Categorie archief: tuinaanleg

Dagen van arbeid

Het was al lang een doorn in het oog van mijn ouders: het stuk voor hun huis.
Jaren geleden legden mijn vader en de buurman samen hun opritten aan. Beide huizen kregen een tegelvlakte van silexdallen op een stevig zelfgegoten bed van beton.

DSC_9318
Waar de auto geparkeerd werd, lag ook bij alletwee de opritten een uitsparing, gevuld met kiezelstenen, voor als er olie zou lekken. Oprecht schoon – in die tijd toch waarschijnlijk.
Ik herinner mij dat er ooit paaltjes stonden, en een zwarte plastic ketting, die we steeds moesten open en toe doen om te beletten dat de ouders van de kindjes die de school over onze deur bezochten telkens zouden draaien – of erger nog, parkeren! – op ONS erf. Tja…

Vele jaren later lag de vlakte er gehavend bij. Gebarsten en losliggende stenen, ongewenste plantengroei waar ooit kiezels lagen, en een smal stukje border waar het groen welig tierde. Een bordertje waar ik echt verliefd op was/ben, zo veel vrolijkheid voor de deur dat ik altijd daar eerst even bij verwijl vóór ik mijn aankomst aankondig. Sneeuwklokjes, een verdwaalde krokus, campanula, een compleet verhoute lavendel, vogelmelk, en meiklokjes die uit de tuin van mijn grootouders geïmporteerd werden: allemaal present.

DSC_9320
Waar ik blij van word, breekt bij Moeke het angstzweet uit. Onkruid! Vuile blaadjes! Extra werk! Beesten! Eikebah!
Vake kan het niet meer onderhouden. Hij ziet nog amper, vergeet al eens wat er moet gebeuren, en heeft tegenwoordig altijd kou. Niet ideaal, als je wil tuinieren…

We zijn hier niet vies van een klusje, onze zoontjes zijn ondertussen potige kerels die graag de handen uit de mouwen steken, en neef M., petekind van de echtgenoot, werkt in de groensector.  Ideale combi om een paar paletten klinkers en een berg stabilisé om te toveren tot oprit.

20190503_093753
Er werden grondplannetjes getekend, de nodige aanvragen gedaan, container en kraantje gehuurd, geruzied door onze twee jongsten wie daar nu mee mocht rijden en manoeuvreren (verhaaltje van de twee honden en het been: pa eindigde achter de bedieningsknuppels), klinkers besteld die niet meer in voorraad waren (lieten ze ons de avond voor de grote sloopactie weten, toen manlief even belde om te vragen wanneer precies er nu geleverd zou worden), borden gezet, buren verwittigd, en op 1 mei gingen de werken van start. Dag van de arbeid, wij vieren dat elk jaar nogal uitbundig 😉
De oude tegels waren al snel allemaal weg, daarna volgden beton en steenslag, en nog een beetje zand, zodat er nu voldoende diepte is om stabilisé en (andere dan de oorspronkelijk gekozen) klinkers op hetzelfde niveau als de stoep te brengen.

DSC_9322
Pittig detail: de gemeente heeft enkele regeltjes voor de aanleg of renovatie van verhardingen. Er moet minstens één derde van de totale oppervlakte groen voorzien zijn. Instant stresske bij ons moeder, grote vreugdesprong bij mij. Ons vader is ook maar wàt content dat de meiklokjes van zijn moeder daar volgend jaar nog steeds gaan staan.

De oppervlakte was wat klein voor zoveel volk en een kraan. Mijn broer, onze oudste en ikzelf namen ondertussen tuin, terras en tuinmeubelen onder handen. ’s Avonds aperitiefden we op een proper terras, aan een mosvrije tuintafel.
Na het effen leggen van de gehele voorste vlakte ging neef terug naar het verre West-Vlaanderen, en speelden man en onze twee jongste zonen nog een beetje in die immense zandbak. Boys will be boys.

DSC_9334
De betonmolen mengde zand en cement, de plantvakken werden met koordjes uitgezet, en de boordstenen van één border stonden tegen ’s avonds. So far, so good.
Gisteren wilden we de rest zetten, maar enkele plensbuien beslisten daar anders over.
Vandaag weer een dag, we panikeren nog niet. Ik kreeg net een appje met foto, het gaat daar goed vooruit nu, plantenbak twee staat ook.

Terwijl mijn vermoeid werkvolk gisterenavond in de zetel hing en “sport” bekeek (snooker!? meest hersendodende televisie ever, na wielrennen) snuisterde ik online bij de lokale plantenkweker naar schone bloemekes voor in al die borders. Ik krijg carte blanche om de plantvakken in te richten, als het maar onderhoudsvriendelijk is.

Ik weet ongeveer wel waar ik naartoe wil, maar sommige dingen zijn gewoon té mooi om toevallig te zijn. In de lijst geraniums die ik nogal gedachtenloos (al laat, en vroeg opgestaan weetjewel) doorscrolde werd mijn aandacht getrokken door “Sylvia’s surprise”. Toen ik “in winkelmandje” aanklikte, meende ik nog een andere naam te herkennen. Zou het? Ja hoor, daar vlak boven: “Sweet Heidy”.  Moeder en dochter, binnenkort samen in het (planten)bed!

Geranium hybride “Sweet Heidy” ©Guido Van de Steen

Geranium hybride “Sylvia’s surprise” ©Guido Van de Steen

 

 

 

 

 

Advertenties

Villa Kakelbont 2.0

Het kippenhok had wat aandacht nodig. Eerder een remake eigenlijk, want ons zelfgemaakte decoratieve onderkomen in een gerecupereerde betonnen buis zag er eigenlijk alles behalve warm en knus uit.

DSC_8476
DSC_8477

DSC_8480
Een achterdeur die toegehouden wordt door een borstelsteel, tochtkieren tussen buis en huis, vochtig dak en vochtige zijwand door insijpeling en condens, hout dat ideaal is om bloedluis te huisvesten, de bodem van de legbak die ook altijd vochtig schijnt… een kiek zou van minder in legstaking gaan. Huisjesmelkerij of leegstand laten verkrotten, daar doen we hier niet aan.

In de zoektocht naar een nieuw onderkomen waren een paar dingen belangrijk.
* Op dit moment hebben we geen tijd en onvoldoende restmaterialen om een goedkoop en duurzaam nieuw hok zelf te maken.
* Prijs-levensduur-onderhoudsgemak. Kippen kakken, en behoorlijk veel ook. Shame on us, maar met dat vorige hok kwamen de bergjes soms even hoog als hun slaapstokken. Echt comfortabel kan dat niet geweest zijn voor die beestjes.
* Deze keer liever kunststof dan hout. Bloedluizen zijn er elk jaar hier, en van een kunststof behuizing waarschijnlijk makkelijker af te spoelen dan uit een houten hok.

Google is in zo’n gevallen mijn beste vriend. Een houten kippenhok aanschaffen is – gezien de verwachte levensduur hier – een dure optie.
Na wat zoeken kwam ik bij dit terecht. De naam van die site alleen al… Lollige dingen te zien daar, bij het filmpje over de automatische deur dacht ik “waar halen ze het…”

De Eglu-go werd besteld, betaald, en een kleine week later kon ik het hok ineenpuzzelen. Nu ja, puzzelen is veel gezegd. Duidelijk boekje, alle vijsjes meegeleverd, 10 minuutjes werk.

Het was de voorbije dagen koud, maar droog. Ideaal excuus om binnenhuisklussen uit te stellen, en met warme kleren aan wat buitenwerk te doen. Tesamen met mijn catchoe bottekes pakte ik ook wat schroevendraaiers mee, en begon het oude hok te demonteren.
Haha! Vijzen die al meer dan drie jaar in buitenconstructies zitten laten zich niet zomaar  uitdraaien. Een hamertje en een beiteltje brachten soelaas, samen met enkele welgemikte trappen van mijn rechtervoet.

Ik haalde de voor- en achterkant, slaapstokken, strooisel, kippenkak en twee verse eitjes uit de betonbuis, en veegde die proper met een stevige borstel. Daarna zwoegde ik om de bodemplaat los te krijgen. toen ik ze er eindelijk uit had liet ik ze van blijdschap pardoes op mijn voeten vallen. Ooit hadden de kippen onderburen, een mooi rond (verlaten) nestje verraadde dat.

DSC_8483
Man was weg, gewoon werkendag voor hem, dus geen teamwork à la “handjes en brains” vandaag. Ik vind mezelf niet handig genoeg om de cirkelzaag te hanteren in mijn eentje, dus improviseerde ik een beetje. Gezien ik niet veel tijd meer had voor het donker was maakte ik een soort basis met betonklinkers. Daarop legde ik wat planken en balkjes, keek of alles ongeveer waterpas lag en schoof het nieuwe hok op zijn plaats. Balkjes wat verder uit mekaar, hokje wat dieper in de buis, bodem er in, et voilà: ze kunnen op stok.

DSC_8484

DSC_8492
Ik appte wat fotootjes naar zonen en man, en zag dat het goed was.
Daarna vulde ik de legbak met wat strooisel, deponeerde er voor de zekerheid een kalkei in en wandelde naar de keuken. Tijd om eten te maken. Kinders met honger, dat kan niet zijn.

De volgende dag werd de constructie stevig gemaakt. Hok weer uit de buis, voorlopige steuntjes weg, en aan de slag. De kippen hadden ook al netjes in hun nieuwe legbak eitjes gedeponeerd.

DSC_8503
DSC_8504
Er was nog één hardhouten terrastegel over, ooit gekregen van iemand, en ondertussen al gebruikt voor vanalles-en-nog-wat. Degelijk, stevig hout, dat na al die jaren tuin nog geen krimp gaf.
Man zaagde de plank op maat, zodat ze netjes waterpas zichzelf vastklemt in de betonbuis.

DSC_8508
DSC_8507
De loopplank werd bevestigd (klinkt als een snel dingetje, maar er kwam wat meetwerk aan te pas) en terwijl man zich buiten bezighield zorgde ik alvast voor wat huiselijke gezelligheid voor na de klus.

We zaten daar met z’n tweetjes zo wat na te genieten, en te kijken naar de mezen die druk in de weer waren aan de voederhuisjes, toen er ineens iets uit de lucht viel. Ik had niet echt door wat het was, tot ik een grijsbruine vlek zag bewegen.

Moord! Op klaarlichte dag! Op bijzonder wrede wijze! Maar schoon, zo schoon om eens live te zien!
Gelukkig lag mijn fototoestel binnen handbereik. Van achter glas, stilletjes naderbij sluipend en een beetje met “den track” van de spanning leverde het deze plaatjes op.

DSC_8525

Een sperwer? of een havik? (een uitsnede om beter te kunnen beoordelen – welke kenner helpt?) verschalkte een turkse tortel, kneedde met zijn klauwen in het beestje en begon het na een tijdje te plukken. Ik zag het kopje van de duif nog een paar keer omhoog komen. Zo levend gepluimd en verscheurd worden, brrr!

DSC_8528
De show werd abrupt afgebroken toen de buurvrouw buiten kwam. De duif werd stevig in de klauwen genomen, en met een paar vleugelslagen was de roofvogel weg.

DSC_8531
Machtig om te zien.

Koffietje op, tuingereedschap weg, weer over tot de orde van de dag: hongerige kinders.

Ondertussen is het duidelijk: de kippen zitten veel knusser, het hok uitkuisen is dankzij de wegneembare achterwand en mestlade een fluitje van een cent, en de eitjes zijn veel properder dankzij een duidelijk herkenbaar legnest.
Voor wie het zich zou afvragen: nee, deze post is op geen enkele manier gesponsord.

 

 

Mooie dingen 2: onze tuin

dag na dag tuinbujoSchriftje twee, dat gaat over alles wat met onze tuin te maken heeft.

Planten, plannen, kosten, wat er wanneer gebeurde of zou moeten gebeuren, successen of complete mislukkingen in de moes- en siertuin, en nog zoveel dingen meer, het staat er ongeveer allemaal in.

Leuk om bij te mijmeren en weg te dromen als de dagen kort en donker zijn, en de regen meer zin doet hebben om binnen te prutsen dan om in kou en nattigheid te tuinieren.

Maar een tuin, da’s vooral leuk in ’t echt. In elk seizoen is er daar wel iets te beleven, en ik zou dat stukje uitbreiding van onze woonst verschrikkelijk slecht kunnen missen.
Het groeide mee met ons gezin en evolueerde door de jaren heen naar de gezellige plek die het nu is.

We kunnen er ons creatief ei kwijt. Villa Steenschot was een leuk project, waar we nog geen moment spijt van hebben. Binnenkort komt daar op vraag van een lezer nog eens een update over.
Het moet niet altijd zo groot zijn natuurlijk: een stel schommelpalen omtoveren tot een aardbeihoekje is al even plezant.

IMG-20180417-WA0000
Met de overschotten van de boomhut een houtopslagje maken ook. Of onze betonnen buizen, die al enkele jaren kippenhok zijn. (helaas nog steeds niet met de massa mos waarop ik hoopte, maar er is een begin…)

De moestuin is voor mij wat gaan lopen is voor de man. Tijd om de chaos in mijn hoofd wat te ordenen, of gewoon te vergeten, en helemaal tot rust te komen. Zalig.
Elk jaar opnieuw, beginnen met een schone lei.

IMG_20180217_163555IMG_20180218_160501

Er zijn “geheime” hoekjes, waar ik kan genieten zonder dat anderen mij weten zitten.
Sommige kleine kabouters vinden het zalig om – met wat assistentie – te blijven zoeken 🙂

dsc_7507.jpg
Er zijn bomen met een verhaal.
Er zijn wolken. Eerst een witroze, vlak bij het terras, nadien een helderwitte, een lage roze, een blauwe en dan weer roze en wit. Een grijsblauwe en een donkergroene. Binnenkort weer een andere witte. De kleuren volgen mekaar op, van in de winter tot laat in de herfst, altijd met andere blikvangers.

DSC_7510DSC_7516DSC_7517
DSC_7512DSC_7513
DSC_7514
DSC_7511
Er is ruimte. Om een tent te zetten, om te aperitieven, om volk mee te laten genieten van een barbecue.

aperitieven op het terrasje

Er is een aangename stilte. In de week meestal, wanneer alle buren gaan werken zijn. In het weekend vinden velen het – jammer genoeg – een must om “Radio Nietteharden” luid door de buitenboxen te laten schetteren. Liefst in alle omringende tuinen een andere. Ik heb genoeg aan het gekwetter van de vogels, of de wind die door de bomen ruist. Kakelende kippen en een spinnende poes ergens in mijn buurt vind ik ook dik in orde.
Er is een buurtweg die vlak naast onze tuin loopt, en die we niet afsloten. Grappig hoe sommige mensen daar heel onwennig op reageren, maar ook leuk dat je spontane gesprekken hebt met volslagen vreemden. Al een aantal keren leidde zoiets tot een rondleiding of een fotosafari in onze tuin. De trampoline die er nog steeds staat werd de laatste tijd ook al meer gebruikt door anderen dan door onze eigen zonen. Allemaal geen erg.
Er zijn beestjes. Of voormalige prinsen, wie zal het zeggen?

DSC_7525
Er zijn meer en meer onkruiden die gekoesterd worden, omdat ze zoveel goeie dingen kunnen doen voor mensen. Zelfs (een beetje) geel wordt hier tegenwoordig getolereerd, kundedageloven?

Soms zijn er wel eens wat arbeidsintensievere perioden, zoals na een familieweekend bijvoorbeeld… Opgeschoten sla, verdroogd plantgoed in de serre, onkruid dat feest houdt op de moestuinbedden. Een dagje doorwerken, en ’t is geregeld.
Moestuincompaan Sabien houdt mij ook altijd bij de les. Als ze mij een emmertje overschot van serrewit brengt, dan besef ik weer dat het tijd is om de ruiten te verven. Ik besefte dat al elk jaar, maar dit is de eerste keer dat ik dat doe. Benieuwd…

IMG_20180518_210731

Als zo’n dagje dan afgesloten kan worden in de avondzon, met zicht op ons paradijs,dan kan je toch alleen maar content zijn?

DSC_7518.JPG

 

 

Zonnige zondag

Voor het eerst sinds lange tijd geen dringende dingen die “moeten”.

Aan het gestommel wist ik dat de koffie en pistolékes al klaar stonden, en aan het verdere geluid ook dat man al in een iets actievere modus was dan ikzelf.
Er moet nog wat geplamuurd worden op de badkamer, en daar was hij bezig.

Jongste wilde per sé cupcakes bakken voor hij naar de scouts vertrok, en hij is de oven al zo goed gewoon dat ik hem met een gerust hart alleen in de keuken kan achterlaten. De chaos nadien nemen we er dan wel bij, zijn cakejes zien er heerlijk uit.
We mochten ze uit de oven halen, maar moeten wachten tot hij terug is om er eentje te proeven…

Wij gingen ondertussen naar buiten, om verder te doen waar we een paar weken geleden stopten omdat het te donker en te koud werd: onze boomhut slopen.

man op ladder, om boomhut verder te slopen
De jongens hebben er naar ons gevoel weinig in gespeeld, maar ze spreken dat allemaal tegen. Die hut was hun kamp, hun verstopplek, hun avonturenhuis, hun plekje om in de schaduw een ijsje te eten, heksensoep te maken of vuile mopjes te vertellen. Een mooie jeugdherinnering.

Kleine jongens worden groot, en dikke boomhutpalen rotten weg. Eigenlijk stond heel de constructie nog maar op één paal stevig in de grond, al de rest was tussen aarde en lucht volledig weggerot (merkten we bij afbraak).

Man des huizes heeft nogal veel vertrouwen in stabiliteit van ladders, en zijn acrobatische oefeningen op die werktuigen bezorgen mij dikwijls bijna een hartstilstand. Ik bombardeerde mezelf dan maar tot veiligheidscoördinator. Een beetje een sjiekere “handjes-en-brains” versie zeg maar.
Ik verzamelde gevallen dingen, zoals verroeste vijzen, hamer, sleutel, hout.
Terwijl man balanceerde op de ladder maakte ik een voorlopige stockageplek en liep met hout naar het terras.
Schoonbroer liet al weten dat hij nog wel wat speeltuigen wilde maken. Voor geitjes Blek en Bjoetie ligt een waar paradijs binnen de mogelijkheden.
Hij vroeg een catalogus van de beschikbare materialen, maar mogelijk zijn een paar fotootjes ook wel goed 😉

Het dak (doorzichtige golfplaat, archilelijk maar toendertijd noodzakelijk om kinders IN de bovenste verdieping van die hut te houden) werd verwijderd. De vloeren van de verdiepjes kostten ons iets meer moeite, en waren ook voor grote delen “plukkevort”. Voor zij die niet getrouwd zijn met een Westvlaming: rot. Door en door rot.
Gelukkig waren onze katten de enigen die de hut nog gebruikten, om zalig te liggen snoezen in de middagzon, meer gewicht zou nefast geweest zijn.

klein laddertje is nu voldoende
Verder braken we af van boven naar beneden, kon de grote ladder op een bepaald moment vervangen worden door een kleine, en groeide de stapel op het terras aan.
De hoek- en steunpalen, dat was een beetje link, want wanneer die nergens meer aan vasthingen konden ze gewoon omvallen.

resten Akebia quiniata
Einde van een tijdperk, begin van een nieuw stuk tuin. De Akebia quiniata zat al tot in de top van de Lijsterbes, en is nu heel haar steunconstructie kwijt. We snoeiden waar nodig voor de afbraak, en hopen dat het verplanten binnenkort lukt. De plant krijgt een hele heuse Villa die ze mag innemen.
Het perk onder en voor die Lijsterbes mag ingevuld worden. Niet simpel, want die boom wortelt heel breed, en heel oppervlakkig. Gazon wilde daar nooit groeien, alles was daar veel te droog. Ik denk dat ik eens een paar wandelingetjes ga doen om te kijken naar bosranden, en dan zien wat hier zou lukken.
Lekkere geurtjes, dat mag ook, we zitten daar vlakbij ons avondterrasje.
Suggesties?

hagel, na enkele minuten
Deze veiligheidschef leidde alles in goeie banen, en net toen we aan de allerlaatste restjes opkuis begonnen vonden de weergoden dat ze ons moesten verplichten tot wat zondagsrust.
Hagel en korrelsneeuw, nu al een dik half uur aan een stuk. Nu ja, alles is gesloopt, er kan niks meer omverwaaien of -vallen en de gereedschapsbakken staan binnen.
Vijzen uitdraaien en het hout op een mooie stapel leggen kan tussen de bedrijven door wel.

Op dit moment hoop ik dat die jongste van ons de weg naar huis snel vindt, want die cupcakes…amai, die staan hier te lachen naar mij!

heerlijke versgebakken cupcakes

 

De lente is in ’t land…

…en dus ook in onzen hof. Ik neem je even mee in het voorste gedeelte, waar ik mij zowat de hele dag bezig hield. Beetje winterresten opruimen, beetje snoeien, een stukje terras geveegd, beetje onkruid gewied. Maar vooral genoten. Van de zon, van de koffie, van de buitenlucht, van het gekwetter van de vogels en het gezoem van dikke hommels.

Kijk, mijn wandelingetje ging ongeveer zo:

omgetrokken eetbakje
Aan de achterdeur lag het etensbakje van de katten, omvergetrokken. Dat is een overduidelijk teken: “ons” egeltje is wakker.

Lonicera purpusii Winter beauty
Twee stappen verder sta ik naast een witte wolk, met het meest hemelse geurtje dat ik ken. De Winterkamperfoelie op zijn (haar?) best, nectarbar voor hommels, een bij en verschillende ander soorten vliegbeestjes.

Crocus tommasinianus in gazon

De krokusjes zijn kleine juweeltjes. Klein maar dapper, om zo vroeg in de kou te staan pronken. Broederlijk naast de sneeuwklokjes, en ook naast een hoopje van een zeer nadrukkelijk aanwezige mol met lentekolder in zijn/haar kop.

molshoop

Sedum telephium "Herbstfreude"

Nog wat verder, bijna aan Villa Steenschot. Jong groen tussen oude bloemstelen, die tegen het eind van de dag weggeknipt waren. Een plantje dat zich gestaag uitbreidt, en tegen het eind van het bloeiseizoen een ware vlindermagneet is.

oudste met koffie en kat
Het zaligste plekje om te vertoeven met zo’n zonnetje. Uit de wind, koffie en chocola binnen handbereik, en een kat om te knuffelen. Wees gerust, na het nemen van de foto heb ik er mij bij gezet. Wij genoten, de twee madams ook.

Pluk
Pluis

Akebia quinata in knop

Het verst van de achterdeur verwijderd (voor de fotoronde van vandaag) staat deze beauty. In een kleur die nu al doorschijnt in de knoppen bloeit de Akebia quinata binnen dit en twee à drie weken, trosjes bloemen met een vuilroze-aubergine-achtige tint. Ondertussen palmt deze plant heel de zonkant van de boomhut, en touwen en palen van de schommel in. De tweede is kapotgegaan, op fruit (beetje passievruchtachtig van uitzicht) hoeven we niet te rekenen, ’t is geen zelfbestuiver.

Syringa microphylla "Superba"

Nog zo’n geurbommetje: een sering, met kleine blaadjes en bloempluimen, die ons al elk jaar wee keer getrakteerd heeft op bloemen. Overvloedig in de lente, bescheiden in september-oktober. De scheuten die van onder de ent komen worden hier wel streng in de gaten gehouden. Weg ermee. Dan pas zie je hoe klein het blad is in vergelijking met de gewone sering.

witte krokusjes onder de notelaar
Onder de notelaar komen steevast de krokusjes boven, altijd op een moment dat ik er helemaal niet meer aan denk. Ooit, samen met de boom zelf denk ik, zijn ze daar achteloos in de grond gepleurd, en ze houden dapper stand. De paarse komen altijd een beetje later, en de gele zijn vakkundig uitgegraven en weggegeven. Té geel.

Cornus mas

Deze kan nog net (qua geelgehalte dan). Een tof struikje, waar vooral de mezen (in het voorjaar) in rondhupsen, dicht bij de voederhuisjes en toch veilig genoeg in de wirwar van takken en twijgjes. In het najaar zijn het vooral merels, die dan de rode vruchten komen opsnoepen.

Helleborus oriëntalis "Slaty blue"
Ik ben weer op het terras. In de laatste zon voor dit plekje staat Helleborus oriëntalis “Slaty Blue”.  In deze ex-zandbak, tussen verweerde muurtjes doen de planten het goed. Aan de overzijde, ook in zo’n bak is het succes afhankelijk van de standplaats: eentje kreeg té weinig zon en overleefde niet. Ook in de andere border is het geen succes. Katten, kippen, merels? Ze krabben allemaal wel héél ijverig op die plaats… Misschien is de opvolging wel verzekerd: overal rond de planten zie ik hetzelfde soort kiemplantje. Zaailingen? Ik hoop het. Wie weet welke combinaties ontstaan hier allemaal…

Ik had niet gerekend op zo’n zalige dag. De Franken en Sabines van deze wereld hadden volgens mijn kroost heel andere dingen voorspeld. De wolken waren soms dreigend, maar er viel geen spatje uit vandaag. Meer van dat!

De rest van mijn rondje krijg je een volgende keer te zien.

 

 

Project van 2016, afgerond

Herinner je je deze foto nog?

knutselwerkje

Die zette ik vorig jaar in januari op deze stek, met de mededeling dat dat iets voor een lang project was.
Kijk, toen zaten er aan de bovenzijde nog drie blokjes, was het hout blank en ongeschonden, en hadden we alle vertrouwen in een gelukt project.

Sinds vorig weekend is het restje zoldertrap weg. De blokjes waren dat al eventjes langer, houtlijm en Belgisch weer, dat is niet altijd een goeie combinatie.
De vogels zochten hun extra voederplank met zonneterras, de katten moeten hun krabpaal missen. Maar daar was dat ding eigenlijk helemaal niet voor bedoeld. Ah nee.

Kenners zien direct dat dit een zeer gesofisticeerd (ahum) fotostatief is. Vooral eentje dat -in tegenstelling tot mijn Manfrotto- mag buiten blijven staan gedurende een heel jaar, zonder dat je je zorgen moet maken dat iemand er mee gaat lopen. De blokjes bovenaan waren de statiefkop, kwestie van elke keer dezelfde positie te hebben. Dat viel nog dik tegen eigenlijk, zeker toen er eentje, en daarna twee, losgeregend waren. Potloodstreepjes brachten een beetje redding.

Elke dag, of toch zo vaak als mogelijk, togen we rond het middaguur naar buiten en deden van “pickie-time”. Een jaar aan een stuk een foto van de tuin, telkens vanaf hetzelfde punt, om een heel jaar en vier seizoenen lang de groei en bloei vast te leggen. Een timelapse, met een schitterend filmpje als resultaat. Dat was het idee toch. Er zijn genoeg foto’s, telkens uit min of meer (’t gaat echt over millimeters) hetzelfde standpunt, met dezelfde lens en brandpuntsafstand. Helaas is een echt goeie timelapse niet simpel. Als ik alle foto’s achter mekaar hang verspringen de positie en de belichtingsinstellingen veel te veel om van “een mooi resultaat” te spreken.
Hier en daar figureert er een onwetend huisdier, en het valt op dat we sommige “rommeltjes” wel heel lang lieten liggen. De bloempotten op het terras, da’s ook een aandachtspuntje voor dit jaar. Veel mooier als ze gevuld zijn met uitbundige bloeiers…
Voor ons blijft het wel een leuk stukje archief, waar we vooral in kunnen terugvinden wanneer en waar we kleur en structuur te weinig hebben, en wanneer de ideale terrasmaanden waren.

Daarom een diavoorstelling, van twee foto’s per maand, eentje in het begin en eentje van rond de vijftiende, plus de allerlaatste van het hele rijtje. Niks bewerkt, niks aangepast, gewoon zoals ze uit het fototoestel kwamen.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Een nieuw groot project voor dit jaar? Ik heb nog niet echt een idee. Mogelijk de “kruidenberg” in ’t midden, misschien ook een herbarium van alles wat hier aangeplant werd. Sinds vorig jaar heb ik de smaak te pakken, en nu ik ook een cursus boekbinden achter de kiezen heb kan het resultaat wel meevallen.
’t Moet in elk geval iets zijn wat combineerbaar is met keukenverbouwingen 🙂

En u? Zotte dingen in de pijplijn?

Zadenruil 2016

zadenruil©foto: natuurlijk-rijk

Alle info over de zadenruil 2016 vind je daar. Mijn aanbod hieronder.

Moestuin:
*Nieuw-Zeelandse spinazie (Tetragonia tetragonioides): lukte mij nooit om te zaaien, dit jaar kocht ik een plantje (en vergat het). Bij het opruimen van de moestuin vond ik heel wat zaden. Geen idee of het daar wel een keer mee zou lukken, maar ik heb er nog over. Blaadjes en toppen oogst je het hele seizoen, en worden klaargemaakt als spinazie.

*Oost-Indische kers Milkmaid: roomwitte bloemen, laagblijvende plant. Bloeit zeer enthousiast tot de eerste vorst.

*Oost-Indische kers gemengd: mogelijk is het overgrote deel ook roomwit, maar ik heb geen idee hoe enthousiast ze kruisen, en er stond hier en daar oranje en rood ook.
oostindische kers

*Tomaten: veel verschillende soorten, eigenlijk veel te veel… maar het blijft leuk om nieuwe soorten te ontdekken en te proeven, ondanks het plaatsgebrek.
Kerstomaatjes: Black Cherry, Sweet Baby, Pendulina Yellow
Een beetje groter: Green grappe (rijpt geelgroen af), Black Zebra, Hellfrucht
Romatomaten: Amish Paste, Andine Noire
Coeur de boeuf: Gildo Pietroboni, Marmande “Franske”, Roze russische
Een speciale: Tournesol Blanc. Rijpt roomwit af, smaakt heerlijk, formaat ligt ergens tussen een gewone tafeltomaat en een kleine coeur de boeuf.
Nog andere soorten: deze zaden zijn van vorig jaar. Er ging dit jaar iets mis tussen zaaien en oogsten, (niet ontkiemen, omvergewaaid toen ze verhuisden naar de tuin, uitgedroogd, vroegtijdig geoogst door de kippen enz). Ik weet helaas niet bij welke categorie ze thuishoren, Google is uw vriend! Yubileynyi Tarasenko, Moneymaker, Rose de Berne, Amande Pink

*Koriander (Coriandrum sativum)

*Rode tuinmelde (Atriplex hortensis “Rubra”): Mooie rode eenjarige, waarvan de jonge bladeren eetbaar zijn. Ik vergat dat ik hem zaaide, en ik denk dat ik hem nu in heel mijn leven nooit meer zal moeten zaaien… De plant wordt 1,5m hoog, en is -wel euh- zeer op nakomelingen gericht. ’t Schijnt wel dat ze indien ongewenst zeer makkelijk te verwijderen zijn 😉

*Komkommer Marketmore: op onderstaande foto vooraan in ’t midden. Hij ziet er stekelig uit, maar smaakt voortreffelijk. Buitenteelt, zeer productief ras.
oogst van de dag

*Aubergine Purple Blush: de linkse op de foto, met het vage zweempje lila. purple blush aubergine

*Erwt Charmette: 
Struikerwtjes die al heel vroeg op het seizoen gezaaid kunnen worden in volle grond. Meestal vergeet ik ze daarna te oogsten, gelukkig voor wie er zaden van wil!

*Sluimererwt Mrs Lei: een zeer productieve klimmer, die nog lekker is ook.
bloei Mrs Lei

*Chinees bieslook (Allium tuberosum): heeft hoge en stevige bloeistengels, die later komen dan bij gewone bieslook. Smaakt iets sterker door, zaait zich hier ook makkelijk uit.
landkaartje

Eénjarigen:
*Dropplant (Agastache foeniculum): ’t is een éénjarige, maar hij zaait zichzelf hier elk jaar opnieuw. Ik help soms wel een handje, en zet ook in de serre elk jaar wat in potjes om zeker deze beauty te hebben. Fantastische kleuren, en een enorme insectenlokker.

*Reukerwt “Lilac Ripple”: een fijne lila-witte reukerwt, die hier een moeilijke start had door vocht en slakken, maar daarna uitbundig bloeide. Vorig jaar van de Biodiverse Tuinier gekregen, dit jaar zijn er al een (beperkt) aantal zaden om door te geven.

*Juffertje-in-het-groen, wit en blauw (Nigella damascena): hier is iets geks aan de hand. Ik had witte en blauwe bloemen, zoals op de foto hieronder. Na één jaar merk ik dat ze zich zeer vlotjes uitzaaien, maar dat het nu bijna allemaal gevulde bloemen zijn. Veel meer dan 6 kroonblaadjes. Staat hier in de buurt een dominante cultivar? Geen idee. Jammer, ik vond de eenvoudige mooier. Gelukkig gaan de bloemen ver open, voor bijen en co blijft het feest. De zaaddozen zijn ook een lust voor het oog, en zeer bruikbaar voor bloemschikken.
Nigella damascena

Vaste planten:
*Sint-Janskruid (Hypericum perforatum): Ik kreeg enkele zaailingen, en hoewel het een gele is mag deze plant toch blijven. De verse bloemen in olie zorgen namelijk voor een zeer interessante rode olie. Als ik ze in eigen tuin heb weet ik zeker dat daar geen -iciden aan te pas gekomen zijn. De enkele kleine stekjes zijn ondertussen een forse struik, en die zorgde voor heel wat zaden.

*Rode zonnehoed (Echinacea purpurea): Ik hou mij nooit bezig met deze schoonheid, ze zaait zichzelf uit in onze tuin. De zaden zouden wel een koudeperiode nodig hebben. Jonge planten hebben het wat lastig als er veel slakken in de buurt zijn. Na een drietal jaren is het ook mogelijk om wortelstekken te nemen. Dat lukt goed, en is vrij eenvoudig.echinacea purpurea

*Look-zonder-look (Alliaria petiolata): bosrandplant met een typische lookgeur als je de blaadjes kneust, en waardplant voor oranjetipje. Is nu volledig weg, maar komt in de lente weer piepen.

*Akelei (Aquilegia vulgaris): een donkerpaarse schoonheid. Ze zou ook zeer makkelijk kruisen, en de buren hebben een aantal gevuldere en blauw-wit-roze soorten staan, dus je kan iets heel anders krijgen dan de bijna zwartpaarse die hier in de tuin staat. Ook deze zaden houden van een koudeperiode.

*Brandkruid (Phlomis russeliana): een gele, die ik niet graag zie. Voor ik de planten weggaf oogstte ik voor jullie nog wat zaden. Vinken komen in de winter de zaden uit de verdroogde pomponnetjes halen, een leuk schouwspel. Zorg dus dat hij in het zicht staat, en in de zon.
Op drie jaar tijd hadden de enkele iele plantjes die hier stonden zeker een vierkante meter volledig ingenomen.
bloemen van Phlomis russeliana

*Kleine pimpernel (Sanguisorba minor): Ik ritste eens langs enkele uitgebloeide aren, en heb nu één zakje piepkleine zaadjes. Geen idee of het wat wordt, de plant schijnt zich hier nogal gedeisd te houden (en als je zo ziet hoeveel zaadjes die produceert vind ik dat verwonderlijk).

Tot hier mijn lijst. Paprika’s en pepers zijn er deze keer niet bij, compleet mislukt dit jaar. Wat ik mij eigenlijk afvraag: zijn de zadenruilers van vorige edities tevreden met “mijn” aanbod? Zijn de opgestuurde zaden uitgekomen, of bleef het een lege plek in de tuin/ serre/bloembak?
Van de tomatenplanten weet ik dat (hier) bijna 100% is uitgekomen, maar siertuinplanten test ik zelf niet, vandaar de vraag.

Ik probeer iedereen die iets vraagt tevreden te stellen, maar het moet natuurlijk nog wel de moeite blijven. Het aantal tomatenzaden in een zakje is minstens tien, voor andere zaden is het een beetje afhankelijk van de vraag. Op is op…