Maandelijks archief: december 2013

Perfecte timing

Sinds wij kinderen hebben houden we de meeste feesten hier ten huize. Je kent dat wel: ze hebben hier hun gerief, ze kunnen dan gaan slapen wanneer hun uur daar is, we hebben hier ruimte genoeg,…
De kinderen werden groter, bovenstaande argumenten zijn niet meer actueel, maar de ruimte blijft natuurlijk een groot pluspunt. Kerst en oudejaar worden dus hier gevierd.
Enige planning is dan natuurlijk wel handig. Ondertussen hebben we daarin al een zekere routine, en blijven we behoorlijk “zen” onder het hele gedoe. Een eter meer of minder, een klein logeetje (ééntje met een streepje voor, want ik mag hem metekindje noemen), of ons huis veranderen in B&B voor een paar families extra? We draaien er onze hand niet voor om.

Ik weet dat ik best de week vòòr Kerst cadeautjes ga kopen, dat ik het menu moet uitgepluisd uitgeplozen hebben en een boodschappenlijstje moet opmaken op een moment waarop Sinterklaas pas zijn hielen gelicht heeft, en dat alles online besteld moet worden zodat man des huizes alleen maar moet Collect-and-go-en op het afgesproken tijdstip.
Alles wat op voorhand kan  gedaan worden wordt op voorhand gedaan. Althans, dat is altijd het strakke plan.
Tot zover de theorie, over naar de realiteit.
Maandag 23 december zou “verzamel-uw-ingrediënten-en-kook-dag” worden. Terwijl de rit naar het afhaalpunt en naar Bioplanet in volle gang was fabriceerde ik alvast het dessert, en begon ik aan de soep. Ondertussen een beetje opruimen, beetje uitrekenen wat hoeveel tijd in beslag zou nemen, en even naar buiten kijken.

Droog! Zon! Temperatuur boven vriespunt! Beetje (heel veel eigenlijk) wind.
Zand, cement en (recup)klinkers die klaarliggen.
Boordstenen die al gezet zijn.
Moestuinpaadje dat eigenlijk gelegd kan worden.
Man des huizes die thuis is.
Zonen die niet thuis zijn (en dus geheel en al niet in de weg kunnen lopen).
Eén zoon die er wel is, en die dus gepromoveerd kan worden tot slaafje van dienst 😉
Mogelijkheid tot aperitiefje na de werkzaamheden, een niet te onderschatten motivatie voor die éne zoon.
Kerstmenu dat op dat moment helemaal haalbaar lijkt, zelfs al doen we niks op voorhand.

Ja, als de wil tot koken zwak is, en de drang om naar buiten te gaan werken sterk, dan ligt heel de planning op twee seconden compleet overhoop, wordt er stabilisé gemaakt, klinkers aangedragen, kruiwagens gelost en geladen, en een derde van een moestuinpad gelegd. We bleven bezig tot ik niet meer zag of er van die dikke spinnen en slakken op de klinkers zaten of niet. Zeer verrassend soms!
Heerlijk. Na een aperitiefje werd er weer verder gevoorbereidseld, en na ’t avondeten zaten we compleet (!? euh, not)  “op schema” in de zetel met een wijntje.
Morgen de rest.

Veel moestuinpad maken zat er de vierentwintigste niet in. Eigenlijk hadden we gewoon geen tijd meer, maar vooral het weer was spelbreker. Misschien gelukkig voor de gasten, of we hadden nog één of andere self-cook formule moeten uitvinden.
Dus werd er gekookt, opgeruimd, tafel gedekt, kaarsjes aangestoken, en een half uurtje voor iedereen aankwam zaten we – weerom compleet “zen”- in de zetel. Met dank aan de file, anders had ik van onder de douche moeten roepen dat de achterdeur los was 😀

Het werd een gezellige kerstavond, met fijne mensen, leuke cadeautjes, leuke onverwachte cadeautjes, lekker eten dat op tijd op tafel kwam en een logeetje dat direct al bewees dat het ne crème van een metekind is :
Klokje rond slapen, lief lachen, van meter de grote “hoe-hou-ik-mijn-tutje-in-de-mond-truc” leren, frazelen, en de flesjes perfect timen tussen de ladingen stabilisé en klinkers door. Ah ja, want op Kerst zelf plannen wij (ook al jàren) alleen een dag om te doen waar we zelf zin in hebben. En het weer werkte mee. Het moestuinpad is gelegd, in visgraatmotief, zoals het terras.   Foto’s volgen later, want weer werkten we verder tot het begon te schemeren. Alleen de stukjes aan de kanten moeten er nog in, ’t is niet omdat wij zin hebben om te werken dat we onze buren een hele feestdag met het gesnerp van een slijpschijf en steenstofwolken moeten opzadelen hé? Laat het ons vredig houden!

Een zalige Kerst en een gelukkig 2014, geniet van elke dag, en ik wens iedereen veel perfecte timingen. ’t Kan zo’n deugd doen!

Advertenties

19 december

W*,

Vandaag zou jij taart moeten eten,
nadat je eerst alle zesentwintig kaarsjes
in één ademstoot zou hebben uitgeblazen.

Je zou ons ontvangen,
in je frisgeverfde veranda.
Verjaardagskaartjes zouden
achter de vlindermagneten
aan de muur hangen.

Je zou ons
misschien
wel wat ideetjes over je nieuwe
-uiteraard nog te ontwikkelen-
computergame vertellen.
Je neven zouden aan je lippen hangen,
laat daar geen twijfel over bestaan.

Je zou je plannen
voor je toekomst
met veel enthousiasme
met ons delen.

Je zou ons weer eens
op je eigen manier,
fijntjes, langs je neus weg,
laten genieten van je
specifieke humor.

Wie weet zou je
een rondje rijden
in je (getunede?)
sportcar 😉
Ook hier, zonder twijfel,
blije neven en nichtjes.

Je zou nog zoveel…

Ik hoop dat je verstaat
Dat hier vandaag geen
zesentwintig kaarsjes
stonden.

De twee, je weet wel,
zoals altijd…

En dat ééntje extra,
je weet wel,
zij hebben het nodig nu.

X
je tante.

 

 

 

 

 

 

Op het eerste gezicht…december 2013

Weer een wandelingetje langs 6 plekjes in de tuin, net zoals sommige andere tuinbloggers dat doen.

De rechterbak blijft zowat hetzelfde als vorige maand, alleen zijn de elfenbloemen wat bruiner van blad geworden. Ze vallen nog amper op tussen de afgevallen bladeren en de schors.

eerste zicht december

In de linkerbak zorgde de eerste kou voor een paar kalere takken. De tongvarens blijven verstopt, de klimhortensia lijkt een levenloos stel takjes, maar heeft twee mooie uitlopers. De kippen en enkele brutale merels scharrelen graag rond in de schors, die dan ook geregeld ver over de rand belandt.

eerste zicht december

De voormalige kruidentuin is nu waarschijnlijk op zijn kaalst. Alle druivenbladeren zijn gevallen, de wintergroene clematis neemt het over nu. De bruine slang in de rechterbovenhoek is een net met pinda’s en zonnebloempitten. Het hangt er al een hele tijd, net zoals het vetbolletje, en vandaag waagden de eerste mezen het om zo dicht bij het keukenraam te komen eten. Joepie, want mijn tele-fotomateriaal reikt niet ver genoeg… Sinterklaas, ik ben héél braaf geweest 😉

eerste zicht december

Het vijgenboompje heeft nog steeds wat blaadjes, maar lang zal het nu niet meer duren. De rucola ernaast blijft maar groeien. Waarschijnlijk smaakt hij te sterk door voor onze kippen, ze blijven er netjes af. De campanula’s en muurleeuwenbekjes in die bak hebben wél te lijden onder het scharrelgeweld. Regelmatig moet er terug een beetje “aangeaard” worden.
De bloemen op de hoek zijn zeker niet mijn favoriete terrasplanten, no way, maar zoon drie bracht ze mee van op school. Hij zit in PT (planttechnieken? plant en tuin?) en deze twee waren niet mooi genoeg voor de herfstverkoop op school. Hier brengen ze nog even wat kleur, dus ze mogen blijven. Ook vetplantjes en laurier vonden op die wijze hun weg naar hier.

eerste zicht december

De notelaar had vandaag nog zeven blaadjes. Morgen moeten er dringend weer wat vetbollen in, zodat we weer kunnen genieten van vogels die af en aan vliegen. Merels, mussen en vinken scharrelen graag rond in de schors rond de boom, de mezen zijn de acrobaten aan de vetbollen en de silo. Massa’s turkse tortels en kauwen weten ondertussen ook dat het hier “place to be” is, en zitten dan met z’n allen in de boom te kijken waar de beste hapjes te rapen zijn.

eerste zicht december

Aan de appelaar is nog niks te zien, geen spoortje van winter-op-komst. De haagbeuk verloor naar mijn gevoel al veel meer blad dan vorig jaar. We kunnen door twee rijen (langs beide kanten van de buurtweg) nu in de tuin van de buren kijken. De asters zijn nu helemaal uitgebloeid, als je goed kijkt zie je dat de sedums nog altijd zorgen voor wat kleur. De betonbuizen zijn opzij gerold, en kregen voorlopig de rol van kruiwagengarage en schuilhut-met-bankje van waaruit vogeltjes kunnen bespied worden. De berg is bijna weg…

eerste zicht december

En poes weet waar het goed is…lekker in het zonnetje

poes pluk in de zon

Bladcompostmand

zelfgevlochten bladcompostmand

Schoon hé! Zelf gemaakt. Gevlochten van wilgentenen. Die ik samen met meneer des huizes uit het bos van de tofste onthaalmoeder van de streek ging halen.

Volledig wat ik er van verwacht had. Misschien vlecht ik ze nog wat hoger, als het terug wat warmer is buiten. Kuntniegeloven hoe’n koude vingers ge daar van krijgt! Misschien maak ik onderaan nog een opening, en zet ik er een omgekeerd wijnkistje in alvorens ik de bladeren er in gooi. Zoiets als hier. Een egel hebben we in onze tuin zeker, mogelijks heeft hij/zij graag een mooi huisje? Al hoop ik van harte dat egeltje al een onderkomen gevonden heeft, want ’t is wel koud, zo ’s nachts.

En weet ge wat? Er waren er hier die dachten da’k een ballonmand gemaakt had. Of straffer nog, ne kerstboom. Allé jong, komaan… 😀