Auteursarchief: Heidi

Keukenverbouwingen – 10. Decoratiewerkzaamheden

Plafonds hangen, da’s voor samen. Alle voegjes en vijsgaatjes toestoppen, opschuren, weer voegen, nog eens alles effen wrijven en dat nog eens allemaal herhalen, da’s voor man des huizes. Op zijn eigen limbo-wijze.

Als het egaal genoeg naar zijn (en mijn, dat spreekt) zin is, is er weer samenwerking vereist. Vliesbehang op plafonds kleven, da’s een behoorlijk karwei.
Eender in welke richting we de panden zouden hangen, sowieso zouden er stukken van meer dan 7 meter bij zijn. Haaks op de lichtinval dan maar, dat schijnt het minst opvallende naden te geven. Ook de langste stroken natuurlijk.

Voorbereiding is alles. De eettafel werd gebombardeerd tot snijtafel. Stelling, krukjes, ladders, kortom alles waar je op kan staan om iets hoger te kunnen werken werden in mekaars verlengde gezet, om een zo lang mogelijk stuk te kunnen kleven in één keer.
Lijm, rollen, borstel, vochtige vodden, scherp mes, schaar: alles binnen handbereik.
De eerste lijn werd met een smetkoord afgetekend, en hopla, we waren vertrokken. Grote stukken, rechtdoor, het vlotte wonderwel.

Het geweldigste attribuut was deze jongen:

terrasbezem ingepakt in stucloper
Een in stucloper ingepakte terrasbezem. Ongeveer even breed als de rol papier, en dankzij de verpakking konden de stugge haren niks beschadigen. Een echte steun in moeilijke tijden.

bezem als steun voor plafondbehang
Soms deed hij de job quasi alleen (net als man des huizes, lijkt het wel), andere keren hielp ik een handje, of werd hij als aandrukinstrument gebruikt. We hebben daar een filmke van ook, maar mijn filmskills zijn volgens kenners niet goed genoeg om het resultaat te publiceren.

bezem om behang aan te drukken

Soms vroeg ik mij af waarom ik geen boekje mee op mijn laddertje had genomen, andere keren wenste ik dat ik meer fitness gedaan had om die armspieren misschien toch iets minder snel te voelen verzuren.

zen met vliesbehang
verzurende armen
’s Avonds was alle gyproc bedekt, en de enkele naadjes die niet naadloos (mwoehaha, vermoeide stofhersenhumor!) aan mekaar sloten werden vakkundig opgevoegd door man des huizes.

De volgende morgen werden ze opgeschuurd, en mocht ik beginnen verven.

plafonds verven
Dat sjaaltje op mijn hoofd, da’s puur functioneel. Veel minder gedoe om dat na de werken weg te gooien, dan om elke keer haren uit het plafond te vissen, of dagenlang met een nog grijzere schijn dan gewoonlijk rond te lopen. Primer, dat krijg je er zomaar niet uit met een beetje shampoo.

’s Avonds klaar, ’s anderendaags de afwerklaag. Ondertussen hield man zich bezig met vanalles en nog wat. Deurlijsten opvullen en afschuren, plinten weghalen, stukjes muur cementeren, stukken voorzien van schildertape, enfin, nuttige dingen zeg maar.
Zo kon ik elke keer ook weer iets verven: deuren, een stuk muur dat gevliesd was en klaar stond, de gordijnbak die we maakten. Geen tijd voor verveling.

eindelijk geverfd - na 20 jaar...
Al die streepjes links op de foto werden netjes overgenomen op een rest vliesbehang.
Jaren, namen en streepjes: heel de groeievolutie van mijn jongens, dat mag toch niet zomaar verloren gaan hé?
Vrijdag zagen we dat we echt goed op schema waren. Nog een paar rechttoe-rechtaan muren, en dan konden ze dinsdag zonder veel problemen beginnen.

Conrad van Woonfase zou nog langskomen om laatste dingetjes te overleggen, en belde vrijdagavond om af te spreken.
– Of we klaar waren voor een logistieke uitdaging?
– Ha ba ja zeker?
– Wel, dan kom ik morgen niet alleen afspreken, maar beginnen we er aan, oké?
En of dat oké is voor ons. Drie hele dagen vroeger dan gepland beginnen aan de keuken? Dat is toch wel een vreugdedansje waard!

Ik weet het, de foto’s zijn van erbarmelijke kwaliteit. Het is hier nog steeds een grote werf, met veel stof, dus het moet allemaal met een telefoontje gebeuren. En soms zijn mijn spieren zo moe dat ik allemaal bewogen foto’s heb. Maar ge krijgt een indruk, op die manier…

 

Advertenties

Keukenverbouwingen – 9. Hoog en droog

Plafonds dus.
Ons huis (de benedenverdieping) is hoog. Ons keukenplafond is daarbij ook nog eens van beton. Met een laagje plaaster over, maar dus niks waar je “raprap” eventjes wat lichtpunten bijlegt of kabeltjes verplaatst.
Door de hoogte is het wel perfect mogelijk om een beetje te zakken.
Net niet genoeg natuurlijk, ge kunt dat peinzen, dus weerom kap- en breekwerk. De draagbalken werden volledig ontdaan van hun onderste laagje gips. Stof. Again.
Ze pasten nadien wonderschoon bij ons geïmproviseerd gordijn.

steunbalken met bijpassend bouwerfgordijn
Dan was het echt “meccano voor volwassenen”.

meccano voor volwassenen
Eerst met een laser de juiste hoogte uittekenen op de muren, en dan randprofielen bevestigen. Bijkomende moeilijkheid: de leggers zijn standaard 4 meter, en wij hadden juist iéts langer nodig. Maatwerk (en wachten) of improviseren.
Dat laatste is bijna een gewoonte hier ten huize, we bevestigden houten latten op de muur, daarop de randprofielen, en zo kwam het perfect uit om ook de dwarsleggers vlot te monteren. Piece of cake, als je goeie pluggen, vijzen en boormachines hebt.

randprofielen en dwarsleggers

In de namiddag ging het met haken en ogen. Letterlijk. Oogvijzen in het plafond, daar een veer aanhangen, en de draagprofielen inklikken.

IMG_20170811_153440
Waar nodig werden twee stukken aan mekaar verbonden met speciale ijzertjes, en daarna klikten we met kruisverbindingen de dwarse leggers vast. Ook hier verlengden we waar nodig.

IMG_20170811_184125

IMG_20170813_170632

Op het oorspronkelijke plafond tekenden we een boog, met een mal die we zelf maakten adhv de buitenafwerking van ons dak. Op geregelde afstand werd een blokje hout bevestigd, en daartegen schroefden we MDF, om zo een gebogen gordijnbak te maken, netjes weggewerkt.

Eventjes pauze voor ons. Een beetje opruimen, en alles toegankelijk maken voor de elektricien. Er werden gaten (gaten? heelder tunnels!) geboord om kabels bij te leggen. Er stond een man voor de deur die in een tiental minuutjes een gat voor de dampkap in het dak zou maken, maar meer dan twee uur zwoegde op vakmanschap van twintig jaar geleden. Duimdikke betonijzers bezweken uiteindelijk toch voor de diamantboor, maar het was spannend… gejuich en een pintje toen de boor eindelijk te zien was in de keuken.
Voorlopig houden we de regen buiten met een oude zinken kuip, maar op het plat dak moet nog zo’n “paddenstoel” komen.
Er werden sleuven en gaten voor stopcontacten voorzien, er werd overlegd met de keukenbouwer over afstanden, dieptes en hoogtes, er werden kabels doorverbonden om spotjes te kunnen hangen, geluidsisolatie aangebracht onder de kamer van zoon 3,  en tegen de avond waren we klaar. Romantisch hoor, zo’n grijs-geel gestreept plafond bij sfeerlicht…

plafond met isolatie bij sfeerlamp
Dinsdagmorgen (wij benutten feestdagen graag ten volle!) extra vroeg op, en platen hangen. Ik ben heel blij dat we ondertussen een beetje meer kennis van beschikbare materialen en hulpmiddelen hebben. Toen we twintig jaar geleden ons huis kochten en verbouwden werkten we met een pasdarm, houten balkjes en kaleerhoutjes. Ik stond (afgewisseld door anderen) in allerlei onelegante houdingen om met rug, hoofd, schouders en verzurende armen gyprocgedrochten van 2600 x 1200 en 16mm dik op hun plaats te houden terwijl man des huizes met een mond vol vijzen op de ladder kroop om zo snel mogelijk de last te verlichten.

Ilift voor gyprocplaten
Vandaag: laser, aluminium profielen die met een soort schaar op maat te knippen zijn, veren die je in hoogte kan regelen, en een lift om platen tegen het plafond te klemmen. Ik kan nu lieftallige assistente spelen en vijsjes aangeven.

Toen alles dicht was werd de boog opnieuw uitgetekend, op zo’n manier dat de platen een beetje voorbij de MDF komen, en we een ledstrip kunnen monteren die nooit spiegelt in de ruiten. Een achterbuur met ervaring in binnenhuisafwerking, die mee denkt, dat is goud waard! Een man des huizes die in dit geval handjes en brains tegelijk is ook. Ik vrees dat mijn hersens last hebben van stofaantasting 😉

Dan werd alles met de wipzaag afgezaagd, en werden metalen hoeknetjes bevestigd om het geheel mooi te kunnen uitplamuren. Daar is man des huizes nu volop mee bezig.

plafond plamuren

Gelukkig heb ik een moestuin en nog een beetje was en strijk, anders dreigde er voor mij acuut vervelingsgevaar!
Daarna nog vliesbehang er tegen, en dan kan ik beginnen schilderen. Jeuj, het eind komt stilletjesaan dichter!

 

Weekendtip

Voor je denkt dat ik hier met een handleiding “hoe steek je zelf een gipskartonnen plafond” afkom wil ik je geruststellen. Dat plafond zit er, blogpostje volgt één dezer, maar deze keer heb ik echt iets helemaal anders te doen dan keukenverbouwing.

Het staat al heel lang op de kalender, opendeurdag bij Sabien.
Vriendin Sabien start met haar eigen zaak : Jouw Stijl
Ik zou zeggen: kom allemaal eens kijken.

20155978_238264623348953_8772079563052539935_n

Toen ze nog in volle voorbereiding was, mochten zowel zoon twee als ikzelf “proefkonijn” zijn. Heerlijk.
Sabien geeft kleuradvies, stijladvies, kan voor een totale make-over zorgen en wil zelfs meegaan als personal shopper.
Verder kan je bij haar ook workshops op maat volgen. Make-up (100% natuurlijk), kleur, stijl,… vraag het en ze werkt een gepersonaliseerd voorstel uit.

Is dat nu echt nodig?

Laat mij even schaamteloos reclame maken.
Het kleuradvies kreeg ik enkele jaren geleden cadeau van man des huizes, toen was Sabien er nog niet mee bezig. Ze kon wel bevestigen dat het kleurenpaspoort in mijn handtas echt bij mij past.

Ik mocht mee naar een lesavond, in een leuk winkeltje hier in de buurt.
De kleuren waar ik naar pak, die staan mij, maar qua modellen had ik soms toch nog net dat beetje assistentie nodig. Brede schouders (veel gezwommen vroeger) vragen geen boothals, integendeel. Mijn eerder kleine gestalte wordt optisch verlengd door verticale lijnen. Dat kan een sjaaltje zijn, of een halssnoer, maar evengoed een v-hals of een vestje dat nonchalant open blijft hangen.
Er waren die avond héél veel kleren waar ik mee stond, ook een aantal compleet buiten mijn comfortzone of kleurenpallet. En dan komt de personal shopper een beetje je geweten spelen: “ga je dat écht dragen? Of alleen hier een keertje, voor de spiegel?”
“dit is een echte basic voor jou, die je kan combineren met x en y en z en zo met één stuk een basic of eerder feestelijke outfit creëren.”
Geen miskopen meer, geen impulsaankopen meer. Jezelf een paar vraagjes stellen, daar begint het mee. Want wees maar zeker: Jouw stijl doet je stralen.

Heerlijk.
Sinds ik ooit een jaar – uit eigen vrije wil – niks kocht voor mezelf leerde ik al veel bewuster kiezen, maar dit gaat toch nog een stapje verder. ’t Is natuurlijk leuk dat ik Sabien al kende, maar ik weet zeker dat ze iedereen op zijn/haar gemak kan stellen.advies-kleur-stijl
Kleuren, kleren, make-up, accesoires: een kolfje naar haar hand. Zoon twee kan getuigen. Die eeuwige t-shirt-en-jeans-boy mocht mee naar een sjieke kostuumwinkel in Gent, en kwam daar ook “zot”enthousiast van terug.

Kijk eens op haar website, of op haar facebookpagina, en vooral: kom langs deze zaterdag op haar opendeurdag. Van 10 tot 17, in de Kapelstraat 23, Sint Eloois Winkel.

Kom dan zeker even goeiedag zeggen, ik loop daar ook rond, en mijn zonen gieten graag een drankje voor je uit. Tot dan?

 

Keukenverbouwingen – 8. een beetje platvloers

Kijk eens goed naar deze foto:
muur weg, alles proper
Jaja, proper gekuist en minimalistische keuken en zo, maar wat komt daar uit de vloer?
Juist: gas en twee elektriciteitskabels.
Zoals dat altijd gaat, nét op een plek die niet zal bedekt worden door nieuw keukenmeubilair. De tegels er net voor zijn ook beschadigd, daar schroefden we blokjes op om heel onze voormalige keukenblok aan vast te maken. Verder zit er op één cruciale plaats ook nog een put in de vloer, van een glazen waterfles die ooit uit de koelkast sprong.

Die vloer, die ligt daar 20 jaar. We hebben er even aan gedacht om hem volledig te vervangen, maar dat prijskaartje stond ons niet aan. Uiteindelijk vinden we het nog steeds een passende tegel, we zochten dus alternatieven.

Op plaatsen waar nu kasten komen, hebben we tegels over, die onzichtbaar weggemoffeld zullen liggen. Uitbreken (met kans op breken of beschadigen) en in de plaats van de beschadigde stuks leggen, dat was de oplossing. Plan B: andere, contrasterende tegels met dezelfde afmeting leggen.

En dan lees je op google hoe dat moet, en staat het zweet in je schoenen. Verlijmde tegels, daar bestaan zelfs firma’s voor die dat doen, maar in de mortel gelegde vloer? Ho maar, weinig kans op succes.

Op hoop van zegen namen we contact op met onze vloerders van toen. Helaas, de gevraagde tegel zit niet meer in het gamma van de fabrikant. (Tja, na 20 jaar, wat wil je…)
In de namiddag kwam er echter een tweede mailtje van die firma:

Beste,

Ik had even tijd om in mijn magazijn te gaan kijken, en er staat nog een rest van wat eventueel de Chromwork Pearl Mat zou kunnen zijn, maar het etiket is onleesbaar.

Als u langskomt met een stuk tegel of plint kunnen we vergelijken.

Met vriendelijke groeten,

Zou dat nu echt kunnen? Wij naar Gavere, met een tegel in de koffer.
En ja hoor, 10 volledige vloertegels en wat stukken “met nen hoek af” bleken exact te zijn wat wij zochten. Mogelijk is het zelfs “onze” overschot van toen, want de dame zei dat die vloer niet dikwijls verkocht was. Qua kleurbad lijkt het in elk geval te kloppen. Ne mens kan wel veel geluk hebben!
Vreugdedansje, tegels mee aan aankoopprijs (nog vreugdedansje), en dan toch weer klamme handjes.

Ah ja, die kapotte tegels moesten er eerst uit…
Met de gewone slijpschijf lukte het niet, de brokken sprongen van de naastliggende (gelukkig ook te vervangen) tegel.
Een extra fijne (en behoorlijk dure) diamantschijf deed wel wat moest: de voeg – en alleen de voeg – uitslijpen, dan een diagonaal in de eerste tegel, de hamer er op, en brokjes uitrapen. Voor de tweede en volgende tegels probeerden we met een beitel om het geheel te verwijderen. Soms lukte dat, twee voorspelbare keren niet.
Slijpstof van keramische tegels: vuiligheid!

vloertegels weg
We bewaarden enkel brokjes voeg, om achteraf de juiste kleur voegspecie te kunnen bepalen. Grote bulten in het zandbed werden weggebeiteld, achterbuur kwam advies geven over de te gebruiken hechtmaterialen, en hoe gas en elektriciteit veilig afgeslepen moeten worden (nota aan man des huizes: de juiste “plon” afzetten in ’t vervolg!, en niet in de gasleiding blazen als uw lieftallige echtgenote daar voorzichtig aan snuffelt).

 

Voor het eerst in ons leven speelden we vloerder.
We leerden dat zelfs rechte tegels krom kunnen zijn, dat de vloerders van toen ook wel wat gefoefeld hebben en dat de laatste tik van de rubberen hamer fataal kan zijn voor een keramische tegel. De begrippen dikbedmortel, stabilisé, lijmkam en voegspaan staan nu standaard in onze woordenboek, en de meest gehoorde vragende zinsnede was “Doen we ’t er voor?”
Vloeren leggen, een stiel apart zeg ik u!
De voegen werden nog even gecontroleerd.

voegen controleren
Nadien verknoeide ik ons werk bijna door elke keer de kortste weg van aanrecht naar eettafel te willen nemen. Rare sprongen volgden zo gauw ik het weer besefte. Een kleine veiligheidsbarricade was geen overbodige luxe.

barricade ter bescherming

versgelegd en pasgedweild
Zo blinken, dat doet die vloer maar alleen als hij nat is, en de “onregelmatigheid” links is geen kapotte tegel, maar wel tape om aan te duiden tot waar de nieuwe kast komt.
Er zijn bezoekers geweest die lang moesten zoeken om te vinden welk stuk vloer “vers” gelegd is. We doen ’t er voor!

 

 

 

Keukenverbouwingen – 7. We slopen een muurtje

De binnenmuur afbreken, dat was ons doel dat weekend. Wees gerust: we checkten en dubbelcheckten of dat wel zomaar kon, en inderdaad, het is geen dragende muur.
Bij vorige afbraakfeestjes was het simpel: container op de oprit, slopen, container weg, klaar.
Sinds enige tijd staan er op die oprit bloembakken, een container past daar niet tussen, we hebben bovendien een septische put onder de oprit waar geen container op mag staan, en sinds onze straat omleidingsroute is voor werken op de N9 kunnen we het niet riskeren om zonder toestemming van de gemeente het “openbaar domein” in te nemen. Die toestemming had 10 dagen voor de werken aangevraagd moeten worden.

Het moest vooruit gaan, een slijpschijf met stofkap en industriële stofzuiger konden we huren, maar je betaalt per dag. Eén weekend dus, en alles moest terug kunnen gebracht worden. We besloten om enkele bigbags die man vanop het werk ooit meegebracht had open te snijden en op het terras te leggen, en daar alles op te storten – voorlopig. Na de afbraak beslissen we dan wel hoe we het hier weg krijgen.

Zoon twee leerde het verschil tussen hout- en betonboren, al doende ook dat je moet blijven op dat knopje duwen, en dat stof uit plafonds naar beneden in je ogen kan vallen als je gaten boort. Hij moet nog een beetje oefenen om een mooi gezicht te trekken voor de foto.
Ook het belang van de juiste pluggen en vijzen werden spelenderwijs (ahum) aangebracht. Wederom: die kleine stelling is goud waard!

zoon twee leert gaten boren

zwembadzeil-gordijnHet oude zwembadzeil werd als zeer decoratief stofgordijn omhooggehangen, enkele oude tafelkleden deden dienst als stofvanger voor de binnendeuren, en achterwanden, zijwanden en planken van af te voeren boekenrekjes, resten vloerbedekking van de zolder en een rol stucloper werden gebruikt om de vloer en glazen schuifdeur te beschermen tegen vallende brokstukken.

Zo ver geraakten we de eerste dag:

stand na één dagHet begin was spannend, het dunne muurtje verdween vlot, we waren ruim op tijd om nog te genieten van een etentje met vrienden en een paar uren Gentse Feesten.
Sommige objecten in onze keuken zijn zo onmisbaar dat we zelfs tussen brokken puin een plekje maakten om ze terug te installeren!

Bertha, onmisbaar!
Aan de rest van de muur, dubbel zo dik en met onverantwoord veel mortel gemetst, hebben we een hele zondag plezier gehad (sorry buren).

We aten stof, merkten dat twee enthousiaste zoontjes van enkele jaren geleden ondertussen hele zonen zijn die kracht en doorzettingsvermogen fijn combineren, en hielden de familie app-gewijs op de hoogte van de vorderingen.

eerste gat

via Whatsapp naar heel de familie: We hebben een gat!

’s Avonds aten we gastronomisch aan de Villa. Ne mens heeft eigenlijk helemaal geen keuken nodig! 🙂

kip, frietjes en koude pla aan Villa SteenschotDe hoop steen leek beheersbaar, en na drie keer rijden met de aanhangwagen was alles weg. Een bedrijf hier in de buurt dat containers verhuurt verwerkt ook puin, en als particulier geraak je daar zelfs makkelijker en goedkoper van je steenpuin af dan in het gemeentelijke containerpark. Ergens tussen de 2500 en 3000 kilo woog dat muurtje van ons.
Stofzuigen, ruiten poetsen, een paar keer dweilen, alle noodzakelijke dingen terugzetten: klaar.

muur weg, alles proper

 

BewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewaren

Keukenverbouwingen – 6. Nieuwe garage en nieuw waskot

Als je een keuken wil bouwen, moet er eerst een andere afgebroken worden.

Klinkt evident, maar het vereiste enig denk- en veel opruimwerk.
Een garage, dat hebben wij. Zo eentje voor fietsen, kampeergerief, een geleende moto, een diepvrieskist, alles wat naar het containerpark moet, resten hout, werkgerief, dozen met boeken die vijf jaar na de zolderverbouwing nog steeds exact op dezelfde plek staan.

Mogelijks klinkt het bekend, mogelijks doet u nu meewarig van “tssssss…”
Koe, horens, aanhangwagen, containerpark en korte metten, daar kwam het op neer.

Nadien deden we ongeveer dezelfde oefening in de keuken. Sommige stukken mochten zeker al afgebroken worden, maar drie maanden zonder keuken leek ons toch te veel, dus er werd gewikt en gewogen.
De wandkasten met “mooi” servies, bestek, glazen, schalen, kommen en veel brol konden verhuizen.

Richting garage, waar alles  veel voorlopig terug een onderkomen krijgt en waar de kasten achteraf kunnen gebruikt worden voor boormachines, kampeerspullen en sporttassen.

Een hele tafel nog bruikbaar materiaal vond zijn weg naar anderen die er gelukkig mee zijn nu. Wat door niemand geadopteerd wordt gaat naar de kringloopwinkel. Zotjes hoeveel meer gerief er opeens in die kasten kan 🙂

herbruikbaar materiaal

Bij verhuis van garage naar definitieve kasten doe ik nog een keer zo’n schifting.
Toevallig op zoek naar iets? Laat maar weten in de commentaren!

Gevolg: nog meer lege kasten die opgeschoven konden worden. Ik hield mij bezig met alles wat niet aan electriciteit of waterleiding verbonden was los te maken, uit te ruimen en te sorteren, riep dan team verhuis (man en/of zonen, naargelang de beschikbaarheid) en gaf richtlijnen over hoe pootjes afgezaagd moesten worden, deuren gedraaid, en schuifjes anders gemonteerd om alles zo nuttig mogelijk te gebruiken.

kastjes losmaken
Na enige tijd was een vaatwas, spoelbak, gasfornuis en één kastje met kookpotten en kruiden het enige wat er nog stond.

Garage: vlot toegankelijk. Waskot: fijn ingericht, zelfs eindelijk met een apart medicijn- en verbandkastje.

Op naar de grote werken!

Keukenverbouwingen – 5. Start

Het moest toch een keer gebeuren, “doen” in plaats van palaveren.
Ondertussen was het wel duidelijk dat het niet zou blijven bij keukenverbouwingen… Onze hele gelijkvloerse verdieping heeft in al die jaren dat we hier wonen nog geen likje verf gekregen, de laminaatvloer met fabrieksfout (waar we een andere voor in de plaats kregen, maar niet legden wegens kleine kinders) werkt al jaaaaaren op mijn systeem, peertjes en kabeltjes uit de muur waar zelfs geen peertjes aanhangen: een grondige aanpak is nodig.

We begonnen bescheiden, met het toilet vooraan, vorig jaar. Restjes verf van onze slaapkamer, en een beetje creatief puzzelen met Zweedse zelfbouwpakketjes zorgden er voor dat ons kleinste kamertje voor amper geld naar wens werd ingericht.
De deur bleef ongeschilderd, want over de hal was nog geen beslissing genomen.
Mooie ideeën hoor, met steenschotten en verweerde houten banken en stalen kapstokken van muur tot muur. Kaleiverf zou het helemaal af maken.

Lang verhaal kort: te duur, en kalei is niet de beste oplossing voor een hal waar schoenen, boekentassen en zonen met vuile handen tegen de muren hangen.

Vliesbehang, gewone verf, een bijpassend kleurtje voor de deuren, en gaan!
Het resultaat is mooi, echt waar. Alleen is het nu nog even rondkijken voor leuk en betaalbaar meubilair, deze keer liefst eens niét van bij IKEA.
Bank of schoenenrek, kapstok, kastje voor sleutels, handschoenen en mutsen. Meer moet dat niet zijn.

Ook de deur van de wc moet nog steeds geverfd worden. Geen idee wat de vorige eigenaars daar allemaal opgesmeerd hebben, maar de bandschuurmachine en verfbrander doen hier overuren.
De andere deuren wachten in hun nieuwe jasje nog op glas, maar daar hebben we ook al een vakman voor gevonden.

dubbele deur naar woonkamer
Beste gerief: een kleine stelling. Heerlijk als je vanaf het midden van de hal overal aan het plafond kan, zonder tien keer op en van de ladder te spurten.

stelling

Eindelijk werden ook de vreselijk mottige beige siliconenvoegen tussen plint en vloer (vloerverwarming, weetjewel) uitgesneden, en vervangen door perfect gespoten grijze voegen. Uitsnijden deed ik, mooi restaureren deed man des huizes. Siliconen spuiten is een kunst, die hij duidelijk beter beheerst dan de vloerders van toen.

Kijk, als die keuken staat gaan we ’t gevoel hebben van in een heel nieuw huis te wonen!

De foto’s op deze en volgende posten zijn genomen met een zeer bescheiden telefoontje, omdat mijn camera iet of wat stofvrij buiten de werf-zone ligt…