Auteursarchief: Heidi

Wat een weekend.

Zo eentje van druk-drukker-drukst. Met vandaag een hele hoop puin te ruimen 🙂

Vrijdagavond werden we verwacht op een herdenking/verjaardag. Nichtje S* overleed 10 jaar geleden. Tien jaar… het vloog voorbij alsof het niets is, en toch herinner ik mij haarscherp de laatste keer dat ik haar zag. Slik.

DSC_7564

Er werd gevraagd om een herinnering aan haar en/of aan broer Willem op te schrijven, en dat kaartje dan in een herdenkingsboom te hangen. Gek, mijn kaartje was te klein, terwijl onze jongste moest zeggen dat hij nog weinig weet van toen. Spelen bij Oma, da ’s zowat het enige wat hij zich vaag herinnert.

Omdat Mieke ons op weekend heeft leren handletteren, vond ik dat zo’n gelegenheid wel een zelfgemaakt kaartje verdiende. Voor een allereerste werkstukje ben ik behoorlijk tevreden.

IMG-20180526-WA0005

Na de dienst zaten we met familie en vrienden samen, aten we frietjes en taart, en werd er nog nagekeuveld, zoals dat gaat op zo’n avonden…

Zaterdag begon de module “kruidentuinen” van de opleiding herborist. We trokken met ons klasje (in de regen) net over de taalgrens.
In de kruidentuin van Véronique en Guy viel ik van de ene verbazing in de andere. Prachtig! Echt, als je daar passeert, zeker een bezoekje brengen.
Véronique loodste ons langs de twaalf “kamers” van de tuin, gaf zeer deskundige uitleg en serveerde nadien quiche en heerlijke heksenthee. Het winkeltje is een streling voor het oog: mooie theekoppen, potjes, zaden, … vanalles.

Na de lunch ging het naar Hôpital Notre-Dame à la Rose. Wij bezochten er – tiens!? – de kruidentuin, maar er is veel meer te beleven. Het hospitaal is volgens de brochure “een van mysterie doortrokken oord waar de bezoeker verleid zal worden door authentieke en kostbare kunstvoorwerpen, medische instrumenten uit andere tijden, de rijke farmaceutische verzamelingen en de idyllische kruidentuin die terecht zijn verwondering zullen wekken.”
Voor het hospitaal hadden we geen tijd, maar we namen wel een kijkje in de (bescheiden) moestuin, de ijskelder van toen, de museumshop met heel mooie boeken, en uiteraard de gezellige brasserie.
Het gebeurt niet meer zo dikwijls als het over kruiden gaat, maar hier ontdekten we er ééntje dat we nog niet kenden, en waar iedereen direct “stekezot” van was: de Vuurwerkplant (Dictamnus albus). Die geur! Die kleur! Die belofte aan spektakel!
Gevolg: ik plaatste bij de “onze” plantenkweker een groepsbestelling 🙂

Daarna reden we nog even verder, naar Vloesberg. La maison des plantes médicinales was de laatste stop. Daar was vooral de tijdsband met de evolutie van de kruidengeneeskunde zeer interessant. De tuin zelf, als derde op een dag, en toch wel hier en daar serieus overwoekerd door heermoes en haagwinde, kon mij minder bekoren.
Het museum is ongetwijfeld ooit echt zeer mooi en vooruitstrevend geweest, maar geurflesjes waar niks meer inzit, stoffige zaden en een bijna lege kruidenshop spreken niet echt aan. Jammer, want potentieel genoeg. Vanuit de tuin vertrekken wel een aantal bewegwijzerde wandelingen, door een prachtige streek, dus misschien ga ik er toch nog wel eens terug naartoe.

’s Avonds bereidde man alvast het lievelingskostje van onze bijna-achttienjarige, zodat het de dag erna maar in de oven te schuiven was.
Supporteren voor de Rode Duivels stond ook nog op het programma, maar de match was zo saai dat ik om kwart voor tien de zetel ruilde voor mijn bed. Blijkbaar was ’t nodig, ik sliep zo vast dat ik niks meer hoorde (en echt, dat gebeurt bijna nooit) tot de volgende dag zo rond 9u. Heerlijk.

De voormiddag was van mij alleen, man was weg en pubers, dat slaapt gelijk marmotten.
De jarige kwam eerst beneden, druppelsgewijs volgde de rest. Oudste was de laatste die aan het ontbijt verscheen, zo rond de tijd dat men ’s zondags aan koffie met taart begint…
Ondertussen hadden we wat snipperpaden aangevuld in de tuin, kersen geplukt en verwerkt, rabarber geoogst en gesneden, een beetje onkruid gewied, en was het weeral tijd voor honger.

img-20180603-wa0005.jpeg

We sloten het weekend af op het terras, met aperitief, zelfgemaakte lasagna en taart voor de jarige.

En ook een zelfgetekende kaart, ah ja!

IMG-20180603-WA0001
Studeren? Examens? Zorgen voor morgen…

Advertenties

Mooie dingen 2: onze tuin

dag na dag tuinbujoSchriftje twee, dat gaat over alles wat met onze tuin te maken heeft.

Planten, plannen, kosten, wat er wanneer gebeurde of zou moeten gebeuren, successen of complete mislukkingen in de moes- en siertuin, en nog zoveel dingen meer, het staat er ongeveer allemaal in.

Leuk om bij te mijmeren en weg te dromen als de dagen kort en donker zijn, en de regen meer zin doet hebben om binnen te prutsen dan om in kou en nattigheid te tuinieren.

Maar een tuin, da’s vooral leuk in ’t echt. In elk seizoen is er daar wel iets te beleven, en ik zou dat stukje uitbreiding van onze woonst verschrikkelijk slecht kunnen missen.
Het groeide mee met ons gezin en evolueerde door de jaren heen naar de gezellige plek die het nu is.

We kunnen er ons creatief ei kwijt. Villa Steenschot was een leuk project, waar we nog geen moment spijt van hebben. Binnenkort komt daar op vraag van een lezer nog eens een update over.
Het moet niet altijd zo groot zijn natuurlijk: een stel schommelpalen omtoveren tot een aardbeihoekje is al even plezant.

IMG-20180417-WA0000
Met de overschotten van de boomhut een houtopslagje maken ook. Of onze betonnen buizen, die al enkele jaren kippenhok zijn. (helaas nog steeds niet met de massa mos waarop ik hoopte, maar er is een begin…)

De moestuin is voor mij wat gaan lopen is voor de man. Tijd om de chaos in mijn hoofd wat te ordenen, of gewoon te vergeten, en helemaal tot rust te komen. Zalig.
Elk jaar opnieuw, beginnen met een schone lei.

IMG_20180217_163555IMG_20180218_160501

Er zijn “geheime” hoekjes, waar ik kan genieten zonder dat anderen mij weten zitten.
Sommige kleine kabouters vinden het zalig om – met wat assistentie – te blijven zoeken 🙂

dsc_7507.jpg
Er zijn bomen met een verhaal.
Er zijn wolken. Eerst een witroze, vlak bij het terras, nadien een helderwitte, een lage roze, een blauwe en dan weer roze en wit. Een grijsblauwe en een donkergroene. Binnenkort weer een andere witte. De kleuren volgen mekaar op, van in de winter tot laat in de herfst, altijd met andere blikvangers.

DSC_7510DSC_7516DSC_7517
DSC_7512DSC_7513
DSC_7514
DSC_7511
Er is ruimte. Om een tent te zetten, om te aperitieven, om volk mee te laten genieten van een barbecue.

aperitieven op het terrasje

Er is een aangename stilte. In de week meestal, wanneer alle buren gaan werken zijn. In het weekend vinden velen het – jammer genoeg – een must om “Radio Nietteharden” luid door de buitenboxen te laten schetteren. Liefst in alle omringende tuinen een andere. Ik heb genoeg aan het gekwetter van de vogels, of de wind die door de bomen ruist. Kakelende kippen en een spinnende poes ergens in mijn buurt vind ik ook dik in orde.
Er is een buurtweg die vlak naast onze tuin loopt, en die we niet afsloten. Grappig hoe sommige mensen daar heel onwennig op reageren, maar ook leuk dat je spontane gesprekken hebt met volslagen vreemden. Al een aantal keren leidde zoiets tot een rondleiding of een fotosafari in onze tuin. De trampoline die er nog steeds staat werd de laatste tijd ook al meer gebruikt door anderen dan door onze eigen zonen. Allemaal geen erg.
Er zijn beestjes. Of voormalige prinsen, wie zal het zeggen?

DSC_7525
Er zijn meer en meer onkruiden die gekoesterd worden, omdat ze zoveel goeie dingen kunnen doen voor mensen. Zelfs (een beetje) geel wordt hier tegenwoordig getolereerd, kundedageloven?

Soms zijn er wel eens wat arbeidsintensievere perioden, zoals na een familieweekend bijvoorbeeld… Opgeschoten sla, verdroogd plantgoed in de serre, onkruid dat feest houdt op de moestuinbedden. Een dagje doorwerken, en ’t is geregeld.
Moestuincompaan Sabien houdt mij ook altijd bij de les. Als ze mij een emmertje overschot van serrewit brengt, dan besef ik weer dat het tijd is om de ruiten te verven. Ik besefte dat al elk jaar, maar dit is de eerste keer dat ik dat doe. Benieuwd…

IMG_20180518_210731

Als zo’n dagje dan afgesloten kan worden in de avondzon, met zicht op ons paradijs,dan kan je toch alleen maar content zijn?

DSC_7518.JPG

 

 

Mooie dingen 1: ons familieweekend

 

In al mijn enthousiasme werd dit een lange post…als je niet houdt van vakantieverslagjes, mag je nu wegklikken 🙂 

Het werd al vastgelegd direct na het weekend van vorig jaar: editie 2018 kon gepland worden.

Eindelijk was het huis van Monsieur Charles nog eens vrij, we hadden er al enkele keren naast gepakt. Heerlijk huis, waar we ook enkele jaren geleden een fantastische driedaagse hadden. Een aantal studenten kon toen niet mee wegens examens, maar nu waren we compleet. Die studenten van toen, die brachten ook liefjes mee, en het leek of ze al jaren bij de familie horen. Het klikte wonderlijk goed, toffe madams allemaal.

De organisatie en planning ligt grotendeels bij mij. Een heel werk, maar ik doe het graag. Nu zelfs heel gestructureerd, in mijn rood schriftje.
Boodschappenlijsten van andere jaren werden nagekeken, de drankaankopen gedelegeerd, en voor telefoontjes naar verhuurfirma’s van boten en fietsen schakel ik man des huizes in. Ik telefoneer niet graag, en al zeker niet als een fransgesproken antwoord tot de mogelijkheden behoort.
We hebben een app groepje met de familie, vragen en antwoorden werden vlot uitgewisseld. Ook vertrekuur, verwacht aankomstuur en al zulks.

Ik vertrok als eerste, met drie van mijn vier zonen, en dat kleine kindjes groot worden is in deze een heel gemak: geen gezeur onderweg, een dj van dienst die via bluetooth zorgde voor aangename (!?) klank in de auto, geen pipistops, en vooral veel hulp bij het lossen van de auto. Onderweg kregen we sfeerfoto’s van de anderen.

 

Man reisde met onze jongste per moto, en werd vergezeld door zijn broer, die dochter F. achterop had.

Een half uurtje na aankomst stond de spaghettisaus op ’t vuur en stuurde ik een berichtje dat we hadden kunnen aperitieven, als de drank er zou geweest zijn… (noteren voor volgend jaar 🙂 )

IMG_20180509_200302

Iedereen arriveerde, at, laadde uit en vertelde. Altijd een leuk weerzien, met heel die bende. Het programma werd overlopen, en we hadden er reuze zin in.

De eerste dag fietsten we met bijna heel de groep een combinatie van een uitgetekende fietstocht en ravel-wegen.

DSC_7154
DSC_7111DSC_7147

De auto was op voorhand geparkeerd op de picknickplek zodat we snel de achterblijvers en een gezonde portie eten en drinken konden gaan halen.

DSC_7133

Na de middag stopten er een paar om te gaan studeren of een vermoeide knie wat rust te gunnen, er werd met andere niet-fietsenden een uitstapje gemaakt, en tegen ’t aperitief waren we weer compleet.

DSC_7157
Een deel van de fietsen werd terug opgehaald door de verhuurder. Super makkelijk, perfecte service.

Voor het eten gaat dat vlot: alles is mee, het menu is unaniem goedgekeurd en wie zin heeft helpt mee in de keuken. We stelden nog nooit een takenlijst op, en zoals het nu loopt is dat ook niet nodig.

Op enkele plakjes vlees en wat champignonsaus na was alles op. Daarna vonden we mekaar terug rond de tafel, in de klas, al goochelend, op de moto, al gibberend, aan de afwas, MTB parcours bekijkend, of onderweg in één van de gangen van het huis.

pictionary in het klasjegibbertante eerste klaskeuken opruimen
mountainbikeparcours aan het uitstippelen

Er werd gebrieft voor de volgende dag. De avond eindigde veel te laat, maar op zo’n weekend haal ik het onderste uit de kan… (figuurlijk dan hé!)

Op vrijdag splitsten we. De jongensjeugd ging mountainbiken. Voor ’t eerst zonder “ne grote mens”, maar zoals gezegd: kleine kindjes worden groot.
Nichtje moest verplicht naar de les in Leuven, en werd gebracht door haar papa, die er ondertussen van profiteerde om op kot bij één van de zonen een beetje schade te gaan opmeten. Nog iemand anders dook met zijn neus in de studieboeken, en de rest vertrok naar de Railbikes van de Molignée. Zo hadden we ook iets leuks voor wie niet zo goed meekan in heel het sportieve gedoe.

DSC_7194
DSC_7195DSC_7207DSC_7208

Het was super. We waren net een klas kindjes die voor ’t eerst op schoolreis mochten. Superenthousiast, aan ’t trappen en kletsen, en opgemerkt door RTBF. We werden gefilmd voor een programma à la iedereen beroemd, dat ergens deze zomer uitgezonden wordt.

Nadien picknickten we weer, informeerden we bij de mountainbikers hoe het was,  en kregen een enthousiaste bende op foto als antwoord. Zij aten in het huisje, en vertrokken dan voor deel twee.

IMG-20180511-WA0000

Wij reden ook weer richting Goesnes.
Ah ja! Om 16u moesten we er zijn, want dan zou Mieke, van Laboarte komen om een workshop handletteren te geven.
Zoals eerder gezegd: niet iedereen is fysiek even sterk, en als een weekend Ardennen dan alleen maar bestaat uit picknick nabrengen naar de sportievelingen, en voor de rest wat rondhangen in het huisje, dan is dat niet echt tof.
Daarom zochten we iets waarvan we dachten dat schoonzusje het echt leuk zou vinden, en kijk: schot in de roos.

DSC_7227DSC_7232DSC_7233DSC_7236

Mieke had alle materialen mee, voor elk een werkmapje, een stapel voorbeeldboeken, een bord om alles aan uit te leggen, en ze deed dat fantastisch! Iedereen genoot, en op het eind hadden we allemaal een mooie gehandletterde quote om trots op te zijn.

DSC_7242

Aperitief, sauna, workout op het gras, barbecue en een zalige avond buiten op het terras. Heerlijk om te zien hoe iedereen taken spontaan opneemt, hoe de jeugd het goed doet met mekaar,  hoe jong en oud het samen prima doen.
DSC_7248DSC_7259DSC_7256

Het werd weer een beetje later dan de vorige dag, maar het bed voelde al vertrouwder aan, dus ik viel als een blok in coma  slaap.

Zaterdag begon grijs, maar al snel werd het insmeerweer. In badpak in de kajak, klaar voor 23 kilometer vaarplezier.

De dynamiek lag een beetje anders dan andere jaren: meer meisjes die samen met onze oudste twee zonen de kunst van het “dobberen” ontdekten zorgden voor minder gestoei en gespetter met de jongens. Tiens, van wie zouden mijn zonen dat hebben?

DSC_7321DSC_7371

De “vlag”, een bandje dat elk jaar meegaat, belandde op het eind in mijn kajak, ik ben dus gejost en mag volgend jaar starten met dat ding.
Zoon drie vond de kajak die de verhuurder de vorige dag niet terugkreeg. Enkele ladderzatte mensen hadden geen flauw benul meer waar ze het ding achtergelaten hadden. Eerlijk als hij is ging hij voor het vindersloon, ipv voor een verkoopsessie op tweedehands 😉

DSC_7312

Ongeveer halfweg staan traditiegetrouw de niet-waterratten te wachten met krachtvoer, fototoestel en een verse lading zonnecrème.

DSC_7343
DSC_7338

Na het eten even hozen, camouflage (!?) herschikken, en weer weg voor een paar uur.

DSC_7362

Die avond werd de chili con carne, gemaakt door een nichtje dat bijgestaan werd door jong volk, zeer gesmaakt. Achteraf: de klop van de hamer. Ik ben geen drie maal zeven meer, en deze keer waren de late uurtjes voor de anderen.

DSC_7419

Zondagvoormiddag regende het pijpenstelen, maar die-hards als we zijn gingen we toch op dropping. Voorbereid door de jeugd, en bedoeld voor iedereen. De rolstoel kreeg een veldrit voor de wielen, oma’s pijnlijke enkel en uithoudingsvermogen werden op de proef gesteld, sommige opdrachten waren hilarisch, anderen werden geschrapt of naar drogere oorden verplaatst. Teamwork! Dikke pluim voor het organiserend comité!

DSC_7421DSC_7422DSC_7435DSC_7439
DSC_7462
Aan alle mooie liedjes komt jammer genoeg een eind. We zaten nog samen rond de tafel om restjes op te eten, maakten koffers en vertrokken één na één huiswaarts.
Deze keer waren het man en oudste zoon die met de moto gingen. Zoon drie moest zeker op tijd zijn, die kwam alleen maar even thuis om te douchen, en vertrok dan met de klas naar Tsjechië.

Het was weer een weekendje om in te kaderen. Fijn dat iedereen zich volledig smijt, hoewel het niet altijd makkelijk is. Al dat jonge enthousiaste geweld zien we jaar na jaar evolueren. Twee van die bende gaan steeds mee in ons hart en op foto, en krijgen steevast een plekje op Ardense dressoirs. De vlinderkadertjes gaan mee, W* en S* worden gelukkig niet doodgezwegen, maar ’t had nog zoveel mooier kunnen zijn.
Na het weekend kreeg ik nog een pakkend mailtje van schoonbroer. Ja, ’t is waar…
we beseffen absoluut niet hoe zwaar het kan zijn, en hoe blij wij mogen zijn dat we al die toffe dingen “tope” met onze kinderen kunnen doen.

ochtend in Goesnes

De foto’s in dit berichtje kunnen van iedereen zijn die mee was. Mijn toestel is op zo’n dagen publiek bezit. De laatste is ©KD

 

 

Alle goede dingen bestaan uit drie

drie bullet journals

Kijk maar: drie bullet journals. (meer weten? kijk hier en hier en hier of Google)

’t Zijn eigenlijk niet die bullet journals op zich, die de mooie dingen zijn (alhoewel), maar wel waar ze voor staan. Laat het mij efkes uitleggen.

DSC_7478todo lijst keuken in bullet journal
Ik begon in de groene, de “mijne”, toen we echt van start gingen met de keukenverbouwing. Alles wat niet mocht vergeten worden, planning, afspraken, kleurcodes, wie wanneer weg was en wat we zouden eten in tijden van geen gasfornuis: één plaats om te schrijven en terug te vinden. ’t Proberen waard, vond ik. Nu na bijna een jaar ben ik zwaar fan.
In digitale tijden? Ja.
Ik ben altijd al stekezot geweest van papier, schriftjes, stiftjes en heel die rimram, maar bovenal is een huis waar muren moeten gesloopt worden en elektriciteitsleidingen ingeslepen geen goeie omgeving voor een splinternieuwe computer. Vandaar: pen en papier.
Alles werd genoteerd en afgekruist, zowel door mezelf als door man des huizes. Ik doe daar niet moeilijk over: die bujo is voor hem evenzeer een gemak als voor mij, dus mag hij die evengoed opendoen als ikzelf. Er in schrijven, da’s een ander paar mouwen 😉

Toen er regelmatig wat tijd bleef tussen de verschillende stappen die we namen om project keuken tot een goed einde te brengen werkte ik wat in de tuin.
Onze tuin neemt veel van mijn tijd in beslag. Niet dat ik dat erg vind, oh nee, maar een beetje notities zijn best handig. Al is het maar om de flaters van vorig jaar niet opnieuw te begaan.

tuinbujo
Moestuinagenda’s zijn mooi, en leuk, en vooral duur voor wat ik er maar mee doe. Zelfs de oplossing om het tweede jaar alles in een andere kleur te schrijven leverde een agenda op die maar amper  voor een derde gevuld was. Begin mei, dan roept de zon. En met de zon ook een zeteltje en een glas Ricard, en dan kan heel die moestuinboekhouding mij gestolen worden.

dag na dag tuinbujo
Nu: een tof schriftje uit de Makro, waar ik in schrijf wat ik doe-deed-zou moeten doen, waar ik vooral in ’t voorjaar opschrijf welke beestjes en bloempjes ik zie, hoeveel ik spendeer aan potgrond, zaden, stokken, etiketjes, potjes,… en stukje bij beetje ook een inventaris van planten en zaden die ik heb-wil-kan ruilen.
Bepaalde taken die moeten, wat snoei ik wanneer, is deze of gene goed als snijbloem, lekker bij vanilleijs of ideaal als theekruidje: ik vind het allemaal terug. Heb ik in mei geen zin meer? Geen probleem, de draad wordt wel weer opgepikt. Zonder blanco bladzijden, wanneer de goesting terug is.
De foto hierboven toont een bladzijde uit februari: korte dagen, en veel tijd om als het buiten alweer donker is nog even voort te tuinieren op papier. In juni kan de hele maand misschien wel op één blaadje.
Een schriftje apart, omdat “tuin” toch een groot gegeven is hier ten huize, en alles zou verloren lopen tussen de dingen die in de groene bullet journal staan.

Boekje drie is er nog niet zo lang. Het had er eigenlijk al zeven jaar mogen zijn. Zoveel keer zijn we al op familieweekend geweest, en we zijn van plan om die traditie nog heel lang in ere te houden.

DSC_7479
DSC_7480

Ondertussen hebben we heel wat know-how, en dat staat daar allemaal in.
Ook deze is niet exclusief van mij: team barbecue hield bij of iedereen zijn bestelde vleesjes wel netjes opgegeten heeft, een ex werd veel grondiger geschrapt dan ik het zelf had gedaan, en iedereen noteerde bizarre uitspraken op de “quotes” pagina. Zo weten we volgend jaar nog steeds dat e-bikes als een raclette vooruit gaan. 😀
Hoeveel charcuterie, welke aperitief, waar je de beste e-bikes van de Ardennen huurt, welk traject op de Ourthe we zullen afvaren, rekeningen, huurcontracten, prijzen per persoon: als deze tante het niet meer ziet zitten om een weekend voor 20 à 25 in mekaar te boksen geef ik het boekje door aan mijn opvolg(st)er.  Alles staat er in, van beginnen plannen tot terugstorten van de waarborg.
Handig dus, dat het een apart boekje is.

Voor de volledigheid: ik gebruik die boekjes echt als planner, schrijf er in met een zwarte stift of blauwe balpen, wat ik eerst vind, maar hou mij ver van kunstig gedoe. Een kleurig plakbandje als ik mijn lat niet vind om een lijntje te trekken, of een datum in een andere kleur, da’s zowat het meest fancy ding dat daar al in staat.
Functioneel en heel minimalistisch, that’s it.

Oeps, dit zou een klein aanloopje worden naar waar ik het eigenlijk over wou hebben: familieweekend, tuin en afgewerkte keuken. In die volgorde, maar dat zal voor een volgende keer zijn.

 

Vakantie, dan vliegt de tijd

De aanloop naar de krokusvakantie ging gepaard met veel gezaag en gesakker. Kinders die een skivalies in orde moeten krijgen beseffen niet dat sommige dingen die te klein, te weinig of te versleten zijn, niet “zomaar” hokuspokus vervangen geraken, en nog veel minder dat favoriete truien en broeken niet de avond voor vertrek nog gewassen geraken. Strijken, daar doen we niet aan, zeker voor valiezenvulsel niet.

Mijn schatjes geraakten weg. Joepie voor hun, in het geval van zoon twee ook even joepie voor mij. Ik sms-te het nog naar een vriendin: “Sommige dingen zijn sociaal niet aanvaard om te denken, laat staan om op een blog te zwieren.”
Zij stuurde de wijze woorden terug:”Onder moeders kan dat gelukkig wel.”
Voila, ik had mijn uitlaatklep gevonden.

Vanaf dan werd het alleen maar beter. Oudste besliste dat examens en financies belangrijker waren dan Aalst Carnaval, ging auditie doen bij het GUHO (Gents Universitair Harmonie Orkest), mocht er meerepeteren en slaagde voor zijn examen.
Wij brachten zijn instrument naar Gent en breiden er een etentje aan, samen met jongste (op ’t gemakje) en oudste (tussen alle muziekdinges door).

Samen met jongste bakte ik koekjes. De kattentongen waren zoals ze moesten zijn, maar aan de bokkenpootjes is nog wat werk.


Deze poging leek meer op koeienvlaaien. Lekker, dat wel, maar geen zicht. Gelukkig zat er ’s avonds al een ander recept in de mailbox. Jongste heeft zichzelf kandidaat gesteld om te zorgen voor de “versnapering bij de koffie” op ons jaarlijkse paasetentje, je begrijpt dat hier nog héél veel geoefend moet worden 😀

Een deel van het hout van onze boomhut werd opgehaald door schoonbroer en -zus. Twee dagen later was er al een foto van avontuurlijke geitjes, die een beetje natuurlijke kleuren in hun speeltuin wel waardeerden. Eentje was zeer lieftallige assistente geweest, en had de bemoste balkjes uitgebreid gekeurd. Blek luistert vanaf nu naar de naam Grien.

Blek, maar nu eerder Grien

©FV

geitjes op nieuw speeltuig

©FV

Een ander deel zal gebruikt worden om een kleine houtopslag te maken. Ooit komt hier zo’n terrashaard, het stookhout daarvoor moet toch ergens droog kunnen liggen? De rest mag daarna weg. Wie het hebben wil laat maar iets weten.

schetsje voor houtopslag
Het schetsje ligt al klaar, een stuk dakpaneel dat we overschot hebben van Villa steenschot kunnen we met een blikschaar op maat knippen. Da’s dan ook weer iets dat nuttig gebruikt is.

Er werden agenda’s bovengehaald en gekeken wanneer we weer eens konden afspreken met een aantal vrienden. Je kent dat wel, de tijd vliegt, ineens zijn kinderen groot en besef je dat het heel lang geleden is. Het fijne daaraan? De klik. Die is er nog steeds. Het voelt niet als “moeten”, we doen gewoon verder waar we vorige keer eindigden.

En dan…toeters en bellen, gejuich, vlaggetjes in de lucht! Het (moes)tuinseizoen is begonnen!
Zaaibakken vol paprika’s, aubergines, kiemgroenten: het staat allemaal (dik in de weg natuurlijk) binnen op rekjes en vensterbanken. Ik kon het echt niet langer uitstellen, echt niet 🙂 . Onweerstaanbare drang, meneer de juge.
De serre wordt vanaf dit jaar veel beter benut, dankzij het serreboek van Jos.

serreboek van Velt
Van Velt eigenlijk, maar Jos schreef het. Als je het leest, hoor je het hem gewoon vertellen. Vol passie beschrijft hij wat je van maand tot maand kan doen in dat glazen huis. Echt, een aanrader, dat boek. In februari is er al heel wat werk, amai.

zaaibakjes met radijs, prei en ajuin in de serre

Bakjes radijzen, ajuin, prei en kolen staan op de plank. De serregrond is voor een deel ingenomen door veldsla en winterpostelein, die zichzelf vrolijk uitzaaiden vorig jaar.

serre met veldsla en winterpostelein, en rijtjes gezaaide slaatjes
Ik zaaide daar nog allerlei soorten pluksla en pittige blaadjes bij, een massa spinazie en plantte ook twee bloemkolen die een vriendin over had. Voor de winter al gezaaid, da’s een lenteprimeurkool dat we hier gaan hebben!

Een paar dingen die nog nooit lukten probeer ik koppig opnieuw. Oesterblad is er zo ééntje. Ik volg de tip die op het zakje van de zadenruil stond: eerst koud zetten, dan weer even binnen halen. Voorlopig staan er enkele potjes buiten op een rekje…benieuwd of het lukt deze keer.

Ik snoeide de frambozen, bond de nieuwe scheuten aan en prikte mij duusd keer aan de Japanse wijnbes. Een waar venijn, maar o zo lekker. Ik trok veel frambozenscheuten uit, met genoeg wortel, er is een beginnend tuintje in de Westhoek dat ze met open armen ontvangt. Net als de drie bessenstruiken die hier op overschot stonden, een stukje citroenmelisse en een hoop zaden.

De kippen kregen een groter terrein. Met wat restjes draad en een geïmproviseerde poort is heel de moestuin nu voor hun. De serre blijft dicht, dat is iets wat ik nog weet van vorig jaar. Postelein is lekker, en losse grond ideaal voor scharrelaars, maar deze keer dus niet.
kippen als onkruidverdelgers: fantastisch
Ze doen dat fantastisch, die madammen. Al het onkruid is al weg, ik hoop dat ook slakken en hun eitjes ten prooi vallen aan ons pluimvee.

Zaterdag kwamen de twee skieërs terug thuis, en besefte ik weer hoe onmisbaar een wasmachine is. Zij vielen prompt voor de charmes van hun bed. Hevige kampen…
We sloten de vakantie af met aperitief en zelfgemaakte pizza’s. Terug met zes aan tafel, ons clubje weer compleet.

Zonnige zondag

Voor het eerst sinds lange tijd geen dringende dingen die “moeten”.

Aan het gestommel wist ik dat de koffie en pistolékes al klaar stonden, en aan het verdere geluid ook dat man al in een iets actievere modus was dan ikzelf.
Er moet nog wat geplamuurd worden op de badkamer, en daar was hij bezig.

Jongste wilde per sé cupcakes bakken voor hij naar de scouts vertrok, en hij is de oven al zo goed gewoon dat ik hem met een gerust hart alleen in de keuken kan achterlaten. De chaos nadien nemen we er dan wel bij, zijn cakejes zien er heerlijk uit.
We mochten ze uit de oven halen, maar moeten wachten tot hij terug is om er eentje te proeven…

Wij gingen ondertussen naar buiten, om verder te doen waar we een paar weken geleden stopten omdat het te donker en te koud werd: onze boomhut slopen.

man op ladder, om boomhut verder te slopen
De jongens hebben er naar ons gevoel weinig in gespeeld, maar ze spreken dat allemaal tegen. Die hut was hun kamp, hun verstopplek, hun avonturenhuis, hun plekje om in de schaduw een ijsje te eten, heksensoep te maken of vuile mopjes te vertellen. Een mooie jeugdherinnering.

Kleine jongens worden groot, en dikke boomhutpalen rotten weg. Eigenlijk stond heel de constructie nog maar op één paal stevig in de grond, al de rest was tussen aarde en lucht volledig weggerot (merkten we bij afbraak).

Man des huizes heeft nogal veel vertrouwen in stabiliteit van ladders, en zijn acrobatische oefeningen op die werktuigen bezorgen mij dikwijls bijna een hartstilstand. Ik bombardeerde mezelf dan maar tot veiligheidscoördinator. Een beetje een sjiekere “handjes-en-brains” versie zeg maar.
Ik verzamelde gevallen dingen, zoals verroeste vijzen, hamer, sleutel, hout.
Terwijl man balanceerde op de ladder maakte ik een voorlopige stockageplek en liep met hout naar het terras.
Schoonbroer liet al weten dat hij nog wel wat speeltuigen wilde maken. Voor geitjes Blek en Bjoetie ligt een waar paradijs binnen de mogelijkheden.
Hij vroeg een catalogus van de beschikbare materialen, maar mogelijk zijn een paar fotootjes ook wel goed 😉

Het dak (doorzichtige golfplaat, archilelijk maar toendertijd noodzakelijk om kinders IN de bovenste verdieping van die hut te houden) werd verwijderd. De vloeren van de verdiepjes kostten ons iets meer moeite, en waren ook voor grote delen “plukkevort”. Voor zij die niet getrouwd zijn met een Westvlaming: rot. Door en door rot.
Gelukkig waren onze katten de enigen die de hut nog gebruikten, om zalig te liggen snoezen in de middagzon, meer gewicht zou nefast geweest zijn.

klein laddertje is nu voldoende
Verder braken we af van boven naar beneden, kon de grote ladder op een bepaald moment vervangen worden door een kleine, en groeide de stapel op het terras aan.
De hoek- en steunpalen, dat was een beetje link, want wanneer die nergens meer aan vasthingen konden ze gewoon omvallen.

resten Akebia quiniata
Einde van een tijdperk, begin van een nieuw stuk tuin. De Akebia quiniata zat al tot in de top van de Lijsterbes, en is nu heel haar steunconstructie kwijt. We snoeiden waar nodig voor de afbraak, en hopen dat het verplanten binnenkort lukt. De plant krijgt een hele heuse Villa die ze mag innemen.
Het perk onder en voor die Lijsterbes mag ingevuld worden. Niet simpel, want die boom wortelt heel breed, en heel oppervlakkig. Gazon wilde daar nooit groeien, alles was daar veel te droog. Ik denk dat ik eens een paar wandelingetjes ga doen om te kijken naar bosranden, en dan zien wat hier zou lukken.
Lekkere geurtjes, dat mag ook, we zitten daar vlakbij ons avondterrasje.
Suggesties?

hagel, na enkele minuten
Deze veiligheidschef leidde alles in goeie banen, en net toen we aan de allerlaatste restjes opkuis begonnen vonden de weergoden dat ze ons moesten verplichten tot wat zondagsrust.
Hagel en korrelsneeuw, nu al een dik half uur aan een stuk. Nu ja, alles is gesloopt, er kan niks meer omverwaaien of -vallen en de gereedschapsbakken staan binnen.
Vijzen uitdraaien en het hout op een mooie stapel leggen kan tussen de bedrijven door wel.

Op dit moment hoop ik dat die jongste van ons de weg naar huis snel vindt, want die cupcakes…amai, die staan hier te lachen naar mij!

heerlijke versgebakken cupcakes

 

Feestje!

Sinds 2 februari is onze keuken zo goed als af, op nog wat kastinrichting na.
De tafel is er, de wandplankjes hangen, en zoals dat gaat zijn we het comfort van toestellen en ruimte al goed gewoon.
Koken is een plezier. Vroeger deden we dat ook al graag, maar als een oven gewoon doet wat moet, da’s toch een luxe die we nog niet kenden. Onze oude gasoven was nogal koppig, soms. Ook opruimen achteraf: zalig. Een voddeke over de kookplaat, en ’t is weer proper. Gasbekken, die mochten al eens een keertje meer “verstopt” worden onder de afdekplaat vroeger, blij dat dat klusje niet meer tot de routine behoort.
Waar ze bij Natuurlijk-rijk zorgen voor meer ruimte om ruzies te vermijden, zorgden wij voor voldoende laadcapaciteit, ook beter voor de vrede in huis.

IMG_20180209_132745
Grote keukens, da’s goed voor feestjes.

Nieuwjaar 2018: Man had aan één van zijn petekinderen voorgesteld om -met het oog op samenwonen met zijn lief- eens samen te koken voor de rest van zijn petekinderen en hun lieven. Iedereen kreeg voor zijn nieuwjaar een cadeaubon voor een etentje bij ons, en toevallig paste het voor heel de bende op 4 februari. Jeuj, dan pikken we ’s avonds het Lichtfestival ook nog mee!

cadeaubon ter waarde van een etentje
Begin januari 2018: We zitten rond de (oude) tafel met de keukenbouwers, op een vrijdagavond. Alles wat nog moet gebeuren wordt opgelijst en besproken. Het resultaat tot nu toe is mooi. De kleuren matchen, plannen en realiteit kloppen met wat we wilden.
De gordijnen zorgen voor een gezellig geheel. Onze teleurstelling over de kastenwand in de gang wordt au sérieux genomen, de twee heren bevestigen wat wij al gezien hadden: dit is te slordig, te onnauwkeurig en te onafgewerkt om voor lief te nemen. De schrijnwerker-onderaannemer die de kasten plaatste zal ingelicht worden, en samen zullen we zoeken naar een oplossing.
Nieuwe eindstreep: 3 februari. Ah ja, de 4de is hier een feestje!

Half januari 2018: Berichten over een tafel en twee plankjes die er nog steeds niet zijn, maar zullen geleverd worden, of toch niet, ja toch wel… Pffff. Gelukkig zijn er nog andere dingen te doen.


Onze oude laminaatvloer (op de foto al in een paar stukken gezaagd voor snelle afbraak) wordt vervangen door een degelijke keramische tegel met het uitzicht van echt parket. Onderhoudsgemak en slijtvastheid primeren hier, zo aan de voordeur. Nu die vloer toch weggaat kan ik hem eerst nog ongegeneerd bekladden. Mijn schildersatelier verhuist naar daar, en onze oude tafel wordt helemaal in een nieuw jasje gestopt. Een stevige verf, die tegen een stootje kan, en perfect aansluit bij de kleuren van de keuken. Laminaat weg, enter vloerders.
Op een dag ligt de vloer, twee dagen later wordt alles gevoegd en staan de plinten er, en dan is het weer aan ons.

muur woonkamer behangen

De laatste muur wordt afgewerkt, met een behang dat doet denken aan een ruwe betonnen muur. Siliconenvoegjes worden nauwkeurig afgewerkt, afdekplaatjes voor elektriciteit teruggeplaatst, en de meubels weer stofvrij gemaakt.
Grote sterke zonen in huis, het is een gemak. Samen met hun zit ik aan tafel, we maken een schetsje van hoe we het geheel kunnen inrichten en beginnen met meubels te slepen.
Tegen ’s avonds staat alles in een opstelling die voorlopig ok is, de oude tafel moet nu nog even keukentafel zijn.

Eind januari 2018: Tafel en wandplankjes zijn er. Volgende week wordt alles gemonteerd, de petekinderen krijgen de primeur. Ook de schrijnwerker komt langs om te kijken en te noteren wat er allemaal beter moet.

2 februari 2018: Marc komt nog een halve dag afwerken, en vindt het geheel ook zeer geslaagd. Hij vindt het alleen zonde dat we zo’n mooie tafel gewoon als “dagelijks gebruiksvoorwerp” zien. Geen gedoe met tafelkleedjes, of godbetert, toile cirée. Ik moet hem beloven om toch minstens placemats te gebruiken…Bwoh…

placemats op de nieuwe tafelHet hout geeft direct een warme toets aan de plek. Man vond dat AL mijn kookboeken op zo’n rekje overdreven, rommelig en niet esthetisch verantwoord waren.

rek met veel te veel boeken

Voor een keer dan mijne meneer zo’n uitgesproken mening heeft over interieurfeiten ben ik wel bereid om te luisteren. Trouwens, toen de boeken er even stonden duikelden ze al om, en verder de grond op. Niet goed voor mijn hart, want ik ben nogal (understatement) zorgzaam op die dingen.
Poetsen, en inrichten voor een feestje!

4 februari 2018: Een fantastisch geslaagde dag.


Petekind en vriendin  stonden hier ’s morgens samen met Man des huizes te kokkerellen, en tegen de middag kwam iedereen aan. Aperitief, voorgerechtje, twee soorten lasagna en een geslaagde moelleux: het was allemaal voorzien. Gluten- en lactosevrij, dat spreekt. Belangrijk voor wie daar gevoelig voor is, niet merkbaar voor wie er geen last van heeft.


Er werd gekeuveld, gelachen, gesmuld, geplaagd en gespeeld, zoals die jeugd van onze familie zo heerlijk kan. Zelfs de trampoline was weer eens place to be.
Heerlijk om te zien hoe familie en lieven mekaar moeiteloos vinden, hoe ik als “ouwe tante” interesses deel met de jeugd, hoe ze nog allemaal graag tijd maken om een hele zondag samen te spenderen en hoe er al uitgekeken wordt naar het familieweekend. De afwezigen lieten we app-gewijs delen in de vreugde (en maakten we mogelijks wel een beetje jaloers) maar ja, Man is ook geen peter van iedereen natuurlijk…
Na het dessert werden handschoenen, sjaals en mutsen bovengehaald, stippelden we een route uit en trokken we richting Gent.

IMG_20180208_120730
Met de auto tot de P+R, dan spurten naar een overvolle tram, waar we ons nog bij inwurmden, en vanaf Gent Zuid genieten van de sfeer, het volk, het Gents, en het gevoel dat het een dag met een gouden randje was.

IMG-2867

Die keuken is goedgekeurd, effenaf!