Tagarchief: recept

Examens

Vijf van de zes inwoners van dit huis doen examens deze periode. Man des huizes is de enige die niet meedoet. Bij de zonen is ’t nog van “moetens” omwille van leerplicht en toelatingsproeven, bij mij is dat eerder vrijwillig. Nu ja, de opleiding doe ik vrijwillig, de examens zijn een noodzakelijk kwaad dat er bij hoort.
Gelukkig zitten we in een module-systeem: lessenreeks gedaan? Exaam. Oef, zo is het een beetje gespreid, en kan mijn geheugen nog wat gewicht in de schaal leggen. Als ik oplet in de les is het achteraf studeren niet zo’n grote opgave.

Als de zonen er bijna van af zijn mag moeder beginnen: donderdagavond nog plantkunde, en volgende week praktijk.
Die plantkunde, daar zou ik gezien de resem Latijnse namen dringend aan moeten beginnen, maar dat verdomde (genetisch bepaalde, kweetet zeker!) uitstelgedrag speelt mij weer parten.
Voor praktijk is alles al in kannen en kruiken.

De opdracht: maak een bereiding, gebaseerd op wat dit jaar in de les gezien werd. Zorg voor een reclamefoldertje voor je product, en een receptenfiche voor de collega’s-cursisten. Testertjes of proevertjes zijn natuurlijk toegelaten, en de docente wil ook onze receptenschriftjes inkijken. Recepten die geprobeerd werden en voorzien van commentaar. Ze moeten zelfs niet gelukt zijn, want al doende leert men.

Zoiets, da’s spelen en prutsen voor mij. Geen wonder dat alles hier al klaar is, een week voor het eigenlijk moet.
Foldertjes en receptenfiche zijn met een beetje hulp van oudste (niet veel, ik ken er nog meer van dan ik dacht) samengesteld, etiketjes ontworpen, en vorig weekend maakte ik in twee keer voldoende insectenwerende lotionbars om deze zomer betenvrij door te komen én om uit te delen in de klas.

foldertjes insectenwerende bar
Deze namiddag was de stress voor plantkunde nog steeds niet aanwezig. Bars verpakken en mijn receptenschriftje illustreren vond ik veel leuker om te doen.

verpakte testertjes
examenbereiding: insectenwerende lotionbar
illustratietjes bij recept
receptenboekje kruidenbereidingen
Ik ben tevreden met mijn resultaten, en al helemaal nu die bar ook zeer effectief blijkt te zijn.

Ik was niet de enige met rare prioriteiten: zoon 2 moest dringend bijslapen, zoon drie lijkt zijn kamer te verbouwen (aan de geluiden te horen) en krijgt daar skype-gewijs aanmoedigingen en lachsalvo’s van vrienden voor, oudste vindt gamen belangrijker dan Frans, en jongste plakt weer aan zijn IPad. Knieën naast de oren, of voeten gedachtenloos in de lucht, ik zou in geen tijd een rare-houdingen-fotoalbum kunnen vullen met kiekjes van hem.

Zodadelijk teken ik nog wat verder in mijn boekje. Planten determineren zal wel lukken, en dat is al de helft van de punten. Morgen nog een hele dag, dat is echt genoeg voor wat namen en een paar schetsen van wortels, bloemen en takken. Toch?

 

 

 

Tomatenoogst

Een waar feest hier ten huize! Ik kan dus wel degelijk tomaten kweken 🙂 Met dank aan Lieven David en Velt voor de nieuwsbrieven.

Twee jaar geleden stonden mijn tomatenplantjes mooi te wezen op het moestuinperceeltje “vrucht”. Mooie tomaten in wording, en dan, net voor je zulks eindelijk kan proeven: dé plaag. Niks geen oogst dus.

Na het moestuinseizoen zag ik een plastiek tunnelserretje in reclame staan, en ik verwachtte daar heel veel van. De tomaten konden vroeger in de grond, en ja, er waren er beduidend meer en vroeger rijp dan aan de planten in volle grond. Kers- en bestomaatjes werden hier in redelijke aantallen gesnoept, maar tegen het moment van de waarheid was ze daar weer: de plaag.

Een gelukkig toeval wil dat ik toen nog wel eens op facebook rondneusde, en als eerste reageerde op een berichtje waarin een glazen serre te koop werd aangeboden voor een zeer aanvaardbare prijs. De man die het verkocht was zo sympathiek om het voor ons opzij te houden tot we er eindelijk om konden gaan, en dit jaar staan er dus voor het eerst kerngezonde tomatenplanten te blinken achter ’t glas.
serre vol tomatenOok aubergines, paprika’s, hete pepertjes, snackkomkommertjes en met een beetje geluk nog een paar meloentjes zullen we kunnen oogsten.

De aperitief- en trostomaten worden dagelijks geplukt en met veel smaak zo opgegeten, of mee in het dagelijkse menu verwerkt,  maar dan blijft er nog heel wat lekkers hangen natuurlijk. Op onderstaande foto een selectie vleestomaten: Cherokee Purple, Gildo Pietroboni, Marvel Striped en een coeur-de-boeuf van de markt waar ik zaden van oogstte vorig jaar.
tomatenMet zo’n weer als vandaag is het niet erg om een tijdje achter de kookpotten te staan, en er werd van huisvlijt gedaan.
Tomaten wassen, steeltjes en eventuele slechte stukjes (bijna niks!) er uitsnijden, sjalotjes, oregano, basilicum, thijm en een paar hete pepertjes klaarleggen, en dan op zoek naar een recept.

Liefst zou ik dit van Mme ZsaZsa gebruikt hebben, maar met zo’n eigenwijze (gas)oven als de onze en zo’n massa heerlijkheden riskeerde ik dat niet. Die oven luistert alleen maar naar de knopjes als hij daar zin in heeft, alles moet na een half uur gedraaid en verplaatst worden, en ik wou als een echt lui wijf gewoon in de keuken koffie drinken terwijl (op reclamewijze) “heerlijke aroma’s de lucht vullen”.
De familiekookpot dan maar: een inox dink van 17 liter, waar ik enkele keren per jaar spaghettisaus, appelmoes, vol-au-vent en stoofvlees in maak. Grote massa’s, en dan in de diepvries.

Ik nam wel ongeveer de ingrediënten uit bovenstaand recept, maar dan in een kookpot op het gasfornuis.
Ik goot de lekkerste olijfolie ever in de pot, en liet daar sjalotjes en look in zweten. Lang genoeg, dan komen de beste smaken naar boven. Daarna alle tomaten erbij, een handvol verse kruiden uit de tuin (oregano en basilicum), wat fijngeknipte cayennepepertjes (ook uit eigen tuin, en met een schaar gaat makkelijker dan met een mes), peper, kruidenzout, ahornsiroop en een beetje suiker.
Dat alles stond een uur te pruttelen, ik vergat koffie te drinken, maar deed wel aan zadenoogst.
zadenoogst tomatenToen geurde de keuken opeens zoals ze waarschijnlijk ook bij Mama Miracoli ruikt. Hemels!
Alles door de passe-vite, en dan in bokaaltjes.
zelfgemaakte tomatenpassata Ondertussen is er al duchtig geproefd natuurlijk, en ik kan u met mijn hand op mijn hart zeggen dat dat de lekkerste tomatenpassata is die ik ooit at. Een dikke 8 liter die deze winter weer naar zomer zullen smaken. En we zijn nog lang niet uit-geoogst!
Eigenlijk verdient de tomaat ook de titel “plant van de maand”, maar ik zoek er nog eentje uit de siertuin ook hoor!

Nectarinen-vijgenconfituur

Of hoe je een vergeten halve bak fruit en een overvloed aan verse vijgen van eigen boompje verwerkt krijgt.
vijgenoogst Je wacht tot een heerlijke geur van nectarine het huis vult, elke keer als je de deur naar de kelder open doet. Op dat moment zijn ze rijp, en vlotjes te ontdoen van schil en pit. Niet té lang wachten, want de kroost ruikt dat ook, en voor je het weet zijn alle nectarinen ribbedebie.
Vervolgens kijk je naar de massa vijgen die je plukte, en hoe je die nooit binnen een redelijke tijdsperiode kan opeten. Ik ben de enige hier in huis die daar “stekezot” van is, de rest wil wel eens proeven maar daar blijft het dan ook bij.
En dan bedenk je dat die combinatie, op een vers pistoléke, alleen maar hemels kan zijn.
nectarinen-vijgenconfituurHet recept:

*Ontdoe nectarinen van schil en pit, en snij ze in kleine stukken (ik had 800g netto)
*Snij het steeltje van de vijgen, schil ze als je dat nodig vindt (hoe rijper de vijg, hoe dunner de schil), en snij in vier. (600g netto). Alles bij mekaar doen in een grote kookpot, en het sap van 1 limoen er bij (ik had geen citroenen meer…)
Voor wie zich afvraagt hoe ik aan zo’n mooie getallen kom: ik eet alles boven het honderdtal op, kwestie van gemakkelijk te kunnen rekenen met suiker 🙂
*Het fruit even laten sudderen in een grote kookpot. De vijgen zijn veel rapper zacht dan de nectarinen, maar daar komt de pureestamper in het spel: even de fruitmassa bewerken tot de stukjes de gewenste grootte hebben.
*Daarna roerde ik er 700g confituursuiker 2:1 door, en moest toen noodgedwongen alles wegzetten. Potjes vergeten!
*Nadat die afgewassen waren zette ik de pot weer op het vuur, en na drie minuten koken (zo echt van dat goed borrelen, dat ook blijft duren als je roert) was mijn confituur klaar om in bokaaltjes te gieten.
Vijf volle, en nog een klein potje extra dat jongste meenam naar mijn ouders, en dat bij metekindje enorm in de smaak viel.

Die keer, toen ik mijn bestelling annuleerde

Het stond al eventjes aangekondigd, er zou een nieuwe klepper verschijnen in moestuinland. Het boek van Kim, Dorien en Els. “De Moestuin van Mme ZsaZsa” was voorzien voor ergens in april, dus placeerde ik alvast een bestellingske in onze vertrouwde boekhandel.

Eerder had ik mij kandidaat gesteld bij Dorien om receptjes te testen. Altijd leuk, een hoop keukeninspiratie krijgen van iemand die er iets van kent, en zelf dus absoluut niet moeten bezig zijn met de eeuwige vraag “wat eten we vandaag?”. Per mail werd er een hele lijst doorgestuurd, ik koos er telkens een aantal recepten uit, en kreeg dan per kerende (of zo ongeveer toch) een ingrediëntenlijstje en het recept. Winkelen, koken, proeven en feedback geven, zowel naar haalbaarheid van het recept, vindbaarheid van de ingrediënten, is alles duidelijk en juist verwoord, is’ t lekker? Ik vond dat tof om te doen.
Ik had nooit verwacht dat dàt een reden zou kunnen zijn om mijn schone bestelling te annuleren.

Zo een week nadat ik een mailtje had gekregen van Marijke van de boekhandel, kreeg ik een nog toffer mailtje van Dorien. Als ik wilde kon ik een gesigneerd exemplaar bestellen, mét receptentesterskorting. Allé, hoe cool is da! Ze wilde het zelfs afleveren bij mijn ouders thuis. Tof hé! Ik excuseerde mij dus bij Marijke, met een proper mailtje.
En net op tijd voor moederdag kreeg ik een telefoontje van ons moeke: gearriveerd! Dorien had in één moeite door dan ook nog “Groeten uit Transitië” van een krabbeltje voorzien. Leuk! Ikke dus naar mijn geboortedorp, en daar lag hij te blinken. Het schoonste moestuinboek dat ge u kunt inbeelden. Echt, ik weet dat dat van Velt “De Bijbel” heet. En ja, net als in vele huiskamers staat die bijbel hier ook. Inderdaad, een zeer uitgebreid, degelijk naslagwerk. Maar zeg nu zelf, als er dan een “Nieuwe geïllustreerde kleurenbijbel voor de Moderne Mensch” verschijnt, dan wilt ge die toch ook?

Het is een andere cover geworden dan die waar ik voor stemde, maar ’t geeft niet. Die voelt trouwens niet glad-boekachtig aan, eerder antislip. Nice.
Hij heeft drie lintjes. Hoe lang geleden is dat, een boek met lintjes.
De no-nonsense aanpak van Kim zorgt dat alle droge, saaie materie over bodem en mineralen en bemesting eindelijk licht verteerbaar en begrijpelijk is.
Het stuk waar alle groenten beschreven worden is fantastisch. Enorm bruikbaar, dankzij de fijne details waar nog niemand anders ooit aan dacht. Die groentenfiches, met een tekening van de kiemplantjes: prachtmateriaal. Een vriendelijk verzoek om die ergens op afdrukbaar formaat op het wereldwijde web te zwieren is zelfs niet meer nodig, kijk hier maar. Of hier. Alsof de auteurs weten dat ik zo’n boek altijd mee naar buiten neem omdat ik geen zaaiafstanden kan onthouden. En het dan ’s avonds vergeet mee binnen te brengen, met slakken- of regenschade als gevolg… Driewerf hoera dus voor de fiches, die als klein boekje niet zo gevoelig zijn aan al die toestanden. Als extra is er dan ook nog een mooi sjabloon voor een zadenzakje, en een moestuinkalender per maand. Ik hou ook van de tekeningetjes, en de verduidelijkingen in het zo herkenbare handschrift. Echt Kim,  ge moet daar een lettertype van maken, succes gegarandeerd. ZsaZsaFont. Ik ben fan!

De recepten van Dorien zijn eerlijk, heerlijk, een must-try voor iedereen die zomaar tot in “denof” kan wandelen en plukken en oogsten wat klaar is. Het lekkerste recept dat wij getest hebben is de geroosterde worteltaart. Ik heb zelfs verschillende kleuren wortelen gezaaid om die nog eens te kunnen maken met eigen oogst. Als die dingen nu nog eens zouden willen kiemen komt het zeker goed. Deze winter zet ik mij met het boek in de zetel en maak ik aan de hand van de recepten een lijst met te bestellen zaden. Alles ziet er zo lekker uit…

Tot nu toe was het boek mijn nieuwe (zware) bedgenoot: veel te drukke dagen, dus alleen ’s avonds tijd om er in te grasduinen. Een beetje lezen hier, wat snuisteren daar, en dan dromen van kraakverse groenten die boordevol smaak zitten. Het Draulansmopke ben ik dankzij mijn chaotisch leesgedrag nog niet tegengekomen, maar ik blijf zoeken 😉 . Het familieweekend, het feest voor jongste zoon en de confituurworkshop op het pwo zijn achter de rug, overdag dus weer meer tijd. Jeuj! Dan kijk ik ook nog eens wat deftiger naar de foto’s, want die verdienen beter dan mijn avondlijk lodderoog. Merci dames, een boek naar mijn hart!

 

 

 

Patattentaart. Of zoiets.

Ge weet wel, zo van die dagen zonder plannen. Dat ge dit doet, en dat, en nog een beetje hier, en daar. Efkes iets wegbrengen, en rapkes een broek gaan kopen (oh yes, ik kan dat op een rapke!). Dan hangt ge daarna wat in uwe zetel, en zijn de kinders alweer thuis van school als ge beseft dat “de vraag” nog niet beantwoord werd. Hier ten huize weet iedereen wat “de vraag” is: Wat eten we vandaag? Dié vraag dus. Tegen schemering nog geen pasklaar antwoord.

Ooit nam ik mij voor om hier een strakke menuplanning per week te voorzien, maar sommige ideeën lukken altijd beter in mijn dromen dan in ’t echt. Dus het was weer eens zover: niks uit de diepvries gehaald, absoluut geen zin meer om mij naar één of andere winkel te begeven, man niet thuis (dus geen kans om het probleem te verschuiven onder het mom van dringende strijk), en honger die op de loer ligt.

Op zo’n moment trek ik de ijskast open en maakt mijn brein op de kortste tijd vanalle combinaties, die niet allemaal even geslaagd zijn, maar waar meestal dan toch iets uitkomt. Vandaag: Patattentaart. Klinkt niet half zo lekker als het er uit ziet, maar ’t kind moet ne naam hebben hé. Boerenomelet is het niet, want daar zit geen deegkorst onder. Quiche is het ook niet, want daar draai ik veel in, maar geen patatten. Een soort combinatie van de twee dus, met allemaal koelkastrestjes, en de massa eieren die zorgvuldig gecontroleerd werden op kleur en geur. Oef, allemaal ok!

Twee bijna vergeten taartbodems werden gevuld met gestoofde groenten, afgedekt met een laagje aardappelschijfjes en overgoten met ei-roommengsel. Rijkelijk bestrooid met kaas gingen ze de oven in, en terwijl dat allemaal heerlijk begint te ruiken snipperde ik nog wat bieslook (vers uit dennof) en vond ik zelfs nog tijd om het aan jullie te vertellen. Smakelijk gasten!

patattentaart

stukje patattentaart

Ondertussen is bijna alles op. ’t Was lekker, en dat vonden ook alle mannen in huis.

Voor u getest

…een recept van Dorien, maar niet hetzelfde als hier.
Deze voormiddag ging ik de tuin in om peterselie en prei te halen voor het doorgemailde recept. Halverwege was ik alweer vanalles anders aan het doen, en bleef eigenlijk heel de dag ver weg van de achterdeur. Als ik daar terug binnen zou gaan wachten er strijk, was & plas, maakt de vloer mij duidelijk dat “een dweilke” niet zou misstaan, en schreeuwt de stofzuiger om aandacht. Staalhard negeren dus, zeker als er zo’n zalig zonnetje schijnt.

Vorige week zijn we nogal hals-over-kop binnengevlucht toen het ineens begon te stortregenen, dus raapte ik nog wat resten klimop in zakken, ordende het tuinhuis een beetje, zette het gereedschap waar het moet staan, keek eens naar de moestuin, en toen naar het terras. Blaadjes op het terras. Hele hopen, die altijd in de hoek bij mekaar waaien. Het perfecte winterdeken voor de groentenbedden, die nu echt wel leeg beginnen te geraken. Dus begon ik blaadjes bij mekaar te vegen. En ik weet niet hoe dat bij jullie gaat, maar als ik dan begin, dan zie ik vanalles dat nog gedaan kan worden. Verloren gerolde ballen, een barbecue die nog vol as ligt, een emmer steenafval, de tuinstoelen die misschien deze winter toch wel beter eens binnen zouden staan, de voederhuisjes die dringend omhoog moeten…enfin, genoeg om mij bezig te houden tot meneer des huizes kwam roepen dat het koffietijd was (zei ik al dat zijn nieuwe oude functie een zaligheid is?) Daarna deed ik nog een half uurtje verder, maar toen gingen de hemelsluizen weer open. Verzopen jongens arriveerden, tijd om aan eten te denken.

Het recept dus. De prei kwam uit de winkel in plaats van uit de moestuin, al de rest stond klaar.  Euh ja, ik was dat toch gaan halen? Niet dus, vergeten eigenlijk, dus meneer trok zijn katchou botjes aan om naar vanachter te pletsen. Compleet met pillamp, wegens al donker.

Alles was eenvoudig te volgen, vereiste geen speciale technieken, en het eten was op een dik halfuur klaar. De meningen waren weer zeer verdeeld, maar dat lijkt bij ons een constante te zijn als we testen voor het boek.
Jongste zoon deed zijn best en at driekwart van zijn bord leeg toen hij besloot dat hij het niet zo lekker vond. Derde zoon deed 1 hap en zette zijn joker in: boterhammen. De twee oudste zonen vonden het “oké, mwoh, ja, ni slecht”, maar die zaten met hun gedachten al bij hun avondje uit. Gegarandeerd dat ze straks nog een klein hapje willen eten, en dan vraag ik naar een uitgebreidere omschrijving. Meneer vond het de eerste keer oké, maar toen we drie uur later nog een klein hongertje uit de wereld hielpen vond hij het lekkerder, omdat alle smaken meer vermengd waren. Ikzelf vond het lekker, eerste en tweede keer.
We aten spaghetti met prei en walnotenpesto.

pasta mat prei en walnotenpesto

Nu nog een verslagje doormailen naar Dorien, en dan kan ik ein-de-lijk beginnen snuisteren in de zadenlijst van Velt, en in mijn nieuwste aanwinst. Jeuj, weekend!

Compositie in wit, geel en groen

Of risotto uit eigen tuin! Behalve de rijst natuurlijk, maar als ’t hier nog eventjes zo blijft regenen kunnen we wel zo van die onder water staande terrassen aanleggen. Helemaal zelfbedruipend dan 😉

Tussen de buien door scheen hier een fel herfstzonnetje, en ik repte mij richting moesmoeras. Boontjes geplukt, pastinaken meegebracht, een stevig bosje platte peterselie uit de serre gehaald en uit de kelder een gele courgette en twee ajuinen, ook van eigen kweek.

Groenten in blokjes snijden, en al dente koken terwijl je de risotto maakt: ajuin glazig stoven in olijfolie, rijst (ik reken 100g pp) even mee bakken tot de korrels ook glazig zijn, blussen met witte wijn en dan groentenbouillon bijvoegen en proeven (van de rijst, maar van de wijn kan ook hoor) en bijvoegen en proeven en bijvoegen en proeven tot uw risotto de gewenste smeuïgheid heeft. Ik wilde de groenten eigenlijk nog eventjes stoven, maar ik ben het vergeten. Als de rijst klaar is doe je de groenten er bij, en op het bord nog een royale portie gesnipperde peterselie en parmezaanschilfers. Lekker!

risotto

Voor zij die denken dat dit maar een bescheiden hapje is: inderdaad. De rest was allemaal op voor ik er aan dacht om er een fotootje van te nemen.

De rest van de witte wijn? Daar genieten we zodadelijk nog van!