Maandelijks archief: oktober 2016

Herbarium

Gedetermineerd, geplukt, gedroogd, geplakt en voorzien van een etiket.
Zoiets, maal vijfentwintig.

Leest  vlot, maar ik kan u verzekeren dat de praktijk iets minder simpel was.

Voor de opleiding herborist is een herbarium vereist, met 25 planten. Gedroogd, of als foto. Pas op, dat fotograferen lijkt minder werk, maar ook daar moesten de planten geplukt en tegen een witte achtergrond gefotografeerd worden, met alle determinatiekenmerken duidelijk in beeld. Ahum.
Dan zou man des huizes misschien beter eerst deze film- en fototafel maken voor mij!

Ik bedacht vorig schooljaar dat vooruitziende vrouwen hier misschien wel noodzakelijk waren, en plukte en droogde veel van wat op mijn weg kwam. In het vroege voorjaar bloeiden de Winterpostelein, Sneeuwklokjes en Vingerhelmbloemen. Gelukkig geraakten ze toen tussen telefoonboeken, want nu vind je zoiets niet. (deadline is eind oktober)

Op familieweekend in de Ardennen trok ik tijd uit voor een wandelingetje met schoonzusje, en kwam terug met een vijftal soorten. Ook op de wandeling de dag ervoor, met de niet-mountainbikende familieleden, vond ik een interessant plantje. Eéntje dat ik nog nooit gezien had, en aan de hand van wat opzoekwerk nu ken als Paarbladig goudveil.

herbariumblad met Paarbladig goudveil

Daarna lag het een beetje stil.
Het schooljaar begon, de nazomer was prachtig, en ik dacht dikwijls dat ik dàt en dàt en dàt plantje dat ik hier en daar en ginds gezien had ook nog wel eens, ooit, kon gaan plukken. Tijd zat, keuze te over.

En toen kwam de klepelmaaier.

Alles weg. niks geen toffe kleurtjes meer langs de lokale bermen.

Ik besloot om al wat te beginnen plakken en etiketten te maken. Dan tellen, en kijken hoe en waar aanvulling te oogsten viel.

Stel dat je ooit zo gek bent om ook aan een herbarium te beginnen: lees eerst verder dan.
Enkele bloemen reageren met lijm, en zorgen voor fluoroze vlekken.
-2. Pinksterbloem en Kamille zijn zo van die tofferds. (Toen ik doorhad dat dit exemplaar om zeep was deed ik ook niet veel moeite meer om het mooi op te kleven. De definitieve versie is veel netter!)

fluoroze verkleurde Kamille

Anderen krijg je met geen mogelijkheden mooi plat gedroogd.
-2. Heelblaadjes en Smeerwortel vielen ook af.

Sommigen zien er bedrieglijk eenvoudig uit. Tot je er een flora bijneemt, en ziet dat het witte bloemje dat je al heel je leven “muur” noemt, Bosmuur of Vogelmuur of Heggenvogelmuur kan zijn. Idem bij Ereprijs, Boterbloem en Vergeet-mij-nietje. Perzikkruid of Adderwortel?
-4. De muur is zeker Bosmuur, de anderen kon ik niet echt voor 100% zeker determineren, ook omdat ze al zo lang gedroogd zijn en sommige kenmerkende dingen aan de hand van de vruchtjes bepaald worden.

De flora waarop we ons moeten baseren is Heukels’ 23ste druk. Die gaat over Nederland, maar is natuurlijk ook zeer bruikbaar voor hier. Tenzij je Daslook in je herbarium wil plakken.
-1. Beschermd. In Nederland dus, hier niet. Maar het boek telt. Geen paniek, ik pikte het niet uit het Hallerbos, maar plukte het in eigen tuin, waar het onkruidallures heeft. Ook plukken voor je weet welk plantje het is, is geen goed idee. Sinds ik dat deed, weet ik dat alle klokjes beschermd zijn. ’t Was nochtans een héél schoontje, en er groeiden er (gelukkig!) massa’s van.

Negen stuks die niet gebruikt zouden worden.
Er zat niks anders op dan een zeer grondige zoektocht, en een versneld droogproces.
Gelukkig hebben we hier vlakbij het overstromingsbekken van de Molenbeek, en in het waskot een strijkijzer.
Missie meer dan geslaagd, ik kon zelfs nog enkele netjes gedroogde exemplaren doorgeven aan klasgenoten met nog uitgesprokener uitstelgedrag. Dat die zelfs bestaan: makes me happy.

Het plakken was een geduldwerkje, het maken van de etiketjes wat spielerei en opzoekwerk. Ik zocht voor elk plantje een botanische tekening en zette die mee op het etiket. Aan de hand van de flora moest de volledige wetenschappelijke naam gecontroleerd worden, en ook de familie waar de plant bij hoort.

herbarium: Smalle weegbree en Vlasbekje

De tofste in heel de verzameling vind ik deze, al was het maar omdat ik er nog nooit van gehoord had, en dat plantje zomaar ineens mooi stond te wezen in onze border. In gezelschap van soortgenoten, dat spreekt, anders zou ik het niet geplukt hebben.

herbariumetiket Groot heksenkruid

Alles zit in een ouderwetse tekenmap met linten, een stuk handgeschept papier met “HERBARIUM” op gekalligrafeerd (danku Vake!) en opgesmukt met gedroogde bloemen kleeft op de voorzijde. Foto volgt als ik mijn werk  terugheb, stomweg vergeten.
De nummering is in potlood, want eigenlijk vind ik dit wel echt leuk om te doen, en wil ik kunnen bijvoegen.

Mijn doel (zeerlangetermijnplanning, dat spreekt) is om van alle planten in onze tuin zo’n blad te hebben. Beginnen met de gecultiveerde, dat zal al werk genoeg zijn, en dan mogelijk alle “onkruidjes” er bij. Aan de hand daarvan wil ik misschien ook wel een soort rubriekje “wat groeit er in deze border” maken.
Oudste zoon vond het alvast een tof idee, en gaf de suggestie om achteraf het herbarium met de hand in te binden. Dat zien we dan wel weer, eerst kijken hoe ver we geraken.

Gisteren gaf ik mijn map af. Ik dacht dat de docent er even in zou kijken, zien dat het goed was, en punten geven. Nee! Hij neemt ze mee naar huis, en is blijkbaar van plan om met een loep en flora erbij te controleren of alles juist is.
Hij zei al wel dat het er zeer netjes uit zag.
Ik hoop nu maar dat daar geen kinders met vette pollekes rondlopen, dat er geen vuile ontbijttafels zijn waar die map op belandt, dat hij geen koffie met cake consumeert terwijl hij er mee bezig is en dat hij door heeft dat dat beschermend blad vooraan er niet voor niks over hangt…

 

 

Advertenties

Dahlia “Angélique”

17 oktober 2016

Een mailtje van vriend B. in mijn mailbox. Meestal is dat een vuil mopje, of praktisch geregel voor ons motoweekend of oudejaarsavond.

Deze keer niet. B. heeft romantische plannen voor september 2017, en kan wat hulp gebruiken. Hij wil zijn vrouwtje S. verrassen met een boeket zelfgekweekte dahlia’s.
Niet eender welke, oh nee, het moet “Angélique” zijn.Waarom? Lees hier een stukje geschiedenis:

De overgrootmoeder van S. had vroeger een café in Diksmuide, ’t Patersvat, en kweekte achter een grote beestenkoer waar koeien werden verhandeld dahlia’s. Als ze in bloei stonden kregen de klanten een boeket bij hun pint, klantenbinding avant-la-lettre dus.
Mogelijk ook een slimme zet: de heren konden na een lange avond in ’t cafe ladderzat naar huis, maar hadden toch een schoon boekeetje mee voor hun vrouw.
De dahliaknollen werden aangekocht bij een gerenommeerde dahliakweker in Adinkerke, Florent Braem.
Florent had een zoon, Marcel. En Marcel was verliefd op de grootmoeder van S, Angélique (de cafédochter dus).
En kijk, een dahlia werd gecreëerd en kreeg de naam “Angélique”!  Angélique zag echter in Marcel niet haar toekomstige…

De dahlia-variëteit bestaat nog, en de vraag van B. was om mee te helpen zoeken naar de knollen, en indien we ze vinden om een plekje tuin te voorzien om te helpen kweken.

Dahlia Angélique

foto gevonden op jardindupicvert.com

Oh ja, zoiets is toch wel de max?
Twee foto’s op het www waren de start van een zoektocht. In de tuinen van Nantes zou die specifieke soort nog gekweekt worden, en B. mailde.

 

19 oktober 2016

Een mail terug uit Frankrijk. Alle “rhizomes” zijn gerooid en liggen ergens ter inventarisatie, de dame zal de mail doorsturen naar de “pépinieriste” en vanaf februari zou deze variëteit – gesteld dat ze er nog is- te koop zijn in de webshop.

 

20 oktober 2016

Een mooi verhaal doet harten smelten… Vandaag kreeg B. een mail dat “Angélique” nog steeds in het gamma zit, aangeplant wordt in het Parc de Procé, en dat ze met plezier enkele knollen willen cadeau doen.
Fantastisch toch, dat wereldwijde web?

438

©Frédéric Le Cam, responsable de la collection

Hier is het ook Angélique, maar Dahlia hortensis. De andere was Dahlia cactus, waarvan de blaadjes opgerold zijn, en eerder op stekeltjes lijken. B. probeert nu uit te vissen welke de “juiste” is.

Tuinierende medemens, als jullie iets kunnen vertellen over deze dahlia, laat het weten! Als Marcel Braem geen onbekende is voor u: één adres. Eeuwige dankbaarheid van B. (en wie weet, een mooi boeket) zullen uw deel zijn. 😉

 

 

 

 

Zaterdagdrukte

Niet veel anders dan andere zaterdagen hoor, drukte is er hier altijd. Het programma was nu wel zeer vol gepropt, maar mits enige combinaties haalbaar.

Wat zéker moest gedaan worden: zoon 2 en zoon 3 moesten respectievelijk in Gent en Eeklo geraken op tijd, terug op tijd thuis geraken, en omdat het morgen een mooie dag belooft te worden wilde ik liever vandaag dan morgen naar de BIS-beurs.
Bweuk. Ik doe dat niet graag, zo van die verbouwbeurstoestanden bezoeken. We vroegen kaarten aan een vriend die er gratis kon voorzien, want met een keukenverbouwtoestand volgende zomer wilde man des huizes toch ideeën sprokkelen. Ik was ook nodig.

Zon aan de hemel, geen buitenwerk, maar binnen rondslefferen. Waarschijnlijk tussen horden volk, in een véél te warme beurshal en met veel te opdringerige verkopers. Zoon vier wilde mee (en mocht gratis binnen), en dat kwam goed uit want dan konden we bij de Zweed nog een bureaulamp voor hem gaan halen. Dat staat ook al enkele jaren op het to-dolijstje op het keukenbord…

We gingen effectief kopen bij Ikea, dus vonden we dat we daar ook konden parkeren, naar de BIS-beurs stappen en daarna dan winkelen ipv een duur ticket voor de parking van Flanders Expo te kopen.

Terwijl ik nog zei tegen jongste dat hij moest oppassen voor de plas en de druppels die verantwoordelijk waren voor al die nattigheid ging ik gezwind onderuit. Pardaf, op mijn  zijkant in een plas parkingsmurrie. Aan mijn handen te zien heb ik die in één of andere reflex nog gezet, aan mijn schouder te voelen was dat een serieus manoeuver.

Man had niks door, en stapte gezwind verder. Ik vond het dikke chance dat ik een donkere broek aan had en deed ook voort. Buiten wat nattigheid niks aan de hand.

De beurs was zoals verwacht veel te warm, qua volk viel het mee, maar qua indeling trok het op niet veel. Alles door mekaar, dus we moesten echt wel alle stands passeren via de verplichte wandelrichting om te vinden wat we zochten: keukeninspiratie en spanplafonds. Als bonus vonden we wel iets over gietvloeren (madly in love, maar ik moet hier nog iemand overtuigen dat dat absoluut in het budget MOET passen) en eindelijk een oplossing om vliegen uit de keuken te houden.

Sommige verkopers nemen je direct mee in hun verhaal, bij anderen was de alcoholkegel niet te harden, en nog anderen vertelden tien keer hetzelfde, zodat we zelf op redelijk directe wijze het gesprek moesten afbreken. Op het eind van de namiddag waren er nog veel stands over, maar de lichten gingen uit. Man versierde opnieuw gratis tickets om morgen terug te gaan, maar ik wil liever buiten wandelen. Op een glibberig modderpad in een bos onderuit gaan vind ik aannemelijker dan op een parking. (trouwens, die troep droogde wit op, ik stond daar mooi te blinken bij al die sjieke stands…)

Mogelijk bieden jullie, liefste lezers, wel een oplossing: vertel mij wat je nooit meer zou doen als je je keuken kon opnieuw zetten, en ook wat je absoluut niet meer zou kunnen missen. Het gaat mij niet zozeer om ingewikkelde machinerie en toestellen, maar om de praktische tips die het keukenleven aangenaam maken. Want “uit het leven gegrepen” blijft beter dan verkoopspraatjes.

 

 

 

 

Hiphiphip…hoera!

Zon, bloemen, vlinders, sms-jes, taart, kaarsjes, kaartjes: alles voor een geslaagde verjaardag.

14 kaarsjes voor jongste
Vandaag heeft “ons kakkernestje”  zijn kindertijd toch echt achter zich. Het kleine ventje is uitgegroeid tot een vrolijke, onhandige slungel, waar armen, benen en voeten niet meer in verhouding zijn met de rest van zijn lijf. Eentje die weet wat hij wil, maar zeer zeker ook wat hij niet wil.
Zingend huppelt hij door de dagen. Zijn favoriete houding is voorlopig nog steeds met zijn voeten in de lucht en een IPad in de buurt.
Een liedje voor zijn verjaardag hoeft niet echt meer, dat is ook verleden tijd. Kaarsjes uitblazen en het menu kiezen wel. Pizza, of wat had je gedacht…zelfgemaakt gelukkig, een beetje beïnvloeden lukt voorlopig nog wel.

dagpauwoog op asters40 kaarsjes. Jongste mag er 14 uitblazen, voor nichtje S* staan er 26.

Het blijft een “dubbele” dag voor onze familie, het is zo niet-eerlijk dat S* geen confituurtaart kan komen mee-eten, en samen met jongste blazen om die 40 vlammetjes uit te krijgen…