Tagarchief: serre

Mooie dingen 2: onze tuin

dag na dag tuinbujoSchriftje twee, dat gaat over alles wat met onze tuin te maken heeft.

Planten, plannen, kosten, wat er wanneer gebeurde of zou moeten gebeuren, successen of complete mislukkingen in de moes- en siertuin, en nog zoveel dingen meer, het staat er ongeveer allemaal in.

Leuk om bij te mijmeren en weg te dromen als de dagen kort en donker zijn, en de regen meer zin doet hebben om binnen te prutsen dan om in kou en nattigheid te tuinieren.

Maar een tuin, da’s vooral leuk in ’t echt. In elk seizoen is er daar wel iets te beleven, en ik zou dat stukje uitbreiding van onze woonst verschrikkelijk slecht kunnen missen.
Het groeide mee met ons gezin en evolueerde door de jaren heen naar de gezellige plek die het nu is.

We kunnen er ons creatief ei kwijt. Villa Steenschot was een leuk project, waar we nog geen moment spijt van hebben. Binnenkort komt daar op vraag van een lezer nog eens een update over.
Het moet niet altijd zo groot zijn natuurlijk: een stel schommelpalen omtoveren tot een aardbeihoekje is al even plezant.

IMG-20180417-WA0000
Met de overschotten van de boomhut een houtopslagje maken ook. Of onze betonnen buizen, die al enkele jaren kippenhok zijn. (helaas nog steeds niet met de massa mos waarop ik hoopte, maar er is een begin…)

De moestuin is voor mij wat gaan lopen is voor de man. Tijd om de chaos in mijn hoofd wat te ordenen, of gewoon te vergeten, en helemaal tot rust te komen. Zalig.
Elk jaar opnieuw, beginnen met een schone lei.

IMG_20180217_163555IMG_20180218_160501

Er zijn “geheime” hoekjes, waar ik kan genieten zonder dat anderen mij weten zitten.
Sommige kleine kabouters vinden het zalig om – met wat assistentie – te blijven zoeken ūüôā

dsc_7507.jpg
Er zijn bomen met een verhaal.
Er zijn wolken. Eerst een witroze, vlak bij het terras, nadien een helderwitte, een lage roze, een blauwe en dan weer roze en wit. Een grijsblauwe en een donkergroene. Binnenkort weer een andere witte. De kleuren volgen mekaar op, van in de winter tot laat in de herfst, altijd met andere blikvangers.

DSC_7510DSC_7516DSC_7517
DSC_7512DSC_7513
DSC_7514
DSC_7511
Er is ruimte. Om een tent te zetten, om te aperitieven, om volk mee te laten genieten van een barbecue.

aperitieven op het terrasje

Er is een aangename stilte. In de week meestal, wanneer alle buren gaan werken zijn. In het weekend vinden velen het – jammer genoeg – een must om “Radio Nietteharden” luid door de buitenboxen te laten schetteren. Liefst in alle omringende tuinen een andere.¬†Ik heb genoeg aan het gekwetter van de vogels, of de wind die door de bomen ruist. Kakelende kippen en een spinnende poes ergens in mijn buurt vind ik ook dik in orde.
Er is een buurtweg die vlak naast onze tuin loopt, en die we niet afsloten. Grappig hoe sommige mensen daar heel onwennig op reageren, maar ook leuk dat je spontane gesprekken hebt met volslagen vreemden. Al een aantal keren leidde zoiets tot een rondleiding of een fotosafari in onze tuin. De trampoline die er nog steeds staat werd de laatste tijd ook al meer gebruikt door anderen dan door onze eigen zonen. Allemaal geen erg.
Er zijn beestjes. Of voormalige prinsen, wie zal het zeggen?

DSC_7525
Er zijn meer en meer onkruiden die gekoesterd worden, omdat ze zoveel goeie dingen kunnen doen voor mensen. Zelfs (een beetje) geel wordt hier tegenwoordig getolereerd, kundedageloven?

Soms zijn er wel eens wat arbeidsintensievere perioden, zoals na een familieweekend bijvoorbeeld… Opgeschoten sla, verdroogd plantgoed in de serre, onkruid dat feest houdt op de moestuinbedden. Een dagje doorwerken, en ’t is geregeld.
Moestuincompaan Sabien houdt mij ook altijd bij de les. Als ze mij een emmertje overschot van serrewit brengt, dan besef ik weer dat het tijd is om de ruiten te verven. Ik besefte dat al elk jaar, maar dit is de eerste keer dat ik dat doe. Benieuwd…

IMG_20180518_210731

Als zo’n dagje dan afgesloten kan worden in de avondzon, met zicht op ons paradijs,dan kan je toch alleen maar content zijn?

DSC_7518.JPG

 

 

Advertenties

Vakantie, dan vliegt de tijd

De aanloop naar de krokusvakantie ging gepaard met veel gezaag en gesakker. Kinders die een skivalies in orde moeten krijgen beseffen niet dat sommige dingen die te klein, te weinig of te versleten zijn, niet “zomaar” hokuspokus vervangen geraken, en nog veel minder dat favoriete truien en broeken niet de avond voor vertrek nog gewassen geraken. Strijken, daar doen we niet aan, zeker voor valiezenvulsel niet.

Mijn schatjes geraakten weg. Joepie voor hun, in het geval van zoon twee ook even joepie voor mij. Ik sms-te het nog naar een vriendin: “Sommige dingen zijn sociaal niet aanvaard om te denken, laat staan om op een blog te zwieren.”
Zij stuurde de wijze woorden terug:”Onder moeders kan dat gelukkig wel.”
Voila, ik had mijn uitlaatklep gevonden.

Vanaf dan werd het alleen maar beter. Oudste besliste dat examens en financies belangrijker waren dan Aalst Carnaval, ging auditie doen bij het GUHO (Gents Universitair Harmonie Orkest), mocht er meerepeteren en slaagde voor zijn examen.
Wij brachten zijn instrument naar Gent en breiden er een etentje aan, samen met jongste (op ’t gemakje) en oudste (tussen alle muziekdinges door).

Samen met jongste bakte ik koekjes. De kattentongen waren zoals ze moesten zijn, maar aan de bokkenpootjes is nog wat werk.


Deze poging leek meer op koeienvlaaien. Lekker, dat wel, maar geen zicht. Gelukkig zat er ’s avonds al een ander recept in de mailbox. Jongste heeft zichzelf kandidaat gesteld om te zorgen voor de “versnapering bij de koffie” op ons jaarlijkse paasetentje, je begrijpt dat hier nog h√©√©l veel geoefend moet worden ūüėÄ

Een deel van het hout van onze boomhut werd opgehaald door schoonbroer en -zus. Twee dagen later was er al een foto van avontuurlijke geitjes, die een beetje natuurlijke kleuren in hun speeltuin wel waardeerden. Eentje was zeer lieftallige assistente geweest, en had de bemoste balkjes uitgebreid gekeurd. Blek luistert vanaf nu naar de naam Grien.

Blek, maar nu eerder Grien

©FV

geitjes op nieuw speeltuig

©FV

Een ander deel zal gebruikt worden om een kleine houtopslag te maken. Ooit komt hier zo’n terrashaard, het stookhout daarvoor moet toch ergens droog kunnen liggen? De rest mag daarna weg. Wie het hebben wil laat maar iets weten.

schetsje voor houtopslag
Het schetsje ligt al klaar, een stuk dakpaneel dat we overschot hebben van Villa steenschot kunnen we met een blikschaar op maat knippen. Da’s dan ook weer iets dat nuttig gebruikt is.

Er werden agenda’s bovengehaald en gekeken wanneer we weer eens konden afspreken met een aantal vrienden. Je kent dat wel, de tijd vliegt, ineens zijn kinderen groot en besef je dat het heel lang geleden is. Het fijne daaraan? De klik. Die is er nog steeds. Het voelt niet als “moeten”, we doen gewoon verder waar we vorige keer eindigden.

En dan…toeters en bellen, gejuich, vlaggetjes in de lucht! Het (moes)tuinseizoen is begonnen!
Zaaibakken vol paprika’s, aubergines, kiemgroenten: het staat allemaal (dik in de weg natuurlijk) binnen op rekjes en vensterbanken. Ik kon het echt niet langer uitstellen, echt niet ūüôā . Onweerstaanbare drang, meneer de juge.
De serre wordt vanaf dit jaar veel beter benut, dankzij het serreboek van Jos.

serreboek van Velt
Van Velt eigenlijk, maar Jos schreef het. Als je het leest, hoor je het hem gewoon vertellen. Vol passie beschrijft hij wat je van maand tot maand kan doen in dat glazen huis. Echt, een aanrader, dat boek. In februari is er al heel wat werk, amai.

zaaibakjes met radijs, prei en ajuin in de serre

Bakjes radijzen, ajuin, prei en kolen staan op de plank. De serregrond is voor een deel ingenomen door veldsla en winterpostelein, die zichzelf vrolijk uitzaaiden vorig jaar.

serre met veldsla en winterpostelein, en rijtjes gezaaide slaatjes
Ik zaaide daar nog allerlei soorten pluksla en pittige blaadjes bij, een massa spinazie en plantte ook twee bloemkolen die een vriendin over had. Voor de winter al gezaaid, da’s een lenteprimeurkool dat we hier gaan hebben!

Een paar dingen die nog nooit lukten probeer ik koppig opnieuw. Oesterblad is er zo √©√©ntje. Ik volg de tip die op het zakje van de zadenruil stond: eerst koud zetten, dan weer even binnen halen. Voorlopig staan er enkele potjes buiten op een rekje…benieuwd of het lukt deze keer.

Ik snoeide de frambozen, bond de nieuwe scheuten aan en prikte mij duusd keer aan de Japanse wijnbes. Een waar venijn, maar o zo lekker. Ik trok veel frambozenscheuten uit, met genoeg wortel, er is een beginnend tuintje in de Westhoek dat ze met open armen ontvangt. Net als de drie bessenstruiken die hier op overschot stonden, een stukje citroenmelisse en een hoop zaden.

De kippen kregen een groter terrein. Met wat restjes draad en een ge√Įmproviseerde poort is heel de moestuin nu voor hun. De serre blijft dicht, dat is iets wat ik nog weet van vorig jaar. Postelein is lekker, en losse grond ideaal voor scharrelaars, maar deze keer dus niet.
kippen als onkruidverdelgers: fantastisch
Ze doen dat fantastisch, die madammen. Al het onkruid is al weg, ik hoop dat ook slakken en hun eitjes ten prooi vallen aan ons pluimvee.

Zaterdag kwamen de twee skie√ęrs terug thuis, en besefte ik weer hoe onmisbaar een wasmachine is. Zij vielen prompt voor de charmes van hun bed. Hevige kampen…
We sloten de vakantie af met aperitief en zelfgemaakte pizza’s. Terug met zes aan tafel, ons clubje weer compleet.

Ook in de moestuin: lente in zicht!

Gisteren draaide ik (virtueel dan toch) terug aan Villa Steenschot. In ’t echt wandelde ik natuurlijk tot helemaal achteraan in de tuin, via moestuin en serre.

pluviometer
Het eerste wat ik tegenkom: de pluviometer. In de winter haal ik die binnen, vorig jaar stond er nog water in en vroor hij kapot. Op de drie dagen dat hij terug op zijn plekje hangt viel er √©√©n-entwintig liter water per vierkante meter. Amai m’n botten!
Duidelijk te zien: door mulchen en grond bedekt houden in de winter valt het hier eigenlijk nog mee, ondanks de redelijk zware grond. Geen dichtgeslempte modderpoelen.
Vandaag ben ik nog niet gaan kijken hoeveel het regende, maar aan de lucht te zien zijn we nog lang niet aan het eind van de bui.
Ik blijf erbij: zooooo content dat ik gisteren buiten vertoefde!

chinese en gewone bieslook

Dan kom ik aan de “extra” perceeltjes. Twee stukjes moestuin, links en rechts van het pad, die niet meedoen in het rotatieschema. Links staan vaste kruiden. Hier doen de Bieslook (vooraan) en Chinese bieslook hun best om als eerste voor een frisse groene toets te zorgen. Ook de Oerprei heeft zich uitgezaaid: naast de duimdikke stengels staan ook een aantal heel fijne sprietjes, in dezelfde grijsgroene kleur. Een verloren teentje Knoflook van vorig jaar zorgt mogelijk ook nog voor een mooi knolletje. ’t Staat zo’n vijftien¬†centimeter boven de grond nu.

bloemenperkje, met vooral Nigella damascena

Aan de rechterzijde, vlak voor de serre ligt het bloemperkje. Allerlei zaden worden hier uitgestrooid: Goudsbloem, Klaproos, Zegekruid, Damastbloem, Kattensnor, Haverwortel,Korenbloem… Een bont geheel, vol leven. ’t Is altijd een beetje afwachten wat er verschijnt of verdwijnt, ik laat de dingen hier hun gangetje gaan. E√©n ding is zeker: onze tuin zal nooit meer zonder Juffertje-in-het-groen zijn. Een fantastisch mooi bloempje, zowel wit als blauw, maar met het karakter van een echte veroveraar. Verbena bonariensis is ook zo eentje. Overal kom ik die dingetjes tegen. Waar ze echt niet kunnen blijven staan zijn ze gelukkig zeer makkelijk te verwijderen, maar waarom zou er geen blauw of wit of paars bloempje tussen de sla mogen groeien? Wij zijn hier redelijk tolerante mensen…

In ons glazen huisje dan. Zo proper, die raampjes! Twee weken geleden besloten we dat het tijd was om eens grondig met water en zeep te spelen daar, door het mos hadden we op sommige plekken een eerder lichtgroene lichtinval. Nefast voor de groei van al dat jong geweld.
Zeep? Ik hoor het u denken. Ja, zelfgemaakte. Heel simpel, heel effectief, milieuvriendelijk, goedkoop en met veel minder schuim dan die uit de winkel.
Je hebt alleen maar 50g klimopbladeren, 900 ml water en 100 ml azijn nodig.

50 gram klimopblad in de blender, met water naar behoeven (je moet vlot kunnen fijnmalen). Als het fijn genoeg is alles in een kookpot doen, de rest van het water even gebruiken om je blender uit te spoelen en dan mee in de pot gieten. Ook de azijn toevoegen, en alles even laten opkoken. Dat moet niet lang duren, je ziet het schuim zo naar boven komen in de kookpot.
Zeven, in een fles gieten en klaar.
Da’s natuurlijk niet zo’n¬†stroperige vloeistof als die uit de winkel h√©. En ze heeft een vies bruin kleurtje (dat kan je wel fris groen houden door een eetlepel natriumbicarbonaat mee in de kookpot te doen) en geen synthetisch geurtje. Een geur kan je met etherische olie toevoegen, maar voor serreruiten vind ik parfum niet echt een must ;). Deze zeep kan ook voor (donker !) wasgoed gebruikt worden, en dan is lavendelfris misschien w√©l gewenst?

Een goeie scheut in een emmer lauw water, en de klus was geklaard in geen tijd. Streeploos aftrekken deden we niet, de regen hing toch al in de lucht!

Sla Little gem in de serre

erwtjes en reukerwtjes

stekjes van Japanse wijnbesIn de serre plantte ik de sla uit die ik vorig jaar in november in bakken zaaide, en vervolgens een hele winter vergat. Het platgeduwde stuk daarachter is een goeie vierkante meter spinazie in wording. Hopelijk wat enthousiaster dan vorig jaar, toen moesten we feest houden met twee of drie gelukte plantjes… Helemaal bovenaan de eerste foto, aan de achterste ruit staat ook nog wat veldsla gezaaid. Ook snijsla, worteltjes en radijzen worden hier bijna dagelijks uit de grond gekeken.

Op de zaaiplank: twee trays erwtjes, één deel om op te eten, de anderen zijn reukerwten.
Voorgezaaid, jawel. Het kan ook rechtstreeks in de grond, maar dan spelen de duiven een venijnig spelletje: vanaf het moment dat ze ongeveer zo hoog staan als nu in de bakjes worden ze gewoon uit de grond gewipt. Niet om op te eten hoor, nee, gewoon het plezier van een erwt aan zijn staartje eens door de lucht te zwieren. Duivenkermis! Mij niet meer gezien, als ze een tiental centimeter hoog zijn plant ik alles uit. Aan zo’n stengels¬†wagen de fladderbeesten zich niet meer.
Verder staan er zaaikistjes met koolsoorten, prei en zaaiajuin, nog wat soorten radijzen, en koolrabi.

In de zwarte potjes lopen vijf stekjes van Japanse wijnbes uit. Bij wijze van experiment vorig najaar opgepot, en zie! Ze hebben al allemaal een adoptiegezin gevonden ūüôā

Vandaag kijk ik naar buiten, en bedenk dat mijn dagje gisteren wel zonniger was. Geen nood, ook binnen kan ik mij bezig houden met tuingedoe. Opkuis is voorlopig een nuloperatie, en alle beschikbare plooi- en andere tafels staan vol…Paprika’s aubergines en kruiden doen het goed, en ik heb me voorgenomen om niet voor half maart te beginnen aan de tomaten. Dat wordt nog moeilijk vrees ik, als het buiten zo nat blijft.

op de keukenvloer

Jullie hebben nog één stukje te goed, helemaal vanachter gebeurt er ook vanalles.

Schaduw in de serre

Soms kan de zon fel zijn, en zeker voor plantjes die nog nooit echte zon gezien en gevoeld hebben.

De paprika’s, tomaten en aubergines die lang gekoesterd werden in huis staan ondertussen in de serre, maar na vorig jaar heb ik mijn lesje wel geleerd. Ook plantjes kunnen verbranden!
Ideaal is om ze in een bewolkte periode buiten of in de serre te zetten, zodat ze wat kunnen wennen aan zonlicht, maar het weer doet nogal een keer zijn goesting in onze contreien, niwaar?
Zonnecr√®me smeren lijkt mij ook niet je dat, en de schaduwdoeken die verkocht worden¬†zijn op zijn minst “prijzig” te noemen.

Gelukkig brengt mijne meneer af en toe iets mee naar huis, van op ’t werk. Monsters, heet dat. Monsterlijke proporties nemen die aan, daar in onze garage. Als daar een hele zak zakken staat te staan, en uiteindelijk de weg naar de klant niet vindt, dan durf ik mij soms iets toe-eigenen. Na beleefde vraag, dat spreekt.

Recept voor een goedkope versie van een beschaduwde serre:
* een grote monsterzak uit pp-non-woven langs beide zijden openscheuren;  dit met nog drie zakken herhalen.
* vier serrevijsjes (die zijn wel gekocht, speciale T-vijsjes die je in een serreprofiel kan schuiven en vastklemmen) en vier haakjes bevestigen; twee aan de nok, twee aan de zonnigste zijkant.
haakjes bevestigen
* de rol metaalkabel die ooit gekocht werd om druiven en clematis te leiden even zoeken, twee stukken afmeten en bevestigen in de achterste haakjes.
* spanvijs aan de voorste haakjes hangen, kabeltje bevestigen en opspannen. Aan het geplooide haakje op bovenstaande foto weet je wel wanneer je daarmee moet stoppen.
spanvijs tussen haakje en kabel
* de opengescheurde zakken aan de nokkabel hangen met wasknijpers die voor de rest geen fluit waard zijn en zelfs geen zakdoek kunnen tegenhouden. Mijn oog wil niet te veel opvallend plastiek in de serre, dus ik zocht de grijze knijpers bijeen voor dit doel.
gordijntjes draperen
* zakken over de zijkabel zwieren, en open of toe schuiven, geheel en al volgens de behoefte van uw plantgoed.
schuifsysteem met wasknijpers
* ondertussen de serredans doen en bedenken dat het wellicht handiger geweest was als die dingen v√≥√≥r de tomaten en paprika’s daar waren gemonteerd. ¬†Als een 46 en een 39 neergeplant worden tussen die kwetsbare plantjes is dat¬†soms een beetje spannend.

Af en toe kan rommel uit de garage geweldig interessante toepassingen hebben…

Een kinderhand…

…is gauw gevuld. Mijn hand soms ook. Ik kan heel content rondlopen als we weer eens slimmer dan “de commerce” zijn geweest.

Een tijd geleden gingen we een serre afbreken in Limburg, en terug opbouwen in de tuin van schone broer en schone zus. Het is des mensen (denk ik toch) dat je dan met je eigen gerief vergelijkt. Nu hing er daar in die serre een zeer gerieflijk schap. Zo een schoon aluminium dink, van 20 cm breed, over de hele lengte van die serre. Aan twee kanten, en aan de achterwand ook nog , maar dan korter. Heel handig¬†leek mij. Ik had het al op mijn kerstlijstje gezet, maar blijkbaar sleurt niemand graag aan een cadeau¬†van 3,80 meter. Het zou ook kunnen dat ik lichtjes boven het budget gevraagd had…

Informeren bij de fabrikant leerde ons immers dat dat schap 80 euro kost. Amaimijnefrak. Voor een veredelde plank!
Op zo’n momenten begint mijn creatieve brein op volle toeren te draaien. Overschotten van planken, afgedankte fietshaken, plastieken schoteltjes, een houten inzet van het eerste Ikea-ladenkastje dat ik met mijn eigen geld kocht, het passeerde allemaal voor mijn geestesoog. Ik zag mijn extra zaairekje al helemaal voor me.

De fietshaken bleken te dik voor de speciale serrevijzen, maar met wat L-profieltjes werd dat opgelost.

L-profiel en rest steigerhout als serreschapGeschikte planken maakten we van wat resten van Villa Steenschot, en van een overschot MDF die al jaren in de garage staat. Zelfs mijn stukje ladenkast is functioneel ingezet: materiaal- en zadenbakje.
Om het hout te behoeden voor waterschade staan er overal plastiek schotels (nieuw, allemaal dezelfde kleur, het oog wil ook wat) onder de planten, ik kan naar hartelust water geven aan al dat jong geweld.

De Ijsheiligen hebben nog niet geantwoord op mijn beleefd verzoek, ik ga er van uit dat zwijgen toestemmen is en ze wegblijven dit jaar. Daarom riskeerde ik het al eens om één en ander op die nieuwe rekjes te zetten.

Jonge planten en zaailingen op serreschapHandjes en brains hebben dat weer goed gedaan, en we zijn gesteld voor een fractie van de winkelprijs. Love it!

 

 

Beleefd verzoek

Zeer geachte Ijsheiligen,
Beste Mamert, Pankraas, Servaas en Bonifaas,

Jullie weten dat je hier al altijd welkom bent geweest, zo rond jullie naamdag. Soms heb ik mij geheel en al voorzien, en sturen jullie je kat. Soms komen jullie ook gewoon te laat, een dag of drie. Ok, ik geef het toe, ook de weergoden zijn niet meer wat ze geweest zijn.

Mag ik jullie dit jaar, beleefd doch met aandrang, vragen om onze streek links te laten liggen? En doe daar ineens de streek van schoonbroer- en zus maar bij, die hebben namelijk hetzelfde probleem.

Het zit zo: elk jaar als de lente kriebelt, heb ik zaaidrang. Ik weet dat het te vroeg is, maar ik kan het niet tegenhouden. Het gevolg daarvan is dat de tomatenplantjes twee keer moeten verspeend worden hier. Een keer naar een P9 potje, en dan nog een keer naar een 22cm pot. Daar moeten ook stokjes bij, want anders valt al dat frisse groen wel een keer omver, of breken de jeugdige stengeltjes. Veel werk, maar ik heb het er voor over.

Onze keuken wordt stilaan te klein. Ik kan geen plooitafels blijven halen in de Makro hé?
De zonen zouden daarin direct de toestemming lezen tot het organiseren van veelvolkfeestjes. Ook is de Mie Gemak in mij weer even boven gekomen. Alleen de plantjes die het echt nodig hadden werden verspeend, maar ik zie dat de anderen nu een beetje op hun honger blijven zitten. Ze maken mij dat zeer duidelijk door een beetje slapjes te doen.
Flauw, ik weet het, maar ik wil ze toch met de nodige égards behandelen. Ik eet namelijk héél graag tomaatjes van eigen kweek.

Daarom dus mijn nederige vraag. Ik zou eigenlijk vandaag of morgen al dat jong geweld de ruimte willen geven, en een zonnig, luchtig plekje in ons glazen huis willen gunnen. Groei en bloei gegarandeerd.

Tenminste – en versta mij niet verkeerd, ik appreci√ęer jullie echt wel – als jullie niet langskomen dit jaar. Volgend jaar mogen jullie dan wat vroeger komen, of met meer enthousiasme, is dat ok√© geachte ijsheiligen? Ik van mijn kant zal de tomatenzaadjes nu al pro-actief in een enveloppe stoppen en er op schrijven “niet vroeg zaaien in 2017”. Kunnen we¬†¬†dat afspreken?
Ook voor de streek van Kortrijk? Daar staan ook op twee plaatsen van die zaailingen van mij te wiebelen en te popelen om buiten te gaan.

Met grote dank voor uw begrip,
Wachtend op een gunstig antwoord,
Beleefde groeten,

Heidi

 

Ondertussen in de moestuin

ijverige student onder zijn boekTerwijl mijn kinders druk doen boven (of onder, of tussen) hun boeken, prefereer ik het gezelschap van vrolijk zoemende beestjes. Talrijk aanwezig in de moestuin, op alles wat daar in en rond in bloei staat.

Hoe het gaat in de moestuin? wel euh…goed denk ik.
Op sommige vlakken zeer georganiseerd en vlotjes, op andere loopt het wel eens mank.

De indeling in bedjes met wisselteelt is nu zeer duidelijk: elk perk een steen met naam, vergissen is onmogelijk. De stenen verhuizen jaarlijks mee vanaf nu.
aardbeienbedDe twee bedjes die over zijn voor “experimenten” zijn…tja…over. Nog niet beplant geraakt dus.
De aardbeien die daar vorig jaar gegooid zijn om op te potten en weg te geven bleven daar liggen en doen het goed. Ondanks te dicht op mekaar, eigenlijk niet geplant maar verwaarloosd, en in de schaduw van de serre.
Het andere, daar ging quinoa op komen. Verbena bonariensis is ook mooi zeker? Daar hoefde ik helemaal niks voor te doen zelfs, die kwamen aangewaaid en staan nu in heel de tuin. Gelukkig dat ik die “waaibomen” (benaming die schone broer bedacht) mooi vind. Leven en laten leven dus.

Nog een experiment dat wél groeit: het bloemenperkje in de moestuin. Ingezaaid met zaden uit de zadenruil van Natuurlijk-Rijk begint de grond hier nu toch bedekt te geraken. Beetje later dan gepland, maar kom. Het enige probleem met plantjes die je nog nooit zelf had: wat is een goed kiemplantje, en wat is onkruid? De Mie Gemak in mij zegt dat dat later op het seizoen zichzelf zal uitwijzen. Ook hier: leven en laten leven!
korenbloemDit perk mag een plekje worden dat elk jaar anders kleurt, zonder al te veel bemoeienis van mijn kant. Zelfs het gele bloemetje mag blijven. De verloren gewaande wilde zandkool is toch niet verloren! Jochei!
Als (àls) we ooit een aspergebed aanleggen zal het wel hier worden, elders is er niet veel plaats meer over.

Mijn schriftje. Kwijt. Ergens vergeten gelegd, dus dit jaar geen grondige kosten-baten analyse. Ook het noteren van het aantal uren dat ik spendeerde in mijn klein paradijs zal ik niet kunnen meedelen. Misschien is dat geeneens een slechte zaak. Mogelijks volgend jaar, al zie ik dat dat schriftje hier alle jaren rond hetzelfde moment spoorloos verdwijnt. Een trend, als het ware.

De serre. Daar zat in het vroege voorjaar misschien wat meer in, maar h√©, alle begin is moeilijk. V√≤√≤r de ijsheiligen vertrokken aten we winterpostelein, sla, andijvie, radijzen, rucola en een enkel blad spinazie. Als kweekruimte is die serre fantastisch, veel luchtiger en lichter dan binnen op een vensterbank. Zaaibakken stonden er bijna heel de periode, nu pas zijn ze weggezet en kreeg alles een plekje. Meloenen, snackkomkommertjes, paprika’s en hete pepertjes, aubergines, tomaten en enkele soorten basilicum: alles vindt zijn draai. Ook de katten trouwens, de vuilaards. Ge moet zo een keer een warme serre binnengaan waar de avond tevoren net voor sluitingstijd een dikke drol geproduceerd werd. Instant kokhalsneigingen!
tomaatjes in wordingMet sommige tomaten gaat het bijzonder goed, anderen willen zich nogal bossig ontwikkelen en nemen zo heel veel plaats in. Een beetje googelen bracht mij op deze site, en nu weet ik dat de “vorken” ¬†bij sommige tomaten eigenlijk ook mogen beschouwd worden als dieven. Kijken waar de meeste bloemtrossen zitten, en de rest: genadeloos weg. Klinkt hard, maar liever nu snoeien dan binnen enkele weken alle planten rooien omdat ze de tomatenplaag hebben. Tomaten, ik vind dat spannend: elk jaar heb ik er een paar gehad, en dan kwam die vieze schimmel. Nu, met een glazen serre, zie ik al dat alles veel sneler groeit dan vorig jaar onder mijn plastieken serretje, en ik hoop van ganser harte dat alle planten het nu een heel seizoen uithouden.

De continu√Įteit. Kan beter. Af en toe geniet ik veel liever van de zon dan pro-actief bezig te zijn met zaadjes. Gevolg: we doen nu eventjes zuiniger met sla, en we zullen eerder late boontjes hebben, want die springen tot op heden niet zelf in de grond. Jammer. Springboon, zou dat tegen volgend jaar uitgevonden kunnen worden? En doe er dan ineens een chioggia-springbiet bij ook. Misschien kunnen we dan ook zorgen voor radijzen die uit de grond ploppen als ze van aangenaam formaat zijn. Nu denkt iedereen dat ik rode bietjes gezet heb…
reuzenradijs

Nog een algemeen verschijnsel: er loopt hier elk jaar wel iets mis met labels.  De waterbestendige permanentstift is niet opgewassen tegen zonlicht.
lege labelsAl mijn wortelgewassen hebben een bleekgeel etiketje, zonder naam. Uit protest besloten ze dan gezamenlijk om niet boven te komen. Niks pastinaak, geen Nantes, Flakkeese, Witte Groenkraag of Gele Stompe van Doubs. Ook de paarse wortels en wortelpeterselie staken. Die ene die wél fier rechtop staat kreeg daarom een portret cadeau.
de enige wortel dit jaarPompoen, courgette, meloen en komkommer: de buitensoorten zijn niet meer via het etiketje van mekaar te onderscheiden. Dat wordt een verrassing waar ik welke groente zal kunnen oogsten.
Verder was ik er van overtuigd dat ik¬†spinazie gezaaid had, met hier en daar een radijs, als “marker” voor de rijtjes. Blijkt omgekeerd te zijn. Er is duidelijk iets misgelopen met envelopjes vorig jaar. Of er is een grapjas aan het werk geweest.

De slakken zijn onder controle lijkt mij. Is het de droogte, of zijn het de medebewoners van onze tuin die ze onder de knoet houden? Ik weet het niet. Meneer en/of mevrouw egel komen altijd nog wel een dessertje meepikken uit het etensbakje van de katten. Alleen in het kolenbed vreten de slijmerds alles kaal. Palmkool? Weg! Rode kool? Enkele zielige nerfjes staan er nog. Ondertussen zijn de vervangers die onaangetast in de zaaikist stonden ook uitgeplant. Onder gaas, in het gezelschap van eco-slakkenkorrels. Na vijf dagen zien ze er nog steeds goed uit.

De opbrengst zal niet voldoende zijn om met zes een heel seizoen van te kunnen eten. Daarvoor is de oppervlakte te klein, en hou ik mij te weinig bezig met voor- en nateelten. Ik weet wel dat het uit eigen tuin altijd zoveel beter smaakt, en dat de luxe van “efkes gaan plukken wat we straks gaan eten” onbetaalbaar is. Dit jaar wil ik nog een beetje meer proberen te bewaren op een andere manier dan in de diepvries, en meer doen met alle kruiden die hier staan. Confituur, gelei en siroop, daar is wel genoeg van. Een paar fruitstruiken en bomen zorgen voor heel wat lekkers.¬†Deze middag kregen de studenten boterhammetjes met platte kaas en verse aardbeitjes. Het werd geapprecieerd. Ondertussen kan ik elke dag een bak vol aardbeien plukken, en het einde is nog niet in zicht. Ook aalbessen kunnen we binnenkort oogsten, en daarna zijn het frambozen.

Het plezier dat ik er in heb is¬†mooi meegenomen. Ik had nooit gedacht dat een paar vierkante meter groensels, wat beestjes en wat bloemetjes zo’n aangenaam “werk” zouden zijn. Ik geniet er van met volle teugen, en wel zeker als op zolder de zonen examenkolder hebben. Beste anti- stress-middel ooit!