Categorie archief: het leven ten huize van

Al een hele week 2017!

Vooreerst: een gelukkig nieuwjaar!
Ik weet niet wat dat voor ieder van jullie betekent, maar ik heb één suggestie. Droom.

Een paar dromen wemelen hier onder mijn vel, als de tijd er is vertel ik er misschien wel wat meer over.

Verder gaat alles hier zijn gangetje, precies zoals dat altijd de eerste week van januari gaat. Na een gezellig feestje is de eerste dag van ’t jaar er eentje van hangen en rondsloffen, en ’s avonds van de resten gourmetgroenten een lekkere soep maken. De vleesjes worden in één grote pan gebakken, en ieder kiest wat hij wil.

De dag daarna kreeg ik last van dadendrang. Zoiets van “genoeg gesuft, ik wil iets doen”. We sliepen een klein gaatje in de dag, en boomhut slopen was geen optie meer. Tegen dat we goed en wel bezig zouden zijn zou de zon alweer zakken. Uitgesteld, tot nader order.

Diepvrieskuis! Jochei (not!). Jongste was secretaris en noteerde nauwgezet wat we allemaal aan ingevroren goederen bijeenspaarden. Man ontruimde de kist en droeg alles in manden naar buiten, lekker koud, en ik waste af en waste uit. Snel gepiept, en nadien werd alles overzichtelijk weer teruggestopt.

Aan de hand van de inventaris werd ons eerste weekmenu opgesteld, met als thema “maak plaats”. Leutig, zo een kleurprentje, getekend door Mme Zsazsa. Er is zelfs een hele facebookgroep om inspiratie op te doen. Deze week is het geweldig goed gelukt (ja, ook het kleuren 🙂 ), maar aangezien we niet van goeie voornemens doen weet ik niet of het een blijvertje is. Gemakkelijk, dat wel. Niet meer de dagelijkse “vraag”.

Solden scoren, moest ook gebeuren. Moest, want schoenen en broeken en een jas voor jongens die er uit groeien terwijl ik er naar kijk, daar krijgt de portemonnee anorexia van.
De twee oudsten waren al gaan kijken in de tweedehandswinkel, maar je moet daar wel wat geluk hebben. Deze keer was de buit bescheiden.

De dag daarna op schok met Moeke in Antwerpen. Voor de jongens. Als ze weer op de schoolbanken zitten maken wij er met ons tweetjes nog eens een gezellig dagje voor ons van, want eerlijk, lingerie passen met drie zonen mee, daar begin ik niet aan!
Iedereen was tevreden.

Woensdag was een rondrijdag voor man en de twee oudsten, donderdag en vrijdag was het hier wat stiller, zoon twee was naar zee met wat vrienden. ’t Deed deugd, de jongen heeft een beetje last van zijn hormonen, en dat kan voor onverwachte uitbarstingen zorgen. De zeewind kon eens goed tussen zijn oren blazen…

Gisteren mocht hij nog mee om schoenen, en gezien mijn oude gsm er nu echt wel de brui aan gegeven heeft zet ik mijn eerste stappen in smartphoneland. Met een abonnement zonder internet! Lukt perfect, ik kan nog steeds bellen en berichten sturen. Ook veel meer, waar ik waarschijnlijk nooit toe kom wegens veel te weinig interesse in het medium.

Tegen ’t avondeten was iedereen thuis, en nadien ploften we in de zetel voor een paar films. Eéntje met, en eentje zonder de boys. De bedoeling was dat ze toch wel weer een beetje een normaal ritme zouden hebben, maar helaas…pindakaas.

Typisch voor deze week: bioritme compleet om zeep. Gaan slapen tussen twee en drie is een gewoonte geworden. Dat zal heel hard pikken maandag!
De katten hebben het er ook van genomen. Baasjes laat op, dat betekent voor die twee ook dat ze heel lang binnen mogen liggen.

Deze middag was de werking van de zilte zeelucht al weer helemaal over (of de nood aan nicotine zeer hoog, dat kan ook) en blafte zoon twee zich een weg naar de scouts. Ik hoop dat hij de welpjes waar hij vandaag leiding bij speelt een beetje vriendelijker behandelt dan ons.
Wij ruimen ons slagveld op: strijken, kleren in de kasten, verloren gewaaide cadeaupapiertjes weg, de maakboom en zijn versiersels een jaartje in de berging. Zonen worden aangemaand om minstens één goed voornemen ten uitvoer te brengen: boekentas op voorhand klaar.

Morgen begint de ratrace weer, en tegelijkertijd de rust.
2017 is gelanceerd.

 

Advertenties

Kort maar krachtig

De kortste dag van ’t jaar vandaag. Amai, ’t was me er eentje.

Zoon twee had het niet gezegd, maar hij was aan ’t stressen elke keer als de telefoon ging. Blijkbaar was het vandaag deliberatie van zijn klas, en de daarbijhorende telefoons naar de ouders, in geval van slechte prestaties. Niks gehoord, oef.

We kregen wel een ander telefoontje. Schoonzusje weet bevestigd wat zij al vermoedde. Niet zomaar knieproblemen, maar een gebroken bovenbeen. Morgen operatie.
Allemaal duimen in de lucht, of een kaarske branden hé?

Dat bericht kwam terwijl man en twee zonen buiten waterspelletjes deden. ’t Is de tijd van ’t jaar daar niet voor, ik hoor het u wel denken. Toch wel: kerstavond is in aantocht, en onze tuintafel is na de zomer nog niet binnen geraakt. Met een beetje gasten in huis kunnen we die niet missen. Mos, modder en vuiligheidjes werden vakkundig verwijderd door de helft van het gezin (en uiteindelijk toch geen foto, sorry F.)  Ik stond vanuit een warme keuken te genieten van mijn jong en iets minder jong geweld.
Nadien mochten ze allemaal een warm douchke nemen, met spons en kuisproduct mee (ja, wij hebben drie douches). Tegen oudejaarsavond moet ons tijdelijk hotel weer een beetje proper zijn, en dat moet niet altijd op 30 december pas in orde gemaakt worden.
Oudste mestte de CD-kast zeer grondig uit, jongste was knecht-voor-alle-werk en mocht ook mee de bestelling bruisballen helpen maken.

Slavernij? Nee hoor. Kuis-je-huis, een maandelijks dagje klussen met z’n allen, waar we nadien een beloning aan vasthangen. Iets gaan drinken, een film, een uitstapje… Dit was de derde keer dat er zo’n dag op het programma stond, en het liep ook nu weer gesmeerd.
Van de hele lijst werkjes kiest elk wat hem ligt, en op het eind van de dag kan er heel veel afgevinkt worden.
Geen feestenstress: het huis is netjes, morgen en overmorgen hebben we nog een zee van tijd om cadeautjes te gaan halen, tussendoor een examen te gaan maken, wat oudercontacten mee te pikken en naar de finale van De Slimste Mens te kijken. Opgenomen weliswaar, dus ik moet er aan denken om na de avondschool de radio niet op te zetten in de auto. Vorig jaar was dat hét hoofdpunt in het nieuws van 22u, en ik wil het nu zelf bekijken en in spanning zitten tot de laatste seconde. Komaan Olga! Go for it!

De kortste dag zit er op. Hij is voorbijgevlogen, en ik vind dat niet erg. Ik mis het zomeruur, ik hou niet van dat grijze druilgedoe, ik kijk reikhalzend uit naar de lente. (nu ook wel naar mijn bed. Zo’n korte dagen, ze moesten dat verbieden. 😉 )

 

 

 

SSSSSJT!

Als driekwart van mijn kroost examens heeft, dan hou ik mij in stilte bezig.
Da’s de beste manier om ze toch een beetje achter hun boeken te houden: die zonen van mij, ze zijn nogal rap afgeleid… Alles wat beweegt hebben ze gezien, elk geluidje gehoord, en dan komen ze gegarandeerd vragen wat dat allemaal is.

Als zij studeren pruts ik een beetje, beneden aan mijn bureau. Om helemaal solidair te zijn met de jongens doe ik dat onder het mom van “eindwerk”. ’t Kind moet ne naam hebben, niewaar?

Receptjes zoeken voor crèmes en zalfkes, zin en (heel veel) onzin lezen over voetverzorging, Pinteresten en zelf al één en ander uitproberen. De bruisballen zijn een waar succesnummer, de eerste bestelling is al geleverd, en ook de achterbuurvrouw wil er wel. Als klein cadeautje zijn ze inderdaad leuk. Ik moet dringend mijn voorraad citroenzuur aanvullen, anders zal er niet veel bruisends aan zijn!
Voor een jarig buurmeisje flanste ik een badkamerpakketje ineen, met lippenbalsem, badpralientjes, een berenbruisbal en een flesje gekleurd badzout. Lavendel- en mandarijntjesgeuren, heerlijk.

Ik hou van afgewerkt. Zeker als het zelfmaak is. Een mooi etiket, een herkenbaar logo, dat hoort er allemaal bij. Mijn Photoshop-skills zijn al lang niet meer wat ze ooit waren ( oh, vergeten gaat zoooo snel) maar ik amuseerde mij met een ontwerpje maken, en daarna aangepaste sjablonen voor verschillende formaten potten, flessen en lippenstifthulsjes.

sjabloontje
Tijdens de pauzes gaan we met z’n allen in overdrive: lachen-gieren-brullen voor de domste dingen. Snoepen. Te veel en te dikwijls eten. Daar doe ik dan ook lustig aan mee, ah ja. Deze middag proestte ik mijn koffie uit, tweede had weer eens een de entertainer uitgehangen. Dan is het hek helemaal van de dam, als moeder zo’n stomme stoten uithaalt.
Nog een favoriete bezigheid: luid meekwelen als er iemand piano speelt. Liefst zonder tekst, alleen la la of miep miep is genoeg. De decibels waren overvloedig aanwezig 🙂

Ik mailde ook met een Amerikaanse beroepsblogster om netjes te vragen of ik enkele van haar recepten mocht vertalen en hier op dit blogje zwieren. Intellectuele eigendom, dat pik je namelijk niet zomaar, vind ik. Ik kreeg antwoord van haar blogassistente/secretaresse, en mits enkele voorwaarden kan het. Wordt vervolgd.

Verder sprokkel ik beetje bij beetje een kerstmenu bij mekaar, en krijgt de tafeldecoratie (in mijn hoofd althans) vorm. In ’t echt ligt hier voorlopig gewoon nog een hele hoop knutselgerief te lachen naar mij.

De discussie echte kerstboom versus alternatief zelfmaakdink is nog niet echt begonnen, maar ik verwacht ze nog wel. Tenslotte hebben we nog een hele week hé…
Een kerststalleke maken, is ook iets dat hier al héél lang op het programma staat. Met een zeer inspirerend voorbeeld moet het er dit jaar echt wel eens van komen.

kersfiguren in fimoklei
De figuurtjes maakte ik in mijn jonge jaren zelf, in fimoklei, en ze gaan nog altijd mee. Jozef is een paar haren kwijt, Maria krijgt ouderdomsvlekken in haar gezicht, en ze kunnen allemaal een douche gebruiken, als ik dat stof zo zie. De os en de ezel, daar had ik toen geen zin meer in, en die zijn er tot op heden niet bij geraakt. Wie weet…fimo heb ik nog, en ik moet mij nog een paar dagen amuseren met niet-luidruchtige dingen.

De zaadjesbak moet opgeruimd worden, en een hele hoop nieuwe variëteiten mogen er mee in. Zadenruilen blijft plezant!
Hier zijn ondertussen veel envelopjes gearriveerd, en er zit zelfs een tomaat bij met mijn naam. Hoe cool is da! Danku Eddy!
Alles wat ik zelf niet kwijt was nam ik mee naar ’t herboristenklasje, en ik bracht niks meer mee terug naar huis. Ook nog wat gedroogde plantjes voor een paar klasgenoten die nog moeten een herbarium ineenflansen werden zeer geappreciëerd. ’t Mijne is terug. Yes, met zeer behoorlijk resultaat. Stel dat ik er dit jaar niet doorgeraak, dan heb ik daar alvast een vrijstelling te pakken. De foto van de voorzijde hadden jullie nog te goed.

voorblad herbarium
Oudste heeft nog geen examens, en die deed  weer van poetshulp. In de voormiddag, als de broers zwoegden op hun examens, werd in de omgeving van de kamers alles gestofzuigd en proper gemaakt, toen ze thuis waren bleef de lawaaimachine beneden.
Hij leert rap: we deden bijna het dubbele van de eerste keer, en staken er een paar “extra’s” tussen.

Oh ja, als mijn boys gedaan hebben, dan heb ik examen. Benieuwd of ze hun muziek dan ook laten af staan…

 

De gazet

Een krant komt hier eigenlijk nog zelden in huis. Veel is te lezen op internet, en in de tijd toen de dieren nog spraken  toen wij nog een abonnement hadden bleven de weekkranten meestal ongelezen liggen tot in ’t weekend. Om dan oud nieuws te zijn natuurlijk.

Nu komt er sporadisch nog eens een weekendeditie binnen, meestal dezelfde gazet, met Weekend en Magazine, soms een keer een andere. Vandaag zouden het er twee worden, maar helaas was die met de gratis CD van Toots al uitverkocht in ons winkeltje.

De andere, daar had madam al dik reclame voor gemaakt, ah ja: met gratis Zsazsalmanak, en zelfs verkrijgbaar aan halve prijs dankzij een kortingsbon.

Yes, ik heb ze. Sorry madam, ’t was niet voor je kalender, want ik vind hem grappig en tof en origineel en wat-weet-ik-nog-allemaal, maar die van Natuurpunt is eerder op ’t jaar beschikbaar, en twee kalenders invullen, da’s te veel werk.
En toch moest en zou ik die gazet vandaag hebben. Omdat er een artikel in zou staan waarvoor ik vorige zondagavond nog even in de archieven dook om een foto te bezorgen.

Schoonbroer vond hem alleen nog in lage resolutie. Veel woorden waren niet nodig, ik kon mij direct voor de geest halen over welke foto het ging, en vond hem redelijk vlotjes.
In de krant met de beroemde kalender staan dit weekend een aantal dubbelportretten van fantastische mensen. (mogelijk nog wel meer, maar ik had alleen oog voor bladzijde 32 en 33 van Het Nieuwsblad)
Hieronder staan ze met z’n viertjes samen op de foto. Voltooid verleden tijd.

FKW*S*

©Jacky Bostoen

Het blijft zo oneerlijk, niet te vatten, zoveel vragen oproepend, zo’n leegte achterlatend.
Slik. Ik weet wat het nog steeds met mij doet, en ik probeer te begrijpen wat het met F en K moet doen. Lotte Debrouwere, die het artikel schreef, heeft dat prachtig gedaan.

Wereldlichtjesdag: de tweede zondag van december worden om 19u kaarsjes aangestoken ter nagedachtenis van overleden kinderen. Hier gebeurt dat wel meer, maar morgen zeker. Voor die twee, die we zo hard missen.

Toe, ga naar de gazettenwinkel. En lees wat meer over wat hier een paar keer per jaar voor dubbele gevoelens zorgt… Die almanak hebt ge dan ook ineens 🙂

 

Betaalde poetshulp

Al heel dikwijls is dat onderwerp hier ter sprake gekomen. Wel of niet?
’t Is namelijk niet omdat ik niet buitenshuis ga werken dat ik graag kuis hé…maar àls ik er aan vlieg is het wel zeer grondig gedaan. Zou zo’n poetsvrouw (of man, maakt niet uit) dat wel even goed doen? Of zouden we het achteraf weggesmeten geld vinden?

Veel verder dan dat kwamen we meestal niet.
Ondertussen wel: de tweede keer (sinds een maand) zit er sinds gisteren op. Mijn hulpje werkte op drie uur af waar de vorige keer nog vier uur voor nodig waren, en beloofde om morgen het vierde uur te presteren. Ik kon zo niet dadelijk iets verzinnen dat nog moest gebeuren.

De eerste keer liep zeer vlot, de tweede keer was het herfstvakantie en kon ik het als vanouds alleen doen, de derde keer was er iets onverwacht tussen gekomen, en gisteren stond het horloge van hulpje niet gelijk met het mijne: een uur later dan afgesproken.

Ik hoor u tot hier denken dat het bij u misschien al wel “buiten” zou zijn.
Wel, hier niet.
Oudste ligt normaal op lesvrije dagen een gat in de dag te slapen, maar woensdag staat hij vroeg op, om samen met mij te poetsen. Win-win: hij zakgeld, ik een proper huis met veel minder moeite dan voorheen. Nadien blijft het ook netter, er is er eentje die nu de uitdrukking “Ej seg, ik heb hier net gekuist hé” zonder veel oefenen van mij overgenomen heeft.

Overdreven? Ik denk het niet. De dingen die hier normaal van hem verwacht worden worden niet in die vier uur gedaan. Kamer onderhouden, vuile kleren naar beneden brengen, een week per maand assistent van de week zijn, kleine dingen tussendoor: dat alles loopt  onbezoldigd door.

poetsen in de keuken
Maar als de negentienjarige hier met een ongekende grondigheid helpt opruimen, stofzuigt, emmers zeult en kasten helpt uit- en afwassen ben ik daar heel blij mee. Om de twee uur vijf minuten bezoldigde koffiepauze hoort daar ook bij, al werd die gisteren niet opgenomen. Enige beroepseer is hem ook niet vreemd: wat begonnen werd, wordt afgewerkt, ook al loopt het dan eventjes langer uit. Dat daar dan een zakcent tegenover staat, daar hebben we (man en ik) geen moeite mee.

Maximaal vier uur per week, het contrast met voorheen moet nu ook niet té groot worden 😉

Zaterdagdrukte

Niet veel anders dan andere zaterdagen hoor, drukte is er hier altijd. Het programma was nu wel zeer vol gepropt, maar mits enige combinaties haalbaar.

Wat zéker moest gedaan worden: zoon 2 en zoon 3 moesten respectievelijk in Gent en Eeklo geraken op tijd, terug op tijd thuis geraken, en omdat het morgen een mooie dag belooft te worden wilde ik liever vandaag dan morgen naar de BIS-beurs.
Bweuk. Ik doe dat niet graag, zo van die verbouwbeurstoestanden bezoeken. We vroegen kaarten aan een vriend die er gratis kon voorzien, want met een keukenverbouwtoestand volgende zomer wilde man des huizes toch ideeën sprokkelen. Ik was ook nodig.

Zon aan de hemel, geen buitenwerk, maar binnen rondslefferen. Waarschijnlijk tussen horden volk, in een véél te warme beurshal en met veel te opdringerige verkopers. Zoon vier wilde mee (en mocht gratis binnen), en dat kwam goed uit want dan konden we bij de Zweed nog een bureaulamp voor hem gaan halen. Dat staat ook al enkele jaren op het to-dolijstje op het keukenbord…

We gingen effectief kopen bij Ikea, dus vonden we dat we daar ook konden parkeren, naar de BIS-beurs stappen en daarna dan winkelen ipv een duur ticket voor de parking van Flanders Expo te kopen.

Terwijl ik nog zei tegen jongste dat hij moest oppassen voor de plas en de druppels die verantwoordelijk waren voor al die nattigheid ging ik gezwind onderuit. Pardaf, op mijn  zijkant in een plas parkingsmurrie. Aan mijn handen te zien heb ik die in één of andere reflex nog gezet, aan mijn schouder te voelen was dat een serieus manoeuver.

Man had niks door, en stapte gezwind verder. Ik vond het dikke chance dat ik een donkere broek aan had en deed ook voort. Buiten wat nattigheid niks aan de hand.

De beurs was zoals verwacht veel te warm, qua volk viel het mee, maar qua indeling trok het op niet veel. Alles door mekaar, dus we moesten echt wel alle stands passeren via de verplichte wandelrichting om te vinden wat we zochten: keukeninspiratie en spanplafonds. Als bonus vonden we wel iets over gietvloeren (madly in love, maar ik moet hier nog iemand overtuigen dat dat absoluut in het budget MOET passen) en eindelijk een oplossing om vliegen uit de keuken te houden.

Sommige verkopers nemen je direct mee in hun verhaal, bij anderen was de alcoholkegel niet te harden, en nog anderen vertelden tien keer hetzelfde, zodat we zelf op redelijk directe wijze het gesprek moesten afbreken. Op het eind van de namiddag waren er nog veel stands over, maar de lichten gingen uit. Man versierde opnieuw gratis tickets om morgen terug te gaan, maar ik wil liever buiten wandelen. Op een glibberig modderpad in een bos onderuit gaan vind ik aannemelijker dan op een parking. (trouwens, die troep droogde wit op, ik stond daar mooi te blinken bij al die sjieke stands…)

Mogelijk bieden jullie, liefste lezers, wel een oplossing: vertel mij wat je nooit meer zou doen als je je keuken kon opnieuw zetten, en ook wat je absoluut niet meer zou kunnen missen. Het gaat mij niet zozeer om ingewikkelde machinerie en toestellen, maar om de praktische tips die het keukenleven aangenaam maken. Want “uit het leven gegrepen” blijft beter dan verkoopspraatjes.

 

 

 

 

Hiphiphip…hoera!

Zon, bloemen, vlinders, sms-jes, taart, kaarsjes, kaartjes: alles voor een geslaagde verjaardag.

14 kaarsjes voor jongste
Vandaag heeft “ons kakkernestje”  zijn kindertijd toch echt achter zich. Het kleine ventje is uitgegroeid tot een vrolijke, onhandige slungel, waar armen, benen en voeten niet meer in verhouding zijn met de rest van zijn lijf. Eentje die weet wat hij wil, maar zeer zeker ook wat hij niet wil.
Zingend huppelt hij door de dagen. Zijn favoriete houding is voorlopig nog steeds met zijn voeten in de lucht en een IPad in de buurt.
Een liedje voor zijn verjaardag hoeft niet echt meer, dat is ook verleden tijd. Kaarsjes uitblazen en het menu kiezen wel. Pizza, of wat had je gedacht…zelfgemaakt gelukkig, een beetje beïnvloeden lukt voorlopig nog wel.

dagpauwoog op asters40 kaarsjes. Jongste mag er 14 uitblazen, voor nichtje S* staan er 26.

Het blijft een “dubbele” dag voor onze familie, het is zo niet-eerlijk dat S* geen confituurtaart kan komen mee-eten, en samen met jongste blazen om die 40 vlammetjes uit te krijgen…