, uitgedroogd, vroegtijdig geoogst door de kippen enz). Ik weet helaas niet bij welke categorie ze thuishoren, Google is uw vriend! Yubileynyi Tarasenko, Moneymaker, Rose de Berne, Amande Pink

*Koriander (Coriandrum sativum)

*Rode tuinmelde (Atriplex hortensis “Rubra”): Mooie rode eenjarige, waarvan de jonge bladeren eetbaar zijn. Ik vergat dat ik hem zaaide, en ik denk dat ik hem nu in heel mijn leven nooit meer zal moeten zaaien… De plant wordt 1,5m hoog, en is -wel euh- zeer op nakomelingen gericht. ’t Schijnt wel dat ze indien ongewenst zeer makkelijk te verwijderen zijn 😉

*Komkommer Marketmore: op onderstaande foto vooraan in ’t midden. Hij ziet er stekelig uit, maar smaakt voortreffelijk. Buitenteelt, zeer productief ras.
oogst van de dag

*Aubergine Purple Blush: de linkse op de foto, met het vage zweempje lila. purple blush aubergine

*Erwt Charmette: 
Struikerwtjes die al heel vroeg op het seizoen gezaaid kunnen worden in volle grond. Meestal vergeet ik ze daarna te oogsten, gelukkig voor wie er zaden van wil!

*Sluimererwt Mrs Lei: een zeer productieve klimmer, die nog lekker is ook.
bloei Mrs Lei

*Chinees bieslook (Allium tuberosum): heeft hoge en stevige bloeistengels, die later komen dan bij gewone bieslook. Smaakt iets sterker door, zaait zich hier ook makkelijk uit.
landkaartje

Eénjarigen:
*Dropplant (Agastache foeniculum): ’t is een éénjarige, maar hij zaait zichzelf hier elk jaar opnieuw. Ik help soms wel een handje, en zet ook in de serre elk jaar wat in potjes om zeker deze beauty te hebben. Fantastische kleuren, en een enorme insectenlokker.

*Reukerwt “Lilac Ripple”: een fijne lila-witte reukerwt, die hier een moeilijke start had door vocht en slakken, maar daarna uitbundig bloeide. Vorig jaar van de Biodiverse Tuinier gekregen, dit jaar zijn er al een (beperkt) aantal zaden om door te geven.

*Juffertje-in-het-groen, wit en blauw (Nigella damascena): hier is iets geks aan de hand. Ik had witte en blauwe bloemen, zoals op de foto hieronder. Na één jaar merk ik dat ze zich zeer vlotjes uitzaaien, maar dat het nu bijna allemaal gevulde bloemen zijn. Veel meer dan 6 kroonblaadjes. Staat hier in de buurt een dominante cultivar? Geen idee. Jammer, ik vond de eenvoudige mooier. Gelukkig gaan de bloemen ver open, voor bijen en co blijft het feest. De zaaddozen zijn ook een lust voor het oog, en zeer bruikbaar voor bloemschikken.
Nigella damascena

Vaste planten:
*Sint-Janskruid (Hypericum perforatum): Ik kreeg enkele zaailingen, en hoewel het een gele is mag deze plant toch blijven. De verse bloemen in olie zorgen namelijk voor een zeer interessante rode olie. Als ik ze in eigen tuin heb weet ik zeker dat daar geen -iciden aan te pas gekomen zijn. De enkele kleine stekjes zijn ondertussen een forse struik, en die zorgde voor heel wat zaden.

*Rode zonnehoed (Echinacea purpurea): Ik hou mij nooit bezig met deze schoonheid, ze zaait zichzelf uit in onze tuin. De zaden zouden wel een koudeperiode nodig hebben. Jonge planten hebben het wat lastig als er veel slakken in de buurt zijn. Na een drietal jaren is het ook mogelijk om wortelstekken te nemen. Dat lukt goed, en is vrij eenvoudig.echinacea purpurea

*Look-zonder-look (Alliaria petiolata): bosrandplant met een typische lookgeur als je de blaadjes kneust, en waardplant voor oranjetipje. Is nu volledig weg, maar komt in de lente weer piepen.

*Akelei (Aquilegia vulgaris): een donkerpaarse schoonheid. Ze zou ook zeer makkelijk kruisen, en de buren hebben een aantal gevuldere en blauw-wit-roze soorten staan, dus je kan iets heel anders krijgen dan de bijna zwartpaarse die hier in de tuin staat. Ook deze zaden houden van een koudeperiode.

*Brandkruid (Phlomis russeliana): een gele, die ik niet graag zie. Voor ik de planten weggaf oogstte ik voor jullie nog wat zaden. Vinken komen in de winter de zaden uit de verdroogde pomponnetjes halen, een leuk schouwspel. Zorg dus dat hij in het zicht staat, en in de zon.
Op drie jaar tijd hadden de enkele iele plantjes die hier stonden zeker een vierkante meter volledig ingenomen.
bloemen van Phlomis russeliana

*Kleine pimpernel (Sanguisorba minor): Ik ritste eens langs enkele uitgebloeide aren, en heb nu één zakje piepkleine zaadjes. Geen idee of het wat wordt, de plant schijnt zich hier nogal gedeisd te houden (en als je zo ziet hoeveel zaadjes die produceert vind ik dat verwonderlijk).

Tot hier mijn lijst. Paprika’s en pepers zijn er deze keer niet bij, compleet mislukt dit jaar. Wat ik mij eigenlijk afvraag: zijn de zadenruilers van vorige edities tevreden met “mijn” aanbod? Zijn de opgestuurde zaden uitgekomen, of bleef het een lege plek in de tuin/ serre/bloembak?
Van de tomatenplanten weet ik dat (hier) bijna 100% is uitgekomen, maar siertuinplanten test ik zelf niet, vandaar de vraag.

Ik probeer iedereen die iets vraagt tevreden te stellen, maar het moet natuurlijk nog wel de moeite blijven. Het aantal tomatenzaden in een zakje is minstens tien, voor andere zaden is het een beetje afhankelijk van de vraag. Op is op…

Ik kuis mijn schup af

Letterlijk.
Alles wat ik nog wilde planten dit jaar zit in de grond.

Dankzij overbuur kwam er eindelijk wat vaart in project bloembak. Hij had een hele bak siergrassen te geef, zonde om die te laten verpieteren. ’t Zouden kleine bolletjes worden, iets van een 30 centimeter. Het proberen waard. Als ze toch zouden tegenvallen geef ik ze volgend jaar weg ;). Ik moet nog wel proberen uit te vissen om welke soort het gaat, ik weet graag wat hier groeit en bloeit. Zo op het eerste zicht denk ik Festuca gautieri. Geen idee eigenlijk of dat samen kan met voorjaarsbloeiers. Kenners, help! Zullen de krokussen, narcissen en tulpen zich binnen enkele jaren nog een weg naar boven kunnen banen, of zet ik die grasjes beter ergens anders?
bak siergrasjes van overbuur
De herfstverkoop bij zoon drie op school zorgde voor een zeer gunstig geprijsde verdere aanvulling. Gaura lindheimeri stond al lang op het verlanglijstje, 12 planten wiebelen in de bloembakken nu. Absoluut een fragiel geheel, maar met een beetje geluk hebben we volgend jaar een mooie wolk witte vlindertjes. Van de takken die tijdens het transport sneuvelden nam ik wat stekjes, je weet maar nooit dat het lukt.

Ook van andere planten nam ik stekken: de salie (Salvia officinalis “Berggarten”) en rozemarijn (Rosmarinus officinalis) die we verplantten omdat ze toch echt veel te groot werden voor het hun toebemeten plekje zorgden voor heel wat nakomelingetjes. De resten van het snoeisel werden gedroogd en  wachten nu op verwerking.
Oregano wortelde ook op verschillende plekken, en enkele van die kleintjes werden apart gezet. Citroenverbena (Lippia citriodora) schijnt niet (tot een heel klein beetje) winterhard te zijn, maar daar was ook genoeg stekmateriaal te oogsten.
Verder werd die al meermaals gekortwiekt, en de gedroogde blaadjes zijn nu een heerlijk voorraadje thee voor lange winteravonden. Idem met citroenkruid (Artemisia abrotanum).
bak met plantenstekjes

Als dat alles evengoed lukt als de paar “tutjes” sedum (Sedum telephium “Herbstfreude”) die ik vorig jaar in de grond duwde ben ik heel blij!
goedgelukte sedumstek
Nog uitgegraven en ingepot: Japanse wijnbes. Eén afhangende tak zorgde voor maar liefst zeven goed bewortelde miniplantjes. Mmmm, dat belooft voor volgende jaren. Een heerlijk, mooi, fris zuurzoet besje, waar bijna niks van de oogst verloren gaat. Geen insectenaantasting, geen vogels die ermee vandoor gaan, niks overrijpe afvallers.

Terug naar de plantenverkoop: Cyclamen hederifolium “Amazing white” siert sinds zondag het stukje aan het terras van Villa Steenschot, Campanula persicifolia “Alba” staat eindelijk in het achterste stukje, bij het bankje, maar ook in de plantenbak aan de Villa.
Cyclamen hederifolium "Amaze me white"

De Phlomis russeliana werd uit de border gewipt. ’t Was geen liefde op ’t eerste zicht, ook niet op het tweede, en ’t zal nooit liefde voor dat geel worden. Wél voor het wintersilhouet, maar daar zijn waardige vervangers voor…
Hier werden Eryngium x zabelii “Big Blue” en Echinacea purpurea “Virgin” geplant, beiden van kwekerij Bastin. Oh, zo’n mooie, gezellige plek!
Wie Phlomis wil adopteren: ze staan op u te wachten op ons terras, voorzien van een laagje grond en genoeg water om te overleven. En als ge hier dan toch zijt, pakt dan wat van die grasjes mee ook!
bakken met Phlomis russeliana
Er is nog plaats voor mee plantgoed, maar eerst willen we bekijken hoe het geheel oogt, en dan aanvullen, met nog wat van hetzelfde, of iets heel anders, dat is niet te voorspellen. Als je dat zieltogende Echinaceaplantje ziet is het moeilijk te geloven dat gelijkaardige roze plantjes na twee jaar stevige volle bossen zijn geworden.
Echinacea purpurea "Virgin"
Nog schupwerk: alle doorgeschoten sla werd aan de kippen gevoerd, rode tuinmelde van twee meter hoog gerooid en welig uitgezaaid in de groententuin (collateral damage noemen ze zoiets), iets gecontroleerder in de ruige border. Wie wil: ik heb zaden genoeg.

Verder werd de herfst gewoon genegeerd. Ik vulde potten en bakken alsof het lente was, zaaide blaadjes, kruiden en wortels zoals in maart, en plantte patatten in de serre. Haha, ge gaat mij zien blinken met mijn lenteprimeurs!
Ik hoop van harte dat de slakken of de regen deze keer minder spelbrekers zijn, en ontmoedig de slijmjurken alvast met een extra hindernis. Van resten steenschot die onder plantenbakken lagen in de zomer fabriceerden we dit weekend nog twee “schabbekes”.  Genoeg om zaailingen hoog en buiten slakkenbereik te zetten.
zaailingen staan hoog en ver van slakken
Alle zaden die interessant kunnen zijn voor anderen werden geoogst. Nu mogen ze nog even nadrogen, en wie weet verzamel ik dan genoeg moed om mij ne keer echt aan het “schonen” te zetten. Als excuus om heel uw huishouden een dag compleet te negeren moet dat wel mogelijk zijn denk ik. Amai, daar kruipt tijd in!
Het resultaat vind ik altijd wel tof: een hele hoop zakjes om te ruilen of weg te geven.

Maar nu? Nu kuis ik mijn schup af, zet mij op ons bankje en geniet van de geuren, kleuren en het gouden licht van de herfst.
Colchicum autumnale

Waar halen ze het lef?

Witheet ben ik. Woest.

Allé, moet u da voorstellen: hele dagen gezever en gezaag van politie, dorpsgenoten die hier maar sporadisch eens voorbijkomen en gemeente. Nooit klachten van regelmatige gebruikers.
Over “onze” buurtweg, en dat die er toch echt wel gevaarlijk bijligt.
Oenk!? Gevaarlijk?
Ja, als in gevaar voor uw ogen, als de haag een frivool takje speels laat dansen in de lentebries. Wij scheren niet dagelijks, moet je weten (de haag dan, man zijn kin wordt zorgvuldig glad gehouden). Wekelijks een wandeling met de snoeischaar, is dat ook al niet mooi? Alles op fiets- en wandel-ooghoogte wordt kort gehouden, zowel voor kleine als voor grote mensen.
Ja, gevaarlijk als in “slipgevaar”. Alleen in de donkere maanden, want dan durft er wel eens wat afgevallen blad blijven liggen. Ook een beetje modder: als het veel regent spoelt er soms wat uit de hoger gelegen steriele tuin die aan het pad grenst, en dat loopt dan naar beneden tot naast ons geleeg, en wij mogen dan de bonen fretten.
Uit onze tuin spoelt niks weg, omdat wij een beetje kruid onder onze beukenhaag laten staan. Alles wordt netjes op zijn plaats gehouden door grassen, robertskruid, paardenbloemen, orchisjes en op het achterste deel ook mooie mossen.

In de zomer gaan wij daar met de grasmachine over, anders krijgen we klachten dat de nylonkousen van de madams die hun schoothondjes uitlaten (en hun drollen gemakshalve onder onze haag laten liggen) blijven haperen aan een verdwaalde brandnetel.

Buur haalde vroeger nogal eens de gifspuit boven om al dat ongewenst groen te snel af te zijn, maar op mijn vraag bekeken we samen hoe het ecologischer kon. Een bodembedekker en wat bloeiende planten, die langs onze kant een hele dag schaduw moeten trotseren, langs de kant van de buren hebben ze zon na de middag.

Gevolg: kleine maagdenpalm en Geranium nodosum aan onze kant, aan hun zijde van het weggetje grote maagdenpalm, een paar geraniumsoorten, wilde wingerd tegen de aangrenzende gevel, en ook een hop.
Veel groen in de winter, geen gevaar voor slijkstroompjes.
Het duurde even voor alles mooi toegegroeid was, maar dit jaar was de bodem netjes bedekt, de sporadische paardenbloem of weegbree kon indien gewenst makkelijk verwijderd worden, fietsers en voetgangers moesten niet te nauw kijken, en de tegel in het midden bleef moddervrij.

We hebben nog overlegd met de gemeente, om eventueel plantgoed los te krijgen. Njet. Zelfs niet in een plantenkwekersdorp. Zelfs niet voor onbaatzuchtig gebruik op het openbaar terrein. Vooral buur tastte diep in de buidel, ik kreeg en ruilde genoeg voor 15 lopende meter.
Wij zouden het wegje wel onderhouden, zoals we dat al jaren doen. Inclusief dikke drollen opkuisen zodat de schoolgaande kindjes die hier passeren niet met stinkende schoenen in de klas zitten. Ook blikjes, flesjes, pampers, … worden opgeruimd, ’t is geen zicht anders. De pis van wieler- en andere toeristen spoelen we regelmatig van onze gevel. Een gedroomd sanitair plekje namelijk, zo’n buurtweg. Dat ros vlekje, vooraan links.
Blijkbaar is dit de enige foto die ik heb. Het spreekt dat onze twee oudsten zeer verheugd zijn 😉
buurtweg met begroeiingNa de zoveelste klacht bij de politie kwam de bevoegde beambte zelf eens kijken. Besluit: muggenzifterij. We kregen zelfs een compliment van haar, omdat “ons” wegje zo goed onderhouden is. Misschien moet ik morgen met een plumeau even alle spinnen weghalen?

Kan iemand mij dan zeggen waarom er deze morgen gemeentewerkers met een bosmaaier, ontieglijk vroeg en met veel te veel lawaai voor dat uur van de dag alles weggedaan hebben, en dan hun rotzooi nog lieten liggen om argeloze voetgangers tot uitschuivers te bewegen?
Ze mogen van geluk spreken dat ik onder de douche stond, en hun dus niet bij hun schabbernak kon grabbelen.

Zo ziet het er uit nu:
kaalEn kijk eens mee van een beetje dichter: amper een halve dag later dampt daar weeral een dikke drol! Gisteren was dat nog een rijtje geraniums.
dikke drol’t Is nochtans niet dat één en ander niet duidelijk was…
niet duidelijk dat dit aanplant is?De resten zijn tegen onze gevel geschopt. En als straks L., genietend van zijn wandelingske, zijn stok daar op neerzet en onderuit zwiept, wie heeft het dan gedaan? Hé?
hoopjes rottend bladBeetje zieltogend ligt er zelfs bewijs van late bloei: Geranium nodosum is niet meer…
bloem Geranium nodosum
Dat ze daar nog niet van mij vanaf zijn, op dienst leefmilieu en openbaar terrein zeg ik u!

Vlijtige vrijdag en zaaizaterdag

Een stukje tuin dat nog moet aangelegd worden ligt helemaal achteraan, naast het kippenparadijs en achter de moestuin. Het werd tot hiertoe schromelijk verwaarloosd, misbruikt zelfs. Alles waar we geen plekje voor hadden: dump maar vanachter, uit het zicht.

Vorig jaar deze tijd (of iets later) ondernamen we al even een poging, maar na een drukke bouw-een-tuinhuis-zomer zag onze ruige-border-to-be er uit als een euh…zeer ruige border.
Heermoes, straatgras, brandnetels, kweek en kruipende boterbloem, ’t was er allemaal. Ook perzikkruid, harig knopkruid en in bescheidener mate wilgenroosje.

Daar waar ik vorig jaar veel bollen in de grond gestopt had lag nu een meter grond. Goeie grond, dat wel, de bovenste laag tuinaarde die we wegschepten waar villa steenschot nu staat. Daar nog eens bovenop: het snoeihout van een rondje beukenhaag scheren.
U begrijpt dat ons niveau boven zeespiegel niet meer conform de stafkaart was. Ik weet niet of er bollen zijn die een meter zandleem kunnen overbruggen om hun bloempjes de wereld in te sturen, maar ik nam de gok liever niet.
Werken geblazen dus. Gelukkig loop ik niet graag, anders had ik deze week veel te veel lichaamsbeweging gehad 😉

Het onkruid had een mooi tapijt gevormd, en was tot op zeker moment redelijk makkelijk “op te rollen”. Hier en daar een diepe penwortel uitsteken, een riek in de grond duwen om een kluwen veldwederik boven te halen (ja, ik weet het: schoon bloemeke, maar bah! Geel!).
Ik was net goed op dreef toen er bezoek de tuin inwandelde, en ik met veel plezier van koffie en taartjes en keuvel een eindje weg deed.
Ook zoon drie vond dat bezoek tof: in plaats van met de bus naar huis, werd hij na school opgehaald per moto. Hoe stoer is da!
Tot daar donderdag.

Vrijdagmorgen lagen mijn handschoenen en werkgerief er een beetje vochtiger bij dan hoe ik alles had achtergelaten, en deed ik verder. Aandachtspuntje: ruim uw materiaal op.
De kippen weken maximaal  een halve meter van mijn zijde: zo’n schat aan slakjes, wormen en zaden! Ook de kat kwam aandacht te kort, die probeerde heel de tijd op mijn schoot te kruipen. Handig, als je aan ’t wieden bent…

Doel: een opgeruimd stuk voor het avondeten.
En ja, ’t is gelukt! Drie kruiwagens kon ik vullen met onkruid. De frambozenstruiken hebben het iets luchtiger aan hun voeten, de citroenmelisse kan groeien, en de bollen kunnen de lente opfleuren. De grond die onder de takken verstopt lag was mals en kruimelig, en werd uitgespreid over het hele stuk. Berg weg, alles verwerkt in eigen tuin. Daar waar er planten moeten komen liggen voorlopig de haagbeuktakken bij wijze van mulchlaag, en met een beetje geluk wordt het middenste stuk vandaag ingezaaid.

Na verzoek in de commentaren: enkele foto’s. De ecolat-afboording die er staat is maar snelsnel provisoir uitgerold, om iet of wat een idee te hebben van waar ons verborgen gazonnetje mag komen. Die moet nog definitief geplaatst worden en moet zo goed als onzichtbaar worden.
De eerste foto is vanaf het einde van de moestuin, met zicht naar de achterzijde, de andere vanaf de achterste grens van onze tuin. Het stukje daar is een goeie 5 op 11 meter.
ruige border in wordingruige border vanaf achtergrens tuinonkruid uit ruige borderOp het tuinplan staat een bankje getekend, daar onder die achterste appelboom.
Als ik nu naar dat stukje kijk en bedenk hoe het er uit kan zien kan ik alleen maar besluiten dat dat een fantastisch idee is.

Kijk, zelfs nog een foto extra: Op Kapaza stond een prachtig bankje te blinken, maar helaas was het gereserveerd. De dame heeft nog wel iets anders, met een beetje werk aan. Dus ja meneer Fruitberg, mogelijks een hoe-restaureer-ik-een-bank logje binnenkort 🙂te restaureren tuinbankje

Tussendoortje met steenschotten

Onze hobby dreigt binnenkort te eindigen, Villa Steenschot is immers bijna af.
Daarom combineerden we “even een serreke gaan afbreken in Diepenbeek” met “nog wat snuisteren in de hobbywinkel in Zutendaal”.

Resultaat: schoonbroer en schoonzus blij met een glazen huisje voor hun tuin, en geladen naar huis, en wij blij met steigerhout en steenschotten, ook geladen naar huis.
Een kort momentje van paniek toen de glasbok het begaf mocht de pret niet drukken. Je neemt dan gewoon de eerste afrit, herschikt alles eventjes en een uur later neem je de draad weer op.kar herladenAls je dan kan afsluiten met mosselen-friet is de dag geslaagd.

De volgende morgen bekeken we wat er nog gedaan kon worden. Het terrasje uitgraven. Resultaat zou weer een berg goeie tuinaarde zijn, die “ergens” naartoe moet. Daarom fabriceerden we eerst een bloembak, van steenschotten, zodat we geen tien keer grond moeten verleggen. We zijn daar nogal straf in, wij, in grond verleggen…werken in de zonHet was heet op onze grijze vlakte, maar onder een parasol lukte het nog net. Sommige buren kwamen kijken, in de hoop dat we daar een pop-up café hadden geïnstalleerd. Ik was vooral publiek en aangeefster van materialen en drank, maar toen het zware werk begon trok ik ook geschikter schoenen aan.
toerist op sandalenwerkmensch met bottinesProfielen werden op maat geslepen (vonken en stank), profielen op maat slijpende azobéplaten op maat gezaagd (joepie, de juiste maat viel nét naast de draadstang) en het geheel in twee stukken gemonteerd.zijwandje bloembakTussen de twee delen van de bloembak moet ook een gegalvaniseerd profiel komen, maar die waren helaas niet voorradig. Voorlopig houden we ze op de juiste afstand met steigerhout.
bloembak Deze keer geen funderingswerken: de profielen zijn 10 cm langer dan de platen, en alles staat 10 à 20 cm in de grond (onze oprit helt nogal af, dus aan het huis staat het geheel dieper dan meer naar de straat toe). De vuile grond werd opnieuw tot tegen de platen geschept, vullen met tuinaarde gebeurt als we ons terrasje beginnen te leggen.

Wie suggesties heeft voor de beplanting: laat maar komen. Volle zuiderzon, een verhoogde bak, dus waarschijnlijk eerder droge grond, en neutrale pH. Geen geel-oranje-rood, en niet te hoog aan de straatkant, we moeten immers nog kunnen zien of we van onze oprit kunnen rijden zonder brokken te maken.

Weerom met dank aan Menck voor de inspiratie.