Maandelijks archief: april 2015

Plant van de maand – April

Een minuscuul plantje, dat mij al weken vrolijk stemt: ik kies deze maand voor het muurleeuwenbekje, Cymbalaria muralis.

muurleeuwenbekje

Een onkruidje zegt u? Ja, maar helaas kwam dat hier in de buurt nergens voor (propere stoepvegende buren en zo), en stond dat twee jaar geleden ook op de aankooplijst. We plantten enkele toefjes hier en daar, en die deden min of meer wat er verwacht werd: kale plekken bedekken. Hele tapijten groen blad met mini lila bloempjes. Mooi!

In de herfst verdween dat tapijt, en in de winter leken het een massa verdorde draden, die in de lente gegeerd nestmateriaal bleken te zijn. In een mum van tijd was mijne winkel uitverkocht. Ik vreesde voor dat frêle plantje, maar nee hoor: het zaait zich gewillig uit, en zoekt spleten, voegen en gaatjes in plaats van de “goeie grond” van de plantenbak. De plekjes waar een muurleeuwenbekje hoort te groeien dus. Enkele stukken gooide ik achteloos tussen de twee betonnen buizen van Villa Kakelbont, en ook daar gedijt het goed. Op de achtergrond op volgende foto zie je nog zo’n onkruidje: hondsdraf.

muurleeuwenbekje zaait zich uitHet is echt een klein juweeltje, dat dikwijls de meest troosteloze grijze buurten een tikje speelsheid geeft. Dat anderen het onkruid noemen zal mij worst wezen!

Alle links naar andere planten van de maand vind je hier.

 

Advertenties

Eén van de betere schooldagen

Althans voor zoon drie. Vandaag verkoopt “zijn” afdeling planten. Groenten, kruiden, perkplanten, kleinfruit, fruitbomen, vaste planten: allemaal als lesmateriaal verzorgd, gezaaid, verspeend, opgepot.
Veel te veel voor de school zelf om te gebruiken, dus houden ze elk jaar twee keer twee dagen plantenverkoop, in de herfst en in de lente.
Voor een gunstige prijs vind je veel soorten, allemaal gekweekt volgens de regels van de kunst.
Sinds ik zelf mijn groenten zaai kijk ik daar alleen om te zien of mijn plantjes ongeveer even groot en stevig zijn, en haal ik enkel bij wat hier mislukte. Dit jaar niks nodig.
plantgoed

Plantjes voor in bakken, dat wel. Voor 1,10 euro per plantje heb ik weer een hele zomer lang fleurige vensterbanken. Euphorbia “Silver Fog” is mijn favoriete bakkenvuller: een wolk fijne witte bloempjes, die zeer vergevingsgezind zijn als je te lang wacht met water geven. Ze bloeien van nu tot oktober.
Euphorbia Silver Fog

Dit jaar combineer ik ze met Bacopa scopia “Great regal blue”.
Bacopa Scopia Great Regal Blue

Hyssop heb ik al “duust” keer geprobeerd, maar na twee kiemblaadjes stopt het meestal. Nu bracht ik ook twee plantjes mee, en één buitenaubergine. Helaas een F1 hybride, ik hoef me geen illusies te maken over zelf zaden winnen van die plant. Gelukkig staan er al genoeg andere soorten in de serre, die wél zaadvast zijn.

En wat vindt zoon daar nu zo fijn aan? Geen les, want zijn klas helpt vandaag op de verkoop. Ze kregen allemaal een bonnetje voor pannenkoeken, en als er nu iets is waar hij verzot op is dan zijn het wel dat soort dessertjes!
De leerlingen verzamelen al wat je wil meenemen op platte karren, en rijden die na het betalen mee tot aan je auto. En daar gebeurt het: fooi!
Ik heb hem nog nooit uit vrije wil extra uren zien kloppen, maar vanmiddag wil hij terug. Ondertussen weet hij ook al welk publiek grote fooien geeft. Ik hou hem niet tegen, beter een beetje werken in de buitenlucht dan opnieuw achter één of ander scherm.

Woon je in de buurt en zoek je plantgoed? Vandaag nog tot 17u, morgen van 8.30 tot 17u.
Morgen is de school misschien wel in feestmodus, want ze deden mee met MNM “De strafste school 2015”. De winnaar wordt morgen bekendgemaakt. Spannend!

’t Is de natuur…

Soms is onze tuin een mini-jungle. Er sluipen dan twee tijgerinnen rond, op zoek naar een prooi. De ene is al wat enthousiaster dan de andere, dat moet gezegd.
Na enkele dagen op de loer liggen in de nabijheid van het kippenhok, werd het geduld van Pluk beloond: muis liet zich zien.
Ik had eerst niks door, en dacht dat ze weer eens de kattenkolder had en met schors speelde. Dat gebeurt wel meer, zo opeens ’t zot in de kop. muizenjachtZe bleef wel erg overtuigd snuffelen en ronddraaien, dus mijn interesse was gewekt. Eventjes kijken wat er te beleven was. De astertjes zorgden tijdelijk voor dekking voor een nog niet nader gedefinieerd slachtoffer. waarbenjeBeetje snuffelen, beetje koteren… Pluk en PluisLazy sister Pluis wilde ook wel weten wat daar zo boeiend was. Boeiend, maar voor haar vééééél te vermoeiend. tijgersprongEen beetje zonnen terwijl de ander het werk opknapt, da’s een beter idee. Staan mijn oortjes mooi? Heb ik mijn zwoele blik op mijn snoet? Oké, picture-time. Ah, Plukkie heeft iets? Met een tijgersprongetje gepakt? Miauw! oogcontactPoes weet het, muis weet het. Het einde is nabij, maar wordt nog uitgesteld. Even oogcontact tussen prooi en roofdier. En dan de eindontsnapping. Misschien via de buurtweg die naast ons huis loopt? Beestje toch, zo’n open vlakte, daar ben je een vogeltje muisje voor de kat! Muis kreeg voorsprong, zoals dat altijd gaat, maar dan stoof tijger in de achtervolging. ontsnaptVan hier naar daar, met gekke sprongen en schril gepiep. Met af en toe een welgemikte rechter van de kat, en meer manoeuvres van het muisje. De uitslag was voorspelbaar: terug naar af, transport per poezenmuil. ikhebje victoryGedaan met spelen. Na een indrukwekkende reeks stuiptrekkingen gaf muisje de geest. Poes geloofde het nog niet helemaal, en probeerde met een paar tikken haar speelkameraadje te motiveren tot actie. Niks, gedaan, batterij plat.
Ok, tijd voor een vieruurtje dan (daar neem ik geen foto’s van, da’s gewoon wansmakelijk!). Deze bijna bejaarde kattin laat meestal niet veel over van haar prooi, de andere komt haar steeds schaarser wordende buit netjes aan de achterdeur deponeren. PluisTja, ze zit dan ook veel liever te zonnen dan zich te vermoeien…

Tuintijd

Een hele vakantie is weeral voorbijgevlogen. Moestuinplannetjes lagen klaar, plantjes moesten nodig verspeend, het schriftje lag gereed, het bakje “buiten zaaien” voor deze maand stond aan de achterdeur. Je ziet het, ik ben super-georganiseerd.

De moestuin zou er picobello bij kunnen liggen nu, mochten de dagen in zo’n vakantie niet zo hard hun eigen leven leiden. Paasfeest, verrassingsfeest, rugzakken voor twee scouts helpen maken, zelf een weekend met de moto weg, nadien wat weekendrommeltjes wegwerken, beetje achterstallige was- en strijk doen, puberperikelen, vriendjes die komen spelen, anderen die komen eten, nog een scout op weekend, een lang geplande wandeling op zaterdag en zie: laatste dag vakantie!

Een zonnige zondag, waarin de tuin eindelijk wat aandacht kreeg. De tomaten die nog niet verspeend waren staan nu met hun voeten in een ruimer potje. De laatste prei werd uitgebeiteld. De bikkelharde groentenbedden werden met behulp van een riek, wat compost en man des huizes tot aanvaardbare perceeltjes omgetoverd. Na een actie met de tuinslang en regenwater werden ze zelfs zaaiklaar verklaard. Heerlijk: in het zonnetje worteltjes, pastinaak, peterseliewortel en nog meer soorten worteltjes zaaien. Op ’t gemakje, zodat het uitdunnen tot een minimum wordt beperkt. Tussen de rijtjes af en toe eens een rij ajuintjes planten, en vooral niet te snel werken ;). Poes kwam er bij liggen en zag dat het goed was.

wortelbed

De serre werd zo goed als leeg gemaakt: winterpostelein gaf ik al eerder deze week mee met een vriendin, achterbuurmeisje kwam de laatste radijsjes opsnoepen, de spinazie werd samen met geitenkaas een heerlijke quiche-vulling, en de rucola gaat morgen gedeeltelijk hier en gedeeltelijk bij de buren in een slaatje. De zaaitrays werden uitgekieperd en alle uitgedroogde kolen, seldertjes in spé en spruitjes zijn wijlen. Goede organisatie? Tja, ’t kan niet allemaal even vlot lukken hé… De tomaten staan nu al een paar dagen en nachten in de serre, lekker warm en lekker licht, maar nog steeds in potjes. Het kriebelt heel erg om ze nu toch hun definitieve plek te geven, maar ik durf niet goed. ’t Kan nog koud zijn ’s nachts hé, zelfs in een glazen huisje.

Tegen de tijd dat man des huizes het stukje voor de bladgewassen in orde had, vond ik het tijd om te testen hoe goed het terras van Villa Steenschot georienteerd ligt. Fantastisch! Twee stoelen in het zand, twee Ricards, en meer moet dat niet zijn. Waar we zaten (en waar dus dat terras ooit komt) genoten we nog volop van de late zon.

Maandag en dinsdag werd er verder gewerkt: alle bloemen die via de zadenruil van Natuurlijk Rijk hier belandden zijn gezaaid. Ik hoop op een  heel bed vol kleur midden in de groentenhof.

kolen tweede kansIk zaaide vervanging voor de verpieterde kolen, merkte dat ik enkele dingen vergat terug binnen te zetten na een dag afharden, en zag ook dat sommige tomatenplantjes de felle zon vlotter kunnen verteren dan andere soorten. Als dat maar goed komt, al die perkamentachtig verbrande blaadjes…

verbrande tomaat

De ajuintjes zitten nog steeds in de grond: de kippenren kreeg een hogere omheining en onze zilverbrakels kunnen niet meer voetballen met al mijn geplant goed. Oef.

De cadeautjes die ik kreeg van Vake kregen hun plaatsje-voor-één-jaar. Zeg nu zelf, dat zijn toch wel originele geheugensteuntjes hé! De stenen die ik al had werden een keer grondig proper gemaakt, zodat ze terug leesbaar zijn. Ook die vonden terug een plekje.

aardbei

Villa Steenschot mag komen: alle “brol” die in de weg stond ligt tijdelijk in de boomhut.
De haagbeuken die verplant werden staan er frisgroen bij, niet eens achter op de rest van de haag. Goed gedaan van ons, al zeg ik het zelf!

Er werden beestjes gespot: vlindertjes die ik hier nog nooit zag (oranjetipje en geaderd witje) en oude bekenden (dagpauwoog, gehakkelde aurelia, koolwitje, bont zandoogje). De struiken die de voorbije jaren aangeplant zijn zijn nu een ware speeltuin voor kleine vogels. De grotere (kauwen vooral) komen hier nestmateriaal bijeenshoppen. Hele bergen boomschors worden hier ontvoerd. Zoef, over het dak, in de schoorstenen van alle buren.

muis in de voederbak

muisje

Bij de kippen zat een superschattig mini zoogdierexemplaar zich in de voederbak vol te schransen. Ik denk niet dat het een woelmuis is… Kenners, is dit een bosmuis? Een veldmuis?  Ook een egeltje wandelt hier regelmatig over het gazon.

Bladgewassen zaaien: check!  Sommigen kwamen spontaan piepen daar waar een konijnenvoer-indigestie er vorig jaar voor zorgde dat ik alle sla liet doorschieten. Een aantal kropjes in de serre zijn bijna oogstklaar. De voorgezaaide snijbietjes verhuisden vandaag, en ook een aantal kruiden staan nu buiten. Voor de eerste keer in al die jaren dat ik het probeer komt ook de Nieuw-Zeelandse spinazie boven.

Genoeg gewerkt nu, het kan allemaal groeien!

 

 

 

 

 

Schoon weer buiten!

Fijn, want binnen regent het. Warm water zelfs… De timing is wel perfect: man des huizes kwam net thuis toen jongste raar gedrup hoorde.

Langs de muur van “den bureau”, en vandaar langs kweetniewaar onder de vloer zodat de onderliggende rechterkant van het gelijkvloers een douchecabine voor een voetbalploeg leek. Helaas stond er teveel gerief om ons rustig in te gaan zepen.
Gelukkig kon dat gerief buiten in het zonnetje opdrogen.

Een boiler van 220 liter op zolder, die ineens lek slaat, écht, da’s ni plezant…

Nog feest!

Hoewel hij de laatste weken een paar keer serieus op mijn tenen getrapt heeft, ben ik toch wel trots op zoon twee.

Het begon op de Sweet Sixteen Party van een vriendin. Diezelfde avond verjaarde een vriend van hem. Een vriend waarvoor geen party was, wegens dikke pech met de verdeling van het slijk der aarde.
Zoon twee werd aangesproken door een andere vriend, die het niet juist vond dat dat feestvarken zonder feest eens niet in de bloemetjes gezet zou worden. Een feestvarken dat op alle feestjes belangeloos de sfeerfoto’s maakt. Dus werden er plannen gesmeed.

Met vijf namen ze de touwtjes in handen. Geen sinecure voor jongens zonder inkomen: ze keken rond wat haalbaar was, informeerden zich, en vonden de vader van een vriend bereid om “zijn” zaal voor een prijsje ter beschikking te stellen. Meer nog, de winst op de drank mogen ze houden, zodat het geheel zo zelfbedruipend mogelijk wordt.
Een vriend DJ komt, en geeft bij wijze van cadeau de sound- en lichtshow, we zochten samen naar een betaalbaar lekker hapje (pizza’s proeven tijdens dagen zonder vlees).
Een geheim evenement prijkte op Facebook, de mama, broers en zus van X werden ingelicht, en het ontvoeringsplan werd uit de doeken gedaan. Bijna had iemand zijn mond voorbijgebabbeld, maar zoals dat meestal gaat met verrassingsfeestjes had de jarige niks in de mot. Hij vond het hooguit wat raar dat een ander even ging plannen wanneer hij naar de fotowinkel moest gaan…

Om 11u stonden de vijf musketiers paraat: zaal versieren, muziekset in orde zetten, buren verwittigen en gsm-nummer-voor-klachten geven, diepvriespizza’s van onze diepvries naar die van de zaal verhuizen, chips kopen, drankfrigo’s opvullen, zuipkaarten knippen, een enveloppekesdoos klaarzetten, ’t lukte allemaal vlotjes.

’s Middags werden hier Turkse broden voorzien, en kwam de bende eten en even stoom aflaten. Na de middag nog wat doorwerken, goede raad van de zaaleigenaar in ontvangst nemen (Zatte mensen? Water verkopen dan! Veel winst!) en thuis nog even voor tv hangen.

En dan begon de miserie: X, altijd in om te komen “chillen”, had geen zin. AAAAARGH! En hij sms-te dat hij niet mocht. Kan niet, want mama zat mee in het complot. Oudste, verantwoordelijk om hem tot in de zaal te krijgen, hing bijna in de gordijnen van de stress. Geen antwoord op smsjes, de tijd verstreek… Dan hoorden we dat hij net nonkel was geworden, en of het nog paste op dit late uur? Tuurlijk!

Onze oudste kreeg een ingestudeerde zogezegde donderpreek van zijn moeder, over een jas die kwijt was en waarschijnlijk in die zaal was blijven liggen, en dat hij nu, ja nù, moest gaan kijken. En ook dat het mij geen barst kon schelen of X nu toevallig net bij ons was, hij kon wel even mee. Gnagnagna!

De verrassing was compleet, de jarige was in de wolken, en snapte er niks van dat zijn mama daar ook al stond. Hij trok nogal oogjes bij het zien van alle vrienden en vriendinnen.

oogjes

Weet je waar ik stond van te kijken? Van hoe kapitaalkrachtig sommige van die jonge gasten zijn. En hoe snel dat kapitaal uitgegeven wordt aan drank. Volgens mij werd daar niet gedronken, maar ge-zo-pen. Tegenwoordig wordt er gefeest met cava. Zielig hoe sommigen velen niet weten wanneer het genoeg geweest is.
Toen ik een foto nam van de organisatoren, met het feestvarkentje in hun armen, was de flits blijkbaar het sein voor velen om te komen poseren. Echt grappig, armen rond mekaars nek en lachen naar het vogeltje.

boyz

De DJ speelde vooral luide muziek, met zware bassen voor een veelal lege dansvloer, en de jeugd ging dan buiten babbelen, omdat ze binnen mekaar niet konden verstaan. Oké, dat verschilt niet zoveel met de fuiven uit mijn tijd, hoewel er toen toch meer gedanst werd.

Nadat ik de catering verzorgd had nam ik onze jongste zoon en een hoop geld mee naar huis. Man houdt een oogje in het zeil tot het einde van het feestje. De vrienden lieten al verstaan dat ze er zelf geen cent moeten aan verdienen, alles wat ze overhouden krijgt X.

Het doet deugd om te zien dat er gasten zijn met het hart op de juiste plaats, die zich volledig willen “smijten” om een maat een onvergetelijke avond te gunnen. Echt, mijn hart loopt over van trots dat ze dat samen verwezenlijkten.

 

Pasen

Eén keer per jaar haal ik mezelf veel werk op mijn hals. Doelbewust, ’t is niet dat ik op voorhand niet weet waar ik aan begin…
Paaszondag is hier traditioneel een gezellig en lekker samenzijn met gezin, familie en goeie vrienden. Een bedankje om wat ze voor ons betekenden gedurende het voorbije jaar. De samenstelling van het gezelschap varieert jaarlijks. Meestal zijn er buren die na het aperitief verdwijnen, soms ook nog volk dat aanschuift bij het dessert.

De vorige edities brachten – mee dankzij mijn fantastische kwaliteit om altijd alles tot het laatste nippertje uit te stellen – de nodige stress met zich mee. Kan niet de bedoeling zijn, dus dit jaar bestelde ik een grote portie “zen”, en deed soms al eens iets op voorhand.

De WC poetsen bijvoorbeeld. Traditioneel een werkje van de laatste 10 minuten. Nu niet, en dat gecombineerd met een briefje “tijdelijk buiten gebruik” was een eerste stap in de goeie richting.

Ziehier, een planning voor een feestje met een uitgebreid menu.

Een tweetal weken op voorhand maak ik dat menu op. Daar zijn een aantal spelregels bij, die ook jaarlijks variëren. Deze keer mocht elke inwoner van dit huis een ingrediënt kiezen, en dat moest “ergens” terug te vinden zijn in één van de gerechten (wortel, appel, chocolade, asperge, roquefort, bladerdeeg).
Verder zijn er minstens twee dingen die ik nog nooit zelf klaargemaakt heb, en nog nooit geproefd heb. Spannend dus, een gokje dat evenzeer kan mee- als tegenvallen.

De week voordien: recepten lezen, planning maken, boodschappenlijst opstellen, huis opruimen. Ik probeerde ook de tafeldecoratie uit, gewoon om zeker te zijn dat de bloempjes het minstens een dag zouden uithouden. En kijk: dit stukje staat al een week fris en vrolijk te wezen, voor amper 7 cent. Eierschaal van eigen kippen, snoeiafval van eigen haagbeuk (geweekt in water om soepeler te werken), viooltje met potgrond waar je zo’n 6 eitjes mee kan vullen.
eitje

Collect and go invullen en vrijdag alles ophalen, zaterdag alle voorbereidende kookactiviteiten, tafeldecoratie maken en tafels dekken. Zaterdagavond kijken, en zien dat het allemaal ok is. Even met de dweil erdoor, en op ’t gemakje nog wat in de zetel hangen.
vlindertjes

viooltjeseitje

gedekte tafelZondagmorgen was er hier eerst nog eentje met een ochtendhumeur die dan ook nog “zijn” koffiekoek bijna in de maag van oudste broer zag verdwijnen. Man loste het op, terwijl ik de laatste details afwerkte.
Twee broers speelden paasklok voor kleine neefje, die voor het eerst op zijn kortje beentjes eitjes kwam rapen.

paaskokkenwerk

paasklokkenwerk

kruiwagentje vullen

kruiwagentje vullen

Zon, aperitief, lekker eten en goed gezelschap. Meer moet dat niet zijn. En ja, omdat het eigenlijk allemaal goed gelukt is, ga ik nu nog even stoefen met het eten…

Aperitiefhapjes:

tapatomaat-crevette

tapatomaat-crevette

meloenspiesje, naar keuze met of zonder porto

meloenspiesje, naar keuze met of zonder porto

quenelle van geitenkaas op een bedje van gebakken appeltjes en zelfgemaakte vijgenconfituur (duurt langer om te benoemen dan om op te eten!)

quenelle van geitenkaas op een bedje van gebakken appeltjes en zelfgemaakte vijgenconfituur (duurt langer om te benoemen dan om op te eten!)

Voorgerecht: een pinterest-vondst die echt even goed lukte als op de foto. Superlekker! Ik rekende 100 ml afgewerkte panna cotta per persoon, maar een volgende keer is 80 ml genoeg.

panna cotta van Roquefort, met guacamole, peer, chilipopcorn en luikse siroop

panna cotta van Roquefort, met guacamole, peer, chilipopcorn en luikse siroop. Ook nog kleine veldkers, zo was de serre weer onkruidvrij 😉

Soep: aspergeroomsoep. Daar is geen foto van, vergeten, maar ze was wel lekker.

Tussengerecht:

Bladerdeegwafeltje met gerookte zalm en dille, op een slaatje van appel, venkel en wortel.

Bladerdeegwafeltje met gerookte zalm en dille, op een slaatje van appel, venkel en wortel.

Sorbet:

basilicumsorbet

Basilicumsorbet. By far de lekkerste sorbet die ik ooit al maakte.

Hoofdgerecht:

Lamsfilet met amandelkorstje, torentje van peer, koolrabi en pancetta, gestoofde postelein uit eigen tuin en kroketjes.

Tot daar mijn verdienste. Tussendoor had ik nog tijd om met petekindje met de autootjes te spelen. Voor die keer dat je hier van de grond kan eten, wil ik wel op mijn buik liggen spelen ook!

piep!

piep!

Schoonbroer maakte de foto, maar ook nog veel meer: hij volgt een cursus bakker, dus promoveerde ik hem prompt tot dessertenmaker van dienst. Drie overheerlijke taarten en een bord koekjes bracht hij mee. ’s Morgens was hij vroeger opgestaan dan wij, want blijkbaar is crème-au-beurre een zeer gevoelig ding: alle ingrediënten moeten exact dezelfde temperatuur hebben, of het mislukt… en natuurlijk gebeurt dat op zo’n dagen!

frambozen-kokoscake, ananasbiscuit met ganache en crème-au-beurre taart.

frambozen-kokoscake, ananasbiscuit en crème-au-beurre taart.

heerlijke koekjes, die ondertussen allemaal op zijn

heerlijke koekjes, die ondertussen allemaal op zijn

Rond negen uur ploften we in ons lege huis in de zetel. We babbelden nog een beetje na met onze jongens, en het deed mij deugd om te horen dat ze er ook van genoten hadden. De jongste met limonade, de rest met een pintje. Zoals het het lekkerst is, recht uit het fleske. Volgens mij kan je daaraan ook wel zien dat ik geen Libelle-madam ben 🙂